Τȣ͂ Δαϐίδ.
1:1 Μαϰάϱιος ἀνήϱ, ὃς ȣ̓ϰ ἐϖοϱεύϑη ἐν ϐȣλῇ ἀσεϐῶν ϗ ἐν ὁδῷ ἁμαϱτωλῶν ȣ̓ϰ ἔϛη ϗ ἐϖὶ ϰαϑέδϱαν λοιμῶν ȣ̓ϰ ἐϰάϑισεν,
1:2 ἀλλ’ ἢ ἐν τῷ νόμῳ ϰυϱίȣ τὸ ϑέλημα αὐτȣ̃, ϗ ἐν τῷ νόμῳ αὐτȣ̃ μελετήσει ἡμέϱας ϗ νυϰτός.
1:3 ϗ ἔϛαι ὡς τὸ ξύλον τὸ ϖεφυτευμένον ϖαϱὰ τὰς διεξόδȣς τῶν ὑδάτων, ὃ τὸν ϰαϱϖὸν αὐτȣ̃ δώσει ἐν ϰαιϱῷ αὐτȣ̃ ϗ τὸ φύλλον αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἀϖοϱϱυήσεται· ϗ ϖάντα, ὅσα ἂν ϖοιῇ, ϰατευοδωϑήσεται.
1:4 ȣ̓χ ȣ̔́τως οἱ ἀσεϐεῖς, ȣ̓χ ȣ̔́τως, ἀλλ’ ἢ ὡς ὁ χνȣ̃ς, ὃν ἐϰϱιϖτεῖ ὁ ἄνεμος ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ τῆς γῆς.
1:5 διὰ τȣ̃το ȣ̓ϰ ἀναϛήσονται ἀσεϐεῖς ἐν ϰϱίσει ȣ̓δὲ ἁμαϱτωλοὶ ἐν ϐȣλῇ διϰαίων·
1:6 ὅτι γινώσϰει ϰύϱιος ὁδὸν διϰαίων, ϗ ὁδὸς ἀσεϐῶν ἀϖολεῖται.
2:1 Ἵνα τί ἐφϱύαξαν ἔϑνη ϗ λαοὶ ἐμελέτησαν ϰενά;
2:2 ϖαϱέϛησαν οἱ ϐασιλεῖς τῆς γῆς, ϗ οἱ ἄϱχοντες συνήχϑησαν ἐϖὶ τὸ αὐτὸ ϰατὰ τȣ̃ ϰυϱίȣ ϗ ϰατὰ τȣ̃ χϱιϛȣ̃ αὐτȣ̃ διάψαλμα
2:3 Διαϱϱήξωμεν τȣ̀ς δεσμȣ̀ς αὐτῶν ϗ ἀϖοϱϱίψωμεν ἀφ’ ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν.
2:4 ὁ ϰατοιϰῶν ἐν ȣ̓ϱανοῖς ἐϰγελάσεται αὐτȣ́ς, ϗ ὁ ϰύϱιος ἐϰμυϰτηϱιεῖ αὐτȣ́ς.
2:5 τότε λαλήσει ϖϱὸς αὐτȣ̀ς ἐν ὀϱγῇ αὐτȣ̃ ϗ ἐν τῷ ϑυμῷ αὐτȣ̃ ταϱάξει αὐτȣ́ς
2:6 Ἐγὼ δὲ ϰατεϛάϑην ϐασιλεὺς ὑϖ’ αὐτȣ̃ ἐϖὶ Σιων ὄϱος τὸ ἅγιον αὐτȣ̃
2:7 διαγγέλλων τὸ ϖϱόϛαγμα ϰυϱίȣ Κύϱιος εἶϖεν ϖϱός με ϒἱός μȣ εἶ σύ, ἐγὼ σήμεϱον γεγέννηϰά σε·
2:8 αἴτησαι ϖαϱ’ ἐμȣ̃, ϗ δώσω σοι ἔϑνη τὴν ϰληϱονομίαν σȣ ϗ τὴν ϰατάσχεσίν σȣ τὰ ϖέϱατα τῆς γῆς·
2:9 ϖοιμανεῖς αὐτȣ̀ς ἐν ῥάϐδῳ σιδηϱᾷ, ὡς σϰεῦος ϰεϱαμέως συντϱίψεις αὐτȣ́ς.
2:10 ϗ νῦν, ϐασιλεῖς, σύνετε· ϖαιδεύϑητε, ϖάντες οἱ ϰϱίνοντες τὴν γῆν.
2:11 δȣλεύσατε τῷ ϰυϱίῳ ἐν φόϐῳ ϗ ἀγαλλιᾶσϑε αὐτῷ ἐν τϱόμῳ.
2:12 δϱάξασϑε ϖαιδείας, μήϖοτε ὀϱγισϑῇ ϰύϱιος ϗ ἀϖολεῖσϑε ἐξ ὁδȣ̃ διϰαίας. ὅταν ἐϰϰαυϑῇ ἐν τάχει ὁ ϑυμὸς αὐτȣ̃, μαϰάϱιοι ϖάντες οἱ ϖεϖοιϑότες ἐϖ’ αὐτῷ.
3:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ, ὁϖότε ἀϖεδίδϱασϰεν ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ Αϐεσσαλωμ τȣ̃ υἱȣ̃ αὐτȣ̃.
3:2 Κύϱιε, τί ἐϖληϑύνϑησαν οἱ ϑλίϐοντές με; ϖολλοὶ ἐϖανίϛανται ἐϖ’ ἐμέ·
3:3 ϖολλοὶ λέγȣσιν τῇ ψυχῇ μȣ Ȣ̓ϰ ἔϛιν σωτηϱία αὐτῷ ἐν τῷ ϑεῷ αὐτȣ̃. διάψαλμα.
3:4 σὺ δέ, ϰύϱιε, ἀντιλήμϖτωϱ μȣ εἶ, δόξα μȣ ϗ ὑψῶν τὴν ϰεφαλήν μȣ.
3:5 φωνῇ μȣ ϖϱὸς ϰύϱιον ἐϰέϰϱαξα, ϗ ἐϖήϰȣσέν μȣ ἐξ ὄϱȣς ἁγίȣ αὐτȣ̃. διάψαλμα.
3:6 ἐγὼ ἐϰοιμήϑην ϗ ὕϖνωσα· ἐξηγέϱϑην, ὅτι ϰύϱιος ἀντιλήμψεταί μȣ.
3:7 ȣ̓ φοϐηϑήσομαι ἀϖὸ μυϱιάδων λαȣ̃ τῶν ϰύϰλῳ συνεϖιτιϑεμένων μοι.
3:8 ἀνάϛα, ϰύϱιε, σῶσόν με, ὁ ϑεός μȣ, ὅτι σὺ ἐϖάταξας ϖάντας τȣ̀ς ἐχϑϱαίνοντάς μοι ματαίως, ὀδόντας ἁμαϱτωλῶν συνέτϱιψας.
3:9 τȣ̃ ϰυϱίȣ ἡ σωτηϱία, ϗ ἐϖὶ τὸν λαόν σȣ ἡ εὐλογία σȣ.
4:1 Εἰς τὸ τέλος, ἐν ψαλμοῖς· ᾠδὴ τῷ Δαυιδ.
4:2 Ἐν τῷ ἐϖιϰαλεῖσϑαί με εἰσήϰȣσέν μȣ ὁ ϑεὸς τῆς διϰαιο σύνης μȣ· ἐν ϑλίψει ἐϖλάτυνάς μοι· οἰϰτίϱησόν με ϗ εἰσάϰȣσον τῆς ϖϱοσευχῆς μȣ.
4:3 υἱοὶ ἀνϑϱώϖων, ἕως ϖότε ϐαϱυϰάϱδιοι; ἵνα τί ἀγαϖᾶτε ματαιότητα ϗ ζητεῖτε ψεῦδος; διάψαλμα.
4:4 ϗ γνῶτε ὅτι ἐϑαυμάϛωσεν ϰύϱιος τὸν ὅσιον αὐτȣ̃· ϰύϱιος εἰσαϰȣ́σεταί μȣ ἐν τῷ ϰεϰϱαγέναι με ϖϱὸς αὐτόν.
4:5 ὀϱγίζεσϑε ϗ μὴ ἁμαϱτάνετε· λέγετε ἐν ταῖς ϰαϱδίαις ὑμῶν ϗ ἐϖὶ ταῖς ϰοίταις ὑμῶν ϰατανύγητε. διάψαλμα.
4:6 ϑύσατε ϑυσίαν διϰαιοσύνης ϗ ἐλϖίσατε ἐϖὶ ϰύϱιον.
4:7 ϖολλοὶ λέγȣσιν Τίς δείξει ἡμῖν τὰ ἀγαϑά; ἐσημειώϑη ἐφ’ ἡμᾶς τὸ φῶς τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ σȣ, ϰύϱιε.
4:8 ἔδωϰας εὐφϱοσύνην εἰς τὴν ϰαϱδίαν μȣ· ἀϖὸ ϰαιϱȣ̃ σίτȣ ϗ οἴνȣ ϗ ἐλαίȣ αὐτῶν ἐϖληϑύνϑησαν.
4:9 ἐν εἰϱήνῃ ἐϖὶ τὸ αὐτὸ ϰοιμηϑήσομαι ϗ ὑϖνώσω, ὅτι σύ, ϰύϱιε, ϰατὰ μόνας ἐϖ’ ἐλϖίδι ϰατῴϰισάς με.
5:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ τῆς ϰληϱονομȣ́σης· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
5:2 Τὰ ῥήματά μȣ ἐνώτισαι, ϰύϱιε, σύνες τῆς ϰϱαυγῆς μȣ·
5:3 ϖϱόσχες τῇ φωνῇ τῆς δεήσεώς μȣ, ὁ ϐασιλεύς μȣ ϗ ὁ ϑεός μȣ. ὅτι ϖϱὸς σὲ ϖϱοσεύξομαι, ϰύϱιε·
5:4 τὸ ϖϱωῒ εἰσαϰȣ́σῃ τῆς φωνῆς μȣ, τὸ ϖϱωῒ ϖαϱαϛήσομαί σοι ϗ ἐϖόψομαι.
5:5 ὅτι ȣ̓χὶ ϑεὸς ϑέλων ἀνομίαν σὺ εἶ, ȣ̓δὲ ϖαϱοιϰήσει σοι ϖονηϱευόμενος·
5:6 ȣ̓ διαμενȣ̃σιν ϖαϱάνομοι ϰατέναντι τῶν ὀφϑαλμῶν σȣ, ἐμίσησας ϖάντας τȣ̀ς ἐϱγαζομένȣς τὴν ἀνομίαν.
5:7 ἀϖολεῖς ϖάντας τȣ̀ς λαλȣ̃ντας τὸ ψεῦδος· ἄνδϱα αἱμάτων ϗ δόλιον ϐδελύσσεται ϰύϱιος.
5:8 ἐγὼ δὲ ἐν τῷ ϖλήϑει τȣ̃ ἐλέȣς σȣ εἰσελεύσομαι εἰς τὸν οἶϰόν σȣ, ϖϱοσϰυνήσω ϖϱὸς ναὸν ἅγιόν σȣ ἐν φόϐῳ σȣ.
5:9 ϰύϱιε, ὁδήγησόν με ἐν τῇ διϰαιοσύνῃ σȣ ἕνεϰα τῶν ἐχϑϱῶν μȣ, ϰατεύϑυνον ἐνώϖιόν μȣ τὴν ὁδόν σȣ.
5:10 ὅτι ȣ̓ϰ ἔϛιν ἐν τῷ ϛόματι αὐτῶν ἀλήϑεια, ἡ ϰαϱδία αὐτῶν ματαία· τάφος ἀνεῳγμένος ὁ λάϱυγξ αὐτῶν, ταῖς γλώσσαις αὐτῶν ἐδολιȣ̃σαν.
5:11 ϰϱῖνον αὐτȣ́ς, ὁ ϑεός· ἀϖοϖεσάτωσαν ἀϖὸ τῶν διαϐȣλίων αὐτῶν· ϰατὰ τὸ ϖλῆϑος τῶν ἀσεϐειῶν αὐτῶν ἔξωσον αὐτȣ́ς, ὅτι ϖαϱεϖίϰϱανάν σε, ϰύϱιε.
5:12 ϗ εὐφϱανϑήτωσαν ϖάντες οἱ ἐλϖίζοντες ἐϖὶ σέ· εἰς αἰῶνα ἀγαλλιάσονται, ϗ ϰατασϰηνώσεις ἐν αὐτοῖς, ϗ ϰαυχήσονται ἐν σοὶ ϖάντες οἱ ἀγαϖῶντες τὸ ὄνομά σȣ.
5:13 ὅτι σὺ εὐλογήσεις δίϰαιον· ϰύϱιε, ὡς ὅϖλῳ εὐδοϰίας ἐϛεφάνωσας ἡμᾶς.
6:1 Εἰς τὸ τέλος, ἐν ὕμνοις, ὑϖὲϱ τῆς ὀγδόης· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
6:2 Κύϱιε, μὴ τῷ ϑυμῷ σȣ ἐλέγξῃς με μηδὲ τῇ ὀϱγῇ σȣ ϖαιδεύσῃς με.
6:3 ἐλέησόν με, ϰύϱιε, ὅτι ἀσϑενής εἰμι· ἴασαί με, ϰύϱιε, ὅτι ἐταϱάχϑη τὰ ὀϛᾶ μȣ,
6:4 ϗ ἡ ψυχή μȣ ἐταϱάχϑη σφόδϱα· ϗ σύ, ϰύϱιε, ἕως ϖότε;
6:5 ἐϖίϛϱεψον, ϰύϱιε, ῥῦσαι τὴν ψυχήν μȣ, σῶσόν με ἕνεϰεν τȣ̃ ἐλέȣς σȣ.
6:6 ὅτι ȣ̓ϰ ἔϛιν ἐν τῷ ϑανάτῳ ὁ μνημονεύων σȣ· ἐν δὲ τῷ ᾅδῃ τίς ἐξομολογήσεταί σοι;
6:7 ἐϰοϖίασα ἐν τῷ ϛεναγμῷ μȣ, λȣ́σω ϰαϑ’ ἑϰάϛην νύϰτα τὴν ϰλίνην μȣ, ἐν δάϰϱυσίν μȣ τὴν ϛϱωμνήν μȣ ϐϱέξω.
6:8 ἐταϱάχϑη ἀϖὸ ϑυμȣ̃ ὁ ὀφϑαλμός μȣ, ἐϖαλαιώϑην ἐν ϖᾶσιν τοῖς ἐχϑϱοῖς μȣ.
6:9 ἀϖόϛητε ἀϖ’ ἐμȣ̃, ϖάντες οἱ ἐϱγαζόμενοι τὴν ἀνομίαν, ὅτι εἰσήϰȣσεν ϰύϱιος τῆς φωνῆς τȣ̃ ϰλαυϑμȣ̃ μȣ·
6:10 εἰσήϰȣσεν ϰύϱιος τῆς δεήσεώς μȣ, ϰύϱιος τὴν ϖϱοσευχήν μȣ ϖϱοσεδέξατο.
6:11 αἰσχυνϑείησαν ϗ ταϱαχϑείησαν σφόδϱα ϖάντες οἱ ἐχϑϱοί μȣ, ἀϖοϛϱαφείησαν ϗ ϰαταισχυνϑείησαν σφόδϱα διὰ τάχȣς.
7:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ, ὃν ᾖσεν τῷ ϰυϱίῳ ὑϖὲϱ τῶν λόγων Χȣσι υἱȣ̃ Ιεμενι.
7:2 Κύϱιε ὁ ϑεός μȣ, ἐϖὶ σοὶ ἤλϖισα· σῶσόν με ἐϰ ϖάντων τῶν διωϰόντων με ϗ ῥῦσαί με,
7:3 μήϖοτε ἁϱϖάσῃ ὡς λέων τὴν ψυχήν μȣ μὴ ὄντος λυτϱȣμένȣ μηδὲ σῴζοντος.
7:4 ϰύϱιε ὁ ϑεός μȣ, εἰ ἐϖοίησα τȣ̃το, εἰ ἔϛιν ἀδιϰία ἐν χεϱσίν μȣ,
7:5 εἰ ἀνταϖέδωϰα τοῖς ἀνταϖοδιδȣ̃σίν μοι ϰαϰά, ἀϖοϖέσοιν ἄϱα ἀϖὸ τῶν ἐχϑϱῶν μȣ ϰενός,
7:6 ϰαταδιώξαι ἄϱα ὁ ἐχϑϱὸς τὴν ψυχήν μȣ ϗ ϰαταλάϐοι ϗ ϰαταϖατήσαι εἰς γῆν τὴν ζωήν μȣ ϗ τὴν δόξαν μȣ εἰς χȣ̃ν ϰατασϰηνώσαι. διάψαλμα.
7:7 ἀνάϛηϑι, ϰύϱιε, ἐν ὀϱγῇ σȣ, ὑψώϑητι ἐν τοῖς ϖέϱασι τῶν ἐχϑϱῶν μȣ· ἐξεγέϱϑητι, ϰύϱιε ὁ ϑεός μȣ, ἐν ϖϱοϛάγματι, ᾧ ἐνετείλω,
7:8 ϗ συναγωγὴ λαῶν ϰυϰλώσει σε, ϗ ὑϖὲϱ ταύτης εἰς ὕψος ἐϖίϛϱεψον.
7:9 ϰύϱιος ϰϱινεῖ λαȣ́ς· ϰϱῖνόν με, ϰύϱιε, ϰατὰ τὴν διϰαιοσύνην μȣ ϗ ϰατὰ τὴν ἀϰαϰίαν μȣ ἐϖ’ ἐμοί.
7:10 συντελεσϑήτω δὴ ϖονηϱία ἁμαϱτωλῶν, ϗ ϰατευϑυνεῖς δίϰαιον· ἐτάζων ϰαϱδίας ϗ νεφϱȣ̀ς ὁ ϑεός.
7:11 διϰαία ἡ ϐοήϑειά μȣ ϖαϱὰ τȣ̃ ϑεȣ̃ τȣ̃ σῴζοντος τȣ̀ς εὐϑεῖς τῇ ϰαϱδίᾳ.
7:12 ὁ ϑεὸς ϰϱιτὴς δίϰαιος ϗ ἰσχυϱὸς ϗ μαϰϱόϑυμος μὴ ὀϱγὴν ἐϖάγων ϰαϑ’ ἑϰάϛην ἡμέϱαν.
7:13 ἐὰν μὴ ἐϖιϛϱαφῆτε, τὴν ῥομφαίαν αὐτȣ̃ ϛιλϐώσει· τὸ τόξον αὐτȣ̃ ἐνέτεινεν ϗ ἡτοίμασεν αὐτὸ
7:14 ϗ ἐν αὐτῷ ἡτοίμασεν σϰεύη ϑανάτȣ, τὰ ϐέλη αὐτȣ̃ τοῖς ϰαιομένοις ἐξειϱγάσατο.
7:15 ἰδȣ̀ ὠδίνησεν ἀδιϰίαν, συνέλαϐεν ϖόνον ϗ ἔτεϰεν ἀνομίαν·
7:16 λάϰϰον ὤϱυξεν ϗ ἀνέσϰαψεν αὐτὸν ϗ ἐμϖεσεῖται εἰς ϐόϑϱον, ὃν εἰϱγάσατο·
7:17 ἐϖιϛϱέψει ὁ ϖόνος αὐτȣ̃ εἰς ϰεφαλὴν αὐτȣ̃, ϗ ἐϖὶ ϰοϱυφὴν αὐτȣ̃ ἡ ἀδιϰία αὐτȣ̃ ϰαταϐήσεται.
7:18 ἐξομολογήσομαι ϰυϱίῳ ϰατὰ τὴν διϰαιοσύνην αὐτȣ̃ ϗ ψαλῶ τῷ ὀνόματι ϰυϱίȣ τȣ̃ ὑψίϛȣ.
8:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ τῶν ληνῶν· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
8:2 Κύϱιε ὁ ϰύϱιος ἡμῶν, ὡς ϑαυμαϛὸν τὸ ὄνομά σȣ ἐν ϖάσῃ τῇ γῇ, ὅτι ἐϖήϱϑη ἡ μεγαλοϖϱέϖειά σȣ ὑϖεϱάνω τῶν ȣ̓ϱανῶν.
8:3 ἐϰ ϛόματος νηϖίων ϗ ϑηλαζόντων ϰατηϱτίσω αἶνον ἕνεϰα τῶν ἐχϑϱῶν σȣ τȣ̃ ϰαταλῦσαι ἐχϑϱὸν ϗ ἐϰδιϰητήν.
8:4 ὅτι ὄψομαι τȣ̀ς ȣ̓ϱανȣ́ς, ἔϱγα τῶν δαϰτύλων σȣ, σελήνην ϗ ἀϛέϱας, ἃ σὺ ἐϑεμελίωσας.
8:5 τί ἐϛιν ἄνϑϱωϖος, ὅτι μιμνῄσϰῃ αὐτȣ̃, ἢ υἱὸς ἀνϑϱώϖȣ, ὅτι ἐϖισϰέϖτῃ αὐτόν;
8:6 ἠλάττωσας αὐτὸν ϐϱαχύ τι ϖαϱ’ ἀγγέλȣς, δόξῃ ϗ τιμῇ ἐϛεφάνωσας αὐτόν·
8:7 ϗ ϰατέϛησας αὐτὸν ἐϖὶ τὰ ἔϱγα τῶν χειϱῶν σȣ, ϖάντα ὑϖέταξας ὑϖοϰάτω τῶν ϖοδῶν αὐτȣ̃,
8:8 ϖϱόϐατα ϗ ϐόας ϖάσας, ἔτι δὲ ϗ τὰ ϰτήνη τȣ̃ ϖεδίȣ,
8:9 τὰ ϖετεινὰ τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃ ϗ τȣ̀ς ἰχϑύας τῆς ϑαλάσσης, τὰ διαϖοϱευόμενα τϱίϐȣς ϑαλασσῶν.
8:10 ϰύϱιε ὁ ϰύϱιος ἡμῶν, ὡς ϑαυμαϛὸν τὸ ὄνομά σȣ ἐν ϖάσῃ τῇ γῇ.
9:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ τῶν ϰϱυφίων τȣ̃ υἱȣ̃· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
9:2 Ἐξομολογήσομαί σοι, ϰύϱιε, ἐν ὅλῃ ϰαϱδίᾳ μȣ, διηγήσομαι ϖάντα τὰ ϑαυμάσιά σȣ·
9:3 εὐφϱανϑήσομαι ϗ ἀγαλλιάσομαι ἐν σοί, ψαλῶ τῷ ὀνόματί σȣ, ὕψιϛε.
9:4 ἐν τῷ ἀϖοϛϱαφῆναι τὸν ἐχϑϱόν μȣ εἰς τὰ ὀϖίσω ἀσϑενήσȣσιν ϗ ἀϖολȣ̃νται ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ σȣ,
9:5 ὅτι ἐϖοίησας τὴν ϰϱίσιν μȣ ϗ τὴν δίϰην μȣ, ἐϰάϑισας ἐϖὶ ϑϱόνȣ, ὁ ϰϱίνων διϰαιοσύνην.
9:6 ἐϖετίμησας ἔϑνεσιν, ϗ ἀϖώλετο ὁ ἀσεϐής, τὸ ὄνομα αὐτῶν ἐξήλειψας εἰς τὸν αἰῶνα ϗ εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος·
9:7 τȣ̃ ἐχϑϱȣ̃ ἐξέλιϖον αἱ ῥομφαῖαι εἰς τέλος, ϗ ϖόλεις ϰαϑεῖλες, ἀϖώλετο τὸ μνημόσυνον αὐτῶν μετ’ ἤχȣς.
9:8 ϗ ὁ ϰύϱιος εἰς τὸν αἰῶνα μένει, ἡτοίμασεν ἐν ϰϱίσει τὸν ϑϱόνον αὐτȣ̃,
9:9 ϗ αὐτὸς ϰϱινεῖ τὴν οἰϰȣμένην ἐν διϰαιοσύνῃ, ϰϱινεῖ λαȣ̀ς ἐν εὐϑύτητι.
9:10 ϗ ἐγένετο ϰύϱιος ϰαταφυγὴ τῷ ϖένητι, ϐοηϑὸς ἐν εὐϰαιϱίαις ἐν ϑλίψει·
9:11 ϗ ἐλϖισάτωσαν ἐϖὶ σὲ οἱ γινώσϰοντες τὸ ὄνομά σȣ, ὅτι ȣ̓ϰ ἐγϰατέλιϖες τȣ̀ς ἐϰζητȣ̃ντάς σε, ϰύϱιε.
9:12 ψάλατε τῷ ϰυϱίῳ τῷ ϰατοιϰȣ̃ντι ἐν Σιων, ἀναγγείλατε ἐν τοῖς ἔϑνεσιν τὰ ἐϖιτηδεύματα αὐτȣ̃,
9:13 ὅτι ἐϰζητῶν τὰ αἵματα αὐτῶν ἐμνήσϑη, ȣ̓ϰ ἐϖελάϑετο τῆς ϰϱαυγῆς τῶν ϖενήτων.
9:14 ἐλέησόν με, ϰύϱιε, ἰδὲ τὴν ταϖείνωσίν μȣ ἐϰ τῶν ἐχϑϱῶν μȣ, ὁ ὑψῶν με ἐϰ τῶν ϖυλῶν τȣ̃ ϑανάτȣ,
9:15 ὅϖως ἂν ἐξαγγείλω ϖάσας τὰς αἰνέσεις σȣ ἐν ταῖς ϖύλαις τῆς ϑυγατϱὸς Σιων· ἀγαλλιάσομαι ἐϖὶ τῷ σωτηϱίῳ σȣ.
9:16 ἐνεϖάγησαν ἔϑνη ἐν διαφϑοϱᾷ, ᾗ ἐϖοίησαν, ἐν ϖαγίδι ταύτῃ, ᾗ ἔϰϱυψαν, συνελήμφϑη ὁ ϖȣ̀ς αὐτῶν·
9:17 γινώσϰεται ϰύϱιος ϰϱίματα ϖοιῶν, ἐν τοῖς ἔϱγοις τῶν χειϱῶν αὐτȣ̃ συνελήμφϑη ὁ ἁμαϱτωλός. ᾠδὴ διαψάλματος.
9:18 ἀϖοϛϱαφήτωσαν οἱ ἁμαϱτωλοὶ εἰς τὸν ᾅδην, ϖάντα τὰ ἔϑνη τὰ ἐϖιλανϑανόμενα τȣ̃ ϑεȣ̃·
9:19 ὅτι ȣ̓ϰ εἰς τέλος ἐϖιλησϑήσεται ὁ ϖτωχός, ἡ ὑϖομονὴ τῶν ϖενήτων ȣ̓ϰ ἀϖολεῖται εἰς τὸν αἰῶνα.
9:20 ἀνάϛηϑι, ϰύϱιε, μὴ ϰϱαταιȣ́σϑω ἄνϑϱωϖος, ϰϱιϑήτωσαν ἔϑνη ἐνώϖιόν σȣ·
9:21 ϰατάϛησον, ϰύϱιε, νομοϑέτην ἐϖ’ αὐτȣ́ς, γνώτωσαν ἔϑνη ὅτι ἄνϑϱωϖοί εἰσιν. διάψαλμα.
9:22 ἵνα τί, ϰύϱιε, ἀφέϛηϰας μαϰϱόϑεν, ὑϖεϱοϱᾷς ἐν εὐϰαιϱίαις ἐν ϑλίψει;
9:23 ἐν τῷ ὑϖεϱηφανεύεσϑαι τὸν ἀσεϐῆ ἐμϖυϱίζεται ὁ ϖτωχός, συλλαμϐάνονται ἐν διαϐȣλίοις, οἷς διαλογίζονται.
9:24 ὅτι ἐϖαινεῖται ὁ ἁμαϱτωλὸς ἐν ταῖς ἐϖιϑυμίαις τῆς ψυχῆς αὐτȣ̃, ϗ ὁ ἀδιϰῶν ἐνευλογεῖται·
9:25 ϖαϱώξυνεν τὸν ϰύϱιον ὁ ἁμαϱτωλός Κατὰ τὸ ϖλῆϑος τῆς ὀϱγῆς αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἐϰζητήσει· ȣ̓ϰ ἔϛιν ὁ ϑεὸς ἐνώϖιον αὐτȣ̃.
9:26 ϐεϐηλȣ̃νται αἱ ὁδοὶ αὐτȣ̃ ἐν ϖαντὶ ϰαιϱῷ, ἀνταναιϱεῖται τὰ ϰϱίματά σȣ ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ αὐτȣ̃, ϖάντων τῶν ἐχϑϱῶν αὐτȣ̃ ϰαταϰυϱιεύσει·
9:27 εἶϖεν γὰϱ ἐν ϰαϱδίᾳ αὐτȣ̃ Ȣ̓ μὴ σαλευϑῶ, ἀϖὸ γενεᾶς εἰς γενεὰν ἄνευ ϰαϰȣ̃.
9:28 ȣ̔͂ ἀϱᾶς τὸ ϛόμα αὐτȣ̃ γέμει ϗ ϖιϰϱίας ϗ δόλȣ, ὑϖὸ τὴν γλῶσσαν αὐτȣ̃ ϰόϖος ϗ ϖόνος.
9:29 ἐγϰάϑηται ἐνέδϱᾳ μετὰ ϖλȣσίων ἐν ἀϖοϰϱύφοις ἀϖοϰτεῖναι ἀϑῷον, οἱ ὀφϑαλμοὶ αὐτȣ̃ εἰς τὸν ϖένητα ἀϖοϐλέϖȣσιν·
9:30 ἐνεδϱεύει ἐν ἀϖοϰϱύφῳ ὡς λέων ἐν τῇ μάνδϱᾳ αὐτȣ̃, ἐνεδϱεύει τȣ̃ ἁϱϖάσαι ϖτωχόν, ἁϱϖάσαι ϖτωχὸν ἐν τῷ ἑλϰύσαι αὐτόν·
9:31 ἐν τῇ ϖαγίδι αὐτȣ̃ ταϖεινώσει αὐτόν, ϰύψει ϗ ϖεσεῖται ἐν τῷ αὐτὸν ϰαταϰυϱιεῦσαι τῶν ϖενήτων.
9:32 εἶϖεν γὰϱ ἐν ϰαϱδίᾳ αὐτȣ̃ Ἐϖιλέληϛαι ὁ ϑεός, ἀϖέϛϱεψεν τὸ ϖϱόσωϖον αὐτȣ̃ τȣ̃ μὴ ϐλέϖειν εἰς τέλος.
9:33 ἀνάϛηϑι, ϰύϱιε ὁ ϑεός, ὑψωϑήτω ἡ χείϱ σȣ, μὴ ἐϖιλάϑῃ τῶν ϖενήτων·
9:34 ἕνεϰεν τίνος ϖαϱώξυνεν ὁ ἀσεϐὴς τὸν ϑεόν; εἶϖεν γὰϱ ἐν ϰαϱδίᾳ αὐτȣ̃ Ȣ̓ϰ ἐϰζητήσει.
9:35 ϐλέϖεις, ὅτι σὺ ϖόνον ϗ ϑυμὸν ϰατανοεῖς τȣ̃ ϖαϱαδȣ̃ναι αὐτȣ̀ς εἰς χεῖϱάς σȣ· σοὶ ȣ̓͂ν ἐγϰαταλέλειϖται ὁ ϖτωχός, ὀϱφανῷ σὺ ἦσϑα ϐοηϑῶν.
9:36 σύντϱιψον τὸν ϐϱαχίονα τȣ̃ ἁμαϱτωλȣ̃ ϗ ϖονηϱȣ̃, ζητηϑήσεται ἡ ἁμαϱτία αὐτȣ̃, ϗ ȣ̓ μὴ εὑϱεϑῇ δι’ αὐτήν·
9:37 ϐασιλεύσει ϰύϱιος εἰς τὸν αἰῶνα ϗ εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος, ἀϖολεῖσϑε, ἔϑνη, ἐϰ τῆς γῆς αὐτȣ̃.
9:38 τὴν ἐϖιϑυμίαν τῶν ϖενήτων εἰσήϰȣσεν ϰύϱιος, τὴν ἑτοιμασίαν τῆς ϰαϱδίας αὐτῶν ϖϱοσέσχεν τὸ ȣ̓͂ς σȣ
9:39 ϰϱῖναι ὀϱφανῷ ϗ ταϖεινῷ, ἵνα μὴ ϖϱοσϑῇ ἔτι τȣ̃ μεγαλαυχεῖν ἄνϑϱωϖος ἐϖὶ τῆς γῆς.
10:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ. Ἐϖὶ τῷ ϰυϱίῳ ϖέϖοιϑα· ϖᾶς ἐϱεῖτε τῇ ψυχῇ μȣ Μεταναϛεύȣ ἐϖὶ τὰ ὄϱη ὡς ϛϱȣϑίον;
10:2 ὅτι ἰδȣ̀ οἱ ἁμαϱτωλοὶ ἐνέτειναν τόξον, ἡτοίμασαν ϐέλη εἰς φαϱέτϱαν τȣ̃ ϰατατοξεῦσαι ἐν σϰοτομήνῃ τȣ̀ς εὐϑεῖς τῇ ϰαϱδίᾳ.
10:3 ὅτι ἃ ϰατηϱτίσω, ϰαϑεῖλον· ὁ δὲ δίϰαιος τί ἐϖοίησεν;
10:4 ϰύϱιος ἐν ναῷ ἁγίῳ αὐτȣ̃· ϰύϱιος, ἐν ȣ̓ϱανῷ ὁ ϑϱόνος αὐτȣ̃. οἱ ὀφϑαλμοὶ αὐτȣ̃ εἰς τὸν ϖένητα ἀϖοϐλέϖȣσιν, τὰ ϐλέφαϱα αὐτȣ̃ ἐξετάζει τȣ̀ς υἱȣ̀ς τῶν ἀνϑϱώϖων.
10:5 ϰύϱιος ἐξετάζει τὸν δίϰαιον ϗ τὸν ἀσεϐῆ, ὁ δὲ ἀγαϖῶν ἀδιϰίαν μισεῖ τὴν ἑαυτȣ̃ ψυχήν.
10:6 ἐϖιϐϱέξει ἐϖὶ ἁμαϱτωλȣ̀ς ϖαγίδας, ϖῦϱ ϗ ϑεῖον ϗ ϖνεῦμα ϰαταιγίδος ἡ μεϱὶς τȣ̃ ϖοτηϱίȣ αὐτῶν.
10:7 ὅτι δίϰαιος ϰύϱιος ϗ διϰαιοσύνας ἠγάϖησεν, εὐϑύτητα εἶδεν τὸ ϖϱόσωϖον αὐτȣ̃.
11:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ τῆς ὀγδόης· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
11:2 Σῶσόν με, ϰύϱιε, ὅτι ἐϰλέλοιϖεν ὅσιος, ὅτι ὠλιγώϑησαν αἱ ἀλήϑειαι ἀϖὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνϑϱώϖων.
11:3 μάταια ἐλάλησεν ἕϰαϛος ϖϱὸς τὸν ϖλησίον αὐτȣ̃, χείλη δόλια ἐν ϰαϱδίᾳ ϗ ἐν ϰαϱδίᾳ ἐλάλησαν.
11:4 ἐξολεϑϱεύσαι ϰύϱιος ϖάντα τὰ χείλη τὰ δόλια ϗ γλῶσσαν μεγαλοϱήμονα
11:5 τȣ̀ς εἰϖόντας Τὴν γλῶσσαν ἡμῶν μεγαλυνȣ̃μεν, τὰ χείλη ἡμῶν ϖαϱ’ ἡμῶν ἐϛιν· τίς ἡμῶν ϰύϱιός ἐϛιν;
11:6 Ἀϖὸ τῆς ταλαιϖωϱίας τῶν ϖτωχῶν ϗ ἀϖὸ τȣ̃ ϛεναγμȣ̃ τῶν ϖενήτων νῦν ἀναϛήσομαι, λέγει ϰύϱιος, ϑήσομαι ἐν σωτηϱίᾳ, ϖαϱϱησιάσομαι ἐν αὐτῷ.
11:7 τὰ λόγια ϰυϱίȣ λόγια ἁγνά, ἀϱγύϱιον ϖεϖυϱωμένον δοϰίμιον τῇ γῇ ϰεϰαϑαϱισμένον ἑϖταϖλασίως.
11:8 σύ, ϰύϱιε, φυλάξεις ἡμᾶς ϗ διατηϱήσεις ἡμᾶς ἀϖὸ τῆς γενεᾶς ταύτης ϗ εἰς τὸν αἰῶνα.
11:9 ϰύϰλῳ οἱ ἀσεϐεῖς ϖεϱιϖατȣ̃σιν· ϰατὰ τὸ ὕψος σȣ ἐϖολυώϱησας τȣ̀ς υἱȣ̀ς τῶν ἀνϑϱώϖων.
12:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
12:2 Ἕως ϖότε, ϰύϱιε, ἐϖιλήσῃ μȣ εἰς τέλος; ἕως ϖότε ἀϖοϛϱέψεις τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ ἀϖ’ ἐμȣ̃;
12:3 ἕως τίνος ϑήσομαι ϐȣλὰς ἐν ψυχῇ μȣ, ὀδύνας ἐν ϰαϱδίᾳ μȣ ἡμέϱας; ἕως ϖότε ὑψωϑήσεται ὁ ἐχϑϱός μȣ ἐϖ’ ἐμέ;
12:4 ἐϖίϐλεψον, εἰσάϰȣσόν μȣ, ϰύϱιε ὁ ϑεός μȣ· φώτισον τȣ̀ς ὀφϑαλμȣ́ς μȣ, μήϖοτε ὑϖνώσω εἰς ϑάνατον,
12:5 μήϖοτε εἴϖῃ ὁ ἐχϑϱός μȣ Ἴσχυσα ϖϱὸς αὐτόν· οἱ ϑλίϐοντές με ἀγαλλιάσονται, ἐὰν σαλευϑῶ.
12:6 ἐγὼ δὲ ἐϖὶ τῷ ἐλέει σȣ ἤλϖισα, ἀγαλλιάσεται ἡ ϰαϱδία μȣ ἐϖὶ τῷ σωτηϱίῳ σȣ· ᾄσω τῷ ϰυϱίῳ τῷ εὐεϱγετήσαντί με ϗ ψαλῶ τῷ ὀνόματι ϰυϱίȣ τȣ̃ ὑψίϛȣ.
13:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ. Εἶϖεν ἄφϱων ἐν ϰαϱδίᾳ αὐτȣ̃ Ȣ̓ϰ ἔϛιν ϑεός· διέφϑειϱαν ϗ ἐϐδελύχϑησαν ἐν ἐϖιτηδεύμασιν, ȣ̓ϰ ἔϛιν ϖοιῶν χϱηϛότητα, ȣ̓ϰ ἔϛιν ἕως ἑνός.
13:2 ϰύϱιος ἐϰ τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃ διέϰυψεν ἐϖὶ τȣ̀ς υἱȣ̀ς τῶν ἀν ϑϱώϖων τȣ̃ ἰδεῖν εἰ ἔϛιν συνίων ἢ ἐϰζητῶν τὸν ϑεόν.
13:3 ϖάντες ἐξέϰλιναν, ἅμα ἠχϱεώϑησαν, ȣ̓ϰ ἔϛιν ϖοιῶν χϱηϛότητα, ȣ̓ϰ ἔϛιν ἕως ἑνός. [τάφος ἀνεῳγμένος ὁ λάϱυγξ αὐτῶν, ταῖς γλώσσαις αὐτῶν ἐδολιȣ̃σαν· ἰὸς ἀσϖίδων ὑϖὸ τὰ χείλη αὐτῶν, ὧν τὸ ϛόμα ἀϱᾶς ϗ ϖιϰϱίας γέμει· ὀξεῖς οἱ ϖόδες αὐτῶν ἐϰχέαι αἷμα· σύντϱιμμα ϗ ταλαιϖωϱία ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν, ϗ ὁδὸν εἰϱήνης ȣ̓ϰ ἔγνωσαν· ȣ̓ϰ ἔϛιν φόϐος ϑεȣ̃ ἀϖέναντι τῶν ὀφϑαλμῶν αὐτῶν.]
13:4 ȣ̓χὶ γνώσονται ϖάντες οἱ ἐϱγαζόμενοι τὴν ἀνομίαν; οἱ ϰατεσϑίοντες τὸν λαόν μȣ ϐϱώσει ἄϱτȣ τὸν ϰύϱιον ȣ̓ϰ ἐϖεϰαλέσαντο.
13:5 ἐϰεῖ ἐδειλίασαν φόϐῳ, ȣ̔͂ ȣ̓ϰ ἦν φόϐος, ὅτι ὁ ϑεὸς ἐν γενεᾷ διϰαίᾳ.
13:6 ϐȣλὴν ϖτωχȣ̃ ϰατῃσχύνατε, ὅτι ϰύϱιος ἐλϖὶς αὐτȣ̃ ἐϛιν.
13:7 τίς δώσει ἐϰ Σιων τὸ σωτήϱιον τȣ̃ Ισϱαηλ; ἐν τῷ ἐϖιϛϱέψαι ϰύϱιον τὴν αἰχμαλωσίαν τȣ̃ λαȣ̃ αὐτȣ̃ ἀγαλλιάσϑω Ιαϰωϐ ϗ εὐφϱανϑήτω Ισϱαηλ.
14:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ. Κύϱιε, τίς ϖαϱοιϰήσει ἐν τῷ σϰηνώματί σȣ ϗ τίς ϰατασϰηνώσει ἐν τῷ ὄϱει τῷ ἁγίῳ σȣ;
14:2 ϖοϱευόμενος ἄμωμος ϗ ἐϱγαζόμενος διϰαιοσύνην, λαλῶν ἀλήϑειαν ἐν ϰαϱδίᾳ αὐτȣ̃,
14:3 ὃς ȣ̓ϰ ἐδόλωσεν ἐν γλώσσῃ αὐτȣ̃ ȣ̓δὲ ἐϖοίησεν τῷ ϖλησίον αὐτȣ̃ ϰαϰὸν ϗ ὀνειδισμὸν ȣ̓ϰ ἔλαϐεν ἐϖὶ τȣ̀ς ἔγγιϛα αὐτȣ̃·
14:4 ἐξȣδένωται ἐνώϖιον αὐτȣ̃ ϖονηϱευόμενος, τȣ̀ς δὲ φοϐȣμένȣς ϰύϱιον δοξάζει· ὁ ὀμνύων τῷ ϖλησίον αὐτȣ̃ ϗ ȣ̓ϰ ἀϑετῶν·
14:5 τὸ ἀϱγύϱιον αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἔδωϰεν ἐϖὶ τόϰῳ ϗ δῶϱα ἐϖ’ ἀϑῴοις ȣ̓ϰ ἔλαϐεν. ὁ ϖοιῶν ταῦτα ȣ̓ σαλευϑήσεται εἰς τὸν αἰῶνα.
15:1 Ϛηλογϱαφία τῷ Δαυιδ. Φύλαξόν με, ϰύϱιε, ὅτι ἐϖὶ σοὶ ἤλϖισα.
15:2 εἶϖα τῷ ϰυϱίῳ Κύϱιός μȣ εἶ σύ, ὅτι τῶν ἀγαϑῶν μȣ ȣ̓ χϱείαν ἔχεις.
15:3 τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτȣ̃ ἐϑαυμάϛωσεν ϖάντα τὰ ϑελήματα αὐτȣ̃ ἐν αὐτοῖς.
15:4 ἐϖληϑύνϑησαν αἱ ἀσϑένειαι αὐτῶν, μετὰ ταῦτα ἐτάχυναν· ȣ̓ μὴ συναγάγω τὰς συναγωγὰς αὐτῶν ἐξ αἱμάτων ȣ̓δὲ μὴ μνησϑῶ τῶν ὀνομάτων αὐτῶν διὰ χειλέων μȣ.
15:5 ϰύϱιος ἡ μεϱὶς τῆς ϰληϱονομίας μȣ ϗ τȣ̃ ϖοτηϱίȣ μȣ· σὺ εἶ ὁ ἀϖοϰαϑιϛῶν τὴν ϰληϱονομίαν μȣ ἐμοί.
15:6 σχοινία ἐϖέϖεσάν μοι ἐν τοῖς ϰϱατίϛοις· ϗ γὰϱ ἡ ϰληϱονομία μȣ ϰϱατίϛη μοί ἐϛιν.
15:7 εὐλογήσω τὸν ϰύϱιον τὸν συνετίσαντά με· ἔτι δὲ ϗ ἕως νυϰτὸς ἐϖαίδευσάν με οἱ νεφϱοί μȣ.
15:8 ϖϱοωϱώμην τὸν ϰύϱιον ἐνώϖιόν μȣ διὰ ϖαντός, ὅτι ἐϰ δεξιῶν μȣ́ ἐϛιν, ἵνα μὴ σαλευϑῶ.
15:9 διὰ τȣ̃το ηὐφϱάνϑη ἡ ϰαϱδία μȣ, ϗ ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά μȣ, ἔτι δὲ ϗ ἡ σάϱξ μȣ ϰατασϰηνώσει ἐϖ’ ἐλϖίδι,
15:10 ὅτι ȣ̓ϰ ἐγϰαταλείψεις τὴν ψυχήν μȣ εἰς ᾅδην ȣ̓δὲ δώσεις τὸν ὅσιόν σȣ ἰδεῖν διαφϑοϱάν.
15:11 ἐγνώϱισάς μοι ὁδȣ̀ς ζωῆς· ϖληϱώσεις με εὐφϱοσύνης μετὰ τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ σȣ, τεϱϖνότητες ἐν τῇ δεξιᾷ σȣ εἰς τέλος.
16:1 Πϱοσευχὴ τȣ̃ Δαυιδ. Εἰσάϰȣσον, ϰύϱιε, τῆς διϰαιοσύνης μȣ, ϖϱόσχες τῇ δεήσει μȣ, ἐνώτισαι τῆς ϖϱοσευχῆς μȣ ȣ̓ϰ ἐν χείλεσιν δολίοις.
16:2 ἐϰ ϖϱοσώϖȣ σȣ τὸ ϰϱίμα μȣ ἐξέλϑοι, οἱ ὀφϑαλμοί μȣ ἰδέτωσαν εὐϑύτητας.
16:3 ἐδοϰίμασας τὴν ϰαϱδίαν μȣ, ἐϖεσϰέψω νυϰτός· ἐϖύϱωσάς με, ϗ ȣ̓χ εὑϱέϑη ἐν ἐμοὶ ἀδιϰία.
16:4 ὅϖως ἂν μὴ λαλήσῃ τὸ ϛόμα μȣ τὰ ἔϱγα τῶν ἀνϑϱώϖων, διὰ τȣ̀ς λόγȣς τῶν χειλέων σȣ ἐγὼ ἐφύλαξα ὁδȣ̀ς σϰληϱάς.
16:5 ϰατάϱτισαι τὰ διαϐήματά μȣ ἐν ταῖς τϱίϐοις σȣ, ἵνα μὴ σαλευϑῶσιν τὰ διαϐήματά μȣ.
16:6 ἐγὼ ἐϰέϰϱαξα, ὅτι ἐϖήϰȣσάς μȣ, ὁ ϑεός· ϰλῖνον τὸ ȣ̓͂ς σȣ ἐμοὶ ϗ εἰσάϰȣσον τῶν ῥημάτων μȣ.
16:7 ϑαυμάϛωσον τὰ ἐλέη σȣ, ὁ σῴζων τȣ̀ς ἐλϖίζοντας ἐϖὶ σὲ ἐϰ τῶν ἀνϑεϛηϰότων τῇ δεξιᾷ σȣ.
16:8 φύλαξόν με ὡς ϰόϱαν ὀφϑαλμȣ̃· ἐν σϰέϖῃ τῶν ϖτεϱύγων σȣ σϰεϖάσεις με
16:9 ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ ἀσεϐῶν τῶν ταλαιϖωϱησάντων με. οἱ ἐχϑϱοί μȣ τὴν ψυχήν μȣ ϖεϱιέσχον·
16:10 τὸ ϛέαϱ αὐτῶν συνέϰλεισαν, τὸ ϛόμα αὐτῶν ἐλάλησεν ὑϖεϱηφανίαν.
16:11 ἐϰϐάλλοντές με νυνὶ ϖεϱιεϰύϰλωσάν με, τȣ̀ς ὀφϑαλμȣ̀ς αὐτῶν ἔϑεντο ἐϰϰλῖναι ἐν τῇ γῇ.
16:12 ὑϖέλαϐόν με ὡσεὶ λέων ἕτοιμος εἰς ϑήϱαν ϗ ὡσεὶ σϰύμνος οἰϰῶν ἐν ἀϖοϰϱύφοις.
16:13 ἀνάϛηϑι, ϰύϱιε, ϖϱόφϑασον αὐτȣ̀ς ϗ ὑϖοσϰέλισον αὐτȣ́ς, ῥῦσαι τὴν ψυχήν μȣ ἀϖὸ ἀσεϐȣ̃ς, ῥομφαίαν σȣ ἀϖὸ ἐχϑϱῶν τῆς χειϱός σȣ.
16:14 ϰύϱιε, ἀϖὸ ὀλίγων ἀϖὸ γῆς διαμέϱισον αὐτȣ̀ς ἐν τῇ ζωῇ αὐτῶν. ϗ τῶν ϰεϰϱυμμένων σȣ ἐϖλήσϑη ἡ γαϛὴϱ αὐτῶν, ἐχοϱτάσϑησαν υἱῶν ϗ ἀφῆϰαν τὰ ϰατάλοιϖα τοῖς νηϖίοις αὐτῶν.
16:15 ἐγὼ δὲ ἐν διϰαιοσύνῃ ὀφϑήσομαι τῷ ϖϱοσώϖῳ σȣ, χοϱτασϑήσομαι ἐν τῷ ὀφϑῆναι τὴν δόξαν σȣ.
17:1 Εἰς τὸ τέλος· τῷ ϖαιδὶ ϰυϱίȣ τῷ Δαυιδ, ἃ ἐλά λησεν τῷ ϰυϱίῳ τȣ̀ς λόγȣς τῆς ᾠδῆς ταύτης ἐν ἡμέϱᾳ, ᾗ ἐϱϱύσατο αὐτὸν ϰύϱιος ἐϰ χειϱὸς ϖάντων τῶν ἐχϑϱῶν αὐτȣ̃ ϗ ἐϰ χειϱὸς Σαȣλ,
17:2 ϗ εἶϖεν Ἀγαϖήσω σε, ϰύϱιε ἡ ἰσχύς μȣ.
17:3 ϰύϱιος ϛεϱέωμά μȣ ϗ ϰαταφυγή μȣ ϗ ῥύϛης μȣ, ὁ ϑεός μȣ ϐοηϑός μȣ, ϗ ἐλϖιῶ ἐϖ’ αὐτόν, ὑϖεϱασϖιϛής μȣ ϗ ϰέϱας σωτηϱίας μȣ, ἀντιλήμϖτωϱ μȣ.
17:4 αἰνῶν ἐϖιϰαλέσομαι ϰύϱιον ϗ ἐϰ τῶν ἐχϑϱῶν μȣ σωϑήσομαι.
17:5 ϖεϱιέσχον με ὠδῖνες ϑανάτȣ, ϗ χείμαϱϱοι ἀνομίας ἐξετάϱαξάν με
17:6 ὠδῖνες ᾅδȣ ϖεϱιεϰύϰλωσάν με, ϖϱοέφϑασάν με ϖαγίδες ϑανάτȣ.
17:7 ϗ ἐν τῷ ϑλίϐεσϑαί με ἐϖεϰαλεσάμην τὸν ϰύϱιον ϗ ϖϱὸς τὸν ϑεόν μȣ ἐϰέϰϱαξα· ἤϰȣσεν ἐϰ ναȣ̃ ἁγίȣ αὐτȣ̃ φωνῆς μȣ, ϗ ἡ ϰϱαυγή μȣ ἐνώϖιον αὐτȣ̃ εἰσελεύσεται εἰς τὰ ὦτα αὐτȣ̃.
17:8 ϗ ἐσαλεύϑη ϗ ἔντϱομος ἐγενήϑη ἡ γῆ, ϗ τὰ ϑεμέλια τῶν ὀϱέων ἐταϱάχϑησαν ϗ ἐσαλεύϑησαν, ὅτι ὠϱγίσϑη αὐτοῖς ὁ ϑεός.
17:9 ἀνέϐη ϰαϖνὸς ἐν ὀϱγῇ αὐτȣ̃, ϗ ϖῦϱ ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ αὐτȣ̃ ϰατεφλόγισεν, ἄνϑϱαϰες ἀνήφϑησαν ἀϖ’ αὐτȣ̃.
17:10 ϗ ἔϰλινεν ȣ̓ϱανὸν ϗ ϰατέϐη, ϗ γνόφος ὑϖὸ τȣ̀ς ϖόδας αὐτȣ̃.
17:11 ϗ ἐϖέϐη ἐϖὶ χεϱȣϐιν ϗ ἐϖετάσϑη, ἐϖετάσϑη ἐϖὶ ϖτεϱύγων ἀνέμων.
17:12 ϗ ἔϑετο σϰότος ἀϖοϰϱυφὴν αὐτȣ̃· ϰύϰλῳ αὐτȣ̃ ἡ σϰηνὴ αὐτȣ̃, σϰοτεινὸν ὕδωϱ ἐν νεφέλαις ἀέϱων.
17:13 ἀϖὸ τῆς τηλαυγήσεως ἐνώϖιον αὐτȣ̃ αἱ νεφέλαι διῆλϑον, χάλαζα ϗ ἄνϑϱαϰες ϖυϱός.
17:14 ϗ ἐϐϱόντησεν ἐξ ȣ̓ϱανȣ̃ ϰύϱιος, ϗ ὁ ὕψιϛος ἔδωϰεν φωνὴν αὐτȣ̃·
17:15 ϗ ἐξαϖέϛειλεν ϐέλη ϗ ἐσϰόϱϖισεν αὐτȣ̀ς ϗ ἀϛϱαϖὰς ἐϖλήϑυνεν ϗ συνετάϱαξεν αὐτȣ́ς.
17:16 ϗ ὤφϑησαν αἱ ϖηγαὶ τῶν ὑδάτων, ϗ ἀνεϰαλύφϑη τὰ ϑεμέλια τῆς οἰϰȣμένης ἀϖὸ ἐϖιτιμήσεώς σȣ, ϰύϱιε, ἀϖὸ ἐμϖνεύσεως ϖνεύματος ὀϱγῆς σȣ.
17:17 ἐξαϖέϛειλεν ἐξ ὕψȣς ϗ ἔλαϐέν με, ϖϱοσελάϐετό με ἐξ ὑδάτων ϖολλῶν.
17:18 ῥύσεταί με ἐξ ἐχϑϱῶν μȣ δυνατῶν ϗ ἐϰ τῶν μισȣ́ντων με, ὅτι ἐϛεϱεώϑησαν ὑϖὲϱ ἐμέ.
17:19 ϖϱοέφϑασάν με ἐν ἡμέϱᾳ ϰαϰώσεώς μȣ, ϗ ἐγένετο ϰύϱιος ἀντιϛήϱιγμά μȣ
17:20 ϗ ἐξήγαγέν με εἰς ϖλατυσμόν, ῥύσεταί με, ὅτι ἠϑέλησέν με. [ῥύσεταί με ἐξ ἐχϑϱῶν μȣ δυνατῶν ϗ ἐϰ τῶν μισȣ́ντων με.]
17:21 ϗ ἀνταϖοδώσει μοι ϰύϱιος ϰατὰ τὴν διϰαιοσύνην μȣ ϗ ϰατὰ τὴν ϰαϑαϱιότητα τῶν χειϱῶν μȣ ἀνταϖοδώσει μοι,
17:22 ὅτι ἐφύλαξα τὰς ὁδȣ̀ς ϰυϱίȣ ϗ ȣ̓ϰ ἠσέϐησα ἀϖὸ τȣ̃ ϑεȣ̃ μȣ,
17:23 ὅτι ϖάντα τὰ ϰϱίματα αὐτȣ̃ ἐνώϖιόν μȣ, ϗ τὰ διϰαιώματα αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἀϖέϛησα ἀϖ’ ἐμȣ̃.
17:24 ϗ ἔσομαι ἄμωμος μετ’ αὐτȣ̃ ϗ φυλάξομαι ἀϖὸ τῆς ἀνομίας μȣ.
17:25 ϗ ἀνταϖοδώσει μοι ϰύϱιος ϰατὰ τὴν διϰαιοσύνην μȣ ϗ ϰατὰ τὴν ϰαϑαϱιότητα· τῶν χειϱῶν μȣ ἐνώϖιον τῶν ὀ φϑαλμῶν αὐτȣ̃.
17:26 μετὰ ὁσίȣ ὁσιωϑήσῃ ϗ μετὰ ἀνδϱὸς ἀϑῴȣ ἀϑῷος ἔσῃ
17:27 ϗ μετὰ ἐϰλεϰτȣ̃ ἐϰλεϰτὸς ἔσῃ ϗ μετὰ ϛϱεϐλȣ̃ διαϛϱέψεις.
17:28 ὅτι σὺ λαὸν ταϖεινὸν σώσεις ϗ ὀφϑαλμȣ̀ς ὑϖεϱηφάνων ταϖεινώσεις.
17:29 ὅτι σὺ φωτιεῖς λύχνον μȣ, ϰύϱιε· ὁ ϑεός μȣ, φωτιεῖς τὸ σϰότος μȣ.
17:30 ὅτι ἐν σοὶ ῥυσϑήσομαι ἀϖὸ ϖειϱατηϱίȣ ϗ ἐν τῷ ϑεῷ μȣ ὑϖεϱϐήσομαι τεῖχος.
17:31 ὁ ϑεός μȣ, ἄμωμος ἡ ὁδὸς αὐτȣ̃, τὰ λόγια ϰυϱίȣ ϖεϖυϱωμένα, ὑϖεϱασϖιϛής ἐϛιν ϖάντων τῶν ἐλϖιζόντων ἐϖ’ αὐτόν.
17:32 ὅτι τίς ϑεὸς ϖλὴν τȣ̃ ϰυϱίȣ; ϗ τίς ϑεὸς ϖλὴν τȣ̃ ϑεȣ̃ ἡμῶν;
17:33 ὁ ϑεὸς ὁ ϖεϱιζωννύων με δύναμιν ϗ ἔϑετο ἄμωμον τὴν ὁδόν μȣ,
17:34 ὁ ϰαταϱτιζόμενος τȣ̀ς ϖόδας μȣ ὡς ἐλάφȣ ϗ ἐϖὶ τὰ ὑψηλὰ ἱϛῶν με,
17:35 διδάσϰων χεῖϱάς μȣ εἰς ϖόλεμον ϗ ἔϑȣ τόξον χαλϰȣ̃ν τȣ̀ς ϐϱαχίονάς μȣ·
17:36 ϗ ἔδωϰάς μοι ὑϖεϱασϖισμὸν σωτηϱίας μȣ, ϗ ἡ δεξιά σȣ ἀντελάϐετό μȣ, ϗ ἡ ϖαιδεία σȣ ἀνώϱϑωσέν με εἰς τέλος, ϗ ἡ ϖαιδεία σȣ αὐτή με διδάξει.
17:37 ἐϖλάτυνας τὰ διαϐήματά μȣ ὑϖοϰάτω μȣ, ϗ ȣ̓ϰ ἠσϑένησαν τὰ ἴχνη μȣ.
17:38 ϰαταδιώξω τȣ̀ς ἐχϑϱȣ́ς μȣ ϗ ϰαταλήμψομαι αὐτȣ̀ς ϗ ȣ̓ϰ ἀϖοϛϱαφήσομαι, ἕως ἂν ἐϰλίϖωσιν·
17:39 ἐϰϑλίψω αὐτȣ́ς, ϗ ȣ̓ μὴ δύνωνται ϛῆναι, ϖεσȣ̃νται ὑϖὸ τȣ̀ς ϖόδας μȣ.
17:40 ϗ ϖεϱιέζωσάς με δύναμιν εἰς ϖόλεμον, συνεϖόδισας ϖάντας τȣ̀ς ἐϖανιϛανομένȣς ἐϖ’ ἐμὲ ὑϖο ϰάτω μȣ
17:41 ϗ τȣ̀ς ἐχϑϱȣ́ς μȣ ἔδωϰάς μοι νῶτον ϗ τȣ̀ς μισȣ̃ντάς με ἐξωλέϑϱευσας.
17:42 ἐϰέϰϱαξαν, ϗ ȣ̓ϰ ἦν ὁ σῴζων, ϖϱὸς ϰύϱιον, ϗ ȣ̓ϰ εἰσήϰȣσεν αὐτῶν.
17:43 ϗ λεϖτυνῶ αὐτȣ̀ς ὡς χȣ̃ν ϰατὰ ϖϱόσωϖον ἀνέμȣ, ὡς ϖηλὸν ϖλατειῶν λεανῶ αὐτȣ́ς.
17:44 ῥύσῃ με ἐξ ἀντιλογιῶν λαȣ̃, ϰαταϛήσεις με εἰς ϰεφαλὴν ἐϑνῶν· λαός, ὃν ȣ̓ϰ ἔγνων, ἐδȣ́λευσέν μοι,
17:45 εἰς ἀϰοὴν ὠτίȣ ὑϖήϰȣσέν μοι· υἱοὶ ἀλλότϱιοι ἐψεύσαντό μοι,
17:46 υἱοὶ ἀλλότϱιοι ἐϖαλαιώϑησαν ϗ ἐχώλαναν ἀϖὸ τῶν τϱίϐων αὐτῶν.
17:47 ζῇ ϰύϱιος, ϗ εὐλογητὸς ὁ ϑεός μȣ, ϗ ὑψωϑήτω ὁ ϑεὸς τῆς σωτηϱίας μȣ,
17:48 ὁ ϑεὸς ὁ διδȣ̀ς ἐϰδιϰήσεις ἐμοὶ ϗ ὑϖοτάξας λαȣ̀ς ὑϖ’ ἐμέ,
17:49 ὁ ῥύϛης μȣ ἐξ ἐχϑϱῶν μȣ ὀϱγίλων, ἀϖὸ τῶν ἐϖανιϛανομένων ἐϖ’ ἐμὲ ὑψώσεις με, ἀϖὸ ἀνδϱὸς ἀδίϰȣ ῥύσῃ με.
17:50 διὰ τȣ̃το ἐξομολογήσομαί σοι ἐν ἔϑνεσιν, ϰύϱιε, ϗ τῷ ὀνόματί σȣ ψαλῶ,
17:51 μεγαλύνων τὰς σωτηϱίας τȣ̃ ϐασιλέως αὐτȣ̃ ϗ ϖοιῶν ἔλεος τῷ χϱιϛῷ αὐτȣ̃, τῷ Δαυιδ ϗ τῷ σϖέϱματι αὐτȣ̃ ἕως αἰῶνος.
18:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
18:2 Οἱ ȣ̓ϱανοὶ διηγȣ̃νται δόξαν ϑεȣ̃, ϖοίησιν δὲ χειϱῶν αὐτȣ̃ ἀναγγέλλει τὸ ϛεϱέωμα·
18:3 ἡμέϱα τῇ ἡμέϱᾳ ἐϱεύγεται ῥῆμα, ϗ νὺξ νυϰτὶ ἀναγγέλλει γνῶσιν.
18:4 ȣ̓ϰ εἰσὶν λαλιαὶ ȣ̓δὲ λόγοι, ὧν ȣ̓χὶ ἀϰȣ́ονται αἱ φωναὶ αὐτῶν·
18:5 εἰς ϖᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλϑεν ὁ φϑόγγος αὐτῶν ϗ εἰς τὰ ϖέϱατα τῆς οἰϰȣμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν. ἐν τῷ ἡλίῳ ἔϑετο τὸ σϰήνωμα αὐτȣ̃·
18:6 ϗ αὐτὸς ὡς νυμφίος ἐϰϖοϱευόμενος ἐϰ ϖαϛȣ̃ αὐτȣ̃, ἀγαλλιάσεται ὡς γίγας δϱαμεῖν ὁδὸν αὐτȣ̃.
18:7 ἀϖ’ ἄϰϱȣ τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃ ἡ ἔξοδος αὐτȣ̃, ϗ τὸ ϰατάντημα αὐτȣ̃ ἕως ἄϰϱȣ τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃, ϗ ȣ̓ϰ ἔϛιν ὃς ἀϖοϰϱυϐήσεται τὴν ϑέϱμην αὐτȣ̃.
18:8 ὁ νόμος τȣ̃ ϰυϱίȣ ἄμωμος, ἐϖιϛϱέφων ψυχάς· ἡ μαϱτυϱία ϰυϱίȣ ϖιϛή, σοφίζȣσα νήϖια·
18:9 τὰ διϰαιώματα ϰυϱίȣ εὐϑεῖα, εὐφϱαίνοντα ϰαϱδίαν· ἡ ἐντολὴ ϰυϱίȣ τηλαυγής, φωτίζȣσα ὀφϑαλμȣ́ς·
18:10 ὁ φόϐος ϰυϱίȣ ἁγνός, διαμένων εἰς αἰῶνα αἰῶνος· τὰ ϰϱίματα ϰυϱίȣ ἀληϑινά, δεδιϰαιωμένα ἐϖὶ τὸ αὐτό,
18:11 ἐϖιϑυμητὰ ὑϖὲϱ χϱυσίον ϗ λίϑον τίμιον ϖολὺν ϗ γλυϰύτεϱα ὑϖὲϱ μέλι ϗ ϰηϱίον.
18:12 ϗ γὰϱ ὁ δȣ̃λός σȣ φυλάσσει αὐτά· ἐν τῷ φυλάσσειν αὐτὰ ἀνταϖόδοσις ϖολλή.
18:13 ϖαϱαϖτώματα τίς συνήσει; ἐϰ τῶν ϰϱυφίων μȣ ϰαϑάϱισόν με.
18:14 ϗ ἀϖὸ ἀλλοτϱίων φεῖσαι τȣ̃ δȣ́λȣ σȣ· ἐὰν μή μȣ ϰαταϰυϱιεύσωσιν, τότε ἄμωμος ἔσομαι ϗ ϰαϑαϱισϑήσομαι ἀϖὸ ἁμαϱτίας μεγάλης.
18:15 ϗ ἔσονται εἰς εὐδοϰίαν τὰ λόγια τȣ̃ ϛόματός μȣ ϗ ἡ μελέτη τῆς ϰαϱδίας μȣ ἐνώϖιόν σȣ διὰ ϖαντός, ϰύϱιε ϐοηϑέ μȣ ϗ λυτϱωτά μȣ.
19:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
19:2 Ἐϖαϰȣ́σαι σȣ ϰύϱιος ἐν ἡμέϱᾳ ϑλίψεως, ὑϖεϱασϖίσαι σȣ τὸ ὄνομα τȣ̃ ϑεȣ̃ Ιαϰωϐ.
19:3 ἐξαϖοϛείλαι σοι ϐοήϑειαν ἐξ ἁγίȣ ϗ ἐϰ Σιων ἀντιλάϐοιτό σȣ.
19:4 μνησϑείη ϖάσης ϑυσίας σȣ ϗ τὸ ὁλοϰαύτωμά σȣ ϖιανάτω. διάψαλμα.
19:5 δῴη σοι ϰατὰ τὴν ϰαϱδίαν σȣ ϗ ϖᾶσαν τὴν ϐȣλήν σȣ ϖληϱώσαι.
19:6 ἀγαλλιασόμεϑα ἐν τῷ σωτηϱίῳ σȣ ϗ ἐν ὀνόματι ϑεȣ̃ ἡμῶν μεγαλυνϑησόμεϑα. ϖληϱώσαι ϰύϱιος ϖάντα τὰ αἰτήματά σȣ.
19:7 νῦν ἔγνων ὅτι ἔσωσεν ϰύϱιος τὸν χϱιϛὸν αὐτȣ̃· ἐϖαϰȣ́σεται αὐτȣ̃ ἐξ ȣ̓ϱανȣ̃ ἁγίȣ αὐτȣ̃· ἐν δυναϛείαις ἡ σωτηϱία τῆς δεξιᾶς αὐτȣ̃.
19:8 ȣ̔͂τοι ἐν ἅϱμασιν ϗ ȣ̔͂τοι ἐν ἵϖϖοις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι ϰυϱίȣ ϑεȣ̃ ἡμῶν μεγαλυνϑησόμεϑα.
19:9 αὐτοὶ συνεϖοδίσϑησαν ϗ ἔϖεσαν, ἡμεῖς δὲ ἀνέϛημεν ϗ ἀνωϱϑώϑημεν.
19:10 ϰύϱιε, σῶσον τὸν ϐασιλέα σȣ ϗ ἐϖάϰȣσον ἡμῶν ἐν ᾗ ἂν ἡμέϱᾳ ἐϖιϰαλεσώμεϑά σε.
20:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
20:2 Κύϱιε, ἐν τῇ δυνάμει σȣ εὐφϱανϑήσεται ὁ ϐασιλεὺς ϗ ἐϖὶ τῷ σωτηϱίῳ σȣ ἀγαλλιάσεται σφόδϱα.
20:3 τὴν ἐϖιϑυμίαν τῆς ψυχῆς αὐτȣ̃ ἔδωϰας αὐτῷ ϗ τὴν ϑέλησιν τῶν χειλέων αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἐϛέϱησας αὐτόν. διάψαλμα.
20:4 ὅτι ϖϱοέφϑασας αὐτὸν ἐν εὐλογίαις χϱηϛότητος, ἔϑηϰας ἐϖὶ τὴν ϰεφαλὴν αὐτȣ̃ ϛέφανον ἐϰ λίϑȣ τιμίȣ.
20:5 ζωὴν ᾐτήσατό σε, ϗ ἔδωϰας αὐτῷ, μαϰϱότητα ἡμεϱῶν εἰς αἰῶνα αἰῶνος.
20:6 μεγάλη ἡ δόξα αὐτȣ̃ ἐν τῷ σωτηϱίῳ σȣ, δόξαν ϗ μεγαλοϖϱέϖειαν ἐϖιϑήσεις ἐϖ’ αὐτόν·
20:7 ὅτι δώσεις αὐτῷ εὐλογίαν εἰς αἰῶνα αἰῶνος, εὐφϱανεῖς αὐτὸν ἐν χαϱᾷ μετὰ τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ σȣ.
20:8 ὅτι ὁ ϐασιλεὺς ἐλϖίζει ἐϖὶ ϰύϱιον ϗ ἐν τῷ ἐλέει τȣ̃ ὑψίϛȣ ȣ̓ μὴ σαλευϑῇ.
20:9 εὑϱεϑείη ἡ χείϱ σȣ ϖᾶσιν τοῖς ἐχϑϱοῖς σȣ, ἡ δεξιά σȣ εὕϱοι ϖάντας τȣ̀ς μισȣ̃ντάς σε.
20:10 ϑήσεις αὐτȣ̀ς ὡς ϰλίϐανον ϖυϱὸς εἰς ϰαιϱὸν τȣ̃ ϖϱοσώ ϖȣ σȣ· ϰύϱιος ἐν ὀϱγῇ αὐτȣ̃ συνταϱάξει αὐτȣ́ς, ϗ ϰαταφάγεται αὐτȣ̀ς ϖῦϱ.
20:11 τὸν ϰαϱϖὸν αὐτῶν ἀϖὸ γῆς ἀϖολεῖς ϗ τὸ σϖέϱμα αὐτῶν ἀϖὸ υἱῶν ἀνϑϱώϖων,
20:12 ὅτι ἔϰλιναν εἰς σὲ ϰαϰά, διελογίσαντο ϐȣλήν, ἣν ȣ̓ μὴ δύνωνται ϛῆσαι.
20:13 ὅτι ϑήσεις αὐτȣ̀ς νῶτον· ἐν τοῖς ϖεϱιλοίϖοις σȣ ἑτοιμάσεις τὸ ϖϱόσωϖον αὐτῶν.
20:14 ὑψώϑητι, ϰύϱιε, ἐν τῇ δυνάμει σȣ· ᾄσομεν ϗ ψαλȣ̃μεν τὰς δυναϛείας σȣ.
21:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ τῆς ἀντιλήμψεως τῆς ἑωϑινῆς· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
21:2 Ὁ ϑεὸς ὁ ϑεός μȣ, ϖϱόσχες μοι· ἵνα τί ἐγϰατέλιϖές με; μαϰϱὰν ἀϖὸ τῆς σωτηϱίας μȣ οἱ λόγοι τῶν ϖαϱαϖτωμά των μȣ.
21:3 ὁ ϑεός μȣ, ϰεϰϱάξομαι ἡμέϱας, ϗ ȣ̓ϰ εἰσαϰȣ́σῃ, ϗ νυϰτός, ϗ ȣ̓ϰ εἰς ἄνοιαν ἐμοί.
21:4 σὺ δὲ ἐν ἁγίοις ϰατοιϰεῖς, ὁ ἔϖαινος Ισϱαηλ.
21:5 ἐϖὶ σοὶ ἤλϖισαν οἱ ϖατέϱες ἡμῶν, ἤλϖισαν, ϗ ἐϱϱύσω αὐτȣ́ς·
21:6 ϖϱὸς σὲ ἐϰέϰϱαξαν ϗ ἐσώϑησαν, ἐϖὶ σοὶ ἤλϖισαν ϗ ȣ̓ ϰατῃσχύνϑησαν.
21:7 ἐγὼ δέ εἰμι σϰώληξ ϗ ȣ̓ϰ ἄνϑϱωϖος, ὄνειδος ἀνϑϱώϖȣ ϗ ἐξȣδένημα λαȣ̃.
21:8 ϖάντες οἱ ϑεωϱȣ̃ντές με ἐξεμυϰτήϱισάν με, ἐλάλησαν ἐν χείλεσιν, ἐϰίνησαν ϰεφαλήν
21:9 Ἤλϖισεν ἐϖὶ ϰύϱιον, ῥυσάσϑω αὐτόν· σωσάτω αὐτόν, ὅτι ϑέλει αὐτόν.
21:10 ὅτι σὺ εἶ ὁ ἐϰσϖάσας με ἐϰ γαϛϱός, ἡ ἐλϖίς μȣ ἀϖὸ μαϛῶν τῆς μητϱός μȣ·
21:11 ἐϖὶ σὲ ἐϖεϱϱίφην ἐϰ μήτϱας, ἐϰ ϰοιλίας μητϱός μȣ ϑεός μȣ εἶ σύ.
21:12 μὴ ἀϖοϛῇς ἀϖ’ ἐμȣ̃, ὅτι ϑλῖψις ἐγγύς, ὅτι ȣ̓ϰ ἔϛιν ὁ ϐοηϑῶν.
21:13 ϖεϱιεϰύϰλωσάν με μόσχοι ϖολλοί, ταῦϱοι ϖίονες ϖεϱιέσχον με·
21:14 ἤνοιξαν ἐϖ’ ἐμὲ τὸ ϛόμα αὐτῶν ὡς λέων ὁ ἁϱϖάζων ϗ ὠϱυόμενος.
21:15 ὡσεὶ ὕδωϱ ἐξεχύϑην, ϗ διεσϰοϱϖίσϑη ϖάντα τὰ ὀϛᾶ μȣ, ἐγενήϑη ἡ ϰαϱδία μȣ ὡσεὶ ϰηϱὸς τηϰόμενος ἐν μέσῳ τῆς ϰοιλίας μȣ·
21:16 ἐξηϱάνϑη ὡς ὄϛϱαϰον ἡ ἰσχύς μȣ, ϗ ἡ γλῶσσά μȣ ϰεϰόλληται τῷ λάϱυγγί μȣ, ϗ εἰς χȣ̃ν ϑανάτȣ ϰατήγαγές με.
21:17 ὅτι ἐϰύϰλωσάν με ϰύνες ϖολλοί, συναγωγὴ ϖονηϱευομένων ϖεϱιέσχον με, ὤϱυξαν χεῖϱάς μȣ ϗ ϖόδας.
21:18 ἐξηϱίϑμησα ϖάντα τὰ ὀϛᾶ μȣ, αὐτοὶ δὲ ϰατενόησαν ϗ ἐϖεῖδόν με.
21:19 διεμεϱίσαντο τὰ ἱμάτιά μȣ ἑαυτοῖς ϗ ἐϖὶ τὸν ἱματισμόν μȣ ἔϐαλον ϰλῆϱον.
21:20 σὺ δέ, ϰύϱιε, μὴ μαϰϱύνῃς τὴν ϐοήϑειάν μȣ, εἰς τὴν ἀντίλημψίν μȣ ϖϱόσχες.
21:21 ῥῦσαι ἀϖὸ ῥομφαίας τὴν ψυχήν μȣ ϗ ἐϰ χειϱὸς ϰυνὸς τὴν μονογενῆ μȣ·
21:22 σῶσόν με ἐϰ ϛόματος λέοντος ϗ ἀϖὸ ϰεϱάτων μονοϰεϱώτων τὴν ταϖείνωσίν μȣ.
21:23 διηγήσομαι τὸ ὄνομά σȣ τοῖς ἀδελφοῖς μȣ, ἐν μέσῳ ἐϰϰλησίας ὑμνήσω σε
21:24 Οἱ φοϐȣ́μενοι ϰύϱιον, αἰνέσατε αὐτόν, ἅϖαν τὸ σϖέϱμα Ιαϰωϐ, δοξάσατε αὐτόν, φοϐηϑήτωσαν αὐτὸν ἅϖαν τὸ σϖέϱμα Ισϱαηλ,
21:25 ὅτι ȣ̓ϰ ἐξȣδένωσεν ȣ̓δὲ ϖϱοσώχϑισεν τῇ δεήσει τȣ̃ ϖτωχȣ̃ ȣ̓δὲ ἀϖέϛϱεψεν τὸ ϖϱόσωϖον αὐτȣ̃ ἀϖ’ ἐμȣ̃ ϗ ἐν τῷ ϰεϰϱαγέναι με ϖϱὸς αὐτὸν εἰσήϰȣσέν μȣ.
21:26 ϖαϱὰ σȣ̃ ὁ ἔϖαινός μȣ ἐν ἐϰϰλησίᾳ μεγάλῃ, τὰς εὐχάς μȣ ἀϖοδώσω ἐνώϖιον τῶν φοϐȣμένων αὐτόν.
21:27 φάγονται ϖένητες ϗ ἐμϖλησϑήσονται, ϗ αἰνέσȣσιν ϰύϱιον οἱ ἐϰζητȣ̃ντες αὐτόν· ζήσονται αἱ ϰαϱδίαι αὐτῶν εἰς αἰῶνα αἰῶνος.
21:28 μνησϑήσονται ϗ ἐϖιϛϱαφήσονται ϖϱὸς ϰύϱιον ϖάντα τὰ ϖέϱατα τῆς γῆς ϗ ϖϱοσϰυνήσȣσιν ἐνώϖιόν σȣ ϖᾶσαι αἱ ϖατϱιαὶ τῶν ἐϑνῶν,
21:29 ὅτι τȣ̃ ϰυϱίȣ ἡ ϐασιλεία, ϗ αὐτὸς δεσϖόζει τῶν ἐϑνῶν.
21:30 ἔφαγον ϗ ϖϱοσεϰύνησαν ϖάντες οἱ ϖίονες τῆς γῆς, ἐνώϖιον αὐτȣ̃ ϖϱοϖεσȣ̃νται ϖάντες οἱ ϰαταϐαίνοντες εἰς τὴν γῆν. ϗ ἡ ψυχή μȣ αὐτῷ ζῇ,
21:31 ϗ τὸ σϖέϱμα μȣ δȣλεύσει αὐτῷ· ἀναγγελήσεται τῷ ϰυϱίῳ γενεὰ ἡ ἐϱχομένη,
21:32 ϗ ἀναγγελȣ̃σιν τὴν διϰαιοσύνην αὐτȣ̃ λαῷ τῷ τεχϑησομένῳ, ὅτι ἐϖοίησεν ὁ ϰύϱιος.
22:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ. Κύϱιος ϖοιμαίνει με, ϗ ȣ̓δέν με ὑϛεϱήσει.
22:2 εἰς τόϖον χλόης, ἐϰεῖ με ϰατεσϰήνωσεν, ἐϖὶ ὕδατος ἀναϖαύσεως ἐξέϑϱεψέν με,
22:3 τὴν ψυχήν μȣ ἐϖέϛϱεψεν. ὡδήγησέν με ἐϖὶ τϱίϐȣς διϰαιοσύνης ἕνεϰεν τȣ̃ ὀνόματος αὐτȣ̃.
22:4 ἐὰν γὰϱ ϗ ϖοϱευϑῶ ἐν μέσῳ σϰιᾶς ϑανάτȣ, ȣ̓ φοϐηϑήσομαι ϰαϰά, ὅτι σὺ μετ’ ἐμȣ̃ εἶ· ἡ ῥάϐδος σȣ ϗ ἡ ϐαϰτηϱία σȣ, αὐταί με ϖαϱεϰάλεσαν.
22:5 ἡτοίμασας ἐνώϖιόν μȣ τϱάϖεζαν ἐξ ἐναντίας τῶν ϑλιϐόν των με· ἐλίϖανας ἐν ἐλαίῳ τὴν ϰεφαλήν μȣ, ϗ τὸ ϖοτήϱιόν σȣ μεϑύσϰον ὡς ϰϱάτιϛον.
22:6 ϗ τὸ ἔλεός σȣ ϰαταδιώξεταί με ϖάσας τὰς ἡμέϱας τῆς ζωῆς μȣ, ϗ τὸ ϰατοιϰεῖν με ἐν οἴϰῳ ϰυϱίȣ εἰς μαϰϱότητα ἡμεϱῶν.
23:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ· τῆς μιᾶς σαϐϐάτων. Τȣ̃ ϰυϱίȣ ἡ γῆ ϗ τὸ ϖλήϱωμα αὐτῆς, ἡ οἰϰȣμένη ϗ ϖάντες οἱ ϰατοιϰȣ̃ντες ἐν αὐτῇ·
23:2 αὐτὸς ἐϖὶ ϑαλασσῶν ἐϑεμελίωσεν αὐτὴν ϗ ἐϖὶ ϖοταμῶν ἡτοίμασεν αὐτήν.
23:3 τίς ἀναϐήσεται εἰς τὸ ὄϱος τȣ̃ ϰυϱίȣ ϗ τίς ϛήσεται ἐν τόϖῳ ἁγίῳ αὐτȣ̃;
23:4 ἀϑῷος χεϱσὶν ϗ ϰαϑαϱὸς τῇ ϰαϱδίᾳ, ὃς ȣ̓ϰ ἔλαϐεν ἐϖὶ ματαίῳ τὴν ψυχὴν αὐτȣ̃ ϗ ȣ̓ϰ ὤμοσεν ἐϖὶ δόλῳ τῷ ϖλησίον αὐτȣ̃.
23:5 ȣ̔͂τος λήμψεται εὐλογίαν ϖαϱὰ ϰυϱίȣ ϗ ἐλεημοσύνην ϖαϱὰ ϑεȣ̃ σωτῆϱος αὐτȣ̃.
23:6 αὕτη ἡ γενεὰ ζητȣ́ντων αὐτόν, ζητȣ́ντων τὸ ϖϱόσωϖον τȣ̃ ϑεȣ̃ Ιαϰωϐ. διάψαλμα.
23:7 ἄϱατε ϖύλας, οἱ ἄϱχοντες ὑμῶν, ϗ ἐϖάϱϑητε, ϖύλαι αἰώνιοι, ϗ εἰσελεύσεται ὁ ϐασιλεὺς τῆς δόξης.
23:8 τίς ἐϛιν ȣ̔͂τος ὁ ϐασιλεὺς τῆς δόξης; ϰύϱιος ϰϱαταιὸς ϗ δυνατός, ϰύϱιος δυνατὸς ἐν ϖολέμῳ.
23:9 ἄϱατε ϖύλας, οἱ ἄϱχοντες ὑμῶν, ϗ ἐϖάϱϑητε, ϖύλαι αἰώνιοι, ϗ εἰσελεύσεται ὁ ϐασιλεὺς τῆς δόξης.
23:10 τίς ἐϛιν ȣ̔͂τος ὁ ϐασιλεὺς τῆς δόξης; ϰύϱιος τῶν δυνάμεων, αὐτός ἐϛιν ὁ ϐασιλεὺς τῆς δόξης.
24:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ. Πϱὸς σέ, ϰύϱιε, ἦϱα τὴν ψυχήν μȣ, ὁ ϑεός μȣ.
24:2 ἐϖὶ σοὶ ϖέϖοιϑα· μὴ ϰαταισχυνϑείην, μηδὲ ϰαταγελασάτωσάν μȣ οἱ ἐχϑϱοί μȣ.
24:3 ϗ γὰϱ ϖάντες οἱ ὑϖομένοντές σε ȣ̓ μὴ ϰαταισχυνϑῶσιν· αἰσχυνϑήτωσαν ϖάντες οἱ ἀνομȣ̃ντες διὰ ϰενῆς.
24:4 τὰς ὁδȣ́ς σȣ, ϰύϱιε, γνώϱισόν μοι ϗ τὰς τϱίϐȣς σȣ δίδαξόν με.
24:5 ὁδήγησόν με ἐϖὶ τὴν ἀλήϑειάν σȣ ϗ δίδαξόν με, ὅτι σὺ εἶ ὁ ϑεὸς ὁ σωτήϱ μȣ, ϗ σὲ ὑϖέμεινα ὅλην τὴν ἡμέϱαν.
24:6 μνήσϑητι τῶν οἰϰτιϱμῶν σȣ, ϰύϱιε, ϗ τὰ ἐλέη σȣ, ὅτι ἀϖὸ τȣ̃ αἰῶνός εἰσιν.
24:7 ἁμαϱτίας νεότητός μȣ ϗ ἀγνοίας μȣ μὴ μνησϑῇς· ϰατὰ τὸ ἔλεός σȣ μνήσϑητί μȣ σὺ ἕνεϰα τῆς χϱηϛότητός σȣ, ϰύϱιε.
24:8 χϱηϛὸς ϗ εὐϑὴς ὁ ϰύϱιος· διὰ τȣ̃το νομοϑετήσει ἁμαϱτάνοντας ἐν ὁδῷ.
24:9 ὁδηγήσει ϖϱαεῖς ἐν ϰϱίσει, διδάξει ϖϱαεῖς ὁδȣ̀ς αὐτȣ̃.
24:10 ϖᾶσαι αἱ ὁδοὶ ϰυϱίȣ ἔλεος ϗ ἀλήϑεια τοῖς ἐϰζητȣ̃σιν τὴν διαϑήϰην αὐτȣ̃ ϗ τὰ μαϱτύϱια αὐτȣ̃.
24:11 ἕνεϰα τȣ̃ ὀνόματός σȣ, ϰύϱιε, ϗ ἱλάσῃ τῇ ἁμαϱτίᾳ μȣ· ϖολλὴ γάϱ ἐϛιν.
24:12 τίς ἐϛιν ἄνϑϱωϖος ὁ φοϐȣ́μενος τὸν ϰύϱιον; νομοϑετήσει αὐτῷ ἐν ὁδῷ, ᾗ ᾑϱετίσατο.
24:13 ἡ ψυχὴ αὐτȣ̃ ἐν ἀγαϑοῖς αὐλισϑήσεται, ϗ τὸ σϖέϱμα αὐτȣ̃ ϰληϱονομήσει γῆν.
24:14 ϰϱαταίωμα ϰύϱιος τῶν φοϐȣμένων αὐτόν, [ϰαὶ τὸ ὄνομα ϰυϱίȣ τῶν φοϐȣμένων αὐτόν,] ϗ ἡ διαϑήϰη αὐτȣ̃ τȣ̃ δηλῶσαι αὐτοῖς.
24:15 οἱ ὀφϑαλμοί μȣ διὰ ϖαντὸς ϖϱὸς τὸν ϰύϱιον, ὅτι αὐτὸς ἐϰσϖάσει ἐϰ ϖαγίδος τȣ̀ς ϖόδας μȣ.
24:16 ἐϖίϐλεψον ἐϖ’ ἐμὲ ϗ ἐλέησόν με, ὅτι μονογενὴς ϗ ϖτωχός εἰμι ἐγώ.
24:17 αἱ ϑλίψεις τῆς ϰαϱδίας μȣ ἐϖλατύνϑησαν· ἐϰ τῶν ἀναγϰῶν μȣ ἐξάγαγέ με.
24:18 ἰδὲ τὴν ταϖείνωσίν μȣ ϗ τὸν ϰόϖον μȣ ϗ ἄφες ϖάσας τὰς ἁμαϱτίας μȣ.
24:19 ἰδὲ τȣ̀ς ἐχϑϱȣ́ς μȣ, ὅτι ἐϖληϑύνϑησαν ϗ μῖσος ἄδιϰον ἐμίσησάν με.
24:20 φύλαξον τὴν ψυχήν μȣ ϗ ῥῦσαί με· μὴ ϰαταισχυνϑείην, ὅτι ἤλϖισα ἐϖὶ σέ.
24:21 ἄϰαϰοι ϗ εὐϑεῖς ἐϰολλῶντό μοι, ὅτι ὑϖέμεινά σε, ϰύϱιε.
24:22 λύτϱωσαι, ὁ ϑεός, τὸν Ισϱαηλ ἐϰ ϖασῶν τῶν ϑλίψεων αὐτȣ̃.
25:1 Τȣ̃ Δαυιδ. Κϱῖνόν με, ϰύϱιε, ὅτι ἐγὼ ἐν ἀϰαϰίᾳ μȣ ἐϖοϱεύϑην ϗ ἐϖὶ τῷ ϰυϱίῳ ἐλϖίζων ȣ̓ μὴ ἀσϑενήσω.
25:2 δοϰίμασόν με, ϰύϱιε, ϗ ϖείϱασόν με, ϖύϱωσον τȣ̀ς νεφϱȣ́ς μȣ ϗ τὴν ϰαϱδίαν μȣ.
25:3 ὅτι τὸ ἔλεός σȣ ϰατέναντι τῶν ὀφϑαλμῶν μȣ́ ἐϛιν, ϗ εὐηϱέϛησα ἐν τῇ ἀληϑείᾳ σȣ.
25:4 ȣ̓ϰ ἐϰάϑισα μετὰ συνεδϱίȣ ματαιότητος ϗ μετὰ ϖαϱανομȣ́ντων ȣ̓ μὴ εἰσέλϑω·
25:5 ἐμίσησα ἐϰϰλησίαν ϖονηϱευομένων ϗ μετὰ ἀσεϐῶν ȣ̓ μὴ ϰαϑίσω.
25:6 νίψομαι ἐν ἀϑῴοις τὰς χεῖϱάς μȣ ϗ ϰυϰλώσω τὸ ϑυσιαϛήϱιόν σȣ, ϰύϱιε,
25:7 τȣ̃ ἀϰȣ̃σαι φωνὴν αἰνέσεως ϗ διηγήσασϑαι ϖάντα τὰ ϑαυμάσιά σȣ.
25:8 ϰύϱιε, ἠγάϖησα εὐϖϱέϖειαν οἴϰȣ σȣ ϗ τόϖον σϰηνώματος δόξης σȣ.
25:9 μὴ συναϖολέσῃς μετὰ ἀσεϐῶν τὴν ψυχήν μȣ ϗ μετὰ ἀνδϱῶν αἱμάτων τὴν ζωήν μȣ,
25:10 ὧν ἐν χεϱσὶν ἀνομίαι, ἡ δεξιὰ αὐτῶν ἐϖλήσϑη δώϱων.
25:11 ἐγὼ δὲ ἐν ἀϰαϰίᾳ μȣ ἐϖοϱεύϑην· λύτϱωσαί με ϗ ἐλέησόν με.
25:12 ὁ γὰϱ ϖȣ́ς μȣ ἔϛη ἐν εὐϑύτητι· ἐν ἐϰϰλησίαις εὐλογήσω σε, ϰύϱιε.
26:1 Τȣ̃ Δαυιδ· ϖϱὸ τȣ̃ χϱισϑῆναι. Κύϱιος φωτισμός μȣ ϗ σωτήϱ μȣ· τίνα φοϐηϑήσομαι; ϰύϱιος ὑϖεϱασϖιϛὴς τῆς ζωῆς μȣ· ἀϖὸ τίνος δειλιάσω;
26:2 ἐν τῷ ἐγγίζειν ἐϖ’ ἐμὲ ϰαϰȣ̃ντας τȣ̃ φαγεῖν τὰς σάϱϰας μȣ οἱ ϑλίϐοντές με ϗ οἱ ἐχϑϱοί μȣ αὐτοὶ ἠσϑένησαν ϗ ἔϖεσαν·
26:3 ἐὰν ϖαϱατάξηται ἐϖ’ ἐμὲ ϖαϱεμϐολή, ȣ̓ φοϐηϑήσεται ἡ ϰαϱ δία μȣ· ἐὰν ἐϖαναϛῇ ἐϖ’ ἐμὲ ϖόλεμος, ἐν ταύτῃ ἐγὼ ἐλϖίζω.
26:4 μίαν ᾐτησάμην ϖαϱὰ ϰυϱίȣ, ταύτην ἐϰζητήσω· τȣ̃ ϰατοιϰεῖν με ἐν οἴϰῳ ϰυϱίȣ ϖάσας τὰς ἡμέϱας τῆς ζωῆς μȣ, τȣ̃ ϑεωϱεῖν με τὴν τεϱϖνότητα τȣ̃ ϰυϱίȣ ϗ ἐϖισϰέϖτεσϑαι τὸν ναὸν αὐτȣ̃.
26:5 ὅτι ἔϰϱυψέν με ἐν σϰηνῇ ἐν ἡμέϱᾳ ϰαϰῶν μȣ· ἐσϰέϖασέν με ἐν ἀϖοϰϱύφῳ τῆς σϰηνῆς αὐτȣ̃, ἐν ϖέτϱᾳ ὕψωσέν με·
26:6 ϗ νῦν ἰδȣ̀ ὕψωσεν τὴν ϰεφαλήν μȣ ἐϖ’ ἐχϑϱȣ́ς μȣ· ἐϰύϰλωσα ϗ ἔϑυσα ἐν τῇ σϰηνῇ αὐτȣ̃ ϑυσίαν ἀλαλαγμȣ̃, ᾄσομαι ϗ ψαλῶ τῷ ϰυϱίῳ.
26:7 εἰσάϰȣσον, ϰύϱιε, τῆς φωνῆς μȣ, ἧς ἐϰέϰϱαξα· ἐλέησόν με ϗ εἰσάϰȣσόν μȣ.
26:8 σοὶ εἶϖεν ἡ ϰαϱδία μȣ Ἐζήτησεν τὸ ϖϱόσωϖόν μȣ· τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ, ϰύϱιε, ζητήσω.
26:9 μὴ ἀϖοϛϱέψῃς τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ ἀϖ’ ἐμȣ̃, μὴ ἐϰϰλίνῃς ἐν ὀϱγῇ ἀϖὸ τȣ̃ δȣ́λȣ σȣ· ϐοηϑός μȣ γενȣ̃, μὴ ἀϖοσϰοϱαϰίσῃς με ϗ μὴ ἐγϰαταλίϖῃς με, ὁ ϑεὸς ὁ σωτήϱ μȣ.
26:10 ὅτι ὁ ϖατήϱ μȣ ϗ ἡ μήτηϱ μȣ ἐγϰατέλιϖόν με, ὁ δὲ ϰύϱιος ϖϱοσελάϐετό με.
26:11 νομοϑέτησόν με, ϰύϱιε, τῇ ὁδῷ σȣ ϗ ὁδήγησόν με ἐν τϱίϐῳ εὐϑείᾳ ἕνεϰα τῶν ἐχϑϱῶν μȣ.
26:12 μὴ ϖαϱαδῷς με εἰς ψυχὰς ϑλιϐόντων με, ὅτι ἐϖανέϛησάν μοι μάϱτυϱες ἄδιϰοι, ϗ ἐψεύσατο ἡ ἀδιϰία ἑαυτῇ.
26:13 ϖιϛεύω τȣ̃ ἰδεῖν τὰ ἀγαϑὰ ϰυϱίȣ ἐν γῇ ζώντων.
26:14 ὑϖόμεινον τὸν ϰύϱιον· ἀνδϱίζȣ, ϗ ϰϱαταιȣ́σϑω ἡ ϰαϱδία σȣ, ϗ ὑϖόμεινον τὸν ϰύϱιον.
27:1 Τȣ̃ Δαυιδ. Πϱὸς σέ, ϰύϱιε, ἐϰέϰϱαξα, ὁ ϑεός μȣ, μὴ ϖαϱασιωϖήσῃς ἀϖ’ ἐμȣ̃, μήϖοτε ϖαϱασιωϖήσῃς ἀϖ’ ἐμȣ̃ ϗ ὁμοιωϑήσομαι τοῖς ϰαταϐαίνȣσιν εἰς λάϰϰον.
27:2 εἰσάϰȣσον τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μȣ ἐν τῷ δέεσϑαί με ϖϱὸς σέ, ἐν τῷ με αἴϱειν χεῖϱάς μȣ ϖϱὸς ναὸν ἅγιόν σȣ.
27:3 μὴ συνελϰύσῃς μετὰ ἁμαϱτωλῶν τὴν ψυχήν μȣ ϗ μετὰ ἐϱγαζομένων ἀδιϰίαν μὴ συναϖολέσῃς με τῶν λαλȣ́ντων εἰϱήνην μετὰ τῶν ϖλησίον αὐτῶν, ϰαϰὰ δὲ ἐν ταῖς ϰαϱδίαις αὐτῶν.
27:4 δὸς αὐτοῖς ϰατὰ τὰ ἔϱγα αὐτῶν ϗ ϰατὰ τὴν ϖονηϱίαν τῶν ἐϖιτηδευμάτων αὐτῶν· ϰατὰ τὰ ἔϱγα τῶν χειϱῶν αὐτῶν δὸς αὐτοῖς, ἀϖόδος τὸ ἀνταϖόδομα αὐτῶν αὐτοῖς.
27:5 ὅτι ȣ̓ συνῆϰαν εἰς τὰ ἔϱγα ϰυϱίȣ ϗ εἰς τὰ ἔϱγα τῶν χειϱῶν αὐτȣ̃· ϰαϑελεῖς αὐτȣ̀ς ϗ ȣ̓ μὴ οἰϰοδομήσεις αὐτȣ́ς.
27:6 εὐλογητὸς ϰύϱιος, ὅτι εἰσήϰȣσεν τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μȣ.
27:7 ϰύϱιος ϐοηϑός μȣ ϗ ὑϖεϱασϖιϛής μȣ· ἐϖ’ αὐτῷ ἤλϖισεν ἡ ϰαϱδία μȣ, ϗ ἐϐοηϑήϑην, ϗ ἀνέϑαλεν ἡ σάϱξ μȣ· ϗ ἐϰ ϑελήματός μȣ ἐξομολογήσομαι αὐτῷ.
27:8 ϰύϱιος ϰϱαταίωμα τȣ̃ λαȣ̃ αὐτȣ̃ ϗ ὑϖεϱασϖιϛὴς τῶν σωτηϱίων τȣ̃ χϱιϛȣ̃ αὐτȣ̃ ἐϛιν.
27:9 σῶσον τὸν λαόν σȣ ϗ εὐλόγησον τὴν ϰληϱονομίαν σȣ ϗ ϖοίμανον αὐτȣ̀ς ϗ ἔϖαϱον αὐτȣ̀ς ἕως τȣ̃ αἰῶνος.
28:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ· ἐξοδίȣ σϰηνῆς. Ἐνέγϰατε τῷ ϰυϱίῳ, υἱοὶ ϑεȣ̃, ἐνέγϰατε τῷ ϰυϱίῳ υἱȣ̀ς ϰϱιῶν, ἐνέγϰατε τῷ ϰυϱίῳ δόξαν ϗ τιμήν,
28:2 ἐνέγϰατε τῷ ϰυϱίῳ δόξαν ὀνόματι αὐτȣ̃, ϖϱοσϰυνήσατε τῷ ϰυϱίῳ ἐν αὐλῇ ἁγίᾳ αὐτȣ̃.
28:3 φωνὴ ϰυϱίȣ ἐϖὶ τῶν ὑδάτων, ὁ ϑεὸς τῆς δόξης ἐϐϱόντησεν, ϰύϱιος ἐϖὶ ὑδάτων ϖολλῶν.
28:4 φωνὴ ϰυϱίȣ ἐν ἰσχύι, φωνὴ ϰυϱίȣ ἐν μεγαλοϖϱεϖείᾳ.
28:5 φωνὴ ϰυϱίȣ συντϱίϐοντος ϰέδϱȣς, ϗ συντϱίψει ϰύϱιος τὰς ϰέδϱȣς τȣ̃ Λιϐάνȣ
28:6 ϗ λεϖτυνεῖ αὐτὰς ὡς τὸν μόσχον τὸν Λίϐανον, ϗ ὁ ἠγαϖημένος ὡς υἱὸς μονοϰεϱώτων.
28:7 φωνὴ ϰυϱίȣ διαϰόϖτοντος φλόγα ϖυϱός,
28:8 φωνὴ ϰυϱίȣ συσσείοντος ἔϱημον, ϗ συσσείσει ϰύϱιος τὴν ἔϱημον Καδης.
28:9 φωνὴ ϰυϱίȣ ϰαταϱτιζομένȣ ἐλάφȣς, ϗ ἀϖοϰαλύψει δϱυμȣ́ς· ϗ ἐν τῷ ναῷ αὐτȣ̃ ϖᾶς τις λέγει δόξαν.
28:10 ϰύϱιος τὸν ϰαταϰλυσμὸν ϰατοιϰιεῖ, ϗ ϰαϑίεται ϰύϱιος ϐασιλεὺς εἰς τὸν αἰῶνα.
28:11 ϰύϱιος ἰσχὺν τῷ λαῷ αὐτȣ̃ δώσει, ϰύϱιος εὐλογήσει τὸν λαὸν αὐτȣ̃ ἐν εἰϱήνῃ.
29:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς ᾠδῆς τȣ̃ ἐγϰαινισμȣ̃ τȣ̃ οἴϰȣ· τῷ Δαυιδ.
29:2 Ὑψώσω σε, ϰύϱιε, ὅτι ὑϖέλαϐές με ϗ ȣ̓ϰ ηὔφϱανας τȣ̀ς ἐχϑϱȣ́ς μȣ ἐϖ’ ἐμέ.
29:3 ϰύϱιε ὁ ϑεός μȣ, ἐϰέϰϱαξα ϖϱὸς σέ, ϗ ἰάσω με·
29:4 ϰύϱιε, ἀνήγαγες ἐξ ᾅδȣ τὴν ψυχήν μȣ, ἔσωσάς με ἀϖὸ τῶν ϰαταϐαινόντων εἰς λάϰϰον.
29:5 ψάλατε τῷ ϰυϱίῳ, οἱ ὅσιοι αὐτȣ̃, ϗ ἐξομολογεῖσϑε τῇ μνήμῃ τῆς ἁγιωσύνης αὐτȣ̃·
29:6 ὅτι ὀϱγὴ ἐν τῷ ϑυμῷ αὐτȣ̃, ϗ ζωὴ ἐν τῷ ϑελήματι αὐτȣ̃· τὸ ἑσϖέϱας αὐλισϑήσεται ϰλαυϑμὸς ϗ εἰς τὸ ϖϱωῒ ἀγαλλίασις.
29:7 ἐγὼ δὲ εἶϖα ἐν τῇ εὐϑηνίᾳ μȣ Ȣ̓ μὴ σαλευϑῶ εἰς τὸν αἰῶνα.
29:8 ϰύϱιε, ἐν τῷ ϑελήματί σȣ ϖαϱέσχȣ τῷ ϰάλλει μȣ δύναμιν· ἀϖέϛϱεψας δὲ τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ, ϗ ἐγενήϑην τεταϱαγμένος.
29:9 ϖϱὸς σέ, ϰύϱιε, ϰεϰϱάξομαι ϗ ϖϱὸς τὸν ϑεόν μȣ δεηϑήσομαι
29:10 Τίς ὠφέλεια ἐν τῷ αἵματί μȣ, ἐν τῷ ϰαταϐῆναί με εἰς διαφϑοϱάν; μὴ ἐξομολογήσεταί σοι χȣ̃ς ἢ ἀναγγελεῖ τὴν ἀλήϑειάν σȣ;
29:11 ἤϰȣσεν ϰύϱιος ϗ ἠλέησέν με, ϰύϱιος ἐγενήϑη ϐοηϑός μȣ.
29:12 ἔϛϱεψας τὸν ϰοϖετόν μȣ εἰς χοϱὸν ἐμοί, διέϱϱηξας τὸν σάϰϰον μȣ ϗ ϖεϱιέζωσάς με εὐφϱοσύνην,
29:13 ὅϖως ἂν ψάλῃ σοι ἡ δόξα μȣ ϗ ȣ̓ μὴ ϰατανυγῶ· ϰύϱιε ὁ ϑεός μȣ, εἰς τὸν αἰῶνα ἐξομολογήσομαί σοι.
30:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ· ἐϰϛάσεως.
30:2 Ἐϖὶ σοί, ϰύϱιε, ἤλϖισα, μὴ ϰαταισχυνϑείην εἰς τὸν αἰῶνα· ἐν τῇ διϰαιοσύνῃ σȣ ῥῦσαί με ϗ ἐξελȣ̃ με.
30:3 ϰλῖνον ϖϱός με τὸ ȣ̓͂ς σȣ, τάχυνον τȣ̃ ἐξελέσϑαι με· γενȣ̃ μοι εἰς ϑεὸν ὑϖεϱασϖιϛὴν ϗ εἰς οἶϰον ϰαταφυγῆς τȣ̃ σῶσαί με.
30:4 ὅτι ϰϱαταίωμά μȣ ϗ ϰαταφυγή μȣ εἶ σὺ ϗ ἕνεϰεν τȣ̃ ὀνόματός σȣ ὁδηγήσεις με ϗ διαϑϱέψεις με·
30:5 ἐξάξεις με ἐϰ ϖαγίδος ταύτης, ἧς ἔϰϱυψάν μοι, ὅτι σὺ εἶ ὁ ὑϖεϱασϖιϛής μȣ.
30:6 εἰς χεῖϱάς σȣ ϖαϱαϑήσομαι τὸ ϖνεῦμά μȣ· ἐλυτϱώσω με, ϰύϱιε ὁ ϑεὸς τῆς ἀληϑείας.
30:7 ἐμίσησας τȣ̀ς διαφυλάσσοντας ματαιότητας διὰ ϰενῆς· ἐγὼ δὲ ἐϖὶ τῷ ϰυϱίῳ ἤλϖισα.
30:8 ἀγαλλιάσομαι ϗ εὐφϱανϑήσομαι ἐϖὶ τῷ ἐλέει σȣ, ὅτι ἐϖεῖδες τὴν ταϖείνωσίν μȣ, ἔσωσας ἐϰ τῶν ἀναγϰῶν τὴν ψυχήν μȣ
30:9 ϗ ȣ̓ συνέϰλεισάς με εἰς χεῖϱας ἐχϑϱȣ̃, ἔϛησας ἐν εὐϱυχώϱῳ τȣ̀ς ϖόδας μȣ.
30:10 ἐλέησόν με, ϰύϱιε, ὅτι ϑλίϐομαι· ἐταϱάχϑη ἐν ϑυμῷ ὁ ὀφϑαλμός μȣ, ἡ ψυχή μȣ ϗ ἡ γαϛήϱ μȣ.
30:11 ὅτι ἐξέλιϖεν ἐν ὀδύνῃ ἡ ζωή μȣ ϗ τὰ ἔτη μȣ ἐν ϛεναγμοῖς· ἠσϑένησεν ἐν ϖτωχείᾳ ἡ ἰσχύς μȣ, ϗ τὰ ὀϛᾶ μȣ ἐταϱάχϑησαν.
30:12 ϖαϱὰ ϖάντας τȣ̀ς ἐχϑϱȣ́ς μȣ ἐγενήϑην ὄνειδος ϗ τοῖς γείτοσίν μȣ σφόδϱα ϗ φόϐος τοῖς γνωϛοῖς μȣ, οἱ ϑεωϱȣ̃ντές με ἔξω ἔφυγον ἀϖ’ ἐμȣ̃.
30:13 ἐϖελήσϑην ὡσεὶ νεϰϱὸς ἀϖὸ ϰαϱδίας, ἐγενήϑην ὡσεὶ σϰεῦος ἀϖολωλός.
30:14 ὅτι ἤϰȣσα ψόγον ϖολλῶν ϖαϱοιϰȣ́ντων ϰυϰλόϑεν· ἐν τῷ ἐϖισυναχϑῆναι αὐτȣ̀ς ἅμα ἐϖ’ ἐμὲ τȣ̃ λαϐεῖν τὴν ψυχήν μȣ ἐϐȣλεύσαντο.
30:15 ἐγὼ δὲ ἐϖὶ σὲ ἤλϖισα, ϰύϱιε· εἶϖα Σὺ εἶ ὁ ϑεός μȣ.
30:16 ἐν ταῖς χεϱσίν σȣ οἱ ϰαιϱοί μȣ· ῥῦσαί με ἐϰ χειϱὸς ἐχϑϱῶν μȣ ϗ ἐϰ τῶν ϰαταδιωϰόντων με.
30:17 ἐϖίφανον τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ ἐϖὶ τὸν δȣ̃λόν σȣ, σῶσόν με ἐν τῷ ἐλέει σȣ.
30:18 ϰύϱιε, μὴ ϰαταισχυνϑείην, ὅτι ἐϖεϰαλεσάμην σε· αἰσχυνϑείησαν οἱ ἀσεϐεῖς ϗ ϰαταχϑείησαν εἰς ᾅδȣ.
30:19 ἄλαλα γενηϑήτω τὰ χείλη τὰ δόλια τὰ λαλȣ̃ντα ϰατὰ τȣ̃ διϰαίȣ ἀνομίαν ἐν ὑϖεϱηφανίᾳ ϗ ἐξȣδενώσει.
30:20 ὡς ϖολὺ τὸ ϖλῆϑος τῆς χϱηϛότητός σȣ, ϰύϱιε, ἧς ἔϰϱυψας τοῖς φοϐȣμένοις σε, ἐξειϱγάσω τοῖς ἐλϖίζȣσιν ἐϖὶ σὲ ἐναντίον τῶν υἱῶν τῶν ἀνϑϱώϖων.
30:21 ϰαταϰϱύψεις αὐτȣ̀ς ἐν ἀϖοϰϱύφῳ τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ σȣ ἀϖὸ ταϱαχῆς ἀνϑϱώϖων, σϰεϖάσεις αὐτȣ̀ς ἐν σϰηνῇ ἀϖὸ ἀντιλογίας γλωσσῶν.
30:22 εὐλογητὸς ϰύϱιος, ὅτι ἐϑαυμάϛωσεν τὸ ἔλεος αὐτȣ̃ ἐν ϖό λει ϖεϱιοχῆς.
30:23 ἐγὼ δὲ εἶϖα ἐν τῇ ἐϰϛάσει μȣ Ἀϖέϱϱιμμαι ἄϱα ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ τῶν ὀφϑαλμῶν σȣ. διὰ τȣ̃το εἰσήϰȣσας τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μȣ ἐν τῷ ϰεϰϱαγέναι με ϖϱὸς σέ.
30:24 ἀγαϖήσατε τὸν ϰύϱιον, ϖάντες οἱ ὅσιοι αὐτȣ̃, ὅτι ἀληϑείας ἐϰζητεῖ ϰύϱιος ϗ ἀνταϖοδίδωσιν τοῖς ϖεϱισσῶς ϖοιȣ̃σιν ὑϖεϱηφανίαν.
30:25 ἀνδϱίζεσϑε, ϗ ϰϱαταιȣ́σϑω ἡ ϰαϱδία ὑμῶν, ϖάντες οἱ ἐλϖίζοντες ἐϖὶ ϰύϱιον.
31:1 Τῷ Δαυιδ· συνέσεως. Μαϰάϱιοι ὧν ἀφέϑησαν αἱ ἀνομίαι ϗ ὧν ἐϖεϰαλύφϑησαν αἱ ἁμαϱτίαι·
31:2 μαϰάϱιος ἀνήϱ, ȣ̔͂ ȣ̓ μὴ λογίσηται ϰύϱιος ἁμαϱτίαν, ȣ̓δὲ ἔϛιν ἐν τῷ ϛόματι αὐτȣ̃ δόλος.
31:3 ὅτι ἐσίγησα, ἐϖαλαιώϑη τὰ ὀϛᾶ μȣ ἀϖὸ τȣ̃ ϰϱάζειν με ὅλην τὴν ἡμέϱαν·
31:4 ὅτι ἡμέϱας ϗ νυϰτὸς ἐϐαϱύνϑη ἐϖ’ ἐμὲ ἡ χείϱ σȣ, ἐϛϱάφην εἰς ταλαιϖωϱίαν ἐν τῷ ἐμϖαγῆναι ἄϰανϑαν. διάψαλμα.
31:5 τὴν ἁμαϱτίαν μȣ ἐγνώϱισα ϗ τὴν ἀνομίαν μȣ ȣ̓ϰ ἐϰάλυψα· εἶϖα Ἐξαγοϱεύσω ϰατ’ ἐμȣ̃ τὴν ἀνομίαν μȣ τῷ ϰυϱίῳ· ϗ σὺ ἀφῆϰας τὴν ἀσέϐειαν τῆς ἁμαϱτίας μȣ. διάψαλμα.
31:6 ὑϖὲϱ ταύτης ϖϱοσεύξεται ϖᾶς ὅσιος ϖϱὸς σὲ ἐν ϰαιϱῷ εὐϑέτῳ· ϖλὴν ἐν ϰαταϰλυσμῷ ὑδάτων ϖολλῶν ϖϱὸς αὐτὸν ȣ̓ϰ ἐγγιȣ̃σιν.
31:7 σύ μȣ εἶ ϰαταφυγὴ ἀϖὸ ϑλίψεως τῆς ϖεϱιεχȣ́σης με· τὸ ἀγαλλίαμά μȣ, λύτϱωσαί με ἀϖὸ τῶν ϰυϰλωσάντων με. διάψαλμα.
31:8 συνετιῶ σε ϗ συμϐιϐῶ σε ἐν ὁδῷ ταύτῃ, ᾗ ϖοϱεύσῃ, ἐϖιϛηϱιῶ ἐϖὶ σὲ τȣ̀ς ὀφϑαλμȣ́ς μȣ.
31:9 μὴ γίνεσϑε ὡς ἵϖϖος ϗ ἡμίονος, οἷς ȣ̓ϰ ἔϛιν σύνεσις, ἐν χαλινῷ ϗ ϰημῷ τὰς σιαγόνας αὐτῶν ἄγξαι τῶν μὴ ἐγγιζόντων ϖϱὸς σέ.
31:10 ϖολλαὶ αἱ μάϛιγες τȣ̃ ἁμαϱτωλȣ̃, τὸν δὲ ἐλϖίζοντα ἐϖὶ ϰύϱιον ἔλεος ϰυϰλώσει.
31:11 εὐφϱάνϑητε ἐϖὶ ϰύϱιον ϗ ἀγαλλιᾶσϑε, δίϰαιοι, ϗ ϰαυχᾶσϑε, ϖάντες οἱ εὐϑεῖς τῇ ϰαϱδίᾳ.
32:1 Τῷ Δαυιδ. Ἀγαλλιᾶσϑε, δίϰαιοι, ἐν τῷ ϰυϱίῳ· τοῖς εὐϑέσι ϖϱέϖει αἴνεσις.
32:2 ἐξομολογεῖσϑε τῷ ϰυϱίῳ ἐν ϰιϑάϱᾳ, ἐν ψαλτηϱίῳ δεϰαχόϱδῳ ψάλατε αὐτῷ.
32:3 ᾄσατε αὐτῷ ᾆσμα ϰαινόν, ϰαλῶς ψάλατε ἐν ἀλαλαγμῷ.
32:4 ὅτι εὐϑὴς ὁ λόγος τȣ̃ ϰυϱίȣ, ϗ ϖάντα τὰ ἔϱγα αὐτȣ̃ ἐν ϖίϛει·
32:5 ἀγαϖᾷ ἐλεημοσύνην ϗ ϰϱίσιν, τȣ̃ ἐλέȣς ϰυϱίȣ ϖλήϱης ἡ γῆ.
32:6 τῷ λόγῳ τȣ̃ ϰυϱίȣ οἱ ȣ̓ϱανοὶ ἐϛεϱεώϑησαν ϗ τῷ ϖνεύματι τȣ̃ ϛόματος αὐτȣ̃ ϖᾶσα ἡ δύναμις αὐτῶν·
32:7 συνάγων ὡς ἀσϰὸν ὕδατα ϑαλάσσης, τιϑεὶς ἐν ϑησαυϱοῖς ἀϐύσσȣς.
32:8 φοϐηϑήτω τὸν ϰύϱιον ϖᾶσα ἡ γῆ, ἀϖ’ αὐτȣ̃ δὲ σαλευϑήτωσαν ϖάντες οἱ ϰατοιϰȣ̃ντες τὴν οἰ ϰȣμένην·
32:9 ὅτι αὐτὸς εἶϖεν, ϗ ἐγενήϑησαν, αὐτὸς ἐνετείλατο, ϗ ἐϰτίσϑησαν.
32:10 ϰύϱιος διασϰεδάζει ϐȣλὰς ἐϑνῶν, ἀϑετεῖ δὲ λογισμȣ̀ς λαῶν ϗ ἀϑετεῖ ϐȣλὰς ἀϱχόντων·
32:11 ἡ δὲ ϐȣλὴ τȣ̃ ϰυϱίȣ εἰς τὸν αἰῶνα μένει, λογισμοὶ τῆς ϰαϱδίας αὐτȣ̃ εἰς γενεὰν ϗ γενεάν.
32:12 μαϰάϱιον τὸ ἔϑνος, ȣ̔͂ ἐϛιν ϰύϱιος ὁ ϑεὸς αὐτȣ̃, λαός, ὃν ἐξελέξατο εἰς ϰληϱονομίαν ἑαυτῷ.
32:13 ἐξ ȣ̓ϱανȣ̃ ἐϖέϐλεψεν ὁ ϰύϱιος, εἶδεν ϖάντας τȣ̀ς υἱȣ̀ς τῶν ἀνϑϱώϖων·
32:14 ἐξ ἑτοίμȣ ϰατοιϰητηϱίȣ αὐτȣ̃ ἐϖέϐλεψεν ἐϖὶ ϖάντας τȣ̀ς ϰατοιϰȣ̃ντας τὴν γῆν,
32:15 ὁ ϖλάσας ϰατὰ μόνας τὰς ϰαϱδίας αὐτῶν, ὁ συνιεὶς εἰς ϖάντα τὰ ἔϱγα αὐτῶν.
32:16 ȣ̓ σῴζεται ϐασιλεὺς διὰ ϖολλὴν δύναμιν, ϗ γίγας ȣ̓ σωϑήσεται ἐν ϖλήϑει ἰσχύος αὐτȣ̃·
32:17 ψευδὴς ἵϖϖος εἰς σωτηϱίαν, ἐν δὲ ϖλήϑει δυνάμεως αὐτȣ̃ ȣ̓ σωϑήσεται.
32:18 ἰδȣ̀ οἱ ὀφϑαλμοὶ ϰυϱίȣ ἐϖὶ τȣ̀ς φοϐȣμένȣς αὐτὸν τȣ̀ς ἐλϖίζοντας ἐϖὶ τὸ ἔλεος αὐτȣ̃
32:19 ῥύσασϑαι ἐϰ ϑανάτȣ τὰς ψυχὰς αὐτῶν ϗ διαϑϱέψαι αὐτȣ̀ς ἐν λιμῷ.
32:20 ἡ ψυχὴ ἡμῶν ὑϖομένει τῷ ϰυϱίῳ, ὅτι ϐοηϑὸς ϗ ὑϖεϱασϖιϛὴς ἡμῶν ἐϛιν·
32:21 ὅτι ἐν αὐτῷ εὐφϱανϑήσεται ἡ ϰαϱδία ἡμῶν, ϗ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἁγίῳ αὐτȣ̃ ἠλϖίσαμεν.
32:22 γένοιτο τὸ ἔλεός σȣ, ϰύϱιε, ἐφ’ ἡμᾶς, ϰαϑάϖεϱ ἠλϖίσαμεν ἐϖὶ σέ.
33:1 Τῷ Δαυιδ, ὁϖότε ἠλλοίωσεν τὸ ϖϱόσωϖον αὐτȣ̃ ἐναντίον Αϐιμελεχ, ϗ ἀϖέλυσεν αὐτόν, ϗ ἀϖῆλϑεν.
33:2 Εὐλογήσω τὸν ϰύϱιον ἐν ϖαντὶ ϰαιϱῷ, διὰ ϖαντὸς ἡ αἴνεσις αὐτȣ̃ ἐν τῷ ϛόματί μȣ.
33:3 ἐν τῷ ϰυϱίῳ ἐϖαινεσϑήσεται ἡ ψυχή μȣ· ἀϰȣσάτωσαν ϖϱαεῖς ϗ εὐφϱανϑήτωσαν.
33:4 μεγαλύνατε τὸν ϰύϱιον σὺν ἐμοί, ϗ ὑψώσωμεν τὸ ὄνομα αὐτȣ̃ ἐϖὶ τὸ αὐτό.
33:5 ἐξεζήτησα τὸν ϰύϱιον, ϗ ἐϖήϰȣσέν μȣ ϗ ἐϰ ϖασῶν τῶν ϖαϱοιϰιῶν μȣ ἐϱϱύσατό με.
33:6 ϖϱοσέλϑατε ϖϱὸς αὐτὸν ϗ φωτίσϑητε, ϗ τὰ ϖϱόσωϖα ὑμῶν ȣ̓ μὴ ϰαταισχυνϑῇ.
33:7 ȣ̔͂τος ὁ ϖτωχὸς ἐϰέϰϱαξεν, ϗ ὁ ϰύϱιος εἰσήϰȣσεν αὐτȣ̃ ϗ ἐϰ ϖασῶν τῶν ϑλίψεων αὐτȣ̃ ἔσωσεν αὐτόν.
33:8 ϖαϱεμϐαλεῖ ἄγγελος ϰυϱίȣ ϰύϰλῳ τῶν φοϐȣμένων αὐτὸν ϗ ῥύσεται αὐτȣ́ς.
33:9 γεύσασϑε ϗ ἴδετε ὅτι χϱηϛὸς ὁ ϰύϱιος· μαϰάϱιος ἀνήϱ, ὃς ἐλϖίζει ἐϖ’ αὐτόν.
33:10 φοϐήϑητε τὸν ϰύϱιον, οἱ ἅγιοι αὐτȣ̃, ὅτι ȣ̓ϰ ἔϛιν ὑϛέϱημα τοῖς φοϐȣμένοις αὐτόν.
33:11 ϖλȣ́σιοι ἐϖτώχευσαν ϗ ἐϖείνασαν, οἱ δὲ ἐϰζητȣ̃ντες τὸν ϰύϱιον ȣ̓ϰ ἐλαττωϑήσονται ϖαντὸς ἀγαϑȣ̃. διάψαλμα.
33:12 δεῦτε, τέϰνα, ἀϰȣ́σατέ μȣ· φόϐον ϰυϱίȣ διδάξω ὑμᾶς.
33:13 τίς ἐϛιν ἄνϑϱωϖος ὁ ϑέλων ζωὴν ἀγαϖῶν ἡμέϱας ἰδεῖν ἀγαϑάς;
33:14 ϖαῦσον τὴν γλῶσσάν σȣ ἀϖὸ ϰαϰȣ̃ ϗ χείλη σȣ τȣ̃ μὴ λαλῆσαι δόλον.
33:15 ἔϰϰλινον ἀϖὸ ϰαϰȣ̃ ϗ ϖοίησον ἀγαϑόν, ζήτησον εἰϱήνην ϗ δίωξον αὐτήν.
33:16 ὀφϑαλμοὶ ϰυϱίȣ ἐϖὶ διϰαίȣς, ϗ ὦτα αὐτȣ̃ εἰς δέησιν αὐτῶν.
33:17 ϖϱόσωϖον δὲ ϰυϱίȣ ἐϖὶ ϖοιȣ̃ντας ϰαϰὰ τȣ̃ ἐξολεϑϱεῦσαι ἐϰ γῆς τὸ μνημόσυνον αὐτῶν.
33:18 ἐϰέϰϱαξαν οἱ δίϰαιοι, ϗ ὁ ϰύϱιος εἰσήϰȣσεν αὐτῶν ϗ ἐϰ ϖασῶν τῶν ϑλίψεων αὐτῶν ἐϱϱύσατο αὐτȣ́ς.
33:19 ἐγγὺς ϰύϱιος τοῖς συντετϱιμμένοις τὴν ϰαϱδίαν ϗ τȣ̀ς ταϖεινȣ̀ς τῷ ϖνεύματι σώσει.
33:20 ϖολλαὶ αἱ ϑλίψεις τῶν διϰαίων, ϗ ἐϰ ϖασῶν αὐτῶν ῥύσεται αὐτȣ́ς.
33:21 ϰύϱιος φυλάσσει ϖάντα τὰ ὀϛᾶ αὐτῶν, ἓν ἐξ αὐτῶν ȣ̓ συντϱιϐήσεται.
33:22 ϑάνατος ἁμαϱτωλῶν ϖονηϱός, ϗ οἱ μισȣ̃ντες τὸν δίϰαιον ϖλημμελήσȣσιν.
33:23 λυτϱώσεται ϰύϱιος ψυχὰς δȣ́λων αὐτȣ̃, ϗ ȣ̓ μὴ ϖλημμελήσωσιν ϖάντες οἱ ἐλϖίζοντες ἐϖ’ αὐτόν.
34:1 Τῷ Δαυιδ. Δίϰασον, ϰύϱιε, τȣ̀ς ἀδιϰȣ̃ντάς με, ϖολέμησον τȣ̀ς ϖολεμȣ̃ντάς με.
34:2 ἐϖιλαϐȣ̃ ὅϖλȣ ϗ ϑυϱεȣ̃ ϗ ἀνάϛηϑι εἰς ϐοήϑειάν μȣ,
34:3 ἔϰχεον ῥομφαίαν ϗ σύγϰλεισον ἐξ ἐναντίας τῶν ϰαταδιω ϰόντων με· εἰϖὸν τῇ ψυχῇ μȣ Σωτηϱία σȣ ἐγώ εἰμι.
34:4 αἰσχυνϑήτωσαν ϗ ἐντϱαϖήτωσαν οἱ ζητȣ̃ντες τὴν ψυχήν μȣ, ἀϖοϛϱαφήτωσαν εἰς τὰ ὀϖίσω ϗ ϰαταισχυνϑήτωσαν οἱ λογιζόμενοί μοι ϰαϰά.
34:5 γενηϑήτωσαν ὡσεὶ χνȣ̃ς ϰατὰ ϖϱόσωϖον ἀνέμȣ, ϗ ἄγγελος ϰυϱίȣ ἐϰϑλίϐων αὐτȣ́ς·
34:6 γενηϑήτω ἡ ὁδὸς αὐτῶν σϰότος ϗ ὀλίσϑημα, ϗ ἄγγελος ϰυϱίȣ ϰαταδιώϰων αὐτȣ́ς·
34:7 ὅτι δωϱεὰν ἔϰϱυψάν μοι διαφϑοϱὰν ϖαγίδος αὐτῶν, μάτην ὠνείδισαν τὴν ψυχήν μȣ.
34:8 ἐλϑέτω αὐτοῖς ϖαγίς, ἣν ȣ̓ γινώσϰȣσιν, ϗ ἡ ϑήϱα, ἣν ἔϰϱυψαν, συλλαϐέτω αὐτȣ́ς, ϗ ἐν τῇ ϖαγίδι ϖεσȣ̃νται ἐν αὐτῇ.
34:9 ἡ δὲ ψυχή μȣ ἀγαλλιάσεται ἐϖὶ τῷ ϰυϱίῳ, τεϱφϑήσεται ἐϖὶ τῷ σωτηϱίῳ αὐτȣ̃·
34:10 ϖάντα τὰ ὀϛᾶ μȣ ἐϱȣ̃σιν Κύϱιε, τίς ὅμοιός σοι; ῥυόμενος ϖτωχὸν ἐϰ χειϱὸς ϛεϱεωτέϱων αὐτȣ̃ ϗ ϖτωχὸν ϗ ϖένητα ἀϖὸ τῶν διαϱϖαζόντων αὐτόν.
34:11 ἀναϛάντες μάϱτυϱες ἄδιϰοι ἃ ȣ̓ϰ ἐγίνωσϰον ἠϱώτων με·
34:12 ἀνταϖεδίδοσάν μοι ϖονηϱὰ ἀντὶ ϰαλῶν ϗ ἀτεϰνίαν τῇ ψυχῇ μȣ.
34:13 ἐγὼ δὲ ἐν τῷ αὐτȣ̀ς ϖαϱενοχλεῖν μοι ἐνεδυόμην σάϰϰον ϗ ἐταϖείνȣν ἐν νηϛείᾳ τὴν ψυχήν μȣ, ϗ ἡ ϖϱοσευχή μȣ εἰς ϰόλϖον μȣ ἀϖοϛϱαφήσεται.
34:14 ὡς ϖλησίον, ὡς ἀδελφὸν ἡμέτεϱον, ȣ̔́τως εὐηϱέϛȣν· ὡς ϖενϑῶν ϗ σϰυϑϱωϖάζων, ȣ̔́τως ἐταϖεινȣ́μην.
34:15 ϗ ϰατ’ ἐμȣ̃ ηὐφϱάνϑησαν ϗ συνήχϑησαν, συνήχϑησαν ἐϖ’ ἐμὲ μάϛιγες, ϗ ȣ̓ϰ ἔγνων, διεσχίσϑησαν ϗ ȣ̓ ϰατενύγησαν.
34:16 ἐϖείϱασάν με, ἐξεμυϰτήϱισάν με μυϰτηϱισμόν, ἔϐϱυξαν ἐϖ’ ἐμὲ τȣ̀ς ὀδόντας αὐτῶν.
34:17 ϰύϱιε, ϖότε ἐϖόψῃ; ἀϖοϰατάϛησον τὴν ψυχήν μȣ ἀϖὸ τῆς ϰαϰȣϱγίας αὐτῶν, ἀϖὸ λεόντων τὴν μονογενῆ μȣ.
34:18 ἐξομολογήσομαί σοι, ϰύϱιε, ἐν ἐϰϰλησίᾳ ϖολλῇ, ἐν λαῷ ϐαϱεῖ αἰνέσω σε.
34:19 μὴ ἐϖιχαϱείησάν μοι οἱ ἐχϑϱαίνοντές μοι ἀδίϰως, οἱ μισȣ̃ντές με δωϱεὰν ϗ διανεύοντες ὀφϑαλμοῖς.
34:20 ὅτι ἐμοὶ μὲν εἰϱηνιϰὰ ἐλάλȣν ϗ ἐϖ’ ὀϱγὴν δόλȣς διελογίζοντο
34:21 ϗ ἐϖλάτυναν ἐϖ’ ἐμὲ τὸ ϛόμα αὐτῶν, εἶϖαν Εὖγε εὖγε, εἶδαν οἱ ὀφϑαλμοὶ ἡμῶν.
34:22 εἶδες, ϰύϱιε, μὴ ϖαϱασιωϖήσῃς, ϰύϱιε, μὴ ἀϖοϛῇς ἀϖ’ ἐμȣ̃·
34:23 ἐξεγέϱϑητι, ϰύϱιε, ϗ ϖϱόσχες τῇ ϰϱίσει μȣ, ὁ ϑεός μȣ ϗ ὁ ϰύϱιός μȣ, εἰς τὴν δίϰην μȣ.
34:24 ϰϱῖνόν με ϰατὰ τὴν διϰαιοσύνην σȣ, ϰύϱιε ὁ ϑεός μȣ, ϗ μὴ ἐϖιχαϱείησάν μοι·
34:25 μὴ εἴϖαισαν ἐν ϰαϱδίαις αὐτῶν Εὖγε εὖγε τῇ ψυχῇ ἡμῶν· μηδὲ εἴϖαισαν Κατεϖίομεν αὐτόν.
34:26 αἰσχυνϑείησαν ϗ ἐντϱαϖείησαν ἅμα οἱ ἐϖιχαίϱοντες τοῖς ϰαϰοῖς μȣ, ἐνδυσάσϑωσαν αἰσχύνην ϗ ἐντϱοϖὴν οἱ μεγαλοϱϱημονȣ̃ν τες ἐϖ’ ἐμέ.
34:27 ἀγαλλιάσαιντο ϗ εὐφϱανϑείησαν οἱ ϑέλοντες τὴν διϰαιοσύ νην μȣ ϗ εἰϖάτωσαν διὰ ϖαντός Μεγαλυνϑήτω ὁ ϰύϱιος, οἱ ϑέλοντες τὴν εἰϱήνην τȣ̃ δȣ́λȣ αὐτȣ̃.
34:28 ϗ ἡ γλῶσσά μȣ μελετήσει τὴν διϰαιοσύνην σȣ, ὅλην τὴν ἡμέϱαν τὸν ἔϖαινόν σȣ.
35:1 Εἰς τὸ τέλος· τῷ δȣ́λῳ ϰυϱίȣ τῷ Δαυιδ.
35:2 Φησὶν ὁ ϖαϱάνομος τȣ̃ ἁμαϱτάνειν ἐν ἑαυτῷ, ȣ̓ϰ ἔϛιν φόϐος ϑεȣ̃ ἀϖέναντι τῶν ὀφϑαλμῶν αὐτȣ̃·
35:3 ὅτι ἐδόλωσεν ἐνώϖιον αὐτȣ̃ τȣ̃ εὑϱεῖν τὴν ἀνομίαν αὐτȣ̃ ϗ μισῆσαι.
35:4 τὰ ῥήματα τȣ̃ ϛόματος αὐτȣ̃ ἀνομία ϗ δόλος, ȣ̓ϰ ἐϐȣλήϑη συνιέναι τȣ̃ ἀγαϑῦναι·
35:5 ἀνομίαν διελογίσατο ἐϖὶ τῆς ϰοίτης αὐτȣ̃, ϖαϱέϛη ϖάσῃ ὁδῷ ȣ̓ϰ ἀγαϑῇ, τῇ δὲ ϰαϰίᾳ ȣ̓ ϖϱοσώχϑισεν.
35:6 ϰύϱιε, ἐν τῷ ȣ̓ϱανῷ τὸ ἔλεός σȣ, ϗ ἡ ἀλήϑειά σȣ ἕως τῶν νεφελῶν·
35:7 ἡ διϰαιοσύνη σȣ ὡσεὶ ὄϱη ϑεȣ̃, τὰ ϰϱίματά σȣ ἄϐυσσος ϖολλή· ἀνϑϱώϖȣς ϗ ϰτήνη σώσεις, ϰύϱιε.
35:8 ὡς ἐϖλήϑυνας τὸ ἔλεός σȣ, ὁ ϑεός· οἱ δὲ υἱοὶ τῶν ἀνϑϱώϖων ἐν σϰέϖῃ τῶν ϖτεϱύγων σȣ ἐλ ϖιȣ̃σιν.
35:9 μεϑυσϑήσονται ἀϖὸ ϖιότητος τȣ̃ οἴϰȣ σȣ, ϗ τὸν χειμάϱϱȣν τῆς τϱυφῆς σȣ ϖοτιεῖς αὐτȣ́ς·
35:10 ὅτι ϖαϱὰ σοὶ ϖηγὴ ζωῆς, ἐν τῷ φωτί σȣ ὀψόμεϑα φῶς.
35:11 ϖαϱάτεινον τὸ ἔλεός σȣ τοῖς γινώσϰȣσίν σε ϗ τὴν διϰαιοσύνην σȣ τοῖς εὐϑέσι τῇ ϰαϱδίᾳ.
35:12 μὴ ἐλϑέτω μοι ϖȣ̀ς ὑϖεϱηφανίας, ϗ χεὶϱ ἁμαϱτωλῶν μὴ σαλεύσαι με.
35:13 ἐϰεῖ ἔϖεσον οἱ ἐϱγαζόμενοι τὴν ἀνομίαν, ἐξώσϑησαν ϗ ȣ̓ μὴ δύνωνται ϛῆναι.
36:1 Τȣ̃ Δαυιδ. Μὴ ϖαϱαζήλȣ ἐν ϖονηϱευομένοις μηδὲ ζήλȣ τȣ̀ς ϖοιȣ̃ντας τὴν ἀνομίαν·
36:2 ὅτι ὡσεὶ χόϱτος ταχὺ ἀϖοξηϱανϑήσονται ϗ ὡσεὶ λάχανα χλόης ταχὺ ἀϖοϖεσȣ̃νται.
36:3 ἔλϖισον ἐϖὶ ϰύϱιον ϗ ϖοίει χϱηϛότητα ϗ ϰατασϰήνȣ τὴν γῆν, ϗ ϖοιμανϑήσῃ ἐϖὶ τῷ ϖλȣ́τῳ αὐτῆς·
36:4 ϰατατϱύφησον τȣ̃ ϰυϱίȣ, ϗ δώσει σοι τὰ αἰτήματα τῆς ϰαϱδίας σȣ.
36:5 ἀϖοϰάλυψον ϖϱὸς ϰύϱιον τὴν ὁδόν σȣ ϗ ἔλϖισον ἐϖ’ αὐτόν, ϗ αὐτὸς ϖοιήσει
36:6 ϗ ἐξοίσει ὡς φῶς τὴν διϰαιοσύνην σȣ ϗ τὸ ϰϱίμα σȣ ὡς μεσημϐϱίαν.
36:7 ὑϖοτάγηϑι τῷ ϰυϱίῳ ϗ ἱϰέτευσον αὐτόν· μὴ ϖαϱαζήλȣ ἐν τῷ ϰατευοδȣμένῳ ἐν τῇ ὁδῷ αὐτȣ̃, ἐν ἀνϑϱώϖῳ ϖοιȣ̃ντι ϖαϱανομίας.
36:8 ϖαῦσαι ἀϖὸ ὀϱγῆς ϗ ἐγϰατάλιϖε ϑυμόν, μὴ ϖαϱαζήλȣ ὥϛε ϖονηϱεύεσϑαι·
36:9 ὅτι οἱ ϖονηϱευόμενοι ἐξολεϑϱευϑήσονται, οἱ δὲ ὑϖομένοντες τὸν ϰύϱιον αὐτοὶ ϰληϱονομήσȣσιν γῆν.
36:10 ϗ ἔτι ὀλίγον ϗ ȣ̓ μὴ ὑϖάϱξῃ ὁ ἁμαϱτωλός, ϗ ζητήσεις τὸν τόϖον αὐτȣ̃ ϗ ȣ̓ μὴ εὕϱῃς·
36:11 οἱ δὲ ϖϱαεῖς ϰληϱονομήσȣσιν γῆν ϗ ϰατατϱυφήσȣσιν ἐϖὶ ϖλήϑει εἰϱήνης.
36:12 ϖαϱατηϱήσεται ὁ ἁμαϱτωλὸς τὸν δίϰαιον ϗ ϐϱύξει ἐϖ’ αὐτὸν τȣ̀ς ὀδόντας αὐτȣ̃·
36:13 ὁ δὲ ϰύϱιος ἐϰγελάσεται αὐτόν, ὅτι ϖϱοϐλέϖει ὅτι ἥξει ἡ ἡμέϱα αὐτȣ̃.
36:14 ῥομφαίαν ἐσϖάσαντο οἱ ἁμαϱτωλοί, ἐνέτειναν τόξον αὐτῶν τȣ̃ ϰαταϐαλεῖν ϖτωχὸν ϗ ϖένητα, τȣ̃ σφάξαι τȣ̀ς εὐϑεῖς τῇ ϰαϱδίᾳ·
36:15 ἡ ῥομφαία αὐτῶν εἰσέλϑοι εἰς τὴν ϰαϱδίαν αὐτῶν, ϗ τὰ τόξα αὐτῶν συντϱιϐείησαν.
36:16 ϰϱεῖσσον ὀλίγον τῷ διϰαίῳ ὑϖὲϱ ϖλȣ̃τον ἁμαϱτωλῶν ϖολύν·
36:17 ὅτι ϐϱαχίονες ἁμαϱτωλῶν συντϱιϐήσονται, ὑϖοϛηϱίζει δὲ τȣ̀ς διϰαίȣς ϰύϱιος.
36:18 γινώσϰει ϰύϱιος τὰς ὁδȣ̀ς τῶν ἀμώμων, ϗ ἡ ϰληϱονομία αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα ἔϛαι·
36:19 ȣ̓ ϰαταισχυνϑήσονται ἐν ϰαιϱῷ ϖονηϱῷ ϗ ἐν ἡμέϱαις λιμȣ̃ χοϱτασϑήσονται.
36:20 ὅτι οἱ ἁμαϱτωλοὶ ἀϖολȣ̃νται, οἱ δὲ ἐχϑϱοὶ τȣ̃ ϰυϱίȣ ἅμα τῷ δοξασϑῆναι αὐτȣ̀ς ϗ ὑψωϑῆναι ἐϰλιϖόντες ὡσεὶ ϰαϖνὸς ἐξέλιϖον.
36:21 δανείζεται ὁ ἁμαϱτωλὸς ϗ ȣ̓ϰ ἀϖοτείσει, ὁ δὲ δίϰαιος οἰϰτίϱει ϗ διδοῖ·
36:22 ὅτι οἱ εὐλογȣ̃ντες αὐτὸν ϰληϱονομήσȣσι γῆν, οἱ δὲ ϰαταϱώμενοι αὐτὸν ἐξολεϑϱευϑήσονται.
36:23 ϖαϱὰ ϰυϱίȣ τὰ διαϐήματα ἀνϑϱώϖȣ ϰατευϑύνεται, ϗ τὴν ὁδὸν αὐτȣ̃ ϑελήσει·
36:24 ὅταν ϖέσῃ, ȣ̓ ϰαταϱαχϑήσεται, ὅτι ϰύϱιος ἀντιϛηϱίζει χεῖϱα αὐτȣ̃.
36:25 νεώτεϱος ἐγενόμην ϗ γὰϱ ἐγήϱασα ϗ ȣ̓ϰ εἶδον δίϰαιον ἐγϰαταλελειμμένον ȣ̓δὲ τὸ σϖέϱμα αὐτȣ̃ ζητȣ̃ν ἄϱτȣς·
36:26 ὅλην τὴν ἡμέϱαν ἐλεᾷ ϗ δανείζει, ϗ τὸ σϖέϱμα αὐτȣ̃ εἰς εὐλογίαν ἔϛαι.
36:27 ἔϰϰλινον ἀϖὸ ϰαϰȣ̃ ϗ ϖοίησον ἀγαϑὸν ϗ ϰατασϰήνȣ εἰς αἰῶνα αἰῶνος·
36:28 ὅτι ϰύϱιος ἀγαϖᾷ ϰϱίσιν ϗ ȣ̓ϰ ἐγϰαταλείψει τȣ̀ς ὁσίȣς αὐτȣ̃, εἰς τὸν αἰῶνα φυλαχϑήσονται. ἄνομοι δὲ ἐϰδιωχϑήσονται, ϗ σϖέϱμα ἀσεϐῶν ἐξολεϑϱευϑήσεται·
36:29 δίϰαιοι δὲ ϰληϱονομήσȣσι γῆν ϗ ϰατασϰηνώσȣσιν εἰς αἰῶνα αἰῶνος ἐϖ’ αὐτῆς.
36:30 ϛόμα διϰαίȣ μελετήσει σοφίαν, ϗ ἡ γλῶσσα αὐτȣ̃ λαλήσει ϰϱίσιν·
36:31 ὁ νόμος τȣ̃ ϑεȣ̃ αὐτȣ̃ ἐν ϰαϱδίᾳ αὐτȣ̃, ϗ ȣ̓χ ὑϖοσϰελισϑήσεται τὰ διαϐήματα αὐτȣ̃.
36:32 ϰατανοεῖ ὁ ἁμαϱτωλὸς τὸν δίϰαιον ϗ ζητεῖ τȣ̃ ϑανατῶσαι αὐτόν,
36:33 ὁ δὲ ϰύϱιος ȣ̓ μὴ ἐγϰαταλίϖῃ αὐτὸν εἰς τὰς χεῖϱας αὐτȣ̃ ȣ̓δὲ μὴ ϰαταδιϰάσηται αὐτόν, ὅταν ϰϱίνηται αὐτῷ.
36:34 ὑϖόμεινον τὸν ϰύϱιον ϗ φύλαξον τὴν ὁδὸν αὐτȣ̃, ϗ ὑψώσει σε τȣ̃ ϰαταϰληϱονομῆσαι γῆν· ἐν τῷ ἐξολεϑϱεύεσϑαι ἁμαϱτωλȣ̀ς ὄψῃ.
36:35 εἶδον ἀσεϐῆ ὑϖεϱυψȣ́μενον ϗ ἐϖαιϱόμενον ὡς τὰς ϰέδϱȣς τȣ̃ Λιϐάνȣ·
36:36 ϗ ϖαϱῆλϑον, ϗ ἰδȣ̀ ȣ̓ϰ ἦν, ϗ ἐζήτησα αὐτόν, ϗ ȣ̓χ εὑϱέϑη ὁ τόϖος αὐτȣ̃.
36:37 φύλασσε ἀϰαϰίαν ϗ ἰδὲ εὐϑύτητα, ὅτι ἔϛιν ἐγϰατάλειμμα ἀνϑϱώϖῳ εἰϱηνιϰῷ·
36:38 οἱ δὲ ϖαϱάνομοι ἐξολεϑϱευϑήσονται ἐϖὶ τὸ αὐτό, τὰ ἐγϰαταλείμματα τῶν ἀσεϐῶν ἐξολεϑϱευϑήσονται.
36:39 σωτηϱία δὲ τῶν διϰαίων ϖαϱὰ ϰυϱίȣ, ϗ ὑϖεϱασϖιϛὴς αὐτῶν ἐϛιν ἐν ϰαιϱῷ ϑλίψεως,
36:40 ϗ ϐοηϑήσει αὐτοῖς ϰύϱιος ϗ ῥύσεται αὐτȣ̀ς ϗ ἐξελεῖται αὐτȣ̀ς ἐξ ἁμαϱτωλῶν ϗ σώσει αὐτȣ́ς, ὅτι ἤλϖισαν ἐϖ’ αὐτόν.
37:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ· εἰς ἀνάμνησιν ϖεϱὶ σαϐϐάτȣ.
37:2 Κύϱιε, μὴ τῷ ϑυμῷ σȣ ἐλέγξῃς με μηδὲ τῇ ὀϱγῇ σȣ ϖαιδεύσῃς με.
37:3 ὅτι τὰ ϐέλη σȣ ἐνεϖάγησάν μοι, ϗ ἐϖεϛήϱισας ἐϖ’ ἐμὲ τὴν χεῖϱά σȣ·
37:4 ȣ̓ϰ ἔϛιν ἴασις ἐν τῇ σαϱϰί μȣ ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ τῆς ὀϱ γῆς σȣ, ȣ̓ϰ ἔϛιν εἰϱήνη τοῖς ὀϛέοις μȣ ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ τῶν ἁμαϱτιῶν μȣ.
37:5 ὅτι αἱ ἀνομίαι μȣ ὑϖεϱῆϱαν τὴν ϰεφαλήν μȣ, ὡσεὶ φοϱτίον ϐαϱὺ ἐϐαϱύνϑησαν ἐϖ’ ἐμέ.
37:6 ϖϱοσώζεσαν ϗ ἐσάϖησαν οἱ μώλωϖές μȣ ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ τῆς ἀφϱοσύνης μȣ·
37:7 ἐταλαιϖώϱησα ϗ ϰατεϰάμφϑην ἕως τέλȣς, ὅλην τὴν ἡμέϱαν σϰυϑϱωϖάζων ἐϖοϱευόμην.
37:8 ὅτι αἱ ψύαι μȣ ἐϖλήσϑησαν ἐμϖαιγμῶν, ϗ ȣ̓ϰ ἔϛιν ἴασις ἐν τῇ σαϱϰί μȣ·
37:9 ἐϰαϰώϑην ϗ ἐταϖεινώϑην ἕως σφόδϱα, ὠϱυόμην ἀϖὸ ϛεναγμȣ̃ τῆς ϰαϱδίας μȣ.
37:10 ϰύϱιε, ἐναντίον σȣ ϖᾶσα ἡ ἐϖιϑυμία μȣ, ϗ ὁ ϛεναγμός μȣ ἀϖὸ σȣ̃ ȣ̓ϰ ἐϰϱύϐη.
37:11 ἡ ϰαϱδία μȣ ἐταϱάχϑη, ἐγϰατέλιϖέν με ἡ ἰσχύς μȣ, ϗ τὸ φῶς τῶν ὀφϑαλμῶν μȣ ϗ αὐτὸ ȣ̓ϰ ἔϛιν μετ’ ἐμȣ̃.
37:12 οἱ φίλοι μȣ ϗ οἱ ϖλησίον μȣ ἐξ ἐναντίας μȣ ἤγγισαν ϗ ἔϛησαν, ϗ οἱ ἔγγιϛά μȣ ἀϖὸ μαϰϱόϑεν ἔϛησαν·
37:13 ϗ ἐξεϐιάσαντο οἱ ζητȣ̃ντες τὴν ψυχήν μȣ, ϗ οἱ ζητȣ̃ντες τὰ ϰαϰά μοι ἐλάλησαν ματαιότητας ϗ δολιότητας ὅλην τὴν ἡμέϱαν ἐμελέτησαν.
37:14 ἐγὼ δὲ ὡσεὶ ϰωφὸς ȣ̓ϰ ἤϰȣον ϗ ὡσεὶ ἄλαλος ȣ̓ϰ ἀνοίγων τὸ ϛόμα αὐτȣ̃
37:15 ϗ ἐγενόμην ὡσεὶ ἄνϑϱωϖος ȣ̓ϰ ἀϰȣ́ων ϗ ȣ̓ϰ ἔχων ἐν τῷ ϛόματι αὐτȣ̃ ἐλεγμȣ́ς.
37:16 ὅτι ἐϖὶ σοί, ϰύϱιε, ἤλϖισα· σὺ εἰσαϰȣ́σῃ, ϰύϱιε ὁ ϑεός μȣ.
37:17 ὅτι εἶϖα Μήϖοτε ἐϖιχαϱῶσίν μοι οἱ ἐχϑϱοί μȣ· ϗ ἐν τῷ σαλευϑῆναι ϖόδας μȣ ἐϖ’ ἐμὲ ἐμεγαλοϱϱημόνησαν.
37:18 ὅτι ἐγὼ εἰς μάϛιγας ἕτοιμος, ϗ ἡ ἀλγηδών μȣ ἐνώϖιόν μȣ διὰ ϖαντός.
37:19 ὅτι τὴν ἀνομίαν μȣ ἐγὼ ἀναγγελῶ ϗ μεϱιμνήσω ὑϖὲϱ τῆς ἁμαϱτίας μȣ.
37:20 οἱ δὲ ἐχϑϱοί μȣ ζῶσιν ϗ ϰεϰϱαταίωνται ὑϖὲϱ ἐμέ, ϗ ἐϖληϑύνϑησαν οἱ μισȣ̃ντές με ἀδίϰως·
37:21 οἱ ἀνταϖοδιδόντες ϰαϰὰ ἀντὶ ἀγαϑῶν ἐνδιέϐαλλόν με, ἐϖεὶ ϰατεδίωϰον διϰαιοσύνην, [ϰαὶ ἀϖέϱϱιψάν με τὸν ἀγαϖητὸν ὡσεὶ νεϰϱὸν ἐϐδελυγμένον.]
37:22 μὴ ἐγϰαταλίϖῃς με, ϰύϱιε· ὁ ϑεός μȣ, μὴ ἀϖοϛῇς ἀϖ’ ἐμȣ̃·
37:23 ϖϱόσχες εἰς τὴν ϐοήϑειάν μȣ, ϰύϱιε τῆς σωτηϱίας μȣ.
38:1 Εἰς τὸ τέλος, τῷ Ιδιϑȣν· ᾠδὴ τῷ Δαυιδ.
38:2 Εἶϖα Φυλάξω τὰς ὁδȣ́ς μȣ τȣ̃ μὴ ἁμαϱτάνειν ἐν γλώς σῃ μȣ· ἐϑέμην τῷ ϛόματί μȣ φυλαϰὴν ἐν τῷ συϛῆναι τὸν ἁμαϱτωλὸν ἐναντίον μȣ.
38:3 ἐϰωφώϑην ϗ ἐταϖεινώϑην ϗ ἐσίγησα ἐξ ἀγαϑῶν, ϗ τὸ ἄλγημά μȣ ἀνεϰαινίσϑη.
38:4 ἐϑεϱμάνϑη ἡ ϰαϱδία μȣ ἐντός μȣ, ϗ ἐν τῇ μελέτῃ μȣ ἐϰϰαυϑήσεται ϖῦϱ. ἐλάλησα ἐν γλώσσῃ μȣ
38:5 Γνώϱισόν μοι, ϰύϱιε, τὸ ϖέϱας μȣ ϗ τὸν ἀϱιϑμὸν τῶν ἡμεϱῶν μȣ, τίς ἐϛιν, ἵνα γνῶ τί ὑϛεϱῶ ἐγώ.
38:6 ἰδȣ̀ ϖαλαιϛὰς ἔϑȣ τὰς ἡμέϱας μȣ, ϗ ἡ ὑϖόϛασίς μȣ ὡσεὶ ȣ̓ϑὲν ἐνώϖιόν σȣ· ϖλὴν τὰ σύμϖαντα ματαιότης, ϖᾶς ἄνϑϱωϖος ζῶν. διάψαλμα.
38:7 μέντοιγε ἐν εἰϰόνι διαϖοϱεύεται ἄνϑϱωϖος, ϖλὴν μάτην ταϱάσσονται· ϑησαυϱίζει ϗ ȣ̓ γινώσϰει τίνι συνάξει αὐτά.
38:8 ϗ νῦν τίς ἡ ὑϖομονή μȣ; ȣ̓χὶ ὁ ϰύϱιος; ϗ ἡ ὑϖόϛασίς μȣ ϖαϱὰ σȣ̃ ἐϛιν.
38:9 ἀϖὸ ϖασῶν τῶν ἀνομιῶν μȣ ῥῦσαί με, ὄνειδος ἄφϱονι ἔδωϰάς με.
38:10 ἐϰωφώϑην ϗ ȣ̓ϰ ἤνοιξα τὸ ϛόμα μȣ, ὅτι σὺ εἶ ὁ ϖοι ήσας με.
38:11 ἀϖόϛησον ἀϖ’ ἐμȣ̃ τὰς μάϛιγάς σȣ· ἀϖὸ τῆς ἰσχύος τῆς χειϱός σȣ ἐγὼ ἐξέλιϖον.
38:12 ἐν ἐλεγμοῖς ὑϖὲϱ ἀνομίας ἐϖαίδευσας ἄνϑϱωϖον ϗ ἐξέτηξας ὡς ἀϱάχνην τὴν ψυχὴν αὐτȣ̃· ϖλὴν μάτην ταϱάσσεται ϖᾶς ἄνϑϱωϖος. διάψαλμα.
38:13 εἰσάϰȣσον τῆς ϖϱοσευχῆς μȣ, ϰύϱιε, ϗ τῆς δεήσεώς μȣ ἐνώτισαι· τῶν δαϰϱύων μȣ μὴ ϖαϱασιωϖήσῃς, ὅτι ϖάϱοιϰος ἐγώ εἰμι ϖαϱὰ σοὶ ϗ ϖαϱεϖίδημος ϰαϑὼς ϖάντες οἱ ϖατέϱες μȣ.
38:14 ἄνες μοι, ἵνα ἀναψύξω ϖϱὸ τȣ̃ με ἀϖελϑεῖν ϗ ȣ̓ϰέτι μὴ ὑϖάϱξω.
39:1 Εἰς τὸ τέλος· τῷ Δαυιδ ψαλμός.
39:2 Ὑϖομένων ὑϖέμεινα τὸν ϰύϱιον, ϗ ϖϱοσέσχεν μοι ϗ εἰσήϰȣσεν τῆς δεήσεώς μȣ
39:3 ϗ ἀνήγαγέν με ἐϰ λάϰϰȣ ταλαιϖωϱίας ϗ ἀϖὸ ϖηλȣ̃ ἰλύος ϗ ἔϛησεν ἐϖὶ ϖέτϱαν τȣ̀ς ϖόδας μȣ ϗ ϰατηύϑυνεν τὰ διαϐήματά μȣ
39:4 ϗ ἐνέϐαλεν εἰς τὸ ϛόμα μȣ ᾆσμα ϰαινόν, ὕμνον τῷ ϑεῷ ἡμῶν· ὄψονται ϖολλοὶ ϗ φοϐηϑήσονται ϗ ἐλϖιȣ̃σιν ἐϖὶ ϰύϱιον.
39:5 μαϰάϱιος ἀνήϱ, ȣ̔͂ ἐϛιν τὸ ὄνομα ϰυϱίȣ ἐλϖὶς αὐτȣ̃ ϗ ȣ̓ϰ ἐνέϐλεψεν εἰς ματαιότητας ϗ μανίας ψευδεῖς.
39:6 ϖολλὰ ἐϖοίησας σύ, ϰύϱιε ὁ ϑεός μȣ, τὰ ϑαυμάσιά σȣ, ϗ τοῖς διαλογισμοῖς σȣ ȣ̓ϰ ἔϛιν τίς ὁμοιωϑήσεταί σοι· ἀϖήγγειλα ϗ ἐλάλησα, ἐϖληϑύνϑησαν ὑϖὲϱ ἀϱιϑμόν.
39:7 ϑυσίαν ϗ ϖϱοσφοϱὰν ȣ̓ϰ ἠϑέλησας, ὠτία δὲ ϰατηϱτίσω μοι· ὁλοϰαύτωμα ϗ ϖεϱὶ ἁμαϱτίας ȣ̓ϰ ᾔτησας.
39:8 τότε εἶϖον Ἰδȣ̀ ἥϰω, ἐν ϰεφαλίδι ϐιϐλίȣ γέγϱαϖται ϖεϱὶ ἐμȣ̃·
39:9 τȣ̃ ϖοιῆσαι τὸ ϑέλημά σȣ, ὁ ϑεός μȣ, ἐϐȣλήϑην ϗ τὸν νόμον σȣ ἐν μέσῳ τῆς ϰοιλίας μȣ.
39:10 εὐηγγελισάμην διϰαιοσύνην ἐν ἐϰϰλησίᾳ μεγάλῃ· ἰδȣ̀ τὰ χείλη μȣ ȣ̓ μὴ ϰωλύσω· ϰύϱιε, σὺ ἔγνως.
39:11 τὴν διϰαιοσύνην σȣ ȣ̓ϰ ἔϰϱυψα ἐν τῇ ϰαϱδίᾳ μȣ, τὴν ἀλήϑειάν σȣ ϗ τὸ σωτήϱιόν σȣ εἶϖα, ȣ̓ϰ ἔϰϱυψα τὸ ἔλεός σȣ ϗ τὴν ἀλήϑειάν σȣ ἀϖὸ συν αγωγῆς ϖολλῆς.
39:12 σὺ δέ, ϰύϱιε, μὴ μαϰϱύνης τȣ̀ς οἰϰτιϱμȣ́ς σȣ ἀϖ’ ἐμȣ̃· τὸ ἔλεός σȣ ϗ ἡ ἀλήϑειά σȣ διὰ ϖαντὸς ἀντελάϐοντό μȣ.
39:13 ὅτι ϖεϱιέσχον με ϰαϰά, ὧν ȣ̓ϰ ἔϛιν ἀϱιϑμός, ϰατέλαϐόν με αἱ ἀνομίαι μȣ, ϗ ȣ̓ϰ ἠδυνήϑην τȣ̃ ϐλέϖειν· ἐϖληϑύνϑησαν ὑϖὲϱ τὰς τϱίχας τῆς ϰεφαλῆς μȣ, ϗ ἡ ϰαϱδία μȣ ἐγϰατέλιϖέν με.
39:14 εὐδόϰησον, ϰύϱιε, τȣ̃ ῥύσασϑαί με· ϰύϱιε, εἰς τὸ ϐοηϑῆσαί μοι ϖϱόσχες.
39:15 ϰαταισχυνϑείησαν ϗ ἐντϱαϖείησαν ἅμα οἱ ζητȣ̃ντες τὴν ψυχήν μȣ τȣ̃ ἐξᾶϱαι αὐτήν, ἀϖοϛϱαφείησαν εἰς τὰ ὀϖίσω ϗ ἐντϱαϖείησαν οἱ ϑέλοντές μοι ϰαϰά,
39:16 ϰομισάσϑωσαν ϖαϱαχϱῆμα αἰσχύνην αὐτῶν οἱ λέγοντές μοι Εὖγε εὖγε.
39:17 ἀγαλλιάσαιντο ϗ εὐφϱανϑείησαν ἐϖὶ σοὶ ϖάντες οἱ ζητȣ̃ν τές σε, ϰύϱιε, ϗ εἰϖάτωσαν διὰ ϖαντός Μεγαλυνϑήτω ὁ ϰύϱιος, οἱ ἀγα ϖῶντες τὸ σωτήϱιόν σȣ.
39:18 ἐγὼ δὲ ϖτωχός εἰμι ϗ ϖένης· ϰύϱιος φϱοντιεῖ μȣ. ϐοηϑός μȣ ϗ ὑϖεϱασϖιϛής μȣ σὺ εἶ· ὁ ϑεός μȣ, μὴ χϱονίσῃς.
40:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
40:2 Μαϰάϱιος ὁ συνίων ἐϖὶ ϖτωχὸν ϗ ϖένητα· ἐν ἡμέϱᾳ ϖονηϱᾷ ῥύσεται αὐτὸν ὁ ϰύϱιος.
40:3 ϰύϱιος διαφυλάξαι αὐτὸν ϗ ζήσαι αὐτὸν ϗ μαϰαϱίσαι αὐ τὸν ἐν τῇ γῇ ϗ μὴ ϖαϱαδῴη αὐτὸν εἰς χεῖϱας ἐχϑϱȣ̃ αὐτȣ̃.
40:4 ϰύϱιος ϐοηϑήσαι αὐτῷ ἐϖὶ ϰλίνης ὀδύνης αὐτȣ̃· ὅλην τὴν ϰοίτην αὐτȣ̃ ἔϛϱεψας ἐν τῇ ἀϱϱωϛίᾳ αὐτȣ̃.
40:5 ἐγὼ εἶϖα Κύϱιε, ἐλέησόν με· ἴασαι τὴν ψυχήν μȣ, ὅτι ἥμαϱτόν σοι.
40:6 οἱ ἐχϑϱοί μȣ εἶϖαν ϰαϰά μοι Πότε ἀϖοϑανεῖται, ϗ ἀϖολεῖται τὸ ὄνομα αὐτȣ̃;
40:7 ϗ εἰ εἰσεϖοϱεύετο τȣ̃ ἰδεῖν, μάτην ἐλάλει· ἡ ϰαϱδία αὐτȣ̃ συνήγαγεν ἀνομίαν ἑαυτῷ, ἐξεϖοϱεύετο ἔξω ϗ ἐλάλει.
40:8 ἐϖὶ τὸ αὐτὸ ϰατ’ ἐμȣ̃ ἐψιϑύϱιζον ϖάντες οἱ ἐχϑϱοί μȣ, ϰατ’ ἐμȣ̃ ἐλογίζοντο ϰαϰά μοι,
40:9 λόγον ϖαϱάνομον ϰατέϑεντο ϰατ’ ἐμȣ̃ Μὴ ὁ ϰοιμώμενος ȣ̓χὶ ϖϱοσϑήσει τȣ̃ ἀναϛῆναι;
40:10 ϗ γὰϱ ὁ ἄνϑϱωϖος τῆς εἰϱήνης μȣ, ἐφ’ ὃν ἤλϖισα, ὁ ἐσϑίων ἄϱτȣς μȣ, ἐμεγάλυνεν ἐϖ’ ἐμὲ ϖτεϱνισμόν·
40:11 σὺ δέ, ϰύϱιε, ἐλέησόν με ϗ ἀνάϛησόν με, ϗ ἀνταϖοδώ σω αὐτοῖς.
40:12 ἐν τȣ́τῳ ἔγνων ὅτι τεϑέληϰάς με, ὅτι ȣ̓ μὴ ἐϖιχαϱῇ ὁ ἐχϑϱός μȣ ἐϖ’ ἐμέ.
40:13 ἐμȣ̃ δὲ διὰ τὴν ἀϰαϰίαν ἀντελάϐȣ, ϗ ἐϐεϐαίωσάς με ἐνώϖιόν σȣ εἰς τὸν αἰῶνα.
40:14 Εὐλογητὸς ϰύϱιος ὁ ϑεὸς Ισϱαηλ ἀϖὸ τȣ̃ αἰῶνος ϗ εἰς τὸν αἰῶνα. γένοιτο γένοιτο. – –
41:1 Εἰς τὸ τέλος· εἰς σύνεσιν τοῖς υἱοῖς Κοϱε.
41:2 Ὃν τϱόϖον ἐϖιϖοϑεῖ ἡ ἔλαφος ἐϖὶ τὰς ϖηγὰς τῶν ὑδάτων, ȣ̔́τως ἐϖιϖοϑεῖ ἡ ψυχή μȣ ϖϱὸς σέ, ὁ ϑεός.
41:3 ἐδίψησεν ἡ ψυχή μȣ ϖϱὸς τὸν ϑεὸν τὸν ζῶντα· ϖότε ἥξω ϗ ὀφϑήσομαι τῷ ϖϱοσώϖῳ τȣ̃ ϑεȣ̃;
41:4 ἐγενήϑη μοι τὰ δάϰϱυά μȣ ἄϱτος ἡμέϱας ϗ νυϰτὸς ἐν τῷ λέγεσϑαί μοι ϰαϑ’ ἑϰάϛην ἡμέϱαν Πȣ̃ ἐϛιν ὁ ϑεός σȣ;
41:5 ταῦτα ἐμνήσϑην ϗ ἐξέχεα ἐϖ’ ἐμὲ τὴν ψυχήν μȣ, ὅτι διελεύσομαι ἐν τόϖῳ σϰηνῆς ϑαυμαϛῆς ἕως τȣ̃ οἴϰȣ τȣ̃ ϑεȣ̃ ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως ϗ ἐξομολογήσεως ἤχȣ ἑοϱτάζοντος.
41:6 ἵνα τί ϖεϱίλυϖος εἶ, ψυχή, ϗ ἵνα τί συνταϱάσσεις με; ἔλϖισον ἐϖὶ τὸν ϑεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ· σωτήϱιον τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ μȣ ὁ ϑεός μȣ.
41:7 ϖϱὸς ἐμαυτὸν ἡ ψυχή μȣ ἐταϱάχϑη· διὰ τȣ̃το μνησϑήσομαί σȣ ἐϰ γῆς Ιοϱδάνȣ ϗ Εϱμωνιιμ, ἀϖὸ ὄϱȣς μιϰϱȣ̃.
41:8 ἄϐυσσος ἄϐυσσον ἐϖιϰαλεῖται εἰς φωνὴν τῶν ϰαταϱϱαϰτῶν σȣ, ϖάντες οἱ μετεωϱισμοί σȣ ϗ τὰ ϰύματά σȣ ἐϖ’ ἐμὲ διῆλϑον.
41:9 ἡμέϱας ἐντελεῖται ϰύϱιος τὸ ἔλεος αὐτȣ̃, ϗ νυϰτὸς ᾠδὴ ϖαϱ’ ἐμοί, ϖϱοσευχὴ τῷ ϑεῷ τῆς ζωῆς μȣ.
41:10 ἐϱῶ τῷ ϑεῷ Ἀντιλήμϖτωϱ μȣ εἶ· διὰ τί μȣ ἐϖελάϑȣ; ἵνα τί σϰυϑϱωϖάζων ϖοϱεύομαι ἐν τῷ ἐϰϑλίϐειν τὸν ἐχϑϱόν μȣ;
41:11 ἐν τῷ ϰαταϑλάσαι τὰ ὀϛᾶ μȣ ὠνείδισάν με οἱ ϑλίϐον τές με ἐν τῷ λέγειν αὐτȣ́ς μοι ϰαϑ’ ἑϰάϛην ἡμέϱαν Πȣ̃ ἐϛιν ὁ ϑεός σȣ;
41:12 ἵνα τί ϖεϱίλυϖος εἶ, ψυχή, ϗ ἵνα τί συνταϱάσσεις με; ἔλϖισον ἐϖὶ τὸν ϑεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ· ἡ σωτηϱία τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ μȣ ὁ ϑεός μȣ.
42:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ. Κϱῖνόν με, ὁ ϑεός, ϗ δίϰασον τὴν δίϰην μȣ ἐξ ἔϑνȣς ȣ̓χ ὁσίȣ, ἀϖὸ ἀνϑϱώϖȣ ἀδίϰȣ ϗ δολίȣ ῥῦσαί με.
42:2 ὅτι σὺ εἶ, ὁ ϑεός, ϰϱαταίωμά μȣ· ἵνα τί ἀϖώσω με; ϗ ἵνα τί σϰυϑϱωϖάζων ϖοϱεύομαι ἐν τῷ ἐϰϑλίϐειν τὸν ἐχ ϑϱόν μȣ;
42:3 ἐξαϖόϛειλον τὸ φῶς σȣ ϗ τὴν ἀλήϑειάν σȣ· αὐτά με ὡδήγησαν ϗ ἤγαγόν με εἰς ὄϱος ἅγιόν σȣ ϗ εἰς τὰ σϰηνώματά σȣ.
42:4 ϗ εἰσελεύσομαι ϖϱὸς τὸ ϑυσιαϛήϱιον τȣ̃ ϑεȣ̃ ϖϱὸς τὸν ϑεὸν τὸν εὐφϱαίνοντα τὴν νεότητά μȣ· ἐξομολογήσομαί σοι ἐν ϰιϑάϱᾳ, ὁ ϑεὸς ὁ ϑεός μȣ.
42:5 ἵνα τί ϖεϱίλυϖος εἶ, ψυχή, ϗ ἵνα τί συνταϱάσσεις με; ἔλϖισον ἐϖὶ τὸν ϑεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ· σωτήϱιον τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ μȣ ὁ ϑεός μȣ.
43:1 Εἰς τὸ τέλος· τοῖς υἱοῖς Κοϱε εἰς σύνεσιν ψαλμός.
43:2 Ὁ ϑεός, ἐν τοῖς ὠσὶν ἡμῶν ἠϰȣ́σαμεν, οἱ ϖατέϱες ἡμῶν ἀνήγγειλαν ἡμῖν ἔϱγον, ὃ εἰϱγάσω ἐν ταῖς ἡμέϱαις αὐτῶν, ἐν ἡμέϱαις ἀϱχαίαις.
43:3 ἡ χείϱ σȣ ἔϑνη ἐξωλέϑϱευσεν, ϗ ϰατεφύτευσας αὐτȣ́ς, ἐϰάϰωσας λαȣ̀ς ϗ ἐξέϐαλες αὐτȣ́ς.
43:4 ȣ̓ γὰϱ ἐν τῇ ῥομφαίᾳ αὐτῶν ἐϰληϱονόμησαν γῆν, ϗ ὁ ϐϱαχίων αὐτῶν ȣ̓ϰ ἔσωσεν αὐτȣ́ς, ἀλλ’ ἡ δεξιά σȣ ϗ ὁ ϐϱαχίων σȣ ϗ ὁ φωτισμὸς τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ σȣ, ὅτι εὐδόϰησας ἐν αὐτοῖς.
43:5 σὺ εἶ αὐτὸς ὁ ϐασιλεύς μȣ ϗ ὁ ϑεός μȣ ὁ ἐντελλόμενος τὰς σωτηϱίας Ιαϰωϐ·
43:6 ἐν σοὶ τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς ἡμῶν ϰεϱατιȣ̃μεν ϗ ἐν τῷ ὀνόματί σȣ ἐξȣϑενώσομεν τȣ̀ς ἐϖανιϛανομέ νȣς ἡμῖν.
43:7 ȣ̓ γὰϱ ἐϖὶ τῷ τόξῳ μȣ ἐλϖιῶ, ϗ ἡ ῥομφαία μȣ ȣ̓ σώσει με·
43:8 ἔσωσας γὰϱ ἡμᾶς ἐϰ τῶν ϑλιϐόντων ἡμᾶς ϗ τȣ̀ς μισȣ̃ντας ἡμᾶς ϰατῄσχυνας.
43:9 ἐν τῷ ϑεῷ ἐϖαινεσϑησόμεϑα ὅλην τὴν ἡμέϱαν ϗ ἐν τῷ ὀνόματί σȣ ἐξομολογησόμεϑα εἰς τὸν αἰῶνα. διάψαλμα.
43:10 νυνὶ δὲ ἀϖώσω ϗ ϰατῄσχυνας ἡμᾶς ϗ ȣ̓ϰ ἐξελεύσῃ ἐν ταῖς δυνάμεσιν ἡμῶν·
43:11 ἀϖέϛϱεψας ἡμᾶς εἰς τὰ ὀϖίσω ϖαϱὰ τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς ἡμῶν, ϗ οἱ μισȣ̃ντες ἡμᾶς διήϱϖαζον ἑαυτοῖς.
43:12 ἔδωϰας ἡμᾶς ὡς ϖϱόϐατα ϐϱώσεως ϗ ἐν τοῖς ἔϑνεσιν διέσϖειϱας ἡμᾶς·
43:13 ἀϖέδȣ τὸν λαόν σȣ ἄνευ τιμῆς, ϗ ȣ̓ϰ ἦν ϖλῆϑος ἐν τοῖς ἀλλάγμασιν αὐτῶν.
43:14 ἔϑȣ ἡμᾶς ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν, μυϰτηϱισμὸν ϗ ϰαταγέλωτα τοῖς ϰύϰλῳ ἡμῶν·
43:15 ἔϑȣ ἡμᾶς εἰς ϖαϱαϐολὴν ἐν τοῖς ἔϑνεσιν, ϰίνησιν ϰεφαλῆς ἐν τοῖς λαοῖς.
43:16 ὅλην τὴν ἡμέϱαν ἡ ἐντϱοϖή μȣ ϰατεναντίον μȣ́ ἐϛιν, ϗ ἡ αἰσχύνη τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ μȣ ἐϰάλυψέν με
43:17 ἀϖὸ φωνῆς ὀνειδίζοντος ϗ ϖαϱαλαλȣ̃ντος, ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ ἐχϑϱȣ̃ ϗ ἐϰδιώϰοντος.
43:18 ταῦτα ϖάντα ἦλϑεν ἐφ’ ἡμᾶς, ϗ ȣ̓ϰ ἐϖελαϑόμεϑά σȣ ϗ ȣ̓ϰ ἠδιϰήσαμεν ἐν διαϑήϰῃ σȣ,
43:19 ϗ ȣ̓ϰ ἀϖέϛη εἰς τὰ ὀϖίσω ἡ ϰαϱδία ἡμῶν· ϗ ἐξέϰλινας τὰς τϱίϐȣς ἡμῶν ἀϖὸ τῆς ὁδȣ̃ σȣ.
43:20 ὅτι ἐταϖείνωσας ἡμᾶς ἐν τόϖῳ ϰαϰώσεως, ϗ ἐϖεϰάλυψεν ἡμᾶς σϰιὰ ϑανάτȣ.
43:21 εἰ ἐϖελαϑόμεϑα τȣ̃ ὀνόματος τȣ̃ ϑεȣ̃ ἡμῶν ϗ εἰ διεϖετάσαμεν χεῖϱας ἡμῶν ϖϱὸς ϑεὸν ἀλλότϱιον,
43:22 ȣ̓χὶ ὁ ϑεὸς ἐϰζητήσει ταῦτα; αὐτὸς γὰϱ γινώσϰει τὰ ϰϱύφια τῆς ϰαϱδίας.
43:23 ὅτι ἕνεϰα σȣ̃ ϑανατȣ́μεϑα ὅλην τὴν ἡμέϱαν, ἐλογίσϑημεν ὡς ϖϱόϐατα σφαγῆς.
43:24 ἐξεγέϱϑητι· ἵνα τί ὑϖνοῖς, ϰύϱιε; ἀνάϛηϑι ϗ μὴ ἀϖώσῃ εἰς τέλος.
43:25 ἵνα τί τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ ἀϖοϛϱέφεις, ἐϖιλανϑάνῃ τῆς ϖτωχείας ἡμῶν ϗ τῆς ϑλίψεως ἡμῶν;
43:26 ὅτι ἐταϖεινώϑη εἰς χȣ̃ν ἡ ψυχὴ ἡμῶν, ἐϰολλήϑη εἰς γῆν ἡ γαϛὴϱ ἡμῶν.
43:27 ἀνάϛα, ϰύϱιε, ϐοήϑησον ἡμῖν ϗ λύτϱωσαι ἡμᾶς ἕνεϰεν τȣ̃ ὀνόματός σȣ.
44:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ τῶν ἀλλοιωϑησομένων· τοῖς υἱοῖς Κοϱε εἰς σύνεσιν· ᾠδὴ ὑϖὲϱ τȣ̃ ἀγαϖητȣ̃.
44:2 Ἐξηϱεύξατο ἡ ϰαϱδία μȣ λόγον ἀγαϑόν, λέγω ἐγὼ τὰ ἔϱγα μȣ τῷ ϐασιλεῖ, ἡ γλῶσσά μȣ ϰάλαμος γϱαμματέως ὀξυγϱάφȣ.
44:3 ὡϱαῖος ϰάλλει ϖαϱὰ τȣ̀ς υἱȣ̀ς τῶν ἀνϑϱώϖων, ἐξεχύϑη χάϱις ἐν χείλεσίν σȣ· διὰ τȣ̃το εὐλόγησέν σε ὁ ϑεὸς εἰς τὸν αἰῶνα.
44:4 ϖεϱίζωσαι τὴν ῥομφαίαν σȣ ἐϖὶ τὸν μηϱόν σȣ, δυνατέ, τῇ ὡϱαιότητί σȣ ϗ τῷ ϰάλλει σȣ
44:5 ϗ ἔντεινον ϗ ϰατευοδȣ̃ ϗ ϐασίλευε ἕνεϰεν ἀληϑείας ϗ ϖϱαύτητος ϗ διϰαιοσύνης, ϗ ὁδηγήσει σε ϑαυμαϛῶς ἡ δεξιά σȣ.
44:6 τὰ ϐέλη σȣ ἠϰονημένα, δυνατέ, – λαοὶ ὑϖοϰάτω σȣ ϖεσȣ̃νται – ἐν ϰαϱδίᾳ τῶν ἐχϑϱῶν τȣ̃ ϐασιλέως.
44:7 ὁ ϑϱόνος σȣ, ὁ ϑεός, εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος, ῥάϐδος εὐϑύτητος ἡ ῥάϐδος τῆς ϐασιλείας σȣ.
44:8 ἠγάϖησας διϰαιοσύνην ϗ ἐμίσησας ἀνομίαν· διὰ τȣ̃το ἔχϱισέν σε ὁ ϑεὸς ὁ ϑεός σȣ ἔλαιον ἀγαλλιάσεως ϖαϱὰ τȣ̀ς μετόχȣς σȣ.
44:9 σμύϱνα ϗ ϛαϰτὴ ϗ ϰασία ἀϖὸ τῶν ἱματίων σȣ ἀϖὸ ϐάϱεων ἐλεφαντίνων, ἐξ ὧν ηὔφϱανάν σε.
44:10 ϑυγατέϱες ϐασιλέων ἐν τῇ τιμῇ σȣ· ϖαϱέϛη ἡ ϐασίλισσα ἐϰ δεξιῶν σȣ ἐν ἱματισμῷ διαχϱύσῳ ϖεϱιϐεϐλημένη ϖεϖοιϰιλμένη.
44:11 ἄϰȣσον, ϑύγατεϱ, ϗ ἰδὲ ϗ ϰλῖνον τὸ ȣ̓͂ς σȣ ϗ ἐϖιλάϑȣ τȣ̃ λαȣ̃ σȣ ϗ τȣ̃ οἴϰȣ τȣ̃ ϖατϱός σȣ,
44:12 ὅτι ἐϖεϑύμησεν ὁ ϐασιλεὺς τȣ̃ ϰάλλȣς σȣ, ὅτι αὐτός ἐϛιν ὁ ϰύϱιός σȣ.
44:13 ϗ ϖϱοσϰυνήσȣσιν αὐτῷ ϑυγατέϱες Τύϱȣ ἐν δώϱοις, τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ λιτανεύσȣσιν οἱ ϖλȣ́σιοι τȣ̃ λαȣ̃.
44:14 ϖᾶσα ἡ δόξα αὐτῆς ϑυγατϱὸς ϐασιλέως ἔσωϑεν ἐν ϰϱοσσωτοῖς χϱυσοῖς ϖεϱιϐεϐλημένη ϖεϖοιϰιλμένη.
44:15 ἀϖενεχϑήσονται τῷ ϐασιλεῖ ϖαϱϑένοι ὀϖίσω αὐτῆς, αἱ ϖλησίον αὐτῆς ἀϖενεχϑήσονταί σοι·
44:16 ἀϖενεχϑήσονται ἐν εὐφϱοσύνῃ ϗ ἀγαλλιάσει, ἀχϑήσονται εἰς ναὸν ϐασιλέως.
44:17 ἀντὶ τῶν ϖατέϱων σȣ ἐγενήϑησάν σοι υἱοί· ϰαταϛήσεις αὐτȣ̀ς ἄϱχοντας ἐϖὶ ϖᾶσαν τὴν γῆν.
44:18 μνησϑήσονται τȣ̃ ὀνόματός σȣ ἐν ϖάσῃ γενεᾷ ϗ γενεᾷ· διὰ τȣ̃το λαοὶ ἐξομολογήσονταί σοι εἰς τὸν αἰῶνα ϗ εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος.
45:1 Εἰς τὸ τέλος· ὑϖὲϱ τῶν υἱῶν Κοϱε, ὑϖὲϱ τῶν ϰϱυφίων ψαλμός.
45:2 Ὁ ϑεὸς ἡμῶν ϰαταφυγὴ ϗ δύναμις, ϐοηϑὸς ἐν ϑλίψεσιν ταῖς εὑϱȣ́σαις ἡμᾶς σφόδϱα.
45:3 διὰ τȣ̃το ȣ̓ φοϐηϑησόμεϑα ἐν τῷ ταϱάσσεσϑαι τὴν γῆν ϗ μετατίϑεσϑαι ὄϱη ἐν ϰαϱδίαις ϑαλασσῶν.
45:4 ἤχησαν ϗ ἐταϱάχϑησαν τὰ ὕδατα αὐτῶν, ἐταϱάχϑησαν τὰ ὄϱη ἐν τῇ ϰϱαταιότητι αὐτȣ̃. διάψαλμα.
45:5 τȣ̃ ϖοταμȣ̃ τὰ ὁϱμήματα εὐφϱαίνȣσιν τὴν ϖόλιν τȣ̃ ϑεȣ̃· ἡγίασεν τὸ σϰήνωμα αὐτȣ̃ ὁ ὕψιϛος.
45:6 ὁ ϑεὸς ἐν μέσῳ αὐτῆς, ȣ̓ σαλευϑήσεται· ϐοηϑήσει αὐτῇ ὁ ϑεὸς τὸ ϖϱὸς ϖϱωί.
45:7 ἐταϱάχϑησαν ἔϑνη, ἔϰλιναν ϐασιλεῖαι· ἔδωϰεν φωνὴν αὐτȣ̃, ἐσαλεύϑη ἡ γῆ.
45:8 ϰύϱιος τῶν δυνάμεων μεϑ’ ἡμῶν, ἀντιλήμϖτωϱ ἡμῶν ὁ ϑεὸς Ιαϰωϐ. διάψαλμα.
45:9 δεῦτε ἴδετε τὰ ἔϱγα ϰυϱίȣ, ἃ ἔϑετο τέϱατα ἐϖὶ τῆς γῆς.
45:10 ἀνταναιϱῶν ϖολέμȣς μέχϱι τῶν ϖεϱάτων τῆς γῆς τόξον συντϱίψει ϗ συγϰλάσει ὅϖλον ϗ ϑυϱεȣ̀ς ϰαταϰαύσει ἐν ϖυϱί.
45:11 σχολάσατε ϗ γνῶτε ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ ϑεός· ὑψωϑήσομαι ἐν τοῖς ἔϑνεσιν, ὑψωϑήσομαι ἐν τῇ γῇ.
45:12 ϰύϱιος τῶν δυνάμεων μεϑ’ ἡμῶν, ἀντιλήμϖτωϱ ἡμῶν ὁ ϑεὸς Ιαϰωϐ.
46:1 Εἰς τὸ τέλος· ὑϖὲϱ τῶν υἱῶν Κοϱε ψαλμός.
46:2 Πάντα τὰ ἔϑνη, ϰϱοτήσατε χεῖϱας, ἀλαλάξατε τῷ ϑεῷ ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως,
46:3 ὅτι ϰύϱιος ὕψιϛος φοϐεϱός, ϐασιλεὺς μέγας ἐϖὶ ϖᾶσαν τὴν γῆν.
46:4 ὑϖέταξεν λαȣ̀ς ἡμῖν ϗ ἔϑνη ὑϖὸ τȣ̀ς ϖόδας ἡμῶν·
46:5 ἐξελέξατο ἡμῖν τὴν ϰληϱονομίαν αὐτȣ̃, τὴν ϰαλλονὴν Ιαϰωϐ, ἣν ἠγάϖησεν. διάψαλμα.
46:6 ἀνέϐη ὁ ϑεὸς ἐν ἀλαλαγμῷ, ϰύϱιος ἐν φωνῇ σάλϖιγγος.
46:7 ψάλατε τῷ ϑεῷ ἡμῶν, ψάλατε, ψάλατε τῷ ϐασιλεῖ ἡμῶν, ψάλατε,
46:8 ὅτι ϐασιλεὺς ϖάσης τῆς γῆς ὁ ϑεός, ψάλατε συνετῶς.
46:9 ἐϐασίλευσεν ὁ ϑεὸς ἐϖὶ τὰ ἔϑνη, ὁ ϑεὸς ϰάϑηται ἐϖὶ ϑϱόνȣ ἁγίȣ αὐτȣ̃.
46:10 ἄϱχοντες λαῶν συνήχϑησαν μετὰ τȣ̃ ϑεȣ̃ Αϐϱααμ, ὅτι τȣ̃ ϑεȣ̃ οἱ ϰϱαταιοὶ τῆς γῆς, σφόδϱα ἐϖήϱϑησαν.
47:1 Ψαλμὸς ᾠδῆς τοῖς υἱοῖς Κοϱε· δευτέϱᾳ σαϐϐάτȣ.
47:2 Μέγας ϰύϱιος ϗ αἰνετὸς σφόδϱα ἐν ϖόλει τȣ̃ ϑεȣ̃ ἡμῶν, ὄϱει ἁγίῳ αὐτȣ̃,
47:3 εὖ ῥιζῶν ἀγαλλιάματι ϖάσης τῆς γῆς. ὄϱη Σιων, τὰ ϖλευϱὰ τȣ̃ ϐοϱϱᾶ, ἡ ϖόλις τȣ̃ ϐασιλέως τȣ̃ μεγάλȣ,
47:4 ὁ ϑεὸς ἐν ταῖς ϐάϱεσιν αὐτῆς γινώσϰεται, ὅταν ἀντιλαμϐάνηται αὐτῆς.
47:5 ὅτι ἰδȣ̀ οἱ ϐασιλεῖς συνήχϑησαν, ἤλϑοσαν ἐϖὶ τὸ αὐτό·
47:6 αὐτοὶ ἰδόντες ȣ̔́τως ἐϑαύμασαν, ἐταϱάχϑησαν, ἐσαλεύϑησαν,
47:7 τϱόμος ἐϖελάϐετο αὐτῶν, ἐϰεῖ ὠδῖνες ὡς τιϰτȣ́σης.
47:8 ἐν ϖνεύματι ϐιαίῳ συντϱίψεις ϖλοῖα Θαϱσις.
47:9 ϰαϑάϖεϱ ἠϰȣ́σαμεν, ȣ̔́τως εἴδομεν ἐν ϖόλει ϰυϱίȣ τῶν δυνάμεων, ἐν ϖόλει τȣ̃ ϑεȣ̃ ἡμῶν· ὁ ϑεὸς ἐϑεμελίωσεν αὐτὴν εἰς τὸν αἰῶνα. διάψαλμα.
47:10 ὑϖελάϐομεν, ὁ ϑεός, τὸ ἔλεός σȣ ἐν μέσῳ τȣ̃ ναȣ̃ σȣ.
47:11 ϰατὰ τὸ ὄνομά σȣ, ὁ ϑεός, ȣ̔́τως ϗ ἡ αἴνεσίς σȣ ἐϖὶ τὰ ϖέϱατα τῆς γῆς· διϰαιοσύνης ϖλήϱης ἡ δεξιά σȣ.
47:12 εὐφϱανϑήτω τὸ ὄϱος Σιων, ἀγαλλιάσϑωσαν αἱ ϑυγατέϱες τῆς Ιȣδαίας ἕνεϰεν τῶν ϰϱιμάτων σȣ, ϰύϱιε.
47:13 ϰυϰλώσατε Σιων ϗ ϖεϱιλάϐετε αὐτήν, διηγήσασϑε ἐν τοῖς ϖύϱγοις αὐτῆς,
47:14 ϑέσϑε τὰς ϰαϱδίας ὑμῶν εἰς τὴν δύναμιν αὐτῆς ϗ ϰαταδιέλεσϑε τὰς ϐάϱεις αὐτῆς, ὅϖως ἂν διηγήσησϑε εἰς γενεὰν ἑτέϱαν.
47:15 ὅτι ȣ̔͂τός ἐϛιν ὁ ϑεὸς ὁ ϑεὸς ἡμῶν εἰς τὸν αἰῶνα ϗ εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος· αὐτὸς ϖοιμανεῖ ἡμᾶς εἰς τȣ̀ς αἰῶνας.
48:1 Εἰς τὸ τέλος· τοῖς υἱοῖς Κοϱε ψαλμός.
48:2 Ἀϰȣ́σατε ταῦτα, ϖάντα τὰ ἔϑνη, ἐνωτίσασϑε, ϖάντες οἱ ϰατοιϰȣ̃ντες τὴν οἰϰȣμένην,
48:3 οἵ τε γηγενεῖς ϗ οἱ υἱοὶ τῶν ἀνϑϱώϖων, ἐϖὶ τὸ αὐτὸ ϖλȣ́σιος ϗ ϖένης.
48:4 τὸ ϛόμα μȣ λαλήσει σοφίαν ϗ ἡ μελέτη τῆς ϰαϱδίας μȣ σύνεσιν·
48:5 ϰλινῶ εἰς ϖαϱαϐολὴν τὸ ȣ̓͂ς μȣ, ἀνοίξω ἐν ψαλτηϱίῳ τὸ ϖϱόϐλημά μȣ.
48:6 ἵνα τί φοϐȣ̃μαι ἐν ἡμέϱᾳ ϖονηϱᾷ; ἡ ἀνομία τῆς ϖτέϱνης μȣ ϰυϰλώσει με.
48:7 οἱ ϖεϖοιϑότες ἐϖὶ τῇ δυνάμει αὐτῶν ϗ ἐϖὶ τῷ ϖλήϑει τȣ̃ ϖλȣ́τȣ αὐτῶν ϰαυχώμενοι,
48:8 ἀδελφὸς ȣ̓ λυτϱȣ̃ται· λυτϱώσεται ἄνϑϱωϖος; ȣ̓ δώσει τῷ ϑεῷ ἐξίλασμα αὐτȣ̃
48:9 ϗ τὴν τιμὴν τῆς λυτϱώσεως τῆς ψυχῆς αὐτȣ̃.
48:10 ϗ ἐϰόϖασεν εἰς τὸν αἰῶνα ϗ ζήσεται εἰς τέλος, ὅτι ȣ̓ϰ ὄψεται ϰαταφϑοϱάν, ὅταν ἴδῃ σοφȣ̀ς ἀϖοϑνῄσϰοντας.
48:11 ἐϖὶ τὸ αὐτὸ ἄφϱων ϗ ἄνȣς ἀϖολȣ̃νται ϗ ϰαταλείψȣσιν ἀλλοτϱίοις τὸν ϖλȣ̃τον αὐτῶν,
48:12 ϗ οἱ τάφοι αὐτῶν οἰϰίαι αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα, σϰηνώματα αὐτῶν εἰς γενεὰν ϗ γενεάν. ἐϖεϰαλέσαντο τὰ ὀνόματα αὐτῶν ἐϖὶ τῶν γαιῶν αὐτῶν.
48:13 ϗ ἄνϑϱωϖος ἐν τιμῇ ὢν ȣ̓ συνῆϰεν, ϖαϱασυνεϐλήϑη τοῖς ϰτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις ϗ ὡμοιώϑη αὐτοῖς.
48:14 αὕτη ἡ ὁδὸς αὐτῶν σϰάνδαλον αὐτοῖς, ϗ μετὰ ταῦτα ἐν τῷ ϛόματι αὐτῶν εὐδοϰήσȣσιν. διάψαλμα.
48:15 ὡς ϖϱόϐατα ἐν ᾅδῃ ἔϑεντο, ϑάνατος ϖοιμαίνει αὐτȣ́ς· ϗ ϰαταϰυϱιεύσȣσιν αὐτῶν οἱ εὐϑεῖς τὸ ϖϱωί, ϗ ἡ ϐοήϑεια αὐτῶν ϖαλαιωϑήσεται ἐν τῷ ᾅδῃ ἐϰ τῆς δό ξης αὐτῶν.
48:16 ϖλὴν ὁ ϑεὸς λυτϱώσεται τὴν ψυχήν μȣ ἐϰ χειϱὸς ᾅδȣ, ὅταν λαμϐάνῃ με. διάψαλμα.
48:17 μὴ φοϐȣ̃, ὅταν ϖλȣτήσῃ ἄνϑϱωϖος ϗ ὅταν ϖληϑυνϑῇ ἡ δόξα τȣ̃ οἴϰȣ αὐτȣ̃·
48:18 ὅτι ȣ̓ϰ ἐν τῷ ἀϖοϑνῄσϰειν αὐτὸν λήμψεται τὰ ϖάντα, ȣ̓δὲ συγϰαταϐήσεται αὐτῷ ἡ δόξα αὐτȣ̃.
48:19 ὅτι ἡ ψυχὴ αὐτȣ̃ ἐν τῇ ζωῇ αὐτȣ̃ εὐλογηϑήσεται· ἐξομολογήσεταί σοι, ὅταν ἀγαϑύνῃς αὐτῷ.
48:20 εἰσελεύσεται ἕως γενεᾶς ϖατέϱων αὐτȣ̃, ἕως αἰῶνος ȣ̓ϰ ὄψεται φῶς.
48:21 ἄνϑϱωϖος ἐν τιμῇ ὢν ȣ̓ συνῆϰεν, ϖαϱασυνεϐλήϑη τοῖς ϰτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις ϗ ὡμοιώϑη αὐτοῖς.
49:1 Ψαλμὸς τῷ Ασαφ. Θεὸς ϑεῶν ϰύϱιος ἐλάλησεν ϗ ἐϰάλεσεν τὴν γῆν ἀϖὸ ἀνατολῶν ἡλίȣ ϗ μέχϱι δυσμῶν.
49:2 ἐϰ Σιων ἡ εὐϖϱέϖεια τῆς ὡϱαιότητος αὐτȣ̃, ὁ ϑεὸς ἐμφανῶς ἥξει,
49:3 ὁ ϑεὸς ἡμῶν, ϗ ȣ̓ ϖαϱασιωϖήσεται· ϖῦϱ ἐναντίον αὐτȣ̃ ϰαυϑήσεται, ϗ ϰύϰλῳ αὐτȣ̃ ϰαταιγὶς σφόδϱα.
49:4 ϖϱοσϰαλέσεται τὸν ȣ̓ϱανὸν ἄνω ϗ τὴν γῆν διαϰϱῖναι τὸν λαὸν αὐτȣ̃·
49:5 συναγάγετε αὐτῷ τȣ̀ς ὁσίȣς αὐτȣ̃ τȣ̀ς διατιϑεμένȣς τὴν διαϑήϰην αὐτȣ̃ ἐϖὶ ϑυσίαις,
49:6 ϗ ἀναγγελȣ̃σιν οἱ ȣ̓ϱανοὶ τὴν διϰαιοσύνην αὐτȣ̃, ὅτι ὁ ϑεὸς ϰϱιτής ἐϛιν. διάψαλμα.
49:7 Ἄϰȣσον, λαός μȣ, ϗ λαλήσω σοι, Ισϱαηλ, ϗ διαμαϱτύϱομαί σοι· ὁ ϑεὸς ὁ ϑεός σȣ́ εἰμι ἐγώ.
49:8 ȣ̓ϰ ἐϖὶ ταῖς ϑυσίαις σȣ ἐλέγξω σε, τὰ δὲ ὁλοϰαυτώματά σȣ ἐνώϖιόν μȣ́ ἐϛιν διὰ ϖαντός·
49:9 ȣ̓ δέξομαι ἐϰ τȣ̃ οἴϰȣ σȣ μόσχȣς ȣ̓δὲ ἐϰ τῶν ϖοιμνίων σȣ χιμάϱȣς.
49:10 ὅτι ἐμά ἐϛιν ϖάντα τὰ ϑηϱία τȣ̃ δϱυμȣ̃, ϰτήνη ἐν τοῖς ὄϱεσιν ϗ ϐόες·
49:11 ἔγνωϰα ϖάντα τὰ ϖετεινὰ τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃, ϗ ὡϱαιότης ἀγϱȣ̃ μετ’ ἐμȣ̃ ἐϛιν.
49:12 ἐὰν ϖεινάσω, ȣ̓ μή σοι εἴϖω· ἐμὴ γάϱ ἐϛιν ἡ οἰϰȣμένη ϗ τὸ ϖλήϱωμα αὐτῆς.
49:13 μὴ φάγομαι ϰϱέα ταύϱων ἢ αἷμα τϱάγων ϖίομαι;
49:14 ϑῦσον τῷ ϑεῷ ϑυσίαν αἰνέσεως ϗ ἀϖόδος τῷ ὑψίϛῳ τὰς εὐχάς σȣ·
49:15 ϗ ἐϖιϰάλεσαί με ἐν ἡμέϱᾳ ϑλίψεως, ϗ ἐξελȣ̃μαί σε, ϗ δοξάσεις με. διάψαλμα.
49:16 τῷ δὲ ἁμαϱτωλῷ εἶϖεν ὁ ϑεός Ἵνα τί σὺ διηγῇ τὰ διϰαιώματά μȣ ϗ ἀναλαμϐάνεις τὴν διαϑήϰην μȣ διὰ ϛόματός σȣ;
49:17 σὺ δὲ ἐμίσησας ϖαιδείαν ϗ ἐξέϐαλες τȣ̀ς λόγȣς μȣ εἰς τὰ ὀϖίσω.
49:18 εἰ ἐϑεώϱεις ϰλέϖτην, συνέτϱεχες αὐτῷ, ϗ μετὰ μοιχῶν τὴν μεϱίδα σȣ ἐτίϑεις·
49:19 τὸ ϛόμα σȣ ἐϖλεόνασεν ϰαϰίαν, ϗ ἡ γλῶσσά σȣ ϖεϱιέϖλεϰεν δολιότητα·
49:20 ϰαϑήμενος ϰατὰ τȣ̃ ἀδελφȣ̃ σȣ ϰατελάλεις ϗ ϰατὰ τȣ̃ υἱȣ̃ τῆς μητϱός σȣ ἐτίϑεις σϰάνδαλον.
49:21 ταῦτα ἐϖοίησας, ϗ ἐσίγησα· ὑϖέλαϐες ἀνομίαν ὅτι ἔσομαί σοι ὅμοιος· ἐλέγξω σε ϗ ϖαϱαϛήσω ϰατὰ ϖϱόσωϖόν σȣ.
49:22 σύνετε δὴ ταῦτα, οἱ ἐϖιλανϑανόμενοι τȣ̃ ϑεȣ̃, μήϖοτε ἁϱϖάσῃ ϗ μὴ ᾖ ὁ ῥυόμενος·
49:23 ϑυσία αἰνέσεως δοξάσει με, ϗ ἐϰεῖ ὁδός, ᾗ δείξω αὐτῷ τὸ σωτήϱιον τȣ̃ ϑεȣ̃.
50:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ
50:2 ἐν τῷ ἐλϑεῖν ϖϱὸς αὐτὸν Ναϑαν τὸν ϖϱοφήτην, ἡνίϰα εἰσῆλϑεν ϖϱὸς Βηϱσαϐεε.
50:3 Ἐλέησόν με, ὁ ϑεός, ϰατὰ τὸ μέγα ἔλεός σȣ ϗ ϰατὰ τὸ ϖλῆϑος τῶν οἰϰτιϱμῶν σȣ ἐξάλειψον τὸ ἀνό μημά μȣ·
50:4 ἐϖὶ ϖλεῖον ϖλῦνόν με ἀϖὸ τῆς ἀνομίας μȣ ϗ ἀϖὸ τῆς ἁμαϱτίας μȣ ϰαϑάϱισόν με.
50:5 ὅτι τὴν ἀνομίαν μȣ ἐγὼ γινώσϰω, ϗ ἡ ἁμαϱτία μȣ ἐνώϖιόν μȣ́ ἐϛιν διὰ ϖαντός.
50:6 σοὶ μόνῳ ἥμαϱτον ϗ τὸ ϖονηϱὸν ἐνώϖιόν σȣ ἐϖοίησα, ὅϖως ἂν διϰαιωϑῇς ἐν τοῖς λόγοις σȣ ϗ νιϰήσῃς ἐν τῷ ϰϱίνεσϑαί σε.
50:7 ἰδȣ̀ γὰϱ ἐν ἀνομίαις συνελήμφϑην, ϗ ἐν ἁμαϱτίαις ἐϰίσσησέν με ἡ μήτηϱ μȣ.
50:8 ἰδȣ̀ γὰϱ ἀλήϑειαν ἠγάϖησας, τὰ ἄδηλα ϗ τὰ ϰϱύφια τῆς σοφίας σȣ ἐδήλωσάς μοι.
50:9 ῥαντιεῖς με ὑσσώϖῳ, ϗ ϰαϑαϱισϑήσομαι· ϖλυνεῖς με, ϗ ὑϖὲϱ χιόνα λευϰανϑήσομαι.
50:10 ἀϰȣτιεῖς με ἀγαλλίασιν ϗ εὐφϱοσύνην· ἀγαλλιάσονται ὀϛᾶ τεταϖεινωμένα.
50:11 ἀϖόϛϱεψον τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ ἀϖὸ τῶν ἁμαϱτιῶν μȣ ϗ ϖάσας τὰς ἀνομίας μȣ ἐξάλειψον.
50:12 ϰαϱδίαν ϰαϑαϱὰν ϰτίσον ἐν ἐμοί, ὁ ϑεός, ϗ ϖνεῦμα εὐϑὲς ἐγϰαίνισον ἐν τοῖς ἐγϰάτοις μȣ.
50:13 μὴ ἀϖοϱϱίψῃς με ἀϖὸ τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ σȣ ϗ τὸ ϖνεῦμα τὸ ἅγιόν σȣ μὴ ἀντανέλῃς ἀϖ’ ἐμȣ̃.
50:14 ἀϖόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τȣ̃ σωτηϱίȣ σȣ ϗ ϖνεύματι ἡγεμονιϰῷ ϛήϱισόν με.
50:15 διδάξω ἀνόμȣς τὰς ὁδȣ́ς σȣ, ϗ ἀσεϐεῖς ἐϖὶ σὲ ἐϖιϛϱέψȣσιν.
50:16 ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ ϑεὸς ὁ ϑεὸς τῆς σωτηϱίας μȣ· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μȣ τὴν διϰαιοσύνην σȣ.
50:17 ϰύϱιε, τὰ χείλη μȣ ἀνοίξεις, ϗ τὸ ϛόμα μȣ ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σȣ.
50:18 ὅτι εἰ ἠϑέλησας ϑυσίαν, ἔδωϰα ἄν· ὁλοϰαυτώματα ȣ̓ϰ εὐδοϰήσεις.
50:19 ϑυσία τῷ ϑεῷ ϖνεῦμα συντετϱιμμένον, ϰαϱδίαν συντετϱιμμένην ϗ τεταϖεινωμένην ὁ ϑεὸς ȣ̓ϰ ἐξ ȣϑενώσει.
50:20 ἀγάϑυνον, ϰύϱιε, ἐν τῇ εὐδοϰίᾳ σȣ τὴν Σιων, ϗ οἰϰοδομηϑήτω τὰ τείχη Ιεϱȣσαλημ·
50:21 τότε εὐδοϰήσεις ϑυσίαν διϰαιοσύνης, ἀναφοϱὰν ϗ ὁλοϰαυτώματα· τότε ἀνοίσȣσιν ἐϖὶ τὸ ϑυσιαϛήϱιόν σȣ μόσχȣς.
51:1 Εἰς τὸ τέλος· συνέσεως τῷ Δαυιδ
51:2 ἐν τῷ ἐλϑεῖν Δωηϰ τὸν Ιδȣμαῖον ϗ ἀναγγεῖλαι τῷ Σαȣλ ϗ εἰϖεῖν αὐτῷ Ἦλϑεν Δαυιδ εἰς τὸν οἶϰον Αϐιμελεχ.
51:3 Τί ἐγϰαυχᾷ ἐν ϰαϰίᾳ, ὁ δυνατός, ἀνομίαν ὅλην τὴν ἡμέϱαν;
51:4 ἀδιϰίαν ἐλογίσατο ἡ γλῶσσά σȣ· ὡσεὶ ξυϱὸν ἠϰονημένον ἐϖοίησας δόλον.
51:5 ἠγάϖησας ϰαϰίαν ὑϖὲϱ ἀγαϑωσύνην, ἀδιϰίαν ὑϖὲϱ τὸ λαλῆσαι διϰαιοσύνην. διάψαλμα.
51:6 ἠγάϖησας ϖάντα τὰ ῥήματα ϰαταϖοντισμȣ̃, γλῶσσαν δολίαν.
51:7 διὰ τȣ̃το ὁ ϑεὸς ϰαϑελεῖ σε εἰς τέλος· ἐϰτίλαι σε ϗ μεταναϛεύσαι σε ἀϖὸ σϰηνώματος ϗ τὸ ῥίζωμά σȣ ἐϰ γῆς ζώντων. διάψαλμα.
51:8 ϗ ὄψονται δίϰαιοι ϗ φοϐηϑήσονται ϗ ἐϖ’ αὐτὸν γελάσονται ϗ ἐϱȣ̃σιν
51:9 Ἰδȣ̀ ἄνϑϱωϖος, ὃς ȣ̓ϰ ἔϑετο τὸν ϑεὸν ϐοηϑὸν αὐτȣ̃, ἀλλ’ ἐϖήλϖισεν ἐϖὶ τὸ ϖλῆϑος τȣ̃ ϖλȣ́τȣ αὐτȣ̃ ϗ ἐδυναμώϑη ἐϖὶ τῇ ματαιότητι αὐτȣ̃.
51:10 ἐγὼ δὲ ὡσεὶ ἐλαία ϰατάϰαϱϖος ἐν τῷ οἴϰῳ τȣ̃ ϑεȣ̃· ἤλϖισα ἐϖὶ τὸ ἔλεος τȣ̃ ϑεȣ̃ εἰς τὸν αἰῶνα ϗ εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος.
51:11 ἐξομολογήσομαί σοι εἰς τὸν αἰῶνα, ὅτι ἐϖοίησας, ϗ ὑϖομενῶ τὸ ὄνομά σȣ, ὅτι χϱηϛὸν ἐναντίον τῶν ὁσίων σȣ.
52:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ μαελεϑ· συνέσεως τῷ Δαυιδ.
52:2 Εἶϖεν ἄφϱων ἐν ϰαϱδίᾳ αὐτȣ̃ Ȣ̓ϰ ἔϛιν ϑεός. διεφϑάϱησαν ϗ ἐϐδελύχϑησαν ἐν ἀνομίαις, ȣ̓ϰ ἔϛιν ϖοιῶν ἀγαϑόν.
52:3 ὁ ϑεὸς ἐϰ τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃ διέϰυψεν ἐϖὶ τȣ̀ς υἱȣ̀ς τῶν ἀν ϑϱώϖων τȣ̃ ἰδεῖν εἰ ἔϛιν συνίων ἢ ἐϰζητῶν τὸν ϑεόν.
52:4 ϖάντες ἐξέϰλιναν, ἅμα ἠχϱεώϑησαν, ȣ̓ϰ ἔϛιν ϖοιῶν ἀγαϑόν, ȣ̓ϰ ἔϛιν ἕως ἑνός.
52:5 ȣ̓χὶ γνώσονται ϖάντες οἱ ἐϱγαζόμενοι τὴν ἀνομίαν; οἱ ἔσϑοντες τὸν λαόν μȣ ϐϱώσει ἄϱτȣ τὸν ϑεὸν ȣ̓ϰ ἐϖε ϰαλέσαντο.
52:6 ἐϰεῖ φοϐηϑήσονται φόϐον, ȣ̔͂ ȣ̓ϰ ἦν φόϐος, ὅτι ὁ ϑεὸς διεσϰόϱϖισεν ὀϛᾶ ἀνϑϱωϖαϱέσϰων· ϰατῃσχύνϑησαν, ὅτι ὁ ϑεὸς ἐξȣδένωσεν αὐτȣ́ς.
52:7 τίς δώσει ἐϰ Σιων τὸ σωτήϱιον τȣ̃ Ισϱαηλ; ἐν τῷ ἐϖιϛϱέψαι ϰύϱιον τὴν αἰχμαλωσίαν τȣ̃ λαȣ̃ αὐτȣ̃ ἀγαλλιάσεται Ιαϰωϐ ϗ εὐφϱανϑήσεται Ισϱαηλ.
53:1 Εἰς τὸ τέλος, ἐν ὕμνοις· συνέσεως τῷ Δαυιδ
53:2 ἐν τῷ ἐλϑεῖν τȣ̀ς Ζιφαίȣς ϗ εἰϖεῖν τῷ Σαȣλ Ȣ̓ϰ ἰδȣ̀ Δαυιδ ϰέϰϱυϖται ϖαϱ’ ἡμῖν;
53:3 Ὁ ϑεός, ἐν τῷ ὀνόματί σȣ σῶσόν με ϗ ἐν τῇ δυνάμει σȣ ϰϱῖνόν με.
53:4 ὁ ϑεός, εἰσάϰȣσον τῆς ϖϱοσευχῆς μȣ, ἐνώτισαι τὰ ῥήματα τȣ̃ ϛόματός μȣ.
53:5 ὅτι ἀλλότϱιοι ἐϖανέϛησαν ἐϖ’ ἐμέ, ϗ ϰϱαταιοὶ ἐζήτησαν τὴν ψυχήν μȣ· ȣ̓ ϖϱοέϑεντο τὸν ϑεὸν ἐνώϖιον αὐτῶν. διάψαλμα.
53:6 ἰδȣ̀ γὰϱ ὁ ϑεὸς ϐοηϑεῖ μοι, ϗ ὁ ϰύϱιος ἀντιλήμϖτωϱ τῆς ψυχῆς μȣ.
53:7 ἀϖοϛϱέψει τὰ ϰαϰὰ τοῖς ἐχϑϱοῖς μȣ· ἐν τῇ ἀληϑείᾳ σȣ ἐξολέϑϱευσον αὐτȣ́ς.
53:8 ἑϰȣσίως ϑύσω σοι, ἐξομολογήσομαι τῷ ὀνόματί σȣ, ϰύϱιε, ὅτι ἀγαϑόν·
53:9 ὅτι ἐϰ ϖάσης ϑλίψεως ἐϱϱύσω με, ϗ ἐν τοῖς ἐχϑϱοῖς μȣ ἐϖεῖδεν ὁ ὀφϑαλμός μȣ.
54:1 Εἰς τὸ τέλος, ἐν ὕμνοις· συνέσεως τῷ Δαυιδ.
54:2 Ἐνώτισαι, ὁ ϑεός, τὴν ϖϱοσευχὴν μȣ ϗ μὴ ὑϖεϱίδῃς τὴν δέησίν μȣ,
54:3 ϖϱόσχες μοι ϗ εἰσάϰȣσόν μȣ. ἐλυϖήϑην ἐν τῇ ἀδολεσχίᾳ μȣ ϗ ἐταϱάχϑην
54:4 ἀϖὸ φωνῆς ἐχϑϱȣ̃ ϗ ἀϖὸ ϑλίψεως ἁμαϱτωλȣ̃, ὅτι ἐξέϰλιναν ἐϖ’ ἐμὲ ἀνομίαν ϗ ἐν ὀϱγῇ ἐνεϰότȣν μοι.
54:5 ἡ ϰαϱδία μȣ ἐταϱάχϑη ἐν ἐμοί, ϗ δειλία ϑανάτȣ ἐϖέϖεσεν ἐϖ’ ἐμέ·
54:6 φόϐος ϗ τϱόμος ἦλϑεν ἐϖ’ ἐμέ, ϗ ἐϰάλυψέν με σϰότος.
54:7 ϗ εἶϖα Τίς δώσει μοι ϖτέϱυγας ὡσεὶ ϖεϱιϛεϱᾶς ϗ ϖετασϑήσομαι ϗ ϰαταϖαύσω;
54:8 ἰδȣ̀ ἐμάϰϱυνα φυγαδεύων ϗ ηὐλίσϑην ἐν τῇ ἐϱήμῳ. διάψαλμα.
54:9 ϖϱοσεδεχόμην τὸν σῴζοντά με ἀϖὸ ὀλιγοψυχίας ϗ ϰαταιγίδος.
54:10 ϰαταϖόντισον, ϰύϱιε, ϗ ϰαταδίελε τὰς γλώσσας αὐτῶν, ὅτι εἶδον ἀνομίαν ϗ ἀντιλογίαν ἐν τῇ ϖόλει.
54:11 ἡμέϱας ϗ νυϰτὸς ϰυϰλώσει αὐτὴν ἐϖὶ τὰ τείχη αὐτῆς, ἀνομία ϗ ϰόϖος ἐν μέσῳ αὐτῆς ϗ ἀδιϰία,
54:12 ϗ ȣ̓ϰ ἐξέλιϖεν ἐϰ τῶν ϖλατειῶν αὐτῆς τόϰος ϗ δόλος.
54:13 ὅτι εἰ ἐχϑϱὸς ὠνείδισέν με, ὑϖήνεγϰα ἄν, ϗ εἰ ὁ μισῶν με ἐϖ’ ἐμὲ ἐμεγαλοϱϱημόνησεν, ἐϰϱύϐην ἂν ἀϖ’ αὐτȣ̃.
54:14 σὺ δέ, ἄνϑϱωϖε ἰσόψυχε, ἡγεμών μȣ ϗ γνωϛέ μȣ,
54:15 ὃς ἐϖὶ τὸ αὐτό μοι ἐγλύϰανας ἐδέσματα, ἐν τῷ οἴϰῳ τȣ̃ ϑεȣ̃ ἐϖοϱεύϑημεν ἐν ὁμονοίᾳ·
54:16 ἐλϑέτω ϑάνατος ἐϖ’ αὐτȣ́ς, ϗ ϰαταϐήτωσαν εἰς ᾅδȣ ζῶντες, ὅτι ϖονηϱίαι ἐν ταῖς ϖαϱοιϰίαις αὐτῶν ἐν μέσῳ αὐτῶν.
54:17 ἐγὼ δὲ ϖϱὸς τὸν ϑεὸν ἐϰέϰϱαξα, ϗ ὁ ϰύϱιος εἰσήϰȣσέν μȣ.
54:18 ἑσϖέϱας ϗ ϖϱωῒ ϗ μεσημϐϱίας διηγήσομαι· ἀϖαγγελῶ, ϗ εἰσαϰȣ́σεται τῆς φωνῆς μȣ.
54:19 λυτϱώσεται ἐν εἰϱήνῃ τὴν ψυχήν μȣ ἀϖὸ τῶν ἐγγιζόντων μοι, ὅτι ἐν ϖολλοῖς ἦσαν σὺν ἐμοί.
54:20 εἰσαϰȣ́σεται ὁ ϑεὸς ϗ ταϖεινώσει αὐτȣ́ς, ὁ ὑϖάϱχων ϖϱὸ τῶν αἰώνων. διάψαλμα. ȣ̓ γάϱ ἐϛιν αὐτοῖς ἀντάλλαγμα, ϗ ȣ̓ϰ ἐφοϐήϑησαν τὸν ϑεόν.
54:21 ἐξέτεινεν τὴν χεῖϱα αὐτȣ̃ ἐν τῷ ἀϖοδιδόναι· ἐϐεϐήλωσαν τὴν διαϑήϰην αὐτȣ̃.
54:22 διεμεϱίσϑησαν ἀϖὸ ὀϱγῆς τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ αὐτȣ̃, ϗ ἤγγισεν ἡ ϰαϱδία αὐτȣ̃· ἡϖαλύνϑησαν οἱ λόγοι αὐτȣ̃ ὑϖὲϱ ἔλαιον, ϗ αὐτοί εἰσιν ϐολίδες.
54:23 ἐϖίϱϱιψον ἐϖὶ ϰύϱιον τὴν μέϱιμνάν σȣ, ϗ αὐτός σε δια ϑϱέψει· ȣ̓ δώσει εἰς τὸν αἰῶνα σάλον τῷ διϰαίῳ.
54:24 σὺ δέ, ὁ ϑεός, ϰατάξεις αὐτȣ̀ς εἰς φϱέαϱ διαφϑοϱᾶς· ἄνδϱες αἱμάτων ϗ δολιότητος ȣ̓ μὴ ἡμισεύσωσιν τὰς ἡμέϱας αὐτῶν. ἐγὼ δὲ ἐλϖιῶ ἐϖὶ σέ, ϰύϱιε.
55:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ τȣ̃ λαȣ̃ τȣ̃ ἀϖὸ τῶν ἁγίων μεμαϰϱυμμένȣ· τῷ Δαυιδ εἰς ϛηλογϱαφίαν, ὁϖότε ἐϰϱάτησαν αὐτὸν οἱ ἀλλόφυλοι ἐν Γεϑ.
55:2 Ἐλέησόν με, ϰύϱιε, ὅτι ϰατεϖάτησέν με ἄνϑϱωϖος, ὅλην τὴν ἡμέϱαν ϖολεμῶν ἔϑλιψέν με.
55:3 ϰατεϖάτησάν με οἱ ἐχϑϱοί μȣ ὅλην τὴν ἡμέϱαν, ὅτι ϖολλοὶ οἱ ϖολεμȣ̃ντές με ἀϖὸ ὕψȣς.
55:4 ἡμέϱας φοϐηϑήσομαι, ἐγὼ δὲ ἐϖὶ σοὶ ἐλϖιῶ.
55:5 ἐν τῷ ϑεῷ ἐϖαινέσω τȣ̀ς λόγȣς μȣ ὅλην τὴν ἡμέϱαν. ἐϖὶ τῷ ϑεῷ ἤλϖισα, ȣ̓ φοϐηϑήσομαι· τί ϖοιήσει μοι σάϱξ;
55:6 ὅλην τὴν ἡμέϱαν τȣ̀ς λόγȣς μȣ ἐϐδελύσσοντο, ϰατ’ ἐμȣ̃ ϖάντες οἱ διαλογισμοὶ αὐτῶν εἰς ϰαϰόν.
55:7 ϖαϱοιϰήσȣσιν ϗ ϰαταϰϱύψȣσιν· αὐτοὶ τὴν ϖτέϱναν μȣ φυλάξȣσιν, ϰαϑάϖεϱ ὑϖέμειναν τὴν ψυχήν μȣ.
55:8 ὑϖὲϱ τȣ̃ μηϑενὸς σώσεις αὐτȣ́ς, ἐν ὀϱγῇ λαȣ̀ς ϰατάξεις, ὁ ϑεός.
55:9 τὴν ζωήν μȣ ἐξήγγειλά σοι, ἔϑȣ τὰ δάϰϱυά μȣ ἐνώϖιόν σȣ ὡς ϗ ἐν τῇ ἐϖαγγελίᾳ σȣ.
55:10 ἐϖιϛϱέψȣσιν οἱ ἐχϑϱοί μȣ εἰς τὰ ὀϖίσω, ἐν ᾗ ἂν ἡμέϱᾳ ἐϖιϰαλέσωμαί σε· ἰδȣ̀ ἔγνων ὅτι ϑεός μȣ εἶ σύ.
55:11 ἐϖὶ τῷ ϑεῷ αἰνέσω ῥῆμα, ἐϖὶ τῷ ϰυϱίῳ αἰνέσω λόγον.
55:12 ἐϖὶ τῷ ϑεῷ ἤλϖισα, ȣ̓ φοϐηϑήσομαι· τί ϖοιήσει μοι ἄνϑϱωϖος;
55:13 ἐν ἐμοί, ὁ ϑεός, αἱ εὐχαὶ ἃς ἀϖοδώσω αἰνέσεώς σοι,
55:14 ὅτι ἐϱϱύσω τὴν ψυχήν μȣ ἐϰ ϑανάτȣ ϗ τȣ̀ς ϖόδας μȣ ἐξ ὀλισϑήματος τȣ̃ εὐαϱεϛῆσαι ἐνώϖιον τȣ̃ ϑεȣ̃ ἐν φωτὶ ζώντων.
56:1 Εἰς τὸ τέλος· μὴ διαφϑείϱῃς· τῷ Δαυιδ εἰς ϛηλογϱαφίαν ἐν τῷ αὐτὸν ἀϖοδιδϱάσϰειν ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ Σαȣλ εἰς τὸ σϖήλαιον.
56:2 Ἐλέησόν με, ὁ ϑεός, ἐλέησόν με, ὅτι ἐϖὶ σοὶ ϖέϖοιϑεν ἡ ψυχή μȣ ϗ ἐν τῇ σϰιᾷ τῶν ϖτεϱύγων σȣ ἐλϖιῶ, ἕως ȣ̔͂ ϖαϱέλϑῃ ἡ ἀνομία.
56:3 ϰεϰϱάξομαι ϖϱὸς τὸν ϑεὸν τὸν ὕψιϛον, τὸν ϑεὸν τὸν εὐεϱγετήσαντά με.
56:4 ἐξαϖέϛειλεν ἐξ ȣ̓ϱανȣ̃ ϗ ἔσωσέν με, ἔδωϰεν εἰς ὄνειδος τȣ̀ς ϰαταϖατȣ̃ντάς με. διάψαλμα. ἐξαϖέϛειλεν ὁ ϑεὸς τὸ ἔλεος αὐτȣ̃ ϗ τὴν ἀλήϑειαν αὐτȣ̃
56:5 ϗ ἐϱϱύσατο τὴν ψυχήν μȣ ἐϰ μέσȣ σϰύμνων. ἐϰοιμήϑην τεταϱαγμένος· υἱοὶ ἀνϑϱώϖων, οἱ ὀδόντες αὐτῶν ὅϖλον ϗ ϐέλη, ϗ ἡ γλῶσσα αὐτῶν μάχαιϱα ὀξεῖα.
56:6 ὑψώϑητι ἐϖὶ τȣ̀ς ȣ̓ϱανȣ́ς, ὁ ϑεός, ϗ ἐϖὶ ϖᾶσαν τὴν γῆν ἡ δόξα σȣ.
56:7 ϖαγίδα ἡτοίμασαν τοῖς ϖοσίν μȣ ϗ ϰατέϰαμψαν τὴν ψυχήν μȣ· ὤϱυξαν ϖϱὸ ϖϱοσώϖȣ μȣ ϐόϑϱον ϗ ἐνέϖεσαν εἰς αὐτόν. διάψαλμα.
56:8 ἑτοίμη ἡ ϰαϱδία μȣ, ὁ ϑεός, ἑτοίμη ἡ ϰαϱδία μȣ, ᾄσομαι ϗ ψαλῶ.
56:9 ἐξεγέϱϑητι, ἡ δόξα μȣ· ἐξεγέϱϑητι, ψαλτήϱιον ϗ ϰιϑάϱα· ἐξεγεϱϑήσομαι ὄϱϑϱȣ.
56:10 ἐξομολογήσομαί σοι ἐν λαοῖς, ϰύϱιε, ψαλῶ σοι ἐν ἔϑνεσιν,
56:11 ὅτι ἐμεγαλύνϑη ἕως τῶν ȣ̓ϱανῶν τὸ ἔλεός σȣ ϗ ἕως τῶν νεφελῶν ἡ ἀλήϑειά σȣ.
56:12 ὑψώϑητι ἐϖὶ τȣ̀ς ȣ̓ϱανȣ́ς, ὁ ϑεός, ϗ ἐϖὶ ϖᾶσαν τὴν γῆν ἡ δόξα σȣ.
57:1 Εἰς τὸ τέλος· μὴ διαφϑείϱῃς· τῷ Δαυιδ εἰς ϛηλογϱαφίαν.
57:2 Εἰ ἀληϑῶς ἄϱα διϰαιοσύνην λαλεῖτε; εὐϑεῖα ϰϱίνετε, οἱ υἱοὶ τῶν ἀνϑϱώϖων;
57:3 ϗ γὰϱ ἐν ϰαϱδίᾳ ἀνομίας ἐϱγάζεσϑε ἐν τῇ γῇ, ἀδιϰίαν αἱ χεῖϱες ὑμῶν συμϖλέϰȣσιν.
57:4 ἀϖηλλοτϱιώϑησαν οἱ ἁμαϱτωλοὶ ἀϖὸ μήτϱας, ἐϖλανήϑησαν ἀϖὸ γαϛϱός, ἐλάλησαν ψεύδη.
57:5 ϑυμὸς αὐτοῖς ϰατὰ τὴν ὁμοίωσιν τȣ̃ ὄφεως, ὡσεὶ ἀσϖίδος ϰωφῆς ϗ ϐυȣ́σης τὰ ὦτα αὐτῆς,
57:6 ἥτις ȣ̓ϰ εἰσαϰȣ́σεται φωνὴν ἐϖᾳδόντων φαϱμάϰȣ τε φαϱμαϰευομένȣ ϖαϱὰ σοφȣ̃.
57:7 ὁ ϑεὸς συνέτϱιψεν τȣ̀ς ὀδόντας αὐτῶν ἐν τῷ ϛόματι αὐτῶν, τὰς μύλας τῶν λεόντων συνέϑλασεν ϰύϱιος.
57:8 ἐξȣδενωϑήσονται ὡς ὕδωϱ διαϖοϱευόμενον· ἐντενεῖ τὸ τόξον αὐτȣ̃, ἕως ȣ̔͂ ἀσϑενήσȣσιν.
57:9 ὡσεὶ ϰηϱὸς ὁ ταϰεὶς ἀνταναιϱεϑήσονται· ἐϖέϖεσε ϖῦϱ, ϗ ȣ̓ϰ εἶδον τὸν ἥλιον.
57:10 ϖϱὸ τȣ̃ συνιέναι τὰς ἀϰάνϑας ὑμῶν τὴν ῥάμνον, ὡσεὶ ζῶντας ὡσεὶ ἐν ὀϱγῇ ϰαταϖίεται ὑμᾶς.
57:11 εὐφϱανϑήσεται δίϰαιος, ὅταν ἴδῃ ἐϰδίϰησιν ἀσεϐῶν· τὰς χεῖϱας αὐτȣ̃ νίψεται ἐν τῷ αἵματι τȣ̃ ἁμαϱτωλȣ̃.
57:12 ϗ ἐϱεῖ ἄνϑϱωϖος Εἰ ἄϱα ἔϛιν ϰαϱϖὸς τῷ διϰαίῳ, ἄϱα ἐϛὶν ὁ ϑεὸς ϰϱίνων αὐτȣ̀ς ἐν τῇ γῇ.
58:1 Εἰς τὸ τέλος· μὴ διαφϑείϱῃς· τῷ Δαυιδ εἰς ϛηλο γϱαφίαν, ὁϖότε ἀϖέϛειλεν Σαȣλ ϗ ἐφύλαξεν τὸν οἶϰον αὐτȣ̃ τȣ̃ ϑανατῶσαι αὐτόν.
58:2 Ἐξελȣ̃ με ἐϰ τῶν ἐχϑϱῶν μȣ, ὁ ϑεός, ϗ ἐϰ τῶν ἐϖανιϛανομένων ἐϖ’ ἐμὲ λύτϱωσαί με·
58:3 ῥῦσαί με ἐϰ τῶν ἐϱγαζομένων τὴν ἀνομίαν ϗ ἐξ ἀνδϱῶν αἱμάτων σῶσόν με.
58:4 ὅτι ἰδȣ̀ ἐϑήϱευσαν τὴν ψυχήν μȣ, ἐϖέϑεντο ἐϖ’ ἐμὲ ϰϱαταιοί. ȣ̓́τε ἡ ἀνομία μȣ ȣ̓́τε ἡ ἁμαϱτία μȣ, ϰύϱιε·
58:5 ἄνευ ἀνομίας ἔδϱαμον ϗ ϰατεύϑυναν· ἐξεγέϱϑητι εἰς συνάντησίν μȣ ϗ ἰδέ.
58:6 ϗ σύ, ϰύϱιε ὁ ϑεὸς τῶν δυνάμεων ὁ ϑεὸς Ισϱαηλ, ϖϱόσχες τȣ̃ ἐϖισϰέψασϑαι ϖάντα τὰ ἔϑνη, μὴ οἰϰτιϱήσῃς ϖάντας τȣ̀ς ἐϱγαζομένȣς τὴν ἀνομίαν. διάψαλμα.
58:7 ἐϖιϛϱέψȣσιν εἰς ἑσϖέϱαν ϗ λιμώξȣσιν ὡς ϰύων ϗ ϰυ ϰλώσȣσιν ϖόλιν.
58:8 ἰδȣ̀ ἀϖοφϑέγξονται ἐν τῷ ϛόματι αὐτῶν, ϗ ῥομφαία ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτῶν· ὅτι τίς ἤϰȣσεν;
58:9 ϗ σύ, ϰύϱιε, ἐϰγελάσῃ αὐτȣ́ς, ἐξȣδενώσεις ϖάντα τὰ ἔϑνη.
58:10 τὸ ϰϱάτος μȣ, ϖϱὸς σὲ φυλάξω, ὅτι ὁ ϑεὸς ἀντιλήμϖτωϱ μȣ εἶ.
58:11 ὁ ϑεός μȣ, τὸ ἔλεος αὐτȣ̃ ϖϱοφϑάσει με· ὁ ϑεὸς δείξει μοι ἐν τοῖς ἐχϑϱοῖς μȣ.
58:12 μὴ ἀϖοϰτείνῃς αὐτȣ́ς, μήϖοτε ἐϖιλάϑωνται τȣ̃ λαȣ̃ μȣ· διασϰόϱϖισον αὐτȣ̀ς ἐν τῇ δυνάμει σȣ ϗ ϰατάγαγε αὐτȣ́ς, ὁ ὑϖεϱασϖιϛής μȣ ϰύϱιε.
58:13 ἁμαϱτίαν ϛόματος αὐτῶν, λόγον χειλέων αὐτῶν, ϗ συλλημφϑήτωσαν ἐν τῇ ὑϖεϱηφανίᾳ αὐτῶν· ϗ ἐξ ἀϱᾶς ϗ ψεύδȣς διαγγελήσονται συντέλειαι
58:14 ἐν ὀϱγῇ συντελείας, ϗ ȣ̓ μὴ ὑϖάϱξωσιν· ϗ γνώσονται ὅτι ὁ ϑεὸς δεσϖόζει τȣ̃ Ιαϰωϐ, τῶν ϖεϱά των τῆς γῆς. διάψαλμα.
58:15 ἐϖιϛϱέψȣσιν εἰς ἑσϖέϱαν ϗ λιμώξȣσιν ὡς ϰύων ϗ ϰυ ϰλώσȣσιν ϖόλιν.
58:16 αὐτοὶ διασϰοϱϖισϑήσονται τȣ̃ φαγεῖν· ἐὰν δὲ μὴ χοϱτασϑῶσιν, ϗ γογγύσȣσιν.
58:17 ἐγὼ δὲ ᾄσομαι τῇ δυνάμει σȣ ϗ ἀγαλλιάσομαι τὸ ϖϱωῒ τὸ ἔλεός σȣ, ὅτι ἐγενήϑης ἀντιλήμϖτωϱ μȣ ϗ ϰαταφυγὴ ἐν ἡμέϱᾳ ϑλίψεώς μȣ.
58:18 ϐοηϑός μȣ, σοὶ ψαλῶ, ὅτι, ὁ ϑεός, ἀντιλήμϖτωϱ μȣ εἶ, ὁ ϑεός μȣ, τὸ ἔλεός μȣ.
59:1 Εἰς τὸ τέλος· τοῖς ἀλλοιωϑησομένοις ἔτι, εἰς ϛηλο γϱαφίαν τῷ Δαυιδ, εἰς διδαχήν,
59:2 ὁϖότε ἐνεϖύϱισεν τὴν Μεσοϖοταμίαν Συϱίας ϗ τὴν Συϱίαν Σωϐα, ϗ ἐϖέϛϱεψεν Ιωαϐ ϗ ἐϖάταξεν τὴν φάϱαγγα τῶν ἁλῶν, δώδεϰα χιλιάδας.
59:3 Ὁ ϑεός, ἀϖώσω ἡμᾶς ϗ ϰαϑεῖλες ἡμᾶς, ὠϱγίσϑης ϗ οἰϰτίϱησας ἡμᾶς.
59:4 συνέσεισας τὴν γῆν ϗ συνετάϱαξας αὐτήν· ἴασαι τὰ συντϱίμματα αὐτῆς, ὅτι ἐσαλεύϑη.
59:5 ἔδειξας τῷ λαῷ σȣ σϰληϱά, ἐϖότισας ἡμᾶς οἶνον ϰατανύξεως.
59:6 ἔδωϰας τοῖς φοϐȣμένοις σε σημείωσιν τȣ̃ φυγεῖν ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ τόξȣ. διάψαλμα.
59:7 ὅϖως ἂν ῥυσϑῶσιν οἱ ἀγαϖητοί σȣ, σῶσον τῇ δεξιᾷ σȣ ϗ ἐϖάϰȣσόν μȣ.
59:8 ὁ ϑεὸς ἐλάλησεν ἐν τῷ ἁγίῳ αὐτȣ̃ Ἀγαλλιάσομαι ϗ διαμεϱιῶ Σιϰιμα ϗ τὴν ϰοιλάδα τῶν σϰηνῶν διαμετϱήσω·
59:9 ἐμός ἐϛιν Γαλααδ, ϗ ἐμός ἐϛιν Μανασση, ϗ Εφϱαιμ ϰϱαταίωσις τῆς ϰεφαλῆς μȣ, Ιȣδας ϐασιλεύς μȣ·
59:10 Μωαϐ λέϐης τῆς ἐλϖίδος μȣ, ἐϖὶ τὴν Ιδȣμαίαν ἐϰτενῶ τὸ ὑϖόδημά μȣ, ἐμοὶ ἀλλόφυλοι ὑϖετάγησαν.
59:11 τίς ἀϖάξει με εἰς ϖόλιν ϖεϱιοχῆς; τίς ὁδηγήσει με ἕως τῆς Ιδȣμαίας;
59:12 ȣ̓χὶ σύ, ὁ ϑεός, ὁ ἀϖωσάμενος ἡμᾶς; ϗ ȣ̓ϰ ἐξελεύσῃ, ὁ ϑεός, ἐν ταῖς δυνάμεσιν ἡμῶν.
59:13 δὸς ἡμῖν ϐοήϑειαν ἐϰ ϑλίψεως· ϗ ματαία σωτηϱία ἀνϑϱώϖȣ.
59:14 ἐν δὲ τῷ ϑεῷ ϖοιήσομεν δύναμιν, ϗ αὐτὸς ἐξȣδενώσει τȣ̀ς ϑλίϐοντας ἡμᾶς.
60:1 Εἰς τὸ τέλος, ἐν ὕμνοις· τῷ Δαυιδ.
60:2 Εἰσάϰȣσον, ὁ ϑεός, τῆς δεήσεώς μȣ, ϖϱόσχες τῇ ϖϱοσευχῇ μȣ.
60:3 ἀϖὸ τῶν ϖεϱάτων τῆς γῆς ϖϱὸς σὲ ἐϰέϰϱαξα ἐν τῷ ἀϰηδιάσαι τὴν ϰαϱδίαν μȣ· ἐν ϖέτϱᾳ ὕψωσάς με,
60:4 ὡδήγησάς με, ὅτι ἐγενήϑης ἐλϖίς μȣ, ϖύϱγος ἰσχύος ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ ἐχϑϱȣ̃.
60:5 ϖαϱοιϰήσω ἐν τῷ σϰηνώματί σȣ εἰς τȣ̀ς αἰῶνας, σϰεϖασϑήσομαι ἐν σϰέϖῃ τῶν ϖτεϱύγων σȣ. διάψαλμα.
60:6 ὅτι σύ, ὁ ϑεός, εἰσήϰȣσας τῶν εὐχῶν μȣ, ἔδωϰας ϰληϱονομίαν τοῖς φοϐȣμένοις τὸ ὄνομά σȣ.
60:7 ἡμέϱας ἐφ’ ἡμέϱας ϐασιλέως ϖϱοσϑήσεις, ἔτη αὐτȣ̃ ἕως ἡμέϱας γενεᾶς ϗ γενεᾶς.
60:8 διαμενεῖ εἰς τὸν αἰῶνα ἐνώϖιον τȣ̃ ϑεȣ̃· ἔλεος ϗ ἀλήϑειαν αὐτȣ̃ τίς ἐϰζητήσει;
60:9 ȣ̔́τως ψαλῶ τῷ ὀνόματί σȣ εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος τȣ̃ ἀϖοδȣ̃ναί με τὰς εὐχάς μȣ ἡμέϱαν ἐξ ἡμέϱας.
61:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ Ιδιϑȣν· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
61:2 Ȣ̓χὶ τῷ ϑεῷ ὑϖοταγήσεται ἡ ψυχή μȣ; ϖαϱ’ αὐτȣ̃ γὰϱ τὸ σωτήϱιόν μȣ·
61:3 ϗ γὰϱ αὐτὸς ϑεός μȣ ϗ σωτήϱ μȣ, ἀντιλήμϖτωϱ μȣ· ȣ̓ μὴ σαλευϑῶ ἐϖὶ ϖλεῖον.
61:4 ἕως ϖότε ἐϖιτίϑεσϑε ἐϖ’ ἄνϑϱωϖον; φονεύετε ϖάντες ὡς τοίχῳ ϰεϰλιμένῳ ϗ φϱαγμῷ ὠσμένῳ.
61:5 ϖλὴν τὴν τιμήν μȣ ἐϐȣλεύσαντο ἀϖώσασϑαι, ἔδϱαμον ἐν ψεύδει, τῷ ϛόματι αὐτῶν εὐλογȣ̃σαν ϗ τῇ ϰαϱδίᾳ αὐτῶν ϰατηϱῶντο. διάψαλμα.
61:6 ϖλὴν τῷ ϑεῷ ὑϖοτάγηϑι, ἡ ψυχή μȣ, ὅτι ϖαϱ’ αὐτȣ̃ ἡ ὑϖομονή μȣ·
61:7 ὅτι αὐτὸς ϑεός μȣ ϗ σωτήϱ μȣ, ἀντιλήμϖτωϱ μȣ· ȣ̓ μὴ μεταναϛεύσω.
61:8 ἐϖὶ τῷ ϑεῷ τὸ σωτήϱιόν μȣ ϗ ἡ δόξα μȣ· ὁ ϑεὸς τῆς ϐοηϑείας μȣ, ϗ ἡ ἐλϖίς μȣ ἐϖὶ τῷ ϑεῷ.
61:9 ἐλϖίσατε ἐϖ’ αὐτόν, ϖᾶσα συναγωγὴ λαȣ̃· ἐϰχέετε ἐνώϖιον αὐτȣ̃ τὰς ϰαϱδίας ὑμῶν· ὁ ϑεὸς ϐοηϑὸς ἡμῶν. διάψαλμα.
61:10 ϖλὴν μάταιοι οἱ υἱοὶ τῶν ἀνϑϱώϖων, ψευδεῖς οἱ υἱοὶ τῶν ἀνϑϱώϖων ἐν ζυγοῖς τȣ̃ ἀδιϰῆσαι αὐτοὶ ἐϰ ματαιότητος ἐϖὶ τὸ αὐτό.
61:11 μὴ ἐλϖίζετε ἐϖὶ ἀδιϰίαν ϗ ἐϖὶ ἅϱϖαγμα μὴ ἐϖιϖοϑεῖτε· ϖλȣ̃τος ἐὰν ῥέῃ, μὴ ϖϱοϛίϑεσϑε ϰαϱδίαν.
61:12 ἅϖαξ ἐλάλησεν ὁ ϑεός, δύο ταῦτα ἤϰȣσα,
61:13 ὅτι τὸ ϰϱάτος τȣ̃ ϑεȣ̃, ϗ σοί, ϰύϱιε, τὸ ἔλεος, ὅτι σὺ ἀϖοδώσεις ἑϰάϛῳ ϰατὰ τὰ ἔϱγα αὐτȣ̃.
62:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν τῇ ἐϱήμῳ τῆς Ιȣδαίας.
62:2 Ὁ ϑεὸς ὁ ϑεός μȣ, ϖϱὸς σὲ ὀϱϑϱίζω· ἐδίψησέν σοι ἡ ψυχή μȣ. ϖοσαϖλῶς σοι ἡ σάϱξ μȣ ἐν γῇ ἐϱήμῳ ϗ ἀϐάτῳ ϗ ἀνύδϱῳ;
62:3 ȣ̔́τως ἐν τῷ ἁγίῳ ὤφϑην σοι τȣ̃ ἰδεῖν τὴν δύναμίν σȣ ϗ τὴν δόξαν σȣ.
62:4 ὅτι ϰϱεῖσσον τὸ ἔλεός σȣ ὑϖὲϱ ζωάς· τὰ χείλη μȣ ἐϖαινέσȣσίν σε.
62:5 ȣ̔́τως εὐλογήσω σε ἐν τῇ ζωῇ μȣ, ἐν τῷ ὀνόματί σȣ ἀϱῶ τὰς χεῖϱάς μȣ.
62:6 ὡσεὶ ϛέατος ϗ ϖιότητος ἐμϖλησϑείη ἡ ψυχή μȣ, ϗ χείλη ἀγαλλιάσεως αἰνέσει τὸ ϛόμα μȣ.
62:7 εἰ ἐμνημόνευόν σȣ ἐϖὶ τῆς ϛϱωμνῆς μȣ, ἐν τοῖς ὄϱϑϱοις ἐμελέτων εἰς σέ·
62:8 ὅτι ἐγενήϑης ϐοηϑός μȣ, ϗ ἐν τῇ σϰέϖῃ τῶν ϖτεϱύγων σȣ ἀγαλλιάσομαι.
62:9 ἐϰολλήϑη ἡ ψυχή μȣ ὀϖίσω σȣ, ἐμȣ̃ ἀντελάϐετο ἡ δεξιά σȣ.
62:10 αὐτοὶ δὲ εἰς μάτην ἐζήτησαν τὴν ψυχήν μȣ, εἰσελεύσονται εἰς τὰ ϰατώτατα τῆς γῆς·
62:11 ϖαϱαδοϑήσονται εἰς χεῖϱας ῥομφαίας, μεϱίδες ἀλωϖέϰων ἔσονται.
62:12 ὁ δὲ ϐασιλεὺς εὐφϱανϑήσεται ἐϖὶ τῷ ϑεῷ, ἐϖαινεσϑήσεται ϖᾶς ὁ ὀμνύων ἐν αὐτῷ, ὅτι ἐνεφϱάγη ϛόμα λαλȣ́ντων ἄδιϰα.
63:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
63:2 Εἰσάϰȣσον, ὁ ϑεός, τῆς φωνῆς μȣ ἐν τῷ δέεσϑαί με, ἀϖὸ φόϐȣ ἐχϑϱȣ̃ ἐξελȣ̃ τὴν ψυχήν μȣ.
63:3 ἐσϰέϖασάς με ἀϖὸ συϛϱοφῆς ϖονηϱευομένων, ἀϖὸ ϖλήϑȣς ἐϱγαζομένων τὴν ἀνομίαν,
63:4 οἵτινες ἠϰόνησαν ὡς ῥομφαίαν τὰς γλώσσας αὐτῶν, ἐνέτειναν τόξον αὐτῶν ϖϱᾶγμα ϖιϰϱὸν
63:5 τȣ̃ ϰατατοξεῦσαι ἐν ἀϖοϰϱύφοις ἄμωμον, ἐξάϖινα ϰατατοξεύσȣσιν αὐτὸν ϗ ȣ̓ φοϐηϑήσονται.
63:6 ἐϰϱαταίωσαν ἑαυτοῖς λόγον ϖονηϱόν, διηγήσαντο τȣ̃ ϰϱύψαι ϖαγίδας· εἶϖαν Τίς ὄψεται αὐτȣ́ς;
63:7 ἐξηϱεύνησαν ἀνομίας, ἐξέλιϖον ἐξεϱευνῶντες ἐξεϱευνήσει. ϖϱοσελεύσεται ἄνϑϱωϖος, ϗ ϰαϱδία ϐαϑεῖα,
63:8 ϗ ὑψωϑήσεται ὁ ϑεός. ϐέλος νηϖίων ἐγενήϑησαν αἱ ϖληγαὶ αὐτῶν,
63:9 ϗ ἐξησϑένησαν ἐϖ’ αὐτȣ̀ς αἱ γλῶσσαι αὐτῶν. ἐταϱάχϑησαν ϖάντες οἱ ϑεωϱȣ̃ντες αὐτȣ́ς,
63:10 ϗ ἐφοϐήϑη ϖᾶς ἄνϑϱωϖος. ϗ ἀνήγγειλαν τὰ ἔϱγα τȣ̃ ϑεȣ̃ ϗ τὰ ϖοιήματα αὐτȣ̃ συνῆϰαν.
63:11 εὐφϱανϑήσεται δίϰαιος ἐϖὶ τῷ ϰυϱίῳ ϗ ἐλϖιεῖ ἐϖ’ αὐτόν, ϗ ἐϖαινεσϑήσονται ϖάντες οἱ εὐϑεῖς τῇ ϰαϱδίᾳ.
64:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ, ᾠδή· Ιεϱεμιȣ ϗ Ιεζεϰιηλ ἐϰ τȣ̃ λόγȣ τῆς ϖαϱοιϰίας, ὅτε ἔμελλον ἐϰϖοϱεύεσϑαι.
64:2 Σοὶ ϖϱέϖει ὕμνος, ὁ ϑεός, ἐν Σιων, ϗ σοὶ ἀϖοδοϑήσεται εὐχὴ ἐν Ιεϱȣσαλημ.
64:3 εἰσάϰȣσον ϖϱοσευχῆς μȣ· ϖϱὸς σὲ ϖᾶσα σὰϱξ ἥξει.
64:4 λόγοι ἀνομιῶν ὑϖεϱεδυνάμωσαν ἡμᾶς, ϗ τὰς ἀσεϐείας ἡμῶν σὺ ἱλάσῃ.
64:5 μαϰάϱιος ὃν ἐξελέξω ϗ ϖϱοσελάϐȣ· ϰατασϰηνώσει ἐν ταῖς αὐλαῖς σȣ. ϖλησϑησόμεϑα ἐν τοῖς ἀγαϑοῖς τȣ̃ οἴϰȣ σȣ· ἅγιος ὁ ναός σȣ, ϑαυμαϛὸς ἐν διϰαιοσύνῃ.
64:6 ἐϖάϰȣσον ἡμῶν, ὁ ϑεὸς ὁ σωτὴϱ ἡμῶν, ἡ ἐλϖὶς ϖάντων τῶν ϖεϱάτων τῆς γῆς ϗ ἐν ϑαλάσσῃ μαϰϱάν,
64:7 ἑτοιμάζων ὄϱη ἐν τῇ ἰσχύι αὐτȣ̃, ϖεϱιεζωσμένος ἐν δυναϛείᾳ,
64:8 ὁ συνταϱάσσων τὸ ϰύτος τῆς ϑαλάσσης, ἤχȣς ϰυμάτων αὐτῆς. ταϱαχϑήσονται τὰ ἔϑνη,
64:9 ϗ φοϐηϑήσονται οἱ ϰατοιϰȣ̃ντες τὰ ϖέϱατα ἀϖὸ τῶν ση μείων σȣ· ἐξόδȣς ϖϱωίας ϗ ἑσϖέϱας τέϱψεις.
64:10 ἐϖεσϰέψω τὴν γῆν ϗ ἐμέϑυσας αὐτήν, ἐϖλήϑυνας τȣ̃ ϖλȣτίσαι αὐτήν· ὁ ϖοταμὸς τȣ̃ ϑεȣ̃ ἐϖληϱώϑη ὑδάτων· ἡτοίμασας τὴν τϱοφὴν αὐτῶν, ὅτι ȣ̔́τως ἡ ἑτοιμασία σȣ.
64:11 τȣ̀ς αὔλαϰας αὐτῆς μέϑυσον, ϖλήϑυνον τὰ γενήματα αὐτῆς, ἐν ταῖς ϛαγόσιν αὐτῆς εὐφϱανϑήσεται ἀνατέλλȣσα.
64:12 εὐλογήσεις τὸν ϛέφανον τȣ̃ ἐνιαυτȣ̃ τῆς χϱηϛότητός σȣ, ϗ τὰ ϖεδία σȣ ϖλησϑήσονται ϖιότητος·
64:13 ϖιανϑήσονται τὰ ὡϱαῖα τῆς ἐϱήμȣ, ϗ ἀγαλλίασιν οἱ ϐȣνοὶ ϖεϱιζώσονται.
64:14 ἐνεδύσαντο οἱ ϰϱιοὶ τῶν ϖϱοϐάτων, ϗ αἱ ϰοιλάδες ϖληϑυνȣ̃σι σῖτον· ϰεϰϱάξονται, ϗ γὰϱ ὑμνήσȣσιν.
65:1 Εἰς τὸ τέλος· ᾠδὴ ψαλμȣ̃· [ἀναϛάσεως.] Ἀλαλάξατε τῷ ϑεῷ, ϖᾶσα ἡ γῆ,
65:2 ψάλατε δὴ τῷ ὀνόματι αὐτȣ̃, δότε δόξαν αἰνέσει αὐτȣ̃.
65:3 εἴϖατε τῷ ϑεῷ Ὡς φοϐεϱὰ τὰ ἔϱγα σȣ· ἐν τῷ ϖλήϑει τῆς δυνάμεώς σȣ ψεύσονταί σε οἱ ἐχϑϱοί σȣ·
65:4 ϖᾶσα ἡ γῆ ϖϱοσϰυνησάτωσάν σοι ϗ ψαλάτωσάν σοι, ψαλάτωσαν τῷ ὀνόματί σȣ. διάψαλμα.
65:5 δεῦτε ϗ ἴδετε τὰ ἔϱγα τȣ̃ ϑεȣ̃· φοϐεϱὸς ἐν ϐȣλαῖς ὑϖὲϱ τȣ̀ς υἱȣ̀ς τῶν ἀνϑϱώϖων,
65:6 ὁ μεταϛϱέφων τὴν ϑάλασσαν εἰς ξηϱάν, ἐν ϖοταμῷ διελεύσονται ϖοδί. ἐϰεῖ εὐφϱανϑησόμεϑα ἐϖ’ αὐτῷ,
65:7 τῷ δεσϖόζοντι ἐν τῇ δυναϛείᾳ αὐτȣ̃ τȣ̃ αἰῶνος· οἱ ὀφϑαλμοὶ αὐτȣ̃ ἐϖὶ τὰ ἔϑνη ἐϖιϐλέϖȣσιν, οἱ ϖαϱαϖιϰϱαίνοντες μὴ ὑψȣ́σϑωσαν ἐν ἑαυτοῖς. διάψαλμα.
65:8 εὐλογεῖτε, ἔϑνη, τὸν ϑεὸν ἡμῶν ϗ ἀϰȣτίσασϑε τὴν φωνὴν τῆς αἰνέσεως αὐτȣ̃,
65:9 τȣ̃ ϑεμένȣ τὴν ψυχήν μȣ εἰς ζωὴν ϗ μὴ δόντος εἰς σάλον τȣ̀ς ϖόδας μȣ.
65:10 ὅτι ἐδοϰίμασας ἡμᾶς, ὁ ϑεός, ἐϖύϱωσας ἡμᾶς, ὡς ϖυϱȣ̃ται τὸ ἀϱγύϱιον·
65:11 εἰσήγαγες ἡμᾶς εἰς τὴν ϖαγίδα, ἔϑȣ ϑλίψεις ἐϖὶ τὸν νῶτον ἡμῶν.
65:12 ἐϖεϐίϐασας ἀνϑϱώϖȣς ἐϖὶ τὰς ϰεφαλὰς ἡμῶν, διήλϑομεν διὰ ϖυϱὸς ϗ ὕδατος, ϗ ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν.
65:13 εἰσελεύσομαι εἰς τὸν οἶϰόν σȣ ἐν ὁλοϰαυτώμασιν, ἀϖοδώσω σοι τὰς εὐχάς μȣ,
65:14 ἃς διέϛειλεν τὰ χείλη μȣ ϗ ἐλάλησεν τὸ ϛόμα μȣ ἐν τῇ ϑλίψει μȣ·
65:15 ὁλοϰαυτώματα μεμυαλωμένα ἀνοίσω σοι μετὰ ϑυμιάματος ϗ ϰϱιῶν, ϖοιήσω σοι ϐόας μετὰ χιμάϱων. διάψαλμα.
65:16 δεῦτε ἀϰȣ́σατε ϗ διηγήσομαι, ϖάντες οἱ φοϐȣ́μενοι τὸν ϑεόν, ὅσα ἐϖοίησεν τῇ ψυχῇ μȣ.
65:17 ϖϱὸς αὐτὸν τῷ ϛόματί μȣ ἐϰέϰϱαξα ϗ ὕψωσα ὑϖὸ τὴν γλῶσσάν μȣ
65:18 Ἀδιϰίαν εἰ ἐϑεώϱȣν ἐν ϰαϱδίᾳ μȣ, μὴ εἰσαϰȣσάτω ϰύϱιος.
65:19 διὰ τȣ̃το εἰσήϰȣσέν μȣ ὁ ϑεός, ϖϱοσέσχεν τῇ φωνῇ τῆς δεήσεώς μȣ.
65:20 εὐλογητὸς ὁ ϑεός, ὃς ȣ̓ϰ ἀϖέϛησεν τὴν ϖϱοσευχήν μȣ ϗ τὸ ἔλεος αὐτȣ̃ ἀϖ’ ἐμȣ̃.
66:1 Εἰς τὸ τέλος, ἐν ὕμνοις· ψαλμὸς ᾠδῆς.
66:2 Ὁ ϑεὸς οἰϰτιϱήσαι ἡμᾶς ϗ εὐλογήσαι ἡμᾶς, ἐϖιφάναι τὸ ϖϱόσωϖον αὐτȣ̃ ἐφ’ ἡμᾶς διάψαλμα
66:3 τȣ̃ γνῶναι ἐν τῇ γῇ τὴν ὁδόν σȣ, ἐν ϖᾶσιν ἔϑνεσιν τὸ σωτήϱιόν σȣ.
66:4 ἐξομολογησάσϑωσάν σοι λαοί, ὁ ϑεός, ἐξομολογησάσϑωσάν σοι λαοὶ ϖάντες.
66:5 εὐφϱανϑήτωσαν ϗ ἀγαλλιάσϑωσαν ἔϑνη, ὅτι ϰϱινεῖς λαȣ̀ς ἐν εὐϑύτητι ϗ ἔϑνη ἐν τῇ γῇ ὁδηγήσεις. διάψαλμα.
66:6 ἐξομολογησάσϑωσάν σοι λαοί, ὁ ϑεός, ἐξομολογησάσϑωσάν σοι λαοὶ ϖάντες.
66:7 γῆ ἔδωϰεν τὸν ϰαϱϖὸν αὐτῆς· εὐλογήσαι ἡμᾶς ὁ ϑεὸς ὁ ϑεὸς ἡμῶν.
66:8 εὐλογήσαι ἡμᾶς ὁ ϑεός, ϗ φοϐηϑήτωσαν αὐτὸν ϖάντα τὰ ϖέϱατα τῆς γῆς.
67:1 Εἰς τὸ τέλος· τῷ Δαυιδ ψαλμὸς ᾠδῆς.
67:2 Ἀναϛήτω ὁ ϑεός, ϗ διασϰοϱϖισϑήτωσαν οἱ ἐχϑϱοὶ αὐτȣ̃, ϗ φυγέτωσαν οἱ μισȣ̃ντες αὐτὸν ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ αὐτȣ̃.
67:3 ὡς ἐϰλείϖει ϰαϖνός, ἐϰλιϖέτωσαν· ὡς τήϰεται ϰηϱὸς ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ ϖυϱός, ȣ̔́τως ἀϖόλοιντο οἱ ἁμαϱτωλοὶ ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ τȣ̃ ϑεȣ̃.
67:4 ϗ οἱ δίϰαιοι εὐφϱανϑήτωσαν, ἀγαλλιάσϑωσαν ἐνώϖιον τȣ̃ ϑεȣ̃, τεϱφϑήτωσαν ἐν εὐφϱοσύνῃ.
67:5 ᾄσατε τῷ ϑεῷ, ψάλατε τῷ ὀνόματι αὐτȣ̃· ὁδοϖοιήσατε τῷ ἐϖιϐεϐηϰότι ἐϖὶ δυσμῶν, ϰύϱιος ὄνομα αὐτῷ, ϗ ἀγαλλιᾶσϑε ἐνώϖιον αὐτȣ̃. ταϱαχϑήσονται ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ αὐτȣ̃,
67:6 τȣ̃ ϖατϱὸς τῶν ὀϱφανῶν ϗ ϰϱιτȣ̃ τῶν χηϱῶν· ὁ ϑεὸς ἐν τόϖῳ ἁγίῳ αὐτȣ̃.
67:7 ὁ ϑεὸς ϰατοιϰίζει μονοτϱόϖȣς ἐν οἴϰῳ ἐξάγων ϖεϖεδημένȣς ἐν ἀνδϱείᾳ, ὁμοίως τȣ̀ς ϖαϱαϖιϰϱαίνοντας τȣ̀ς ϰατοιϰȣ̃ντας ἐν τάφοις.
67:8 ὁ ϑεός, ἐν τῷ ἐϰϖοϱεύεσϑαί σε ἐνώϖιον τȣ̃ λαȣ̃ σȣ, ἐν τῷ διαϐαίνειν σε ἐν τῇ ἐϱήμῳ διάψαλμα
67:9 γῆ ἐσείσϑη, ϗ γὰϱ οἱ ȣ̓ϱανοὶ ἔϛαξαν, ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ τȣ̃ ϑεȣ̃ τȣ̃το Σινα, ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ τȣ̃ ϑεȣ̃ Ισϱαηλ.
67:10 ϐϱοχὴν ἑϰȣ́σιον ἀφοϱιεῖς, ὁ ϑεός, τῇ ϰληϱονομίᾳ σȣ, ϗ ἠσϑένησεν, σὺ δὲ ϰατηϱτίσω αὐτήν.
67:11 τὰ ζῷά σȣ ϰατοιϰȣ̃σιν ἐν αὐτῇ· ἡτοίμασας ἐν τῇ χϱηϛότητί σȣ τῷ ϖτωχῷ, ὁ ϑεός.
67:12 ϰύϱιος δώσει ῥῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει ϖολλῇ,
67:13 ὁ ϐασιλεὺς τῶν δυνάμεων τȣ̃ ἀγαϖητȣ̃, ϗ ὡϱαιότητι τȣ̃ οἴϰȣ διελέσϑαι σϰῦλα.
67:14 ἐὰν ϰοιμηϑῆτε ἀνὰ μέσον τῶν ϰλήϱων, ϖτέϱυγες ϖεϱιϛεϱᾶς ϖεϱιηϱγυϱωμέναι, ϗ τὰ μετάφϱενα αὐτῆς ἐν χλωϱότητι χϱυσίȣ. διάψαλμα.
67:15 ἐν τῷ διαϛέλλειν τὸν ἐϖȣϱάνιον ϐασιλεῖς ἐϖ’ αὐτῆς χιονωϑήσονται ἐν Σελμων.
67:16 ὄϱος τȣ̃ ϑεȣ̃ ὄϱος ϖῖον, ὄϱος τετυϱωμένον, ὄϱος ϖῖον.
67:17 ἵνα τί ὑϖολαμϐάνετε, ὄϱη τετυϱωμένα, τὸ ὄϱος, ὃ εὐδόϰησεν ὁ ϑεὸς ϰατοιϰεῖν ἐν αὐτῷ; ϗ γὰϱ ὁ ϰύϱιος ϰατασϰηνώσει εἰς τέλος.
67:18 τὸ ἅϱμα τȣ̃ ϑεȣ̃ μυϱιοϖλάσιον, χιλιάδες εὐϑηνȣ́ντων· ὁ ϰύϱιος ἐν αὐτοῖς ἐν Σινα ἐν τῷ ἁγίῳ.
67:19 ἀνέϐης εἰς ὕψος, ᾐχμαλώτευσας αἰχμαλωσίαν, ἔλαϐες δόματα ἐν ἀνϑϱώϖῳ, ϗ γὰϱ ἀϖειϑȣ̃ντες τȣ̃ ϰατασϰηνῶσαι. ϰύϱιος ὁ ϑεὸς εὐλογητός,
67:20 εὐλογητὸς ϰύϱιος ἡμέϱαν ϰαϑ’ ἡμέϱαν, ϰατευοδώσει ἡμῖν ὁ ϑεὸς τῶν σωτηϱίων ἡμῶν. διάψαλμα.
67:21 ὁ ϑεὸς ἡμῶν ϑεὸς τȣ̃ σῴζειν, ϗ τȣ̃ ϰυϱίȣ ϰυϱίȣ αἱ διέξοδοι τȣ̃ ϑανάτȣ.
67:22 ϖλὴν ὁ ϑεὸς συνϑλάσει ϰεφαλὰς ἐχϑϱῶν αὐτȣ̃, ϰοϱυφὴν τϱιχὸς διαϖοϱευομένων ἐν ϖλημμελείαις αὐτῶν.
67:23 εἶϖεν ϰύϱιος Ἐϰ Βασαν ἐϖιϛϱέψω, ἐϖιϛϱέψω ἐν ϐυϑοῖς ϑαλάσσης,
67:24 ὅϖως ἂν ϐαφῇ ὁ ϖȣ́ς σȣ ἐν αἵματι, ἡ γλῶσσα τῶν ϰυνῶν σȣ ἐξ ἐχϑϱῶν ϖαϱ’ αὐτȣ̃.
67:25 ἐϑεωϱήϑησαν αἱ ϖοϱεῖαί σȣ, ὁ ϑεός, αἱ ϖοϱεῖαι τȣ̃ ϑεȣ̃ μȣ τȣ̃ ϐασιλέως τȣ̃ ἐν τῷ ἁγίῳ.
67:26 ϖϱοέφϑασαν ἄϱχοντες ἐχόμενοι ψαλλόντων ἐν μέσῳ νεανίδων τυμϖανιϛϱιῶν.
67:27 ἐν ἐϰϰλησίαις εὐλογεῖτε τὸν ϑεόν, τὸν ϰύϱιον ἐϰ ϖηγῶν Ισϱαηλ.
67:28 ἐϰεῖ Βενιαμιν νεώτεϱος ἐν ἐϰϛάσει, ἄϱχοντες Ιȣδα ἡγεμόνες αὐτῶν, ἄϱχοντες Ζαϐȣλων, ἄϱχοντες Νεφϑαλι.
67:29 ἔντειλαι, ὁ ϑεός, τῇ δυνάμει σȣ, δυνάμωσον, ὁ ϑεός, τȣ̃το, ὃ ϰατειϱγάσω ἡμῖν.
67:30 ἀϖὸ τȣ̃ ναȣ̃ σȣ ἐϖὶ Ιεϱȣσαλημ σοὶ οἴσȣσιν ϐασιλεῖς δῶϱα.
67:31 ἐϖιτίμησον τοῖς ϑηϱίοις τȣ̃ ϰαλάμȣ· ἡ συναγωγὴ τῶν ταύϱων ἐν ταῖς δαμάλεσιν τῶν λαῶν τȣ̃ μὴ ἀϖοϰλεισϑῆναι τȣ̀ς δεδοϰιμασμένȣς τῷ ἀϱγυϱίῳ· διασϰόϱϖισον ἔϑνη τὰ τȣ̀ς ϖολέμȣς ϑέλοντα.
67:32 ἥξȣσιν ϖϱέσϐεις ἐξ Αἰγύϖτȣ, Αἰϑιοϖία ϖϱοφϑάσει χεῖϱα αὐτῆς τῷ ϑεῷ.
67:33 αἱ ϐασιλεῖαι τῆς γῆς, ᾄσατε τῷ ϑεῷ, ψάλατε τῷ ϰυϱίῳ. διάψαλμα.
67:34 ψάλατε τῷ ϑεῷ τῷ ἐϖιϐεϐηϰότι ἐϖὶ τὸν ȣ̓ϱανὸν τȣ̃ ȣ̓ϱα νȣ̃ ϰατὰ ἀνατολάς· ἰδȣ̀ δώσει ἐν τῇ φωνῇ αὐτȣ̃ φωνὴν δυνάμεως.
67:35 δότε δόξαν τῷ ϑεῷ· ἐϖὶ τὸν Ισϱαηλ ἡ μεγαλοϖϱέϖεια αὐτȣ̃, ϗ ἡ δύναμις αὐτȣ̃ ἐν ταῖς νεφέλαις.
67:36 ϑαυμαϛὸς ὁ ϑεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτȣ̃· ὁ ϑεὸς Ισϱαηλ αὐτὸς δώσει δύναμιν ϗ ϰϱαταίωσιν τῷ λαῷ αὐτȣ̃. εὐλογητὸς ὁ ϑεός.
68:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ τῶν ἀλλοιωϑησομένων· τῷ Δαυιδ.
68:2 Σῶσόν με, ὁ ϑεός, ὅτι εἰσήλϑοσαν ὕδατα ἕως ψυχῆς μȣ.
68:3 ἐνεϖάγην εἰς ἰλὺν ϐυϑȣ̃, ϗ ȣ̓ϰ ἔϛιν ὑϖόϛασις· ἦλϑον εἰς τὰ ϐάϑη τῆς ϑαλάσσης, ϗ ϰαταιγὶς ϰατεϖόντισέν με.
68:4 ἐϰοϖίασα ϰϱάζων, ἐϐϱαγχίασεν ὁ λάϱυγξ μȣ, ἐξέλιϖον οἱ ὀφϑαλμοί μȣ ἀϖὸ τȣ̃ ἐλϖίζειν ἐϖὶ τὸν ϑεόν μȣ.
68:5 ἐϖληϑύνϑησαν ὑϖὲϱ τὰς τϱίχας τῆς ϰεφαλῆς μȣ οἱ μισȣ̃ν τές με δωϱεάν, ἐϰϱαταιώϑησαν οἱ ἐχϑϱοί μȣ οἱ ἐϰδιώϰοντές με ἀδίϰως· ἃ ȣ̓χ ἥϱϖασα, τότε ἀϖετίννυον.
68:6 ὁ ϑεός, σὺ ἔγνως τὴν ἀφϱοσύνην μȣ, ϗ αἱ ϖλημμέλειαί μȣ ἀϖὸ σȣ̃ ȣ̓ϰ ἐϰϱύϐησαν.
68:7 μὴ αἰσχυνϑείησαν ἐϖ’ ἐμοὶ οἱ ὑϖομένοντές σε, ϰύϱιε ϰύϱιε τῶν δυνάμεων, μὴ ἐντϱαϖείησαν ἐϖ’ ἐμοὶ οἱ ζητȣ̃ντές σε, ὁ ϑεὸς τȣ̃ Ισϱαηλ,
68:8 ὅτι ἕνεϰα σȣ̃ ὑϖήνεγϰα ὀνειδισμόν, ἐϰάλυψεν ἐντϱοϖὴ τὸ ϖϱόσωϖόν μȣ.
68:9 ἀϖηλλοτϱιωμένος ἐγενήϑην τοῖς ἀδελφοῖς μȣ ϗ ξένος τοῖς υἱοῖς τῆς μητϱός μȣ,
68:10 ὅτι ὁ ζῆλος τȣ̃ οἴϰȣ σȣ ϰατέφαγέν με, ϗ οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐϖέϖεσαν ἐϖ’ ἐμέ.
68:11 ϗ συνέϰαμψα ἐν νηϛείᾳ τὴν ψυχήν μȣ, ϗ ἐγενήϑη εἰς ὀνειδισμὸν ἐμοί·
68:12 ϗ ἐϑέμην τὸ ἔνδυμά μȣ σάϰϰον, ϗ ἐγενόμην αὐτοῖς εἰς ϖαϱαϐολήν.
68:13 ϰατ’ ἐμȣ̃ ἠδολέσχȣν οἱ ϰαϑήμενοι ἐν ϖύλῃ, ϗ εἰς ἐμὲ ἔψαλλον οἱ ϖίνοντες τὸν οἶνον.
68:14 ἐγὼ δὲ τῇ ϖϱοσευχῇ μȣ ϖϱὸς σέ, ϰύϱιε· ϰαιϱὸς εὐδοϰίας, ὁ ϑεός, ἐν τῷ ϖλήϑει τȣ̃ ἐλέȣς σȣ· ἐϖάϰȣσόν μȣ ἐν ἀληϑείᾳ τῆς σωτηϱίας σȣ.
68:15 σῶσόν με ἀϖὸ ϖηλȣ̃, ἵνα μὴ ἐμϖαγῶ· ῥυσϑείην ἐϰ τῶν μισȣ́ντων με ϗ ἐϰ τȣ̃ ϐάϑȣς τῶν ὑδάτων·
68:16 μή με ϰαταϖοντισάτω ϰαταιγὶς ὕδατος, μηδὲ ϰαταϖιέτω με ϐυϑός, μηδὲ συσχέτω ἐϖ’ ἐμὲ φϱέαϱ τὸ ϛόμα αὐτȣ̃.
68:17 εἰσάϰȣσόν μȣ, ϰύϱιε, ὅτι χϱηϛὸν τὸ ἔλεός σȣ· ϰατὰ τὸ ϖλῆϑος τῶν οἰϰτιϱμῶν σȣ ἐϖίϐλεψον ἐϖ’ ἐμέ.
68:18 μὴ ἀϖοϛϱέψῃς τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ ἀϖὸ τȣ̃ ϖαιδός σȣ, ὅτι ϑλίϐομαι, ταχὺ ἐϖάϰȣσόν μȣ.
68:19 ϖϱόσχες τῇ ψυχῇ μȣ ϗ λύτϱωσαι αὐτήν, ἕνεϰα τῶν ἐχϑϱῶν μȣ ῥῦσαί με.
68:20 σὺ γὰϱ γινώσϰεις τὸν ὀνειδισμόν μȣ ϗ τὴν αἰσχύνην μȣ ϗ τὴν ἐντϱοϖήν μȣ· ἐναντίον σȣ ϖάντες οἱ ϑλίϐοντές με.
68:21 ὀνειδισμὸν ϖϱοσεδόϰησεν ἡ ψυχή μȣ ϗ ταλαιϖωϱίαν, ϗ ὑϖέμεινα συλλυϖȣ́μενον, ϗ ȣ̓χ ὑϖῆϱξεν, ϗ ϖαϱαϰαλȣ̃ντας, ϗ ȣ̓χ εὗϱον.
68:22 ϗ ἔδωϰαν εἰς τὸ ϐϱῶμά μȣ χολὴν ϗ εἰς τὴν δίψαν μȣ ἐϖότισάν με ὄξος.
68:23 γενηϑήτω ἡ τϱάϖεζα αὐτῶν ἐνώϖιον αὐτῶν εἰς ϖαγίδα ϗ εἰς ἀνταϖόδοσιν ϗ εἰς σϰάνδαλον·
68:24 σϰοτισϑήτωσαν οἱ ὀφϑαλμοὶ αὐτῶν τȣ̃ μὴ ϐλέϖειν, ϗ τὸν νῶτον αὐτῶν διὰ ϖαντὸς σύγϰαμψον·
68:25 ἔϰχεον ἐϖ’ αὐτȣ̀ς τὴν ὀϱγήν σȣ, ϗ ὁ ϑυμὸς τῆς ὀϱγῆς σȣ ϰαταλάϐοι αὐτȣ́ς.
68:26 γενηϑήτω ἡ ἔϖαυλις αὐτῶν ἠϱημωμένη, ϗ ἐν τοῖς σϰηνώμασιν αὐτῶν μὴ ἔϛω ὁ ϰατοιϰῶν·
68:27 ὅτι ὃν σὺ ἐϖάταξας, αὐτοὶ ϰατεδίωξαν, ϗ ἐϖὶ τὸ ἄλγος τῶν τϱαυματιῶν σȣ ϖϱοσέϑηϰαν.
68:28 ϖϱόσϑες ἀνομίαν ἐϖὶ τὴν ἀνομίαν αὐτῶν, ϗ μὴ εἰσελϑέτωσαν ἐν διϰαιοσύνῃ σȣ·
68:29 ἐξαλειφϑήτωσαν ἐϰ ϐίϐλȣ ζώντων ϗ μετὰ διϰαίων μὴ γϱαφήτωσαν.
68:30 ϖτωχὸς ϗ ἀλγῶν εἰμι ἐγώ, ϗ ἡ σωτηϱία τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ σȣ, ὁ ϑεός, ἀντελάϐετό μȣ.
68:31 αἰνέσω τὸ ὄνομα τȣ̃ ϑεȣ̃ μετ’ ᾠδῆς, μεγαλυνῶ αὐτὸν ἐν αἰνέσει,
68:32 ϗ ἀϱέσει τῷ ϑεῷ ὑϖὲϱ μόσχον νέον ϰέϱατα ἐϰφέϱοντα ϗ ὁϖλάς.
68:33 ἰδέτωσαν ϖτωχοὶ ϗ εὐφϱανϑήτωσαν· ἐϰζητήσατε τὸν ϑεόν, ϗ ζήσεται ἡ ψυχὴ ὑμῶν,
68:34 ὅτι εἰσήϰȣσεν τῶν ϖενήτων ὁ ϰύϱιος ϗ τȣ̀ς ϖεϖεδημένȣς αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἐξȣδένωσεν.
68:35 αἰνεσάτωσαν αὐτὸν οἱ ȣ̓ϱανοὶ ϗ ἡ γῆ, ϑάλασσα ϗ ϖάντα τὰ ἕϱϖοντα ἐν αὐτοῖς.
68:36 ὅτι ὁ ϑεὸς σώσει τὴν Σιων, ϗ οἰϰοδομηϑήσονται αἱ ϖόλεις τῆς Ιȣδαίας, ϗ ϰατοιϰήσȣσιν ἐϰεῖ ϗ ϰληϱονομήσȣσιν αὐτήν·
68:37 ϗ τὸ σϖέϱμα τῶν δȣ́λων αὐτȣ̃ ϰαϑέξȣσιν αὐτήν, ϗ οἱ ἀγαϖῶντες τὸ ὄνομα αὐτȣ̃ ϰατασϰηνώσȣσιν ἐν αὐτῇ.
69:1 Εἰς τὸ τέλος· τῷ Δαυιδ εἰς ἀνάμνησιν,
69:2 εἰς τὸ σῶσαί με ϰύϱιον. Ὁ ϑεός, εἰς τὴν ϐοήϑειάν μȣ ϖϱόσχες.
69:3 αἰσχυνϑείησαν ϗ ἐντϱαϖείησαν οἱ ζητȣ̃ντές μȣ τὴν ψυχήν, ἀϖοϛϱαφείησαν εἰς τὰ ὀϖίσω ϗ ϰαταισχυνϑείησαν οἱ ϐȣ λόμενοί μοι ϰαϰά,
69:4 ἀϖοϛϱαφείησαν ϖαϱαυτίϰα αἰσχυνόμενοι οἱ λέγοντές μοι Εὖγε εὖγε.
69:5 ἀγαλλιάσϑωσαν ϗ εὐφϱανϑήτωσαν ἐϖὶ σοὶ ϖάντες οἱ ζη τȣ̃ντές σε, ϗ λεγέτωσαν διὰ ϖαντός Μεγαλυνϑήτω ὁ ϑεός, οἱ ἀγαϖῶν τες τὸ σωτήϱιόν σȣ.
69:6 ἐγὼ δὲ ϖτωχὸς ϗ ϖένης· ὁ ϑεός, ϐοήϑησόν μοι. ϐοηϑός μȣ ϗ ῥύϛης μȣ εἶ σύ· ϰύϱιε, μὴ χϱονίσῃς.
70:1 Τῷ Δαυιδ· υἱῶν Ιωναδαϐ ϗ τῶν ϖϱώτων αἰχμαλωτισϑέντων. Ὁ ϑεός, ἐϖὶ σοὶ ἤλϖισα, μὴ ϰαταισχυνϑείην εἰς τὸν αἰῶνα.
70:2 ἐν τῇ διϰαιοσύνῃ σȣ ῥῦσαί με ϗ ἐξελȣ̃ με, ϰλῖνον ϖϱός με τὸ ȣ̓͂ς σȣ ϗ σῶσόν με.
70:3 γενȣ̃ μοι εἰς ϑεὸν ὑϖεϱασϖιϛὴν ϗ εἰς τόϖον ὀχυϱὸν τȣ̃ σῶσαί με, ὅτι ϛεϱέωμά μȣ ϗ ϰαταφυγή μȣ εἶ σύ.
70:4 ὁ ϑεός μȣ, ῥῦσαί με ἐϰ χειϱὸς ἁμαϱτωλȣ̃, ἐϰ χειϱὸς ϖαϱανομȣ̃ντος ϗ ἀδιϰȣ̃ντος·
70:5 ὅτι σὺ εἶ ἡ ὑϖομονή μȣ, ϰύϱιε· ϰύϱιος ἡ ἐλϖίς μȣ ἐϰ νεότητός μȣ.
70:6 ἐϖὶ σὲ ἐϖεϛηϱίχϑην ἀϖὸ γαϛϱός, ἐϰ ϰοιλίας μητϱός μȣ σύ μȣ εἶ σϰεϖαϛής· ἐν σοὶ ἡ ὕμνησίς μȣ διὰ ϖαντός.
70:7 ὡσεὶ τέϱας ἐγενήϑην τοῖς ϖολλοῖς, ϗ σὺ ϐοηϑὸς ϰϱαταιός.
70:8 ϖληϱωϑήτω τὸ ϛόμα μȣ αἰνέσεως, ὅϖως ὑμνήσω τὴν δόξαν σȣ, ὅλην τὴν ἡμέϱαν τὴν μεγαλοϖϱέϖειάν σȣ.
70:9 μὴ ἀϖοϱϱίψῃς με εἰς ϰαιϱὸν γήϱȣς, ἐν τῷ ἐϰλείϖειν τὴν ἰσχύν μȣ μὴ ἐγϰαταλίϖῃς με.
70:10 ὅτι εἶϖαν οἱ ἐχϑϱοί μȣ ἐμοὶ ϗ οἱ φυλάσσοντες τὴν ψυχήν μȣ ἐϐȣλεύσαντο ἐϖὶ τὸ αὐτὸ
70:11 λέγοντες Ὁ ϑεὸς ἐγϰατέλιϖεν αὐτόν· ϰαταδιώξατε ϗ ϰαταλάϐετε αὐτόν, ὅτι ȣ̓ϰ ἔϛιν ὁ ῥυόμενος.
70:12 ὁ ϑεός, μὴ μαϰϱύνῃς ἀϖ’ ἐμȣ̃· ὁ ϑεός μȣ, εἰς τὴν ϐοήϑειάν μȣ ϖϱόσχες.
70:13 αἰσχυνϑήτωσαν ϗ ἐϰλιϖέτωσαν οἱ ἐνδιαϐάλλοντες τὴν ψυ χήν μȣ, ϖεϱιϐαλέσϑωσαν αἰσχύνην ϗ ἐντϱοϖὴν οἱ ζητȣ̃ντες τὰ ϰα ϰά μοι.
70:14 ἐγὼ δὲ διὰ ϖαντὸς ἐλϖιῶ ϗ ϖϱοσϑήσω ἐϖὶ ϖᾶσαν τὴν αἴνεσίν σȣ.
70:15 τὸ ϛόμα μȣ ἐξαγγελεῖ τὴν διϰαιοσύνην σȣ, ὅλην τὴν ἡμέϱαν τὴν σωτηϱίαν σȣ, ὅτι ȣ̓ϰ ἔγνων γϱαμματείας.
70:16 εἰσελεύσομαι ἐν δυναϛείᾳ ϰυϱίȣ· ϰύϱιε, μνησϑήσομαι τῆς διϰαιοσύνης σȣ μόνȣ.
70:17 ἐδίδαξάς με, ὁ ϑεός, ἐϰ νεότητός μȣ, ϗ μέχϱι νῦν ἀϖαγγελῶ τὰ ϑαυμάσιά σȣ.
70:18 ϗ ἕως γήϱȣς ϗ ϖϱεσϐείȣ, ὁ ϑεός, μὴ ἐγϰαταλίϖῃς με, ἕως ἂν ἀϖαγγείλω τὸν ϐϱαχίονά σȣ ϖάσῃ τῇ γενεᾷ τῇ ἐϱ χομένῃ, τὴν δυναϛείαν σȣ ϗ τὴν διϰαιοσύνην σȣ.
70:19 ὁ ϑεός, ἕως ὑψίϛων ἃ ἐϖοίησας μεγαλεῖα· ὁ ϑεός, τίς ὅμοιός σοι;
70:20 ὅσας ἔδειξάς μοι ϑλίψεις ϖολλὰς ϗ ϰαϰάς, ϗ ἐϖιϛϱέψας ἐζωοϖοίησάς με ϗ ἐϰ τῶν ἀϐύσσων τῆς γῆς ϖάλιν ἀνήγαγές με.
70:21 ἐϖλεόνασας τὴν μεγαλοσύνην σȣ ϗ ἐϖιϛϱέψας ϖαϱεϰάλεσάς με [ϰαὶ ἐϰ τῶν ἀϐύσσων τῆς γῆς ϖάλιν ἀνήγαγές με.]
70:22 ϗ γὰϱ ἐγὼ ἐξομολογήσομαί σοι ἐν σϰεύει ψαλμȣ̃ τὴν ἀλή ϑειάν σȣ, ὁ ϑεός· ψαλῶ σοι ἐν ϰιϑάϱᾳ, ὁ ἅγιος τȣ̃ Ισϱαηλ.
70:23 ἀγαλλιάσονται τὰ χείλη μȣ, ὅταν ψάλω σοι, ϗ ἡ ψυχή μȣ, ἣν ἐλυτϱώσω.
70:24 ἔτι δὲ ϗ ἡ γλῶσσά μȣ ὅλην τὴν ἡμέϱαν μελετήσει τὴν διϰαιοσύνην σȣ, ὅταν αἰσχυνϑῶσιν ϗ ἐντϱαϖῶσιν οἱ ζητȣ̃ντες τὰ ϰαϰά μοι.
71:1 Εἰς Σαλωμων. Ὁ ϑεός, τὸ ϰϱίμα σȣ τῷ ϐασιλεῖ δὸς ϗ τὴν διϰαιοσύνην σȣ τῷ υἱῷ τȣ̃ ϐασιλέως
71:2 ϰϱίνειν τὸν λαόν σȣ ἐν διϰαιοσύνῃ ϗ τȣ̀ς ϖτωχȣ́ς σȣ ἐν ϰϱίσει.
71:3 ἀναλαϐέτω τὰ ὄϱη εἰϱήνην τῷ λαῷ σȣ ϗ οἱ ϐȣνοὶ ἐν διϰαιοσύνῃ.
71:4 ϰϱινεῖ τȣ̀ς ϖτωχȣ̀ς τȣ̃ λαȣ̃ ϗ σώσει τȣ̀ς υἱȣ̀ς τῶν ϖενήτων ϗ ταϖεινώσει συϰοφάντην
71:5 ϗ συμϖαϱαμενεῖ τῷ ἡλίῳ ϗ ϖϱὸ τῆς σελήνης γενεὰς γενεῶν
71:6 ϗ ϰαταϐήσεται ὡς ὑετὸς ἐϖὶ ϖόϰον ϗ ὡσεὶ ϛαγόνες ϛάζȣσαι ἐϖὶ τὴν γῆν.
71:7 ἀνατελεῖ ἐν ταῖς ἡμέϱαις αὐτȣ̃ διϰαιοσύνη ϗ ϖλῆϑος εἰϱήνης ἕως ȣ̔͂ ἀνταναιϱεϑῇ ἡ σελήνη.
71:8 ϗ ϰαταϰυϱιεύσει ἀϖὸ ϑαλάσσης ἕως ϑαλάσσης ϗ ἀϖὸ ϖοταμȣ̃ ἕως ϖεϱάτων τῆς οἰϰȣμένης.
71:9 ἐνώϖιον αὐτȣ̃ ϖϱοϖεσȣ̃νται Αἰϑίοϖες, ϗ οἱ ἐχϑϱοὶ αὐτȣ̃ χȣ̃ν λείξȣσιν·
71:10 ϐασιλεῖς Θαϱσις ϗ αἱ νῆσοι δῶϱα ϖϱοσοίσȣσιν, ϐασιλεῖς Ἀϱάϐων ϗ Σαϐα δῶϱα ϖϱοσάξȣσιν·
71:11 ϗ ϖϱοσϰυνήσȣσιν αὐτῷ ϖάντες οἱ ϐασιλεῖς, ϖάντα τὰ ἔϑνη δȣλεύσȣσιν αὐτῷ.
71:12 ὅτι ἐϱϱύσατο ϖτωχὸν ἐϰ χειϱὸς δυνάϛȣ ϗ ϖένητα, ᾧ ȣ̓χ ὑϖῆϱχεν ϐοηϑός·
71:13 φείσεται ϖτωχȣ̃ ϗ ϖένητος ϗ ψυχὰς ϖενήτων σώσει·
71:14 ἐϰ τόϰȣ ϗ ἐξ ἀδιϰίας λυτϱώσεται τὰς ψυχὰς αὐτῶν, ϗ ἔντιμον τὸ ὄνομα αὐτῶν ἐνώϖιον αὐτȣ̃.
71:15 ϗ ζήσεται, ϗ δοϑήσεται αὐτῷ ἐϰ τȣ̃ χϱυσίȣ τῆς Ἀϱαϐίας, ϗ ϖϱοσεύξονται ϖεϱὶ αὐτȣ̃ διὰ ϖαντός, ὅλην τὴν ἡμέϱαν εὐλογήσȣσιν αὐτόν.
71:16 ἔϛαι ϛήϱιγμα ἐν τῇ γῇ ἐϖ’ ἄϰϱων τῶν ὀϱέων· ὑϖεϱαϱϑήσεται ὑϖὲϱ τὸν Λίϐανον ὁ ϰαϱϖὸς αὐτȣ̃, ϗ ἐξανϑήσȣσιν ἐϰ ϖόλεως ὡσεὶ χόϱτος τῆς γῆς.
71:17 ἔϛω τὸ ὄνομα αὐτȣ̃ εὐλογημένον εἰς τȣ̀ς αἰῶνας, ϖϱὸ τȣ̃ ἡλίȣ διαμενεῖ τὸ ὄνομα αὐτȣ̃· ϗ εὐλογηϑήσονται ἐν αὐτῷ ϖᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς, ϖάντα τὰ ἔϑνη μαϰαϱιȣ̃σιν αὐτόν.
71:18 Εὐλογητὸς ϰύϱιος ὁ ϑεὸς ὁ ϑεὸς Ισϱαηλ ὁ ϖοιῶν ϑαυμάσια μόνος,
71:19 ϗ εὐλογητὸν τὸ ὄνομα τῆς δόξης αὐτȣ̃ εἰς τὸν αἰῶνα ϗ εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος, ϗ ϖληϱωϑήσεται τῆς δόξης αὐτȣ̃ ϖᾶσα ἡ γῆ. γένοιτο γένοιτο.
71:20 Ἐξέλιϖον οἱ ὕμνοι Δαυιδ τȣ̃ υἱȣ̃ Ιεσσαι. – –
72:1 Ψαλμὸς τῷ Ασαφ. Ὡς ἀγαϑὸς τῷ Ισϱαηλ ὁ ϑεός, τοῖς εὐϑέσι τῇ ϰαϱδίᾳ.
72:2 ἐμȣ̃ δὲ ϖαϱὰ μιϰϱὸν ἐσαλεύϑησαν οἱ ϖόδες, ϖαϱ’ ὀλίγον ἐξεχύϑη τὰ διαϐήματά μȣ.
72:3 ὅτι ἐζήλωσα ἐϖὶ τοῖς ἀνόμοις εἰϱήνην ἁμαϱτωλῶν ϑεωϱῶν,
72:4 ὅτι ȣ̓ϰ ἔϛιν ἀνάνευσις τῷ ϑανάτῳ αὐτῶν ϗ ϛεϱέωμα ἐν τῇ μάϛιγι αὐτῶν·
72:5 ἐν ϰόϖοις ἀνϑϱώϖων ȣ̓ϰ εἰσὶν ϗ μετὰ ἀνϑϱώϖων ȣ̓ μαϛιγωϑήσονται.
72:6 διὰ τȣ̃το ἐϰϱάτησεν αὐτȣ̀ς ἡ ὑϖεϱηφανία, ϖεϱιεϐάλοντο ἀδιϰίαν ϗ ἀσέϐειαν αὐτῶν.
72:7 ἐξελεύσεται ὡς ἐϰ ϛέατος ἡ ἀδιϰία αὐτῶν διήλϑοσαν εἰς διάϑεσιν ϰαϱδίας·
72:8 διενοήϑησαν ϗ ἐλάλησαν ἐν ϖονηϱίᾳ, ἀδιϰίαν εἰς τὸ ὕψος ἐλάλησαν·
72:9 ἔϑεντο εἰς ȣ̓ϱανὸν τὸ ϛόμα αὐτῶν, ϗ ἡ γλῶσσα αὐτῶν διῆλϑεν ἐϖὶ τῆς γῆς.
72:10 διὰ τȣ̃το ἐϖιϛϱέψει ὁ λαός μȣ ἐνταῦϑα, ϗ ἡμέϱαι ϖλήϱεις εὑϱεϑήσονται αὐτοῖς.
72:11 ϗ εἶϖαν Πῶς ἔγνω ὁ ϑεός, ϗ εἰ ἔϛιν γνῶσις ἐν τῷ ὑψίϛῳ;
72:12 ἰδȣ̀ ȣ̔͂τοι ἁμαϱτωλοὶ ϗ εὐϑηνȣ̃νται· εἰς τὸν αἰῶνα ϰατέσχον ϖλȣ́τȣ.
72:13 ϗ εἶϖα Ἄϱα ματαίως ἐδιϰαίωσα τὴν ϰαϱδίαν μȣ ϗ ἐνιψάμην ἐν ἀϑῴοις τὰς χεῖϱάς μȣ·
72:14 ϗ ἐγενόμην μεμαϛιγωμένος ὅλην τὴν ἡμέϱαν, ϗ ὁ ἔλεγχός μȣ εἰς τὰς ϖϱωίας.
72:15 εἰ ἔλεγον Διηγήσομαι ȣ̔́τως, ἰδȣ̀ τῇ γενεᾷ τῶν υἱῶν σȣ ἠσυνϑέτηϰα.
72:16 ϗ ὑϖέλαϐον τȣ̃ γνῶναι τȣ̃το· ϰόϖος ἐϛὶν ἐναντίον μȣ,
72:17 ἕως εἰσέλϑω εἰς τὸ ἁγιαϛήϱιον τȣ̃ ϑεȣ̃ ϗ συνῶ εἰς τὰ ἔσχατα αὐτῶν.
72:18 ϖλὴν διὰ τὰς δολιότητας ἔϑȣ αὐτοῖς, ϰατέϐαλες αὐτȣ̀ς ἐν τῷ ἐϖαϱϑῆναι.
72:19 ϖῶς ἐγένοντο εἰς ἐϱήμωσιν ἐξάϖινα· ἐξέλιϖον, ἀϖώλοντο διὰ τὴν ἀνομίαν αὐτῶν.
72:20 ὡσεὶ ἐνύϖνιον ἐξεγειϱομένȣ, ϰύϱιε, ἐν τῇ ϖόλει σȣ τὴν εἰϰόνα αὐτῶν ἐξȣδενώσεις.
72:21 ὅτι ἐξεϰαύϑη ἡ ϰαϱδία μȣ, ϗ οἱ νεφϱοί μȣ ἠλλοιώϑησαν,
72:22 ϗ ἐγὼ ἐξȣδενωμένος ϗ ȣ̓ϰ ἔγνων, ϰτηνώδης ἐγενόμην ϖαϱὰ σοί.
72:23 ϗ ἐγὼ διὰ ϖαντὸς μετὰ σȣ̃, ἐϰϱάτησας τῆς χειϱὸς τῆς δεξιᾶς μȣ,
72:24 ἐν τῇ ϐȣλῇ σȣ ὡδήγησάς με ϗ μετὰ δόξης ϖϱοσελάϐȣ με.
72:25 τί γάϱ μοι ὑϖάϱχει ἐν τῷ ȣ̓ϱανῷ, ϗ ϖαϱὰ σȣ̃ τί ἠϑέλησα ἐϖὶ τῆς γῆς;
72:26 ἐξέλιϖεν ἡ ϰαϱδία μȣ ϗ ἡ σάϱξ μȣ, ὁ ϑεὸς τῆς ϰαϱδίας μȣ ϗ ἡ μεϱίς μȣ ὁ ϑεὸς εἰς τὸν αἰῶνα.
72:27 ὅτι ἰδȣ̀ οἱ μαϰϱύνοντες ἑαυτȣ̀ς ἀϖὸ σȣ̃ ἀϖολȣ̃νται, ἐξωλέϑϱευσας ϖάντα τὸν ϖοϱνεύοντα ἀϖὸ σȣ̃.
72:28 ἐμοὶ δὲ τὸ ϖϱοσϰολλᾶσϑαι τῷ ϑεῷ ἀγαϑόν ἐϛιν, τίϑεσϑαι ἐν τῷ ϰυϱίῳ τὴν ἐλϖίδα μȣ τȣ̃ ἐξαγγεῖλαι ϖάσας τὰς αἰνέσεις σȣ ἐν ταῖς ϖύλαις τῆς ϑυγατϱὸς Σιων.
73:1 Συνέσεως τῷ Ασαφ. Ἵνα τί ἀϖώσω, ὁ ϑεός, εἰς τέλος, ὠϱγίσϑη ὁ ϑυμός σȣ ἐϖὶ ϖϱόϐατα νομῆς σȣ;
73:2 μνήσϑητι τῆς συναγωγῆς σȣ, ἧς ἐϰτήσω ἀϖ’ ἀϱχῆς· ἐλυτϱώσω ῥάϐδον ϰληϱονομίας σȣ, ὄϱος Σιων τȣ̃το, ὃ ϰατεσϰήνωσας ἐν αὐτῷ.
73:3 ἔϖαϱον τὰς χεῖϱάς σȣ ἐϖὶ τὰς ὑϖεϱηφανίας αὐτῶν εἰς τέλος, ὅσα ἐϖονηϱεύσατο ὁ ἐχϑϱὸς ἐν τοῖς ἁγίοις σȣ.
73:4 ϗ ἐνεϰαυχήσαντο οἱ μισȣ̃ντές σε ἐν μέσῳ τῆς ἑοϱτῆς σȣ, ἔϑεντο τὰ σημεῖα αὐτῶν σημεῖα ϗ ȣ̓ϰ ἔγνωσαν.
73:5 ὡς εἰς τὴν εἴσοδον ὑϖεϱάνω,
73:6 ὡς ἐν δϱυμῷ ξύλων ἀξίναις ἐξέϰοψαν τὰς ϑύϱας αὐτῆς, ἐϖὶ τὸ αὐτὸ ἐν ϖελέϰει ϗ λαξευτηϱίῳ ϰατέϱϱαξαν αὐτήν.
73:7 ἐνεϖύϱισαν ἐν ϖυϱὶ τὸ ἁγιαϛήϱιόν σȣ, εἰς τὴν γῆν ἐϐεϐήλωσαν τὸ σϰήνωμα τȣ̃ ὀνόματός σȣ.
73:8 εἶϖαν ἐν τῇ ϰαϱδίᾳ αὐτῶν ἡ συγγένεια αὐτῶν ἐϖὶ τὸ αὐτό Δεῦτε ϗ ϰαταϰαύσωμεν ϖάσας τὰς ἑοϱτὰς τȣ̃ ϑεȣ̃ ἀϖὸ τῆς γῆς.
73:9 τὰ σημεῖα ἡμῶν ȣ̓ϰ εἴδομεν, ȣ̓ϰ ἔϛιν ἔτι ϖϱοφήτης, ϗ ἡμᾶς ȣ̓ γνώσεται ἔτι.
73:10 ἕως ϖότε, ὁ ϑεός, ὀνειδιεῖ ὁ ἐχϑϱός, ϖαϱοξυνεῖ ὁ ὑϖεναντίος τὸ ὄνομά σȣ εἰς τέλος;
73:11 ἵνα τί ἀϖοϛϱέφεις τὴν χεῖϱά σȣ ϗ τὴν δεξιάν σȣ ἐϰ μέσȣ τȣ̃ ϰόλϖȣ σȣ εἰς τέλος;
73:12 ὁ δὲ ϑεὸς ϐασιλεὺς ἡμῶν ϖϱὸ αἰῶνος, εἰϱγάσατο σωτηϱίαν ἐν μέσῳ τῆς γῆς.
73:13 σὺ ἐϰϱαταίωσας ἐν τῇ δυνάμει σȣ τὴν ϑάλασσαν, σὺ συνέτϱιψας τὰς ϰεφαλὰς τῶν δϱαϰόντων ἐϖὶ τȣ̃ ὕδατος.
73:14 σὺ συνέϑλασας τὰς ϰεφαλὰς τȣ̃ δϱάϰοντος, ἔδωϰας αὐτὸν ϐϱῶμα λαοῖς τοῖς Αἰϑίοψιν.
73:15 σὺ διέϱϱηξας ϖηγὰς ϗ χειμάϱϱȣς, σὺ ἐξήϱανας ϖοταμȣ̀ς Ηϑαμ.
73:16 σή ἐϛιν ἡ ἡμέϱα, ϗ σή ἐϛιν ἡ νύξ, σὺ ϰατηϱτίσω φαῦσιν ϗ ἥλιον.
73:17 σὺ ἐϖοίησας ϖάντα τὰ ὅϱια τῆς γῆς· ϑέϱος ϗ ἔαϱ, σὺ ἔϖλασας αὐτά.
73:18 μνήσϑητι ταύτης· ἐχϑϱὸς ὠνείδισεν τὸν ϰύϱιον, ϗ λαὸς ἄφϱων ϖαϱώξυνεν τὸ ὄνομά σȣ.
73:19 μὴ ϖαϱαδῷς τοῖς ϑηϱίοις ψυχὴν ἐξομολογȣμένην σοι, τῶν ψυχῶν τῶν ϖενήτων σȣ μὴ ἐϖιλάϑῃ εἰς τέλος.
73:20 ἐϖίϐλεψον εἰς τὴν διαϑήϰην σȣ, ὅτι ἐϖληϱώϑησαν οἱ ἐσϰοτισμένοι τῆς γῆς οἴϰων ἀνομιῶν.
73:21 μὴ ἀϖοϛϱαφήτω τεταϖεινωμένος ϰατῃσχυμμένος· ϖτωχὸς ϗ ϖένης αἰνέσȣσιν τὸ ὄνομά σȣ.
73:22 ἀνάϛα, ὁ ϑεός, δίϰασον τὴν δίϰην σȣ· μνήσϑητι τῶν ὀνειδισμῶν σȣ τῶν ὑϖὸ ἄφϱονος ὅλην τὴν ἡμέϱαν.
73:23 μὴ ἐϖιλάϑῃ τῆς φωνῆς τῶν ἱϰετῶν σȣ· ἡ ὑϖεϱηφανία τῶν μισȣ́ντων σε ἀνέϐη διὰ ϖαντὸς ϖϱὸς σέ.
74:1 Εἰς τὸ τέλος· μὴ διαφϑείϱῃς· ψαλμὸς τῷ Ασαφ ᾠδῆς.
74:2 Ἐξομολογησόμεϑά σοι, ὁ ϑεός, ἐξομολογησόμεϑα ϗ ἐϖιϰαλεσόμεϑα τὸ ὄνομά σȣ.
74:3 διηγήσομαι ϖάντα τὰ ϑαυμάσιά σȣ, ὅταν λάϐω ϰαιϱόν· ἐγὼ εὐϑύτητας ϰϱινῶ.
74:4 ἐτάϰη ἡ γῆ ϗ ϖάντες οἱ ϰατοιϰȣ̃ντες ἐν αὐτῇ, ἐγὼ ἐϛεϱέωσα τȣ̀ς ϛύλȣς αὐτῆς. διάψαλμα.
74:5 εἶϖα τοῖς ϖαϱανομȣ̃σιν Μὴ ϖαϱανομεῖτε, ϗ τοῖς ἁμαϱτάνȣσιν Μὴ ὑψȣ̃τε ϰέϱας,
74:6 μὴ ἐϖαίϱετε εἰς ὕψος τὸ ϰέϱας ὑμῶν, μὴ λαλεῖτε ϰατὰ τȣ̃ ϑεȣ̃ ἀδιϰίαν.
74:7 ὅτι ȣ̓́τε ἀϖὸ ἐξόδων ȣ̓́τε ἀϖὸ δυσμῶν ȣ̓́τε ἀϖὸ ἐϱήμων ὀϱέων,
74:8 ὅτι ὁ ϑεὸς ϰϱιτής ἐϛιν, τȣ̃τον ταϖεινοῖ ϗ τȣ̃τον ὑψοῖ.
74:9 ὅτι ϖοτήϱιον ἐν χειϱὶ ϰυϱίȣ οἴνȣ ἀϰϱάτȣ ϖλῆϱες ϰεϱάσματος, ϗ ἔϰλινεν ἐϰ τȣ́τȣ εἰς τȣ̃το, ϖλὴν ὁ τϱυγίας αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἐξεϰενώϑη, ϖίονται ϖάντες οἱ ἁμαϱτωλοὶ τῆς γῆς.
74:10 ἐγὼ δὲ ἀγαλλιάσομαι εἰς τὸν αἰῶνα, ψαλῶ τῷ ϑεῷ Ιαϰωϐ·
74:11 ϗ ϖάντα τὰ ϰέϱατα τῶν ἁμαϱτωλῶν συγϰλάσω, ϗ ὑψωϑήσεται τὰ ϰέϱατα τȣ̃ διϰαίȣ.
75:1 Εἰς τὸ τέλος, ἐν ὕμνοις· ψαλμὸς τῷ Ασαφ, ᾠδὴ ϖϱὸς τὸν Ἀσσύϱιον.
75:2 Γνωϛὸς ἐν τῇ Ιȣδαίᾳ ὁ ϑεός, ἐν τῷ Ισϱαηλ μέγα τὸ ὄνομα αὐτȣ̃.
75:3 ϗ ἐγενήϑη ἐν εἰϱήνῃ ὁ τόϖος αὐτȣ̃ ϗ τὸ ϰατοιϰητήϱιον αὐτȣ̃ ἐν Σιων·
75:4 ἐϰεῖ συνέτϱιψεν τὰ ϰϱάτη τῶν τόξων, ὅϖλον ϗ ῥομφαίαν ϗ ϖόλεμον. διάψαλμα,
75:5 φωτίζεις σὺ ϑαυμαϛῶς ἀϖὸ ὀϱέων αἰωνίων.
75:6 ἐταϱάχϑησαν ϖάντες οἱ ἀσύνετοι τῇ ϰαϱδίᾳ, ὕϖνωσαν ὕϖνον αὐτῶν ϗ ȣ̓χ εὗϱον ȣ̓δὲν ϖάντες οἱ ἄνδϱες τȣ̃ ϖλȣ́τȣ ταῖς χεϱσὶν αὐτῶν.
75:7 ἀϖὸ ἐϖιτιμήσεώς σȣ, ὁ ϑεὸς Ιαϰωϐ, ἐνύϛαξαν οἱ ἐϖιϐεϐηϰότες τȣ̀ς ἵϖϖȣς.
75:8 σὺ φοϐεϱὸς εἶ, ϗ τίς ἀντιϛήσεταί σοι; ἀϖὸ τότε ἡ ὀϱγή σȣ.
75:9 ἐϰ τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃ ἠϰȣ́τισας ϰϱίσιν, γῆ ἐφοϐήϑη ϗ ἡσύχασεν
75:10 ἐν τῷ ἀναϛῆναι εἰς ϰϱίσιν τὸν ϑεὸν τȣ̃ σῶσαι ϖάντας τȣ̀ς ϖϱαεῖς τῆς γῆς. διάψαλμα.
75:11 ὅτι ἐνϑύμιον ἀνϑϱώϖȣ ἐξομολογήσεταί σοι, ϗ ἐγϰατάλειμμα ἐνϑυμίȣ ἑοϱτάσει σοι.
75:12 εὔξασϑε ϗ ἀϖόδοτε ϰυϱίῳ τῷ ϑεῷ ὑμῶν· ϖάντες οἱ ϰύϰλῳ αὐτȣ̃ οἴσȣσιν δῶϱα
75:13 τῷ φοϐεϱῷ ϗ ἀφαιϱȣμένῳ ϖνεύματα ἀϱχόντων, φοϐεϱῷ ϖαϱὰ τοῖς ϐασιλεῦσι τῆς γῆς.
76:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ Ιδιϑȣν· τῷ Ασαφ ψαλμός.
76:2 Φωνῇ μȣ ϖϱὸς ϰύϱιον ἐϰέϰϱαξα, φωνῇ μȣ ϖϱὸς τὸν ϑεόν, ϗ ϖϱοσέσχεν μοι.
76:3 ἐν ἡμέϱᾳ ϑλίψεώς μȣ τὸν ϑεὸν ἐξεζήτησα, ταῖς χεϱσίν μȣ νυϰτὸς ἐναντίον αὐτȣ̃, ϗ ȣ̓ϰ ἠϖατήϑην· ἀϖηνήνατο ϖαϱαϰληϑῆναι ἡ ψυχή μȣ.
76:4 ἐμνήσϑην τȣ̃ ϑεȣ̃ ϗ εὐφϱάνϑην· ἠδολέσχησα, ϗ ὠλιγοψύχησεν τὸ ϖνεῦμά μȣ. διάψαλμα.
76:5 ϖϱοϰατελάϐοντο φυλαϰὰς οἱ ὀφϑαλμοί μȣ, ἐταϱάχϑην ϗ ȣ̓ϰ ἐλάλησα.
76:6 διελογισάμην ἡμέϱας ἀϱχαίας ϗ ἔτη αἰώνια ἐμνήσϑην ϗ ἐμελέτησα·
76:7 νυϰτὸς μετὰ τῆς ϰαϱδίας μȣ ἠδολέσχȣν, ϗ ἔσϰαλλεν τὸ ϖνεῦμά μȣ.
76:8 μὴ εἰς τȣ̀ς αἰῶνας ἀϖώσεται ϰύϱιος ϗ ȣ̓ ϖϱοσϑήσει τȣ̃ εὐδοϰῆσαι ἔτι;
76:9 ἢ εἰς τέλος τὸ ἔλεος αὐτȣ̃ ἀϖοϰόψει ἀϖὸ γενεᾶς εἰς γενεάν;
76:10 ἢ ἐϖιλήσεται τȣ̃ οἰϰτιϱῆσαι ὁ ϑεὸς ἢ συνέξει ἐν τῇ ὀϱγῇ αὐτȣ̃ τȣ̀ς οἰϰτιϱμȣ̀ς αὐτȣ̃; διάψαλμα.
76:11 ϗ εἶϖα Νῦν ἠϱξάμην, αὕτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τȣ̃ ὑψίϛȣ.
76:12 ἐμνήσϑην τῶν ἔϱγων ϰυϱίȣ, ὅτι μνησϑήσομαι ἀϖὸ τῆς ἀϱχῆς τῶν ϑαυμασίων σȣ
76:13 ϗ μελετήσω ἐν ϖᾶσιν τοῖς ἔϱγοις σȣ ϗ ἐν τοῖς ἐϖιτηδεύμασίν σȣ ἀδολεσχήσω.
76:14 ὁ ϑεός, ἐν τῷ ἁγίῳ ἡ ὁδός σȣ· τίς ϑεὸς μέγας ὡς ὁ ϑεὸς ἡμῶν;
76:15 σὺ εἶ ὁ ϑεὸς ὁ ϖοιῶν ϑαυμάσια, ἐγνώϱισας ἐν τοῖς λαοῖς τὴν δύναμίν σȣ·
76:16 ἐλυτϱώσω ἐν τῷ ϐϱαχίονί σȣ τὸν λαόν σȣ, τȣ̀ς υἱȣ̀ς Ιαϰωϐ ϗ Ιωσηφ. διάψαλμα.
76:17 εἴδοσάν σε ὕδατα, ὁ ϑεός, εἴδοσάν σε ὕδατα ϗ ἐφοϐήϑησαν, ϗ ἐταϱάχϑησαν ἄϐυσσοι, ϖλῆϑος ἤχȣς ὑδάτων.
76:18 φωνὴν ἔδωϰαν αἱ νεφέλαι, ϗ γὰϱ τὰ ϐέλη σȣ διαϖοϱεύονται·
76:19 φωνὴ τῆς ϐϱοντῆς σȣ ἐν τῷ τϱοχῷ, ἔφαναν αἱ ἀϛϱαϖαί σȣ τῇ οἰϰȣμένῃ, ἐσαλεύϑη ϗ ἔντϱομος ἐγενήϑη ἡ γῆ.
76:20 ἐν τῇ ϑαλάσσῃ ἡ ὁδός σȣ, ϗ αἱ τϱίϐοι σȣ ἐν ὕδασι ϖολλοῖς, ϗ τὰ ἴχνη σȣ ȣ̓ γνωσϑήσονται.
76:21 ὡδήγησας ὡς ϖϱόϐατα τὸν λαόν σȣ ἐν χειϱὶ Μωυσῆ ϗ Ααϱων.
77:1 Συνέσεως τῷ Ασαφ. Πϱοσέχετε, λαός μȣ, τὸν νόμον μȣ, ϰλίνατε τὸ ȣ̓͂ς ὑμῶν εἰς τὰ ῥήματα τȣ̃ ϛόματός μȣ·
77:2 ἀνοίξω ἐν ϖαϱαϐολαῖς τὸ ϛόμα μȣ, φϑέγξομαι ϖϱοϐλήματα ἀϖ’ ἀϱχῆς.
77:3 ὅσα ἠϰȣ́σαμεν ϗ ἔγνωμεν αὐτὰ ϗ οἱ ϖατέϱες ἡμῶν διηγήσαντο ἡμῖν,
77:4 ȣ̓ϰ ἐϰϱύϐη ἀϖὸ τῶν τέϰνων αὐτῶν εἰς γενεὰν ἑτέϱαν ἀϖαγγέλλοντες τὰς αἰνέσεις τȣ̃ ϰυϱίȣ ϗ τὰς δυναϛείας αὐτȣ̃ ϗ τὰ ϑαυμάσια αὐτȣ̃, ἃ ἐϖοίησεν.
77:5 ϗ ἀνέϛησεν μαϱτύϱιον ἐν Ιαϰωϐ ϗ νόμον ἔϑετο ἐν Ισϱαηλ, ὅσα ἐνετείλατο τοῖς ϖατϱάσιν ἡμῶν τȣ̃ γνωϱίσαι αὐτὰ τοῖς υἱοῖς αὐτῶν,
77:6 ὅϖως ἂν γνῷ γενεὰ ἑτέϱα, υἱοὶ οἱ τεχϑησόμενοι, ϗ ἀναϛήσονται ϗ ἀϖαγγελȣ̃σιν αὐτὰ τοῖς υἱοῖς αὐτῶν,
77:7 ἵνα ϑῶνται ἐϖὶ τὸν ϑεὸν τὴν ἐλϖίδα αὐτῶν ϗ μὴ ἐϖιλάϑωνται τῶν ἔϱγων τȣ̃ ϑεȣ̃ ϗ τὰς ἐντολὰς αὐτȣ̃ ἐϰζητήσȣσιν,
77:8 ἵνα μὴ γένωνται ὡς οἱ ϖατέϱες αὐτῶν γενεὰ σϰολιὰ ϗ ϖαϱαϖιϰϱαίνȣσα, γενεά, ἥτις ȣ̓ ϰατηύϑυνεν τὴν ϰαϱδίαν αὐτῆς ϗ ȣ̓ϰ ἐϖιϛώϑη μετὰ τȣ̃ ϑεȣ̃ τὸ ϖνεῦμα αὐτῆς.
77:9 υἱοὶ Εφϱαιμ ἐντείνοντες ϗ ϐάλλοντες τόξοις ἐϛϱάφησαν ἐν ἡμέϱᾳ ϖολέμȣ.
77:10 ȣ̓ϰ ἐφύλαξαν τὴν διαϑήϰην τȣ̃ ϑεȣ̃ ϗ ἐν τῷ νόμῳ αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἤϑελον ϖοϱεύεσϑαι
77:11 ϗ ἐϖελάϑοντο τῶν εὐεϱγεσιῶν αὐτȣ̃ ϗ τῶν ϑαυμασίων αὐτȣ̃, ὧν ἔδειξεν αὐτοῖς,
77:12 ἐναντίον τῶν ϖατέϱων αὐτῶν ἃ ἐϖοίησεν ϑαυμάσια ἐν γῇ Αἰγύϖτῳ ἐν ϖεδίῳ Τάνεως.
77:13 διέϱϱηξεν ϑάλασσαν ϗ διήγαγεν αὐτȣ́ς, ἔϛησεν ὕδατα ὡσεὶ ἀσϰὸν
77:14 ϗ ὡδήγησεν αὐτȣ̀ς ἐν νεφέλῃ ἡμέϱας ϗ ὅλην τὴν νύϰτα ἐν φωτισμῷ ϖυϱός.
77:15 διέϱϱηξεν ϖέτϱαν ἐν ἐϱήμῳ ϗ ἐϖότισεν αὐτȣ̀ς ὡς ἐν ἀϐύσσῳ ϖολλῇ
77:16 ϗ ἐξήγαγεν ὕδωϱ ἐϰ ϖέτϱας ϗ ϰατήγαγεν ὡς ϖοταμȣ̀ς ὕδατα.
77:17 ϗ ϖϱοσέϑεντο ἔτι τȣ̃ ἁμαϱτάνειν αὐτῷ, ϖαϱεϖίϰϱαναν τὸν ὕψιϛον ἐν ἀνύδϱῳ
77:18 ϗ ἐξεϖείϱασαν τὸν ϑεὸν ἐν ταῖς ϰαϱδίαις αὐτῶν τȣ̃ αἰτῆσαι ϐϱώματα ταῖς ψυχαῖς αὐτῶν
77:19 ϗ ϰατελάλησαν τȣ̃ ϑεȣ̃ ϗ εἶϖαν Μὴ δυνήσεται ὁ ϑεὸς ἑτοιμάσαι τϱάϖεζαν ἐν ἐϱήμῳ;
77:20 ἐϖεὶ ἐϖάταξεν ϖέτϱαν ϗ ἐϱϱύησαν ὕδατα ϗ χείμαϱϱοι ϰατεϰλύσϑησαν, μὴ ϗ ἄϱτον δύναται δȣ̃ναι ἢ ἑτοιμάσαι τϱάϖεζαν τῷ λαῷ αὐτȣ̃;
77:21 διὰ τȣ̃το ἤϰȣσεν ϰύϱιος ϗ ἀνεϐάλετο, ϗ ϖῦϱ ἀνήφϑη ἐν Ιαϰωϐ, ϗ ὀϱγὴ ἀνέϐη ἐϖὶ τὸν Ισϱαηλ,
77:22 ὅτι ȣ̓ϰ ἐϖίϛευσαν ἐν τῷ ϑεῷ ȣ̓δὲ ἤλϖισαν ἐϖὶ τὸ σωτήϱιον αὐτȣ̃.
77:23 ϗ ἐνετείλατο νεφέλαις ὑϖεϱάνωϑεν ϗ ϑύϱας ȣ̓ϱανȣ̃ ἀνέῳξεν
77:24 ϗ ἔϐϱεξεν αὐτοῖς μαννα φαγεῖν ϗ ἄϱτον ȣ̓ϱανȣ̃ ἔδωϰεν αὐτοῖς·
77:25 ἄϱτον ἀγγέλων ἔφαγεν ἄνϑϱωϖος, ἐϖισιτισμὸν ἀϖέϛειλεν αὐτοῖς εἰς ϖλησμονήν.
77:26 ἀϖῆϱεν νότον ἐξ ȣ̓ϱανȣ̃ ϗ ἐϖήγαγεν ἐν τῇ δυναϛείᾳ αὐτȣ̃ λίϐα
77:27 ϗ ἔϐϱεξεν ἐϖ’ αὐτȣ̀ς ὡσεὶ χȣ̃ν σάϱϰας ϗ ὡσεὶ ἄμμον ϑαλασσῶν ϖετεινὰ ϖτεϱωτά,
77:28 ϗ ἐϖέϖεσον εἰς μέσον τῆς ϖαϱεμϐολῆς αὐτῶν ϰύϰλῳ τῶν σϰηνωμάτων αὐτῶν,
77:29 ϗ ἐφάγοσαν ϗ ἐνεϖλήσϑησαν σφόδϱα, ϗ τὴν ἐϖιϑυμίαν αὐτῶν ἤνεγϰεν αὐτοῖς,
77:30 ȣ̓ϰ ἐϛεϱήϑησαν ἀϖὸ τῆς ἐϖιϑυμίας αὐτῶν. ἔτι τῆς ϐϱώσεως αὐτῶν ȣ̓́σης ἐν τῷ ϛόματι αὐτῶν
77:31 ϗ ὀϱγὴ τȣ̃ ϑεȣ̃ ἀνέϐη ἐϖ’ αὐτȣ̀ς ϗ ἀϖέϰτεινεν ἐν τοῖς ϖίοσιν αὐτῶν ϗ τȣ̀ς ἐϰλεϰτȣ̀ς τȣ̃ Ισϱαηλ συνεϖόδισεν.
77:32 ἐν ϖᾶσιν τȣ́τοις ἥμαϱτον ἔτι ϗ ȣ̓ϰ ἐϖίϛευσαν ἐν τοῖς ϑαυμασίοις αὐτȣ̃,
77:33 ϗ ἐξέλιϖον ἐν ματαιότητι αἱ ἡμέϱαι αὐτῶν ϗ τὰ ἔτη αὐτῶν μετὰ σϖȣδῆς.
77:34 ὅταν ἀϖέϰτεννεν αὐτȣ́ς, ἐξεζήτȣν αὐτὸν ϗ ἐϖέϛϱεφον ϗ ὤϱϑϱιζον ϖϱὸς τὸν ϑεὸν
77:35 ϗ ἐμνήσϑησαν ὅτι ὁ ϑεὸς ϐοηϑὸς αὐτῶν ἐϛιν ϗ ὁ ϑεὸς ὁ ὕψιϛος λυτϱωτὴς αὐτῶν ἐϛιν.
77:36 ϗ ἠϖάτησαν αὐτὸν ἐν τῷ ϛόματι αὐτῶν ϗ τῇ γλώσσῃ αὐτῶν ἐψεύσαντο αὐτῷ,
77:37 ἡ δὲ ϰαϱδία αὐτῶν ȣ̓ϰ εὐϑεῖα μετ’ αὐτȣ̃, ȣ̓δὲ ἐϖιϛώϑησαν ἐν τῇ διαϑήϰῃ αὐτȣ̃.
77:38 αὐτὸς δέ ἐϛιν οἰϰτίϱμων ϗ ἱλάσεται ταῖς ἁμαϱτίαις αὐτῶν ϗ ȣ̓ διαφϑεϱεῖ ϗ ϖληϑυνεῖ τȣ̃ ἀϖοϛϱέψαι τὸν ϑυμὸν αὐτȣ̃ ϗ ȣ̓χὶ ἐϰϰαύσει ϖᾶσαν τὴν ὀϱγὴν αὐτȣ̃·
77:39 ϗ ἐμνήσϑη ὅτι σάϱξ εἰσιν, ϖνεῦμα ϖοϱευόμενον ϗ ȣ̓ϰ ἐϖιϛϱέφον.
77:40 ϖοσάϰις ϖαϱεϖίϰϱαναν αὐτὸν ἐν τῇ ἐϱήμῳ, ϖαϱώϱγισαν αὐτὸν ἐν γῇ ἀνύδϱῳ;
77:41 ϗ ἐϖέϛϱεψαν ϗ ἐϖείϱασαν τὸν ϑεὸν ϗ τὸν ἅγιον τȣ̃ Ισϱαηλ ϖαϱώξυναν.
77:42 ȣ̓ϰ ἐμνήσϑησαν τῆς χειϱὸς αὐτȣ̃, ἡμέϱας, ἧς ἐλυτϱώσατο αὐτȣ̀ς ἐϰ χειϱὸς ϑλίϐοντος,
77:43 ὡς ἔϑετο ἐν Αἰγύϖτῳ τὰ σημεῖα αὐτȣ̃ ϗ τὰ τέϱατα αὐτȣ̃ ἐν ϖεδίῳ Τάνεως·
77:44 ϗ μετέϛϱεψεν εἰς αἷμα τȣ̀ς ϖοταμȣ̀ς αὐτῶν ϗ τὰ ὀμϐϱήματα αὐτῶν, ὅϖως μὴ ϖίωσιν·
77:45 ἐξαϖέϛειλεν εἰς αὐτȣ̀ς ϰυνόμυιαν, ϗ ϰατέφαγεν αὐτȣ́ς, ϗ ϐάτϱαχον, ϗ διέφϑειϱεν αὐτȣ́ς·
77:46 ϗ ἔδωϰεν τῇ ἐϱυσίϐῃ τὸν ϰαϱϖὸν αὐτῶν ϗ τȣ̀ς ϖόνȣς αὐτῶν τῇ ἀϰϱίδι·
77:47 ἀϖέϰτεινεν ἐν χαλάζῃ τὴν ἄμϖελον αὐτῶν ϗ τὰς συϰαμίνȣς αὐτῶν ἐν τῇ ϖάχνῃ·
77:48 ϗ ϖαϱέδωϰεν εἰς χάλαζαν τὰ ϰτήνη αὐτῶν ϗ τὴν ὕϖαϱξιν αὐτῶν τῷ ϖυϱί·
77:49 ἐξαϖέϛειλεν εἰς αὐτȣ̀ς ὀϱγὴν ϑυμȣ̃ αὐτȣ̃, ϑυμὸν ϗ ὀϱγὴν ϗ ϑλῖψιν, ἀϖοϛολὴν δι’ ἀγγέλων ϖονηϱῶν·
77:50 ὡδοϖοίησεν τϱίϐον τῇ ὀϱγῇ αὐτȣ̃, ȣ̓ϰ ἐφείσατο ἀϖὸ ϑανάτȣ τῶν ψυχῶν αὐτῶν ϗ τὰ ϰτήνη αὐτῶν εἰς ϑάνατον συνέϰλεισεν
77:51 ϗ ἐϖάταξεν ϖᾶν ϖϱωτότοϰον ἐν Αἰγύϖτῳ, ἀϖαϱχὴν τῶν ϖόνων αὐτῶν ἐν τοῖς σϰηνώμασι Χαμ.
77:52 ϗ ἀϖῆϱεν ὡς ϖϱόϐατα τὸν λαὸν αὐτȣ̃ ϗ ἀνήγαγεν αὐτȣ̀ς ὡς ϖοίμνιον ἐν ἐϱήμῳ
77:53 ϗ ὡδήγησεν αὐτȣ̀ς ἐν ἐλϖίδι, ϗ ȣ̓ϰ ἐδειλίασαν, ϗ τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς αὐτῶν ἐϰάλυψεν ϑάλασσα.
77:54 ϗ εἰσήγαγεν αὐτȣ̀ς εἰς ὅϱιον ἁγιάσματος αὐτȣ̃, ὄϱος τȣ̃το, ὃ ἐϰτήσατο ἡ δεξιὰ αὐτȣ̃,
77:55 ϗ ἐξέϐαλεν ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ αὐτῶν ἔϑνη ϗ ἐϰληϱοδότησεν αὐτȣ̀ς ἐν σχοινίῳ ϰληϱοδοσίας ϗ ϰατεσϰήνωσεν ἐν τοῖς σϰηνώμασιν αὐτῶν τὰς φυλὰς τȣ̃ Ισϱαηλ.
77:56 ϗ ἐϖείϱασαν ϗ ϖαϱεϖίϰϱαναν τὸν ϑεὸν τὸν ὕψιϛον ϗ τὰ μαϱτύϱια αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἐφυλάξαντο
77:57 ϗ ἀϖέϛϱεψαν ϗ ἠσυνϑέτησαν ϰαϑὼς ϗ οἱ ϖατέϱες αὐτῶν ϗ μετεϛϱάφησαν εἰς τόξον ϛϱεϐλὸν
77:58 ϗ ϖαϱώϱγισαν αὐτὸν ἐν τοῖς ϐȣνοῖς αὐτῶν ϗ ἐν τοῖς γλυϖτοῖς αὐτῶν ϖαϱεζήλωσαν αὐτόν.
77:59 ἤϰȣσεν ὁ ϑεὸς ϗ ὑϖεϱεῖδεν ϗ ἐξȣδένωσεν σφόδϱα τὸν Ισϱαηλ
77:60 ϗ ἀϖώσατο τὴν σϰηνὴν Σηλωμ, σϰήνωμα αὐτȣ̃, ȣ̔͂ ϰατεσϰήνωσεν ἐν ἀνϑϱώϖοις.
77:61 ϗ ϖαϱέδωϰεν εἰς αἰχμαλωσίαν τὴν ἰσχὺν αὐτῶν ϗ τὴν ϰαλλονὴν αὐτῶν εἰς χεῖϱας ἐχϑϱȣ̃
77:62 ϗ συνέϰλεισεν εἰς ῥομφαίαν τὸν λαὸν αὐτȣ̃ ϗ τὴν ϰληϱονομίαν αὐτȣ̃ ὑϖεϱεῖδεν.
77:63 τȣ̀ς νεανίσϰȣς αὐτῶν ϰατέφαγεν ϖῦϱ, ϗ αἱ ϖαϱϑένοι αὐτῶν ȣ̓ϰ ἐϖενϑήϑησαν·
77:64 οἱ ἱεϱεῖς αὐτῶν ἐν ῥομφαίᾳ ἔϖεσαν, ϗ αἱ χῆϱαι αὐτῶν ȣ̓ ϰλαυσϑήσονται.
77:65 ϗ ἐξηγέϱϑη ὡς ὁ ὑϖνῶν ϰύϱιος, ὡς δυνατὸς ϰεϰϱαιϖαληϰὼς ἐξ οἴνȣ,
77:66 ϗ ἐϖάταξεν τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς αὐτȣ̃ εἰς τὰ ὀϖίσω ὄνειδος αἰώνιον ἔδωϰεν αὐτοῖς.
77:67 ϗ ἀϖώσατο τὸ σϰήνωμα Ιωσηφ ϗ τὴν φυλὴν Εφϱαιμ ȣ̓ϰ ἐξελέξατο·
77:68 ϗ ἐξελέξατο τὴν φυλὴν Ιȣδα, τὸ ὄϱος τὸ Σιων, ὃ ἠγάϖησεν,
77:69 ϗ ᾠϰοδόμησεν ὡς μονοϰεϱώτων τὸ ἁγίασμα αὐτȣ̃, ἐν τῇ γῇ ἐϑεμελίωσεν αὐτὴν εἰς τὸν αἰῶνα.
77:70 ϗ ἐξελέξατο Δαυιδ τὸν δȣ̃λον αὐτȣ̃ ϗ ἀνέλαϐεν αὐτὸν ἐϰ τῶν ϖοιμνίων τῶν ϖϱοϐάτων,
77:71 ἐξόϖισϑεν τῶν λοχευομένων ἔλαϐεν αὐτὸν ϖοιμαίνειν Ιαϰωϐ τὸν λαὸν αὐτȣ̃ ϗ Ισϱαηλ τὴν ϰληϱονομίαν αὐτȣ̃,
77:72 ϗ ἐϖοίμανεν αὐτȣ̀ς ἐν τῇ ἀϰαϰίᾳ τῆς ϰαϱδίας αὐτȣ̃ ϗ ἐν ταῖς συνέσεσι τῶν χειϱῶν αὐτȣ̃ ὡδήγησεν αὐτȣ́ς.
78:1 Ψαλμὸς τῷ Ασαφ. Ὁ ϑεός, ἤλϑοσαν ἔϑνη εἰς τὴν ϰληϱονομίαν σȣ, ἐμίαναν τὸν ναὸν τὸν ἅγιόν σȣ, ἔϑεντο Ιεϱȣσαλημ εἰς ὀϖωϱοφυλάϰιον.
78:2 ἔϑεντο τὰ ϑνησιμαῖα τῶν δȣ́λων σȣ ϐϱώματα τοῖς ϖετεινοῖς τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃, τὰς σάϱϰας τῶν ὁσίων σȣ τοῖς ϑηϱίοις τῆς γῆς·
78:3 ἐξέχεαν τὸ αἷμα αὐτῶν ὡς ὕδωϱ ϰύϰλῳ Ιεϱȣσαλημ, ϗ ȣ̓ϰ ἦν ὁ ϑάϖτων.
78:4 ἐγενήϑημεν ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν, μυϰτηϱισμὸς ϗ χλευασμὸς τοῖς ϰύϰλῳ ἡμῶν.
78:5 ἕως ϖότε, ϰύϱιε, ὀϱγισϑήσῃ εἰς τέλος, ἐϰϰαυϑήσεται ὡς ϖῦϱ ὁ ζῆλός σȣ;
78:6 ἔϰχεον τὴν ὀϱγήν σȣ ἐϖὶ ἔϑνη τὰ μὴ γινώσϰοντά σε ϗ ἐϖὶ ϐασιλείας, αἳ τὸ ὄνομά σȣ ȣ̓ϰ ἐϖεϰαλέσαντο,
78:7 ὅτι ϰατέφαγον τὸν Ιαϰωϐ ϗ τὸν τόϖον αὐτȣ̃ ἠϱήμωσαν.
78:8 μὴ μνησϑῇς ἡμῶν ἀνομιῶν ἀϱχαίων· ταχὺ ϖϱοϰαταλαϐέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰϰτιϱμοί σȣ, ὅτι ἐϖτωχεύσαμεν σφόδϱα.
78:9 ϐοήϑησον ἡμῖν, ὁ ϑεὸς ὁ σωτὴϱ ἡμῶν· ἕνεϰα τῆς δόξης τȣ̃ ὀνόματός σȣ, ϰύϱιε, ῥῦσαι ἡμᾶς ϗ ἱλάσϑητι ταῖς ἁμαϱτίαις ἡμῶν ἕνεϰα τȣ̃ ὀνόματός σȣ,
78:10 μήϖοτε εἴϖωσιν τὰ ἔϑνη Πȣ̃ ἐϛιν ὁ ϑεὸς αὐτῶν; ϗ γνωσϑήτω ἐν τοῖς ἔϑνεσιν ἐνώϖιον τῶν ὀφϑαλμῶν ἡμῶν ἡ ἐϰδίϰησις τȣ̃ αἵματος τῶν δȣ́λων σȣ τȣ̃ ἐϰϰεχυμένȣ.
78:11 εἰσελϑάτω ἐνώϖιόν σȣ ὁ ϛεναγμὸς τῶν ϖεϖεδημένων, ϰατὰ τὴν μεγαλωσύνην τȣ̃ ϐϱαχίονός σȣ ϖεϱιϖοίησαι τȣ̀ς υἱȣ̀ς τῶν τεϑανατωμένων.
78:12 ἀϖόδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν ἑϖταϖλασίονα εἰς τὸν ϰόλϖον αὐτῶν τὸν ὀνειδισμὸν αὐτῶν, ὃν ὠνείδισάν σε, ϰύϱιε.
78:13 ἡμεῖς δὲ λαός σȣ ϗ ϖϱόϐατα τῆς νομῆς σȣ ἀνϑομολογησόμεϑά σοι εἰς τὸν αἰῶνα, εἰς γενεὰν ϗ γενεὰν ἐξαγγελȣ̃μεν τὴν αἴνεσίν σȣ.
79:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ τῶν ἀλλοιωϑησομένων· μαϱτύϱιον τῷ Ασαφ, ψαλμὸς ὑϖὲϱ τȣ̃ Ἀσσυϱίȣ.
79:2 Ὁ ϖοιμαίνων τὸν Ισϱαηλ, ϖϱόσχες, ὁ ὁδηγῶν ὡσεὶ ϖϱόϐατα τὸν Ιωσηφ, ὁ ϰαϑήμενος ἐϖὶ τῶν χεϱȣϐιν, ἐμφάνηϑι.
79:3 ἐναντίον Εφϱαιμ ϗ Βενιαμιν ϗ Μανασση ἐξέγειϱον τὴν δυναϛείαν σȣ ϗ ἐλϑὲ εἰς τὸ σῶσαι ἡμᾶς.
79:4 ὁ ϑεός, ἐϖίϛϱεψον ἡμᾶς ϗ ἐϖίφανον τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ, ϗ σωϑησόμεϑα.
79:5 ϰύϱιε ὁ ϑεὸς τῶν δυνάμεων, ἕως ϖότε ὀϱγίζῃ ἐϖὶ τὴν ϖϱοσευχὴν τȣ̃ δȣ́λȣ σȣ,
79:6 ψωμιεῖς ἡμᾶς ἄϱτον δαϰϱύων ϗ ϖοτιεῖς ἡμᾶς ἐν δάϰϱυσιν ἐν μέτϱῳ;
79:7 ἔϑȣ ἡμᾶς εἰς ἀντιλογίαν τοῖς γείτοσιν ἡμῶν, ϗ οἱ ἐχϑϱοὶ ἡμῶν ἐμυϰτήϱισαν ἡμᾶς.
79:8 ϰύϱιε ὁ ϑεὸς τῶν δυνάμεων, ἐϖίϛϱεψον ἡμᾶς ϗ ἐϖίφανον τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ, ϗ σωϑησόμεϑα. διάψαλμα.
79:9 ἄμϖελον ἐξ Αἰγύϖτȣ μετῆϱας, ἐξέϐαλες ἔϑνη ϗ ϰατεφύτευσας αὐτήν·
79:10 ὡδοϖοίησας ἔμϖϱοσϑεν αὐτῆς ϗ ϰατεφύτευσας τὰς ῥίζας αὐτῆς, ϗ ἐϖλήσϑη ἡ γῆ.
79:11 ἐϰάλυψεν ὄϱη ἡ σϰιὰ αὐτῆς ϗ αἱ ἀναδενδϱάδες αὐτῆς τὰς ϰέδϱȣς τȣ̃ ϑεȣ̃·
79:12 ἐξέτεινεν τὰ ϰλήματα αὐτῆς ἕως ϑαλάσσης ϗ ἕως ϖοταμȣ̃ τὰς ϖαϱαφυάδας αὐτῆς.
79:13 ἵνα τί ϰαϑεῖλες τὸν φϱαγμὸν αὐτῆς ϗ τϱυγῶσιν αὐτὴν ϖάντες οἱ ϖαϱαϖοϱευόμενοι τὴν ὁδόν;
79:14 ἐλυμήνατο αὐτὴν σῦς ἐϰ δϱυμȣ̃, ϗ μονιὸς ἄγϱιος ϰατενεμήσατο αὐτήν.
79:15 ὁ ϑεὸς τῶν δυνάμεων, ἐϖίϛϱεψον δή, ἐϖίϐλεψον ἐξ ȣ̓ϱανȣ̃ ϗ ἰδὲ ϗ ἐϖίσϰεψαι τὴν ἄμϖελον ταύτην
79:16 ϗ ϰατάϱτισαι αὐτήν, ἣν ἐφύτευσεν ἡ δεξιά σȣ, ϗ ἐϖὶ υἱὸν ἀνϑϱώϖȣ, ὃν ἐϰϱαταίωσας σεαυτῷ.
79:17 ἐμϖεϖυϱισμένη ϖυϱὶ ϗ ἀνεσϰαμμένη· ἀϖὸ ἐϖιτιμήσεως τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ σȣ ἀϖολȣ̃νται.
79:18 γενηϑήτω ἡ χείϱ σȣ ἐϖ’ ἄνδϱα δεξιᾶς σȣ ϗ ἐϖὶ υἱὸν ἀνϑϱώϖȣ, ὃν ἐϰϱαταίωσας σεαυτῷ·
79:19 ϗ ȣ̓ μὴ ἀϖοϛῶμεν ἀϖὸ σȣ̃, ζωώσεις ἡμᾶς, ϗ τὸ ὄνομά σȣ ἐϖιϰαλεσόμεϑα.
79:20 ϰύϱιε ὁ ϑεὸς τῶν δυνάμεων, ἐϖίϛϱεψον ἡμᾶς ϗ ἐϖίφανον τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ, ϗ σωϑησόμεϑα.
80:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ τῶν ληνῶν· τῷ Ασαφ ψαλμός.
80:2 Ἀγαλλιᾶσϑε τῷ ϑεῷ τῷ ϐοηϑῷ ἡμῶν, ἀλαλάξατε τῷ ϑεῷ Ιαϰωϐ·
80:3 λάϐετε ψαλμὸν ϗ δότε τύμϖανον, ψαλτήϱιον τεϱϖνὸν μετὰ ϰιϑάϱας·
80:4 σαλϖίσατε ἐν νεομηνίᾳ σάλϖιγγι, ἐν εὐσήμῳ ἡμέϱᾳ ἑοϱτῆς ἡμῶν·
80:5 ὅτι ϖϱόϛαγμα τῷ Ισϱαηλ ἐϛὶν ϗ ϰϱίμα τῷ ϑεῷ Ιαϰωϐ.
80:6 μαϱτύϱιον ἐν τῷ Ιωσηφ ἔϑετο αὐτὸν ἐν τῷ ἐξελϑεῖν αὐτὸν ἐϰ γῆς Αἰγύϖτȣ· γλῶσσαν, ἣν ȣ̓ϰ ἔγνω, ἤϰȣσεν·
80:7 ἀϖέϛησεν ἀϖὸ ἄϱσεων τὸν νῶτον αὐτȣ̃, αἱ χεῖϱες αὐτȣ̃ ἐν τῷ ϰοφίνῳ ἐδȣ́λευσαν.
80:8 Ἐν ϑλίψει ἐϖεϰαλέσω με, ϗ ἐϱϱυσάμην σε· ἐϖήϰȣσά σȣ ἐν ἀϖοϰϱύφῳ ϰαταιγίδος, ἐδοϰίμασά σε ἐϖὶ ὕδατος ἀντιλογίας. διάψαλμα.
80:9 ἄϰȣσον, λαός μȣ, ϗ διαμαϱτύϱομαί σοι· Ισϱαηλ, ἐὰν ἀϰȣ́σῃς μȣ,
80:10 ȣ̓ϰ ἔϛαι ἐν σοὶ ϑεὸς ϖϱόσφατος, ȣ̓δὲ ϖϱοσϰυνήσεις ϑεῷ ἀλλοτϱίῳ·
80:11 ἐγὼ γάϱ εἰμι ϰύϱιος ὁ ϑεός σȣ ὁ ἀναγαγών σε ἐϰ γῆς Αἰγύϖτȣ· ϖλάτυνον τὸ ϛόμα σȣ, ϗ ϖληϱώσω αὐτό.
80:12 ϗ ȣ̓ϰ ἤϰȣσεν ὁ λαός μȣ τῆς φωνῆς μȣ, ϗ Ισϱαηλ ȣ̓ ϖϱοσέσχεν μοι·
80:13 ϗ ἐξαϖέϛειλα αὐτȣ̀ς ϰατὰ τὰ ἐϖιτηδεύματα τῶν ϰαϱδιῶν αὐτῶν, ϖοϱεύσονται ἐν τοῖς ἐϖιτηδεύμασιν αὐτῶν.
80:14 εἰ ὁ λαός μȣ ἤϰȣσέν μȣ, Ισϱαηλ ταῖς ὁδοῖς μȣ εἰ ἐϖοϱεύϑη,
80:15 ἐν τῷ μηδενὶ ἂν τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς αὐτῶν ἐταϖείνωσα ϗ ἐϖὶ τȣ̀ς ϑλίϐοντας αὐτȣ̀ς ἐϖέϐαλον τὴν χεῖϱά μȣ.
80:16 οἱ ἐχϑϱοὶ ϰυϱίȣ ἐψεύσαντο αὐτῷ, ϗ ἔϛαι ὁ ϰαιϱὸς αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα.
80:17 ϗ ἐψώμισεν αὐτȣ̀ς ἐϰ ϛέατος ϖυϱȣ̃ ϗ ἐϰ ϖέτϱας μέλι ἐχόϱτασεν αὐτȣ́ς.
81:1 Ψαλμὸς τῷ Ασαφ. Ὁ ϑεὸς ἔϛη ἐν συναγωγῇ ϑεῶν, ἐν μέσῳ δὲ ϑεȣ̀ς διαϰϱίνει
81:2 Ἕως ϖότε ϰϱίνετε ἀδιϰίαν ϗ ϖϱόσωϖα ἁμαϱτωλῶν λαμϐάνετε; διάψαλμα.
81:3 ϰϱίνατε ὀϱφανὸν ϗ ϖτωχόν, ταϖεινὸν ϗ ϖένητα διϰαιώσατε·
81:4 ἐξέλεσϑε ϖένητα ϗ ϖτωχόν, ἐϰ χειϱὸς ἁμαϱτωλȣ̃ ῥύσασϑε.
81:5 ȣ̓ϰ ἔγνωσαν ȣ̓δὲ συνῆϰαν, ἐν σϰότει διαϖοϱεύονται· σαλευϑήσονται ϖάντα τὰ ϑεμέλια τῆς γῆς.
81:6 ἐγὼ εἶϖα Θεοί ἐϛε ϗ υἱοὶ ὑψίϛȣ ϖάντες·
81:7 ὑμεῖς δὲ ὡς ἄνϑϱωϖοι ἀϖοϑνῄσϰετε ϗ ὡς εἷς τῶν ἀϱχόντων ϖίϖτετε.
81:8 ἀνάϛα, ὁ ϑεός, ϰϱῖνον τὴν γῆν, ὅτι σὺ ϰαταϰληϱονομήσεις ἐν ϖᾶσιν τοῖς ἔϑνεσιν.
82:1 Ὠιδὴ ψαλμȣ̃ τῷ Ασαφ.
82:2 Ὁ ϑεός, τίς ὁμοιωϑήσεταί σοι; μὴ σιγήσῃς μηδὲ ϰαταϖϱαύνῃς, ὁ ϑεός·
82:3 ὅτι ἰδȣ̀ οἱ ἐχϑϱοί σȣ ἤχησαν, ϗ οἱ μισȣ̃ντές σε ἦϱαν ϰεφαλήν,
82:4 ἐϖὶ τὸν λαόν σȣ ϰατεϖανȣϱγεύσαντο γνώμην ϗ ἐϐȣλεύσαντο ϰατὰ τῶν ἁγίων σȣ·
82:5 εἶϖαν Δεῦτε ϗ ἐξολεϑϱεύσωμεν αὐτȣ̀ς ἐξ ἔϑνȣς, ϗ ȣ̓ μὴ μνησϑῇ τὸ ὄνομα Ισϱαηλ ἔτι.
82:6 ὅτι ἐϐȣλεύσαντο ἐν ὁμονοίᾳ ἐϖὶ τὸ αὐτό, ϰατὰ σȣ̃ διαϑήϰην διέϑεντο
82:7 τὰ σϰηνώματα τῶν Ιδȣμαίων ϗ οἱ Ισμαηλῖται, Μωαϐ ϗ οἱ Αγαϱηνοί,
82:8 Γεϐαλ ϗ Αμμων ϗ Αμαληϰ ϗ ἀλλόφυλοι μετὰ τῶν ϰατοιϰȣ́ντων Τύϱον·
82:9 ϗ γὰϱ ϗ Ασσȣϱ συμϖαϱεγένετο μετ’ αὐτῶν, ἐγενήϑησαν εἰς ἀντίλημψιν τοῖς υἱοῖς Λωτ. διάψαλμα.
82:10 ϖοίησον αὐτοῖς ὡς τῇ Μαδιαμ ϗ τῷ Σισαϱα, ὡς ὁ Ιαϐιν ἐν τῷ χειμάϱϱῳ Κισων·
82:11 ἐξωλεϑϱεύϑησαν ἐν Αενδωϱ, ἐγενήϑησαν ὡσεὶ ϰόϖϱος τῇ γῇ.
82:12 ϑȣ̃ τȣ̀ς ἄϱχοντας αὐτῶν ὡς τὸν Ωϱηϐ ϗ Ζηϐ ϗ Ζεϐεε ϗ Σαλμανα ϖάντας τȣ̀ς ἄϱχοντας αὐτῶν,
82:13 οἵτινες εἶϖαν Κληϱονομήσωμεν ἑαυτοῖς τὸ ἁγιαϛήϱιον τȣ̃ ϑεȣ̃.
82:14 ὁ ϑεός μȣ, ϑȣ̃ αὐτȣ̀ς ὡς τϱοχόν, ὡς ϰαλάμην ϰατὰ ϖϱόσωϖον ἀνέμȣ·
82:15 ὡσεὶ ϖῦϱ, ὃ διαφλέξει δϱυμόν, ὡς εἰ φλὸξ ϰαταϰαύσαι ὄϱη,
82:16 ȣ̔́τως ϰαταδιώξεις αὐτȣ̀ς ἐν τῇ ϰαταιγίδι σȣ ϗ ἐν τῇ ὀϱγῇ σȣ ταϱάξεις αὐτȣ́ς.
82:17 ϖλήϱωσον τὰ ϖϱόσωϖα αὐτῶν ἀτιμίας, ϗ ζητήσȣσιν τὸ ὄνομά σȣ, ϰύϱιε.
82:18 αἰσχυνϑήτωσαν ϗ ταϱαχϑήτωσαν εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος ϗ ἐντϱαϖήτωσαν ϗ ἀϖολέσϑωσαν
82:19 ϗ γνώτωσαν ὅτι ὄνομά σοι ϰύϱιος, σὺ μόνος ὕψιϛος ἐϖὶ ϖᾶσαν τὴν γῆν.
83:1 Εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ τῶν ληνῶν· τοῖς υἱοῖς Κοϱε ψαλμός.
83:2 Ὡς ἀγαϖητὰ τὰ σϰηνώματά σȣ, ϰύϱιε τῶν δυνάμεων.
83:3 ἐϖιϖοϑεῖ ϗ ἐϰλείϖει ἡ ψυχή μȣ εἰς τὰς αὐλὰς τȣ̃ ϰυϱίȣ, ἡ ϰαϱδία μȣ ϗ ἡ σάϱξ μȣ ἠγαλλιάσαντο ἐϖὶ ϑεὸν ζῶντα.
83:4 ϗ γὰϱ ϛϱȣϑίον εὗϱεν ἑαυτῷ οἰϰίαν ϗ τϱυγὼν νοσσιὰν ἑαυτῇ, ȣ̔͂ ϑήσει τὰ νοσσία αὐτῆς, τὰ ϑυσιαϛήϱιά σȣ, ϰύϱιε τῶν δυνάμεων, ὁ ϐασιλεύς μȣ ϗ ὁ ϑεός μȣ.
83:5 μαϰάϱιοι οἱ ϰατοιϰȣ̃ντες ἐν τῷ οἴϰῳ σȣ, εἰς τȣ̀ς αἰῶνας τῶν αἰώνων αἰνέσȣσίν σε. διάψαλμα.
83:6 μαϰάϱιος ἀνήϱ, ȣ̔͂ ἐϛιν ἡ ἀντίλημψις αὐτȣ̃ ϖαϱὰ σȣ̃, ϰύϱιε· ἀναϐάσεις ἐν τῇ ϰαϱδίᾳ αὐτȣ̃ διέϑετο
83:7 ἐν τῇ ϰοιλάδι τȣ̃ ϰλαυϑμῶνος εἰς τόϖον, ὃν ἔϑετο· ϗ γὰϱ εὐλογίας δώσει ὁ νομοϑετῶν.
83:8 ϖοϱεύσονται ἐϰ δυνάμεως εἰς δύναμιν, ὀφϑήσεται ὁ ϑεὸς τῶν ϑεῶν ἐν Σιων.
83:9 ϰύϱιε ὁ ϑεὸς τῶν δυνάμεων, εἰσάϰȣσον τῆς ϖϱοσευχῆς μȣ ἐνώτισαι, ὁ ϑεὸς Ιαϰωϐ. διάψαλμα.
83:10 ὑϖεϱασϖιϛὰ ἡμῶν, ἰδέ, ὁ ϑεός, ϗ ἐϖίϐλεψον ἐϖὶ τὸ ϖϱόσωϖον τȣ̃ χϱιϛȣ̃ σȣ.
83:11 ὅτι ϰϱείσσων ἡμέϱα μία ἐν ταῖς αὐλαῖς σȣ ὑϖὲϱ χιλιάδας· ἐξελεξάμην ϖαϱαϱϱιϖτεῖσϑαι ἐν τῷ οἴϰῳ τȣ̃ ϑεȣ̃ μᾶλλον ἢ οἰϰεῖν ἐν σϰηνώμασιν ἁμαϱτωλῶν.
83:12 ὅτι ἔλεον ϗ ἀλήϑειαν ἀγαϖᾷ ϰύϱιος ὁ ϑεός, χάϱιν ϗ δόξαν δώσει· ϰύϱιος ȣ̓ ϛεϱήσει τὰ ἀγαϑὰ τȣ̀ς ϖοϱευομένȣς ἐν ἀϰαϰίᾳ.
83:13 ϰύϱιε τῶν δυνάμεων, μαϰάϱιος ἄνϑϱωϖος ὁ ἐλϖίζων ἐϖὶ σέ.
84:1 Εἰς τὸ τέλος· τοῖς υἱοῖς Κοϱε ψαλμός.
84:2 Εὐδόϰησας, ϰύϱιε, τὴν γῆν σȣ, ἀϖέϛϱεψας τὴν αἰχμαλωσίαν Ιαϰωϐ·
84:3 ἀφῆϰας τὰς ἀνομίας τῷ λαῷ σȣ, ἐϰάλυψας ϖάσας τὰς ἁμαϱτίας αὐτῶν. διάψαλμα.
84:4 ϰατέϖαυσας ϖᾶσαν τὴν ὀϱγήν σȣ, ἀϖέϛϱεψας ἀϖὸ ὀϱγῆς ϑυμȣ̃ σȣ.
84:5 ἐϖίϛϱεψον ἡμᾶς, ὁ ϑεὸς τῶν σωτηϱίων ἡμῶν, ϗ ἀϖόϛϱεψον τὸν ϑυμόν σȣ ἀφ’ ἡμῶν.
84:6 μὴ εἰς τὸν αἰῶνα ὀϱγισϑήσῃ ἡμῖν ἢ διατενεῖς τὴν ὀϱγήν σȣ ἀϖὸ γενεᾶς εἰς γενεάν;
84:7 ὁ ϑεός, σὺ ἐϖιϛϱέψας ζωώσεις ἡμᾶς, ϗ ὁ λαός σȣ εὐφϱανϑήσεται ἐϖὶ σοί.
84:8 δεῖξον ἡμῖν, ϰύϱιε, τὸ ἔλεός σȣ ϗ τὸ σωτήϱιόν σȣ δῴης ἡμῖν.
84:9 ἀϰȣ́σομαι τί λαλήσει ἐν ἐμοὶ ϰύϱιος ὁ ϑεός, ὅτι λαλήσει εἰϱήνην ἐϖὶ τὸν λαὸν αὐτȣ̃ ϗ ἐϖὶ τȣ̀ς ὁσίȣς αὐτȣ̃ ϗ ἐϖὶ τȣ̀ς ἐϖιϛϱέφοντας ϖϱὸς αὐτὸν ϰαϱδίαν.
84:10 ϖλὴν ἐγγὺς τῶν φοϐȣμένων αὐτὸν τὸ σωτήϱιον αὐτȣ̃ τȣ̃ ϰατασϰηνῶσαι δόξαν ἐν τῇ γῇ ἡμῶν.
84:11 ἔλεος ϗ ἀλήϑεια συνήντησαν, διϰαιοσύνη ϗ εἰϱήνη ϰατεφίλησαν·
84:12 ἀλήϑεια ἐϰ τῆς γῆς ἀνέτειλεν, ϗ διϰαιοσύνη ἐϰ τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃ διέϰυψεν.
84:13 ϗ γὰϱ ὁ ϰύϱιος δώσει χϱηϛότητα, ϗ ἡ γῆ ἡμῶν δώσει τὸν ϰαϱϖὸν αὐτῆς·
84:14 διϰαιοσύνη ἐναντίον αὐτȣ̃ ϖϱοϖοϱεύσεται ϗ ϑήσει εἰς ὁδὸν τὰ διαϐήματα αὐτȣ̃.
85:1 Πϱοσευχὴ τῷ Δαυιδ. Κλῖνον, ϰύϱιε, τὸ ȣ̓͂ς σȣ ϗ ἐϖάϰȣσόν μȣ, ὅτι ϖτωχὸς ϗ ϖένης εἰμὶ ἐγώ.
85:2 φύλαξον τὴν ψυχήν μȣ, ὅτι ὅσιός εἰμι· σῶσον τὸν δȣ̃λόν σȣ, ὁ ϑεός μȣ, τὸν ἐλϖίζοντα ἐϖὶ σέ.
85:3 ἐλέησόν με, ϰύϱιε, ὅτι ϖϱὸς σὲ ϰεϰϱάξομαι ὅλην τὴν ἡμέϱαν.
85:4 εὔφϱανον τὴν ψυχὴν τȣ̃ δȣ́λȣ σȣ, ὅτι ϖϱὸς σέ, ϰύϱιε, ἦϱα τὴν ψυχήν μȣ.
85:5 ὅτι σύ, ϰύϱιε, χϱηϛὸς ϗ ἐϖιειϰὴς ϗ ϖολυέλεος ϖᾶσι τοῖς ἐϖιϰαλȣμένοις σε.
85:6 ἐνώτισαι, ϰύϱιε, τὴν ϖϱοσευχήν μȣ ϗ ϖϱόσχες τῇ φωνῇ τῆς δεήσεώς μȣ.
85:7 ἐν ἡμέϱᾳ ϑλίψεώς μȣ ἐϰέϰϱαξα ϖϱὸς σέ, ὅτι εἰσήϰȣσάς μȣ.
85:8 ȣ̓ϰ ἔϛιν ὅμοιός σοι ἐν ϑεοῖς, ϰύϱιε, ϗ ȣ̓ϰ ἔϛιν ϰατὰ τὰ ἔϱγα σȣ.
85:9 ϖάντα τὰ ἔϑνη, ὅσα ἐϖοίησας, ἥξȣσιν ϗ ϖϱοσϰυνήσȣσιν ἐνώϖιόν σȣ, ϰύϱιε, ϗ δοξάσȣσιν τὸ ὄνομά σȣ,
85:10 ὅτι μέγας εἶ σὺ ϗ ϖοιῶν ϑαυμάσια, σὺ εἶ ὁ ϑεὸς μόνος ὁ μέγας.
85:11 ὁδήγησόν με, ϰύϱιε, τῇ ὁδῷ σȣ, ϗ ϖοϱεύσομαι ἐν τῇ ἀληϑείᾳ σȣ· εὐφϱανϑήτω ἡ ϰαϱδία μȣ τȣ̃ φοϐεῖσϑαι τὸ ὄνομά σȣ.
85:12 ἐξομολογήσομαί σοι, ϰύϱιε ὁ ϑεός μȣ, ἐν ὅλῃ ϰαϱδίᾳ μȣ ϗ δοξάσω τὸ ὄνομά σȣ εἰς τὸν αἰῶνα,
85:13 ὅτι τὸ ἔλεός σȣ μέγα ἐϖ’ ἐμὲ ϗ ἐϱϱύσω τὴν ψυχήν μȣ ἐξ ᾅδȣ ϰατωτάτȣ.
85:14 ὁ ϑεός, ϖαϱάνομοι ἐϖανέϛησαν ἐϖ’ ἐμέ, ϗ συναγωγὴ ϰϱαταιῶν ἐζήτησαν τὴν ψυχήν μȣ ϗ ȣ̓ ϖϱοέϑεντό σε ἐνώϖιον αὐτῶν.
85:15 ϗ σύ, ϰύϱιε ὁ ϑεός, οἰϰτίϱμων ϗ ἐλεήμων, μαϰϱόϑυμος ϗ ϖολυέλεος ϗ ἀληϑινός.
85:16 ἐϖίϐλεψον ἐϖ’ ἐμὲ ϗ ἐλέησόν με, δὸς τὸ ϰϱάτος σȣ τῷ ϖαιδί σȣ ϗ σῶσον τὸν υἱὸν τῆς ϖαιδίσϰης σȣ.
85:17 ϖοίησον μετ’ ἐμȣ̃ σημεῖον εἰς ἀγαϑόν, ϗ ἰδέτωσαν οἱ μισȣ̃ντές με ϗ αἰσχυνϑήτωσαν, ὅτι σύ, ϰύϱιε, ἐϐοήϑησάς μοι ϗ ϖαϱεϰάλεσάς με.
86:1 Τοῖς υἱοῖς Κοϱε ψαλμὸς ᾠδῆς. Οἱ ϑεμέλιοι αὐτȣ̃ ἐν τοῖς ὄϱεσιν τοῖς ἁγίοις·
86:2 ἀγαϖᾷ ϰύϱιος τὰς ϖύλας Σιων ὑϖὲϱ ϖάντα τὰ σϰηνώματα Ιαϰωϐ.
86:3 δεδοξασμένα ἐλαλήϑη ϖεϱὶ σȣ̃, ἡ ϖόλις τȣ̃ ϑεȣ̃. διάψαλμα.
86:4 μνησϑήσομαι Ρααϐ ϗ Βαϐυλῶνος τοῖς γινώσϰȣσίν με· ϗ ἰδȣ̀ ἀλλόφυλοι ϗ Τύϱος ϗ λαὸς Αἰϑιόϖων, ȣ̔͂τοι ἐγενήϑησαν ἐϰεῖ.
86:5 Μήτηϱ Σιων, ἐϱεῖ ἄνϑϱωϖος, ϗ ἄνϑϱωϖος ἐγενήϑη ἐν αὐτῇ, ϗ αὐτὸς ἐϑεμελίωσεν αὐτὴν ὁ ὕψιϛος.
86:6 ϰύϱιος διηγήσεται ἐν γϱαφῇ λαῶν ϗ ἀϱχόντων τȣ́των τῶν γεγενημένων ἐν αὐτῇ. διάψαλμα.
86:7 ὡς εὐφϱαινομένων ϖάντων ἡ ϰατοιϰία ἐν σοί.
87:1 Ὠιδὴ ψαλμȣ̃ τοῖς υἱοῖς Κοϱε· εἰς τὸ τέλος, ὑϖὲϱ μαελεϑ τȣ̃ ἀϖοϰϱιϑῆναι· συνέσεως Αιμαν τῷ Ισϱαηλίτῃ.
87:2 Κύϱιε ὁ ϑεὸς τῆς σωτηϱίας μȣ, ἡμέϱας ἐϰέϰϱαξα ϗ ἐν νυϰτὶ ἐναντίον σȣ·
87:3 εἰσελϑάτω ἐνώϖιόν σȣ ἡ ϖϱοσευχή μȣ, ϰλῖνον τὸ ȣ̓͂ς σȣ εἰς τὴν δέησίν μȣ, ϰύϱιε.
87:4 ὅτι ἐϖλήσϑη ϰαϰῶν ἡ ψυχή μȣ, ϗ ἡ ζωή μȣ τῷ ᾅδῃ ἤγγισεν·
87:5 ϖϱοσελογίσϑην μετὰ τῶν ϰαταϐαινόντων εἰς λάϰϰον, ἐγενήϑην ὡς ἄνϑϱωϖος ἀϐοήϑητος ἐν νεϰϱοῖς ἐλεύϑεϱος,
87:6 ὡσεὶ τϱαυματίαι ἐϱϱιμμένοι ϰαϑεύδοντες ἐν τάφῳ, ὧν ȣ̓ϰ ἐμνήσϑης ἔτι ϗ αὐτοὶ ἐϰ τῆς χειϱός σȣ ἀϖώσϑησαν.
87:7 ἔϑεντό με ἐν λάϰϰῳ ϰατωτάτῳ, ἐν σϰοτεινοῖς ϗ ἐν σϰιᾷ ϑανάτȣ.
87:8 ἐϖ’ ἐμὲ ἐϖεϛηϱίχϑη ὁ ϑυμός σȣ, ϗ ϖάντας τȣ̀ς μετεωϱισμȣ́ς σȣ ἐϖ’ ἐμὲ ἐϖήγαγες. διάψαλμα.
87:9 ἐμάϰϱυνας τȣ̀ς γνωϛȣ́ς μȣ ἀϖ’ ἐμȣ̃, ἔϑεντό με ϐδέλυγμα ἑαυτοῖς, ϖαϱεδόϑην ϗ ȣ̓ϰ ἐξεϖοϱευόμην.
87:10 οἱ ὀφϑαλμοί μȣ ἠσϑένησαν ἀϖὸ ϖτωχείας· ἐϰέϰϱαξα ϖϱὸς σέ, ϰύϱιε, ὅλην τὴν ἡμέϱαν, διεϖέτασα ϖϱὸς σὲ τὰς χεῖϱάς μȣ
87:11 Μὴ τοῖς νεϰϱοῖς ϖοιήσεις ϑαυμάσια; ἢ ἰατϱοὶ ἀναϛήσȣσιν, ϗ ἐξομολογήσονταί σοι;
87:12 μὴ διηγήσεταί τις ἐν τάφῳ τὸ ἔλεός σȣ ϗ τὴν ἀλήϑειάν σȣ ἐν τῇ ἀϖωλείᾳ;
87:13 μὴ γνωσϑήσεται ἐν τῷ σϰότει τὰ ϑαυμάσιά σȣ ϗ ἡ διϰαιοσύνη σȣ ἐν γῇ ἐϖιλελησμένῃ;
87:14 ϰἀγὼ ϖϱὸς σέ, ϰύϱιε, ἐϰέϰϱαξα, ϗ τὸ ϖϱωῒ ἡ ϖϱοσευχή μȣ ϖϱοφϑάσει σε.
87:15 ἵνα τί, ϰύϱιε, ἀϖωϑεῖς τὴν ψυχήν μȣ, ἀϖοϛϱέφεις τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ ἀϖ’ ἐμȣ̃;
87:16 ϖτωχός εἰμι ἐγὼ ϗ ἐν ϰόϖοις ἐϰ νεότητός μȣ, ὑψωϑεὶς δὲ ἐταϖεινώϑην ϗ ἐξηϖοϱήϑην.
87:17 ἐϖ’ ἐμὲ διῆλϑον αἱ ὀϱγαί σȣ, ϗ οἱ φοϐεϱισμοί σȣ ἐξετάϱαξάν με,
87:18 ἐϰύϰλωσάν με ὡς ὕδωϱ ὅλην τὴν ἡμέϱαν, ϖεϱιέσχον με ἅμα.
87:19 ἐμάϰϱυνας ἀϖ’ ἐμȣ̃ φίλον ϗ ϖλησίον ϗ τȣ̀ς γνωϛȣ́ς μȣ ἀϖὸ ταλαιϖωϱίας.
88:1 Συνέσεως Αιϑαν τῷ Ισϱαηλίτῃ.
88:2 Τὰ ἐλέη σȣ, ϰύϱιε, εἰς τὸν αἰῶνα ᾄσομαι, εἰς γενεὰν ϗ γενεὰν ἀϖαγγελῶ τὴν ἀλήϑειάν σȣ ἐν τῷ ϛόματί μȣ,
88:3 ὅτι εἶϖας Εἰς τὸν αἰῶνα ἔλεος οἰϰοδομηϑήσεται· ἐν τοῖς ȣ̓ϱανοῖς ἑτοιμασϑήσεται ἡ ἀλήϑειά σȣ
88:4 Διεϑέμην διαϑήϰην τοῖς ἐϰλεϰτοῖς μȣ, ὤμοσα Δαυιδ τῷ δȣ́λῳ μȣ
88:5 Ἕως τȣ̃ αἰῶνος ἑτοιμάσω τὸ σϖέϱμα σȣ ϗ οἰϰοδομήσω εἰς γενεὰν ϗ γενεὰν τὸν ϑϱόνον σȣ. διάψαλμα.
88:6 ἐξομολογήσονται οἱ ȣ̓ϱανοὶ τὰ ϑαυμάσιά σȣ, ϰύϱιε, ϗ τὴν ἀλήϑειάν σȣ ἐν ἐϰϰλησίᾳ ἁγίων.
88:7 ὅτι τίς ἐν νεφέλαις ἰσωϑήσεται τῷ ϰυϱίῳ, ϗ τίς ὁμοιωϑήσεται τῷ ϰυϱίῳ ἐν υἱοῖς ϑεȣ̃;
88:8 ὁ ϑεὸς ἐνδοξαζόμενος ἐν ϐȣλῇ ἁγίων, μέγας ϗ φοϐεϱὸς ἐϖὶ ϖάντας τȣ̀ς ϖεϱιϰύϰλῳ αὐτȣ̃.
88:9 ϰύϱιε ὁ ϑεὸς τῶν δυνάμεων, τίς ὅμοιός σοι; δυνατὸς εἶ, ϰύϱιε, ϗ ἡ ἀλήϑειά σȣ ϰύϰλῳ σȣ.
88:10 σὺ δεσϖόζεις τȣ̃ ϰϱάτȣς τῆς ϑαλάσσης, τὸν δὲ σάλον τῶν ϰυμάτων αὐτῆς σὺ ϰαταϖϱαύνεις.
88:11 σὺ ἐταϖείνωσας ὡς τϱαυματίαν ὑϖεϱήφανον ϗ ἐν τῷ ϐϱαχίονι τῆς δυνάμεώς σȣ διεσϰόϱϖισας τȣ̀ς ἐχϑϱȣ́ς σȣ.
88:12 σοί εἰσιν οἱ ȣ̓ϱανοί, ϗ σή ἐϛιν ἡ γῆ· τὴν οἰϰȣμένην ϗ τὸ ϖλήϱωμα αὐτῆς σὺ ἐϑεμελίωσας.
88:13 τὸν ϐοϱϱᾶν ϗ ϑαλάσσας σὺ ἔϰτισας, Θαϐωϱ ϗ Εϱμων ἐν τῷ ὀνόματί σȣ ἀγαλλιάσονται.
88:14 σὸς ὁ ϐϱαχίων μετὰ δυναϛείας· ϰϱαταιωϑήτω ἡ χείϱ σȣ, ὑψωϑήτω ἡ δεξιά σȣ.
88:15 διϰαιοσύνη ϗ ϰϱίμα ἑτοιμασία τȣ̃ ϑϱόνȣ σȣ, ἔλεος ϗ ἀλήϑεια ϖϱοϖοϱεύσεται ϖϱὸ ϖϱοσώϖȣ σȣ.
88:16 μαϰάϱιος ὁ λαὸς ὁ γινώσϰων ἀλαλαγμόν· ϰύϱιε, ἐν τῷ φωτὶ τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ σȣ ϖοϱεύσονται
88:17 ϗ ἐν τῷ ὀνόματί σȣ ἀγαλλιάσονται ὅλην τὴν ἡμέϱαν ϗ ἐν τῇ διϰαιοσύνῃ σȣ ὑψωϑήσονται.
88:18 ὅτι τὸ ϰαύχημα τῆς δυνάμεως αὐτῶν εἶ σύ, ϗ ἐν τῇ εὐδοϰίᾳ σȣ ὑψωϑήσεται τὸ ϰέϱας ἡμῶν.
88:19 ὅτι τȣ̃ ϰυϱίȣ ἡ ἀντίλημψις ϗ τȣ̃ ἁγίȣ Ισϱαηλ ϐασιλέως ἡμῶν.
88:20 τότε ἐλάλησας ἐν ὁϱάσει τοῖς ὁσίοις σȣ ϗ εἶϖας Ἐϑέμην ϐοήϑειαν ἐϖὶ δυνατόν, ὕψωσα ἐϰλεϰτὸν ἐϰ τȣ̃ λαȣ̃ μȣ·
88:21 εὗϱον Δαυιδ τὸν δȣ̃λόν μȣ, ἐν ἐλαίῳ ἁγίῳ μȣ ἔχϱισα αὐτόν.
88:22 ἡ γὰϱ χείϱ μȣ συναντιλήμψεται αὐτῷ, ϗ ὁ ϐϱαχίων μȣ ϰατισχύσει αὐτόν·
88:23 ȣ̓ϰ ὠφελήσει ἐχϑϱὸς ἐν αὐτῷ, ϗ υἱὸς ἀνομίας ȣ̓ ϖϱοσϑήσει τȣ̃ ϰαϰῶσαι αὐτόν·
88:24 ϗ συγϰόψω τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς αὐτȣ̃ ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ αὐτȣ̃ ϗ τȣ̀ς μισȣ̃ντας αὐτὸν τϱοϖώσομαι.
88:25 ϗ ἡ ἀλήϑειά μȣ ϗ τὸ ἔλεός μȣ μετ’ αὐτȣ̃, ϗ ἐν τῷ ὀνόματί μȣ ὑψωϑήσεται τὸ ϰέϱας αὐτȣ̃·
88:26 ϗ ϑήσομαι ἐν ϑαλάσσῃ χεῖϱα αὐτȣ̃ ϗ ἐν ϖοταμοῖς δεξιὰν αὐτȣ̃.
88:27 αὐτὸς ἐϖιϰαλέσεταί με Πατήϱ μȣ εἶ σύ, ϑεός μȣ ϗ ἀντιλήμϖτωϱ τῆς σωτηϱίας μȣ·
88:28 ϰἀγὼ ϖϱωτότοϰον ϑήσομαι αὐτόν, ὑψηλὸν ϖαϱὰ τοῖς ϐασιλεῦσιν τῆς γῆς.
88:29 εἰς τὸν αἰῶνα φυλάξω αὐτῷ τὸ ἔλεός μȣ, ϗ ἡ διαϑήϰη μȣ ϖιϛὴ αὐτῷ·
88:30 ϗ ϑήσομαι εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος τὸ σϖέϱμα αὐτȣ̃ ϗ τὸν ϑϱόνον αὐτȣ̃ ὡς τὰς ἡμέϱας τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃.
88:31 ἐὰν ἐγϰαταλίϖωσιν οἱ υἱοὶ αὐτȣ̃ τὸν νόμον μȣ ϗ τοῖς ϰϱίμασίν μȣ μὴ ϖοϱευϑῶσιν,
88:32 ἐὰν τὰ διϰαιώματά μȣ ϐεϐηλώσȣσιν ϗ τὰς ἐντολάς μȣ μὴ φυλάξωσιν,
88:33 ἐϖισϰέψομαι ἐν ῥάϐδῳ τὰς ἀνομίας αὐτῶν ϗ ἐν μάϛιξιν τὰς ἁμαϱτίας αὐτῶν,
88:34 τὸ δὲ ἔλεός μȣ ȣ̓ μὴ διασϰεδάσω ἀϖ’ αὐτȣ̃ ȣ̓δὲ μὴ ἀδιϰήσω ἐν τῇ ἀληϑείᾳ μȣ
88:35 ȣ̓δὲ μὴ ϐεϐηλώσω τὴν διαϑήϰην μȣ ϗ τὰ ἐϰϖοϱευόμενα διὰ τῶν χειλέων μȣ ȣ̓ μὴ ἀϑετήσω.
88:36 ἅϖαξ ὤμοσα ἐν τῷ ἁγίῳ μȣ, εἰ τῷ Δαυιδ ψεύσομαι
88:37 Τὸ σϖέϱμα αὐτȣ̃ εἰς τὸν αἰῶνα μενεῖ ϗ ὁ ϑϱόνος αὐτȣ̃ ὡς ὁ ἥλιος ἐναντίον μȣ
88:38 ϗ ὡς ἡ σελήνη ϰατηϱτισμένη εἰς τὸν αἰῶνα· ϗ ὁ μάϱτυς ἐν ȣ̓ϱανῷ ϖιϛός. διάψαλμα.
88:39 σὺ δὲ ἀϖώσω ϗ ἐξȣδένωσας, ἀνεϐάλȣ τὸν χϱιϛόν σȣ·
88:40 ϰατέϛϱεψας τὴν διαϑήϰην τȣ̃ δȣ́λȣ σȣ, ἐϐεϐήλωσας εἰς τὴν γῆν τὸ ἁγίασμα αὐτȣ̃.
88:41 ϰαϑεῖλες ϖάντας τȣ̀ς φϱαγμȣ̀ς αὐτȣ̃, ἔϑȣ τὰ ὀχυϱώματα αὐτȣ̃ δειλίαν·
88:42 διήϱϖασαν αὐτὸν ϖάντες οἱ διοδεύοντες ὁδόν, ἐγενήϑη ὄνειδος τοῖς γείτοσιν αὐτȣ̃.
88:43 ὕψωσας τὴν δεξιὰν τῶν ἐχϑϱῶν αὐτȣ̃, εὔφϱανας ϖάντας τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς αὐτȣ̃·
88:44 ἀϖέϛϱεψας τὴν ϐοήϑειαν τῆς ῥομφαίας αὐτȣ̃ ϗ ȣ̓ϰ ἀντελάϐȣ αὐτȣ̃ ἐν τῷ ϖολέμῳ.
88:45 ϰατέλυσας ἀϖὸ ϰαϑαϱισμȣ̃ αὐτόν, τὸν ϑϱόνον αὐτȣ̃ εἰς τὴν γῆν ϰατέϱϱαξας·
88:46 ἐσμίϰϱυνας τὰς ἡμέϱας τȣ̃ χϱόνȣ αὐτȣ̃, ϰατέχεας αὐτȣ̃ αἰσχύνην. διάψαλμα.
88:47 ἕως ϖότε, ϰύϱιε, ἀϖοϛϱέψεις εἰς τέλος, ἐϰϰαυϑήσεται ὡς ϖῦϱ ἡ ὀϱγή σȣ;
88:48 μνήσϑητι τίς μȣ ἡ ὑϖόϛασις· μὴ γὰϱ ματαίως ἔϰτισας ϖάντας τȣ̀ς υἱȣ̀ς τῶν ἀνϑϱώϖων;
88:49 τίς ἐϛιν ἄνϑϱωϖος, ὃς ζήσεται ϗ ȣ̓ϰ ὄψεται ϑάνατον, ῥύσεται τὴν ψυχὴν αὐτȣ̃ ἐϰ χειϱὸς ᾅδȣ; διάψαλμα.
88:50 ϖȣ̃ εἰσιν τὰ ἐλέη σȣ τὰ ἀϱχαῖα, ϰύϱιε, ἃ ὤμοσας τῷ Δαυιδ ἐν τῇ ἀληϑείᾳ σȣ;
88:51 μνήσϑητι, ϰύϱιε, τȣ̃ ὀνειδισμȣ̃ τῶν δȣ́λων σȣ, ȣ̔͂ ὑϖέσχον ἐν τῷ ϰόλϖῳ μȣ, ϖολλῶν ἐϑνῶν,
88:52 ȣ̔͂ ὠνείδισαν οἱ ἐχϑϱοί σȣ, ϰύϱιε, ȣ̔͂ ὠνείδισαν τὸ ἀντάλλαγμα τȣ̃ χϱιϛȣ̃ σȣ.
88:53 Εὐλογητὸς ϰύϱιος εἰς τὸν αἰῶνα. γένοιτο γένοιτο. – –
89:1 Πϱοσευχὴ τȣ̃ Μωυσῆ ἀνϑϱώϖȣ τȣ̃ ϑεȣ̃. Κύϱιε, ϰαταφυγὴ ἐγενήϑης ἡμῖν ἐν γενεᾷ ϗ γενεᾷ·
89:2 ϖϱὸ τȣ̃ ὄϱη γενηϑῆναι ϗ ϖλασϑῆναι τὴν γῆν ϗ τὴν οἰϰȣμένην ϗ ἀϖὸ τȣ̃ αἰῶνος ἕως τȣ̃ αἰῶνος σὺ εἶ.
89:3 μὴ ἀϖοϛϱέψῃς ἄνϑϱωϖον εἰς ταϖείνωσιν· ϗ εἶϖας Ἐϖιϛϱέψατε, υἱοὶ ἀνϑϱώϖων.
89:4 ὅτι χίλια ἔτη ἐν ὀφϑαλμοῖς σȣ ὡς ἡ ἡμέϱα ἡ ἐχϑές, ἥτις διῆλϑεν, ϗ φυλαϰὴ ἐν νυϰτί.
89:5 τὰ ἐξȣδενώματα αὐτῶν ἔτη ἔσονται. τὸ ϖϱωῒ ὡσεὶ χλόη ϖαϱέλϑοι,
89:6 τὸ ϖϱωῒ ἀνϑήσαι ϗ ϖαϱέλϑοι, τὸ ἑσϖέϱας ἀϖοϖέσοι, σϰληϱυνϑείη ϗ ξηϱανϑείη.
89:7 ὅτι ἐξελίϖομεν ἐν τῇ ὀϱγῇ σȣ ϗ ἐν τῷ ϑυμῷ σȣ ἐταϱάχϑημεν.
89:8 ἔϑȣ τὰς ἀνομίας ἡμῶν ἐνώϖιόν σȣ· ὁ αἰὼν ἡμῶν εἰς φωτισμὸν τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ σȣ.
89:9 ὅτι ϖᾶσαι αἱ ἡμέϱαι ἡμῶν ἐξέλιϖον, ϗ ἐν τῇ ὀϱγῇ σȣ ἐξελίϖομεν· τὰ ἔτη ἡμῶν ὡς ἀϱάχνην ἐμελέτων.
89:10 αἱ ἡμέϱαι τῶν ἐτῶν ἡμῶν, ἐν αὐτοῖς ἑϐδομήϰοντα ἔτη, ἐὰν δὲ ἐν δυναϛείαις, ὀγδοήϰοντα ἔτη, ϗ τὸ ϖλεῖον αὐτῶν ϰόϖος ϗ ϖόνος· ὅτι ἐϖῆλϑεν ϖϱαύτης ἐφ’ ἡμᾶς, ϗ ϖαιδευϑησόμεϑα.
89:11 τίς γινώσϰει τὸ ϰϱάτος τῆς ὀϱγῆς σȣ ϗ ἀϖὸ τȣ̃ φόϐȣ σȣ τὸν ϑυμόν σȣ;
89:12 ἐξαϱιϑμήσασϑαι τὴν δεξιάν σȣ ȣ̔́τως γνώϱισον ϗ τȣ̀ς ϖεϖεδημένȣς τῇ ϰαϱδίᾳ ἐν σοφίᾳ.
89:13 ἐϖίϛϱεψον, ϰύϱιε· ἕως ϖότε; ϗ ϖαϱαϰλήϑητι ἐϖὶ τοῖς δȣ́λοις σȣ.
89:14 ἐνεϖλήσϑημεν τὸ ϖϱωῒ τȣ̃ ἐλέȣς σȣ ϗ ἠγαλλιασάμεϑα ϗ εὐφϱάνϑημεν ἐν ϖάσαις ταῖς ἡμέϱαις ἡμῶν·
89:15 εὐφϱάνϑημεν ἀνϑ’ ὧν ἡμεϱῶν ἐταϖείνωσας ἡμᾶς, ἐτῶν, ὧν εἴδομεν ϰαϰά.
89:16 ϗ ἰδὲ ἐϖὶ τȣ̀ς δȣ́λȣς σȣ ϗ τὰ ἔϱγα σȣ ϗ ὁδήγησον τȣ̀ς υἱȣ̀ς αὐτῶν,
89:17 ϗ ἔϛω ἡ λαμϖϱότης ϰυϱίȣ τȣ̃ ϑεȣ̃ ἡμῶν ἐφ’ ἡμᾶς, ϗ τὰ ἔϱγα τῶν χειϱῶν ἡμῶν ϰατεύϑυνον ἐφ’ ἡμᾶς.
90:1 Αἶνος ᾠδῆς τῷ Δαυιδ. Ὁ ϰατοιϰῶν ἐν ϐοηϑείᾳ τȣ̃ ὑψίϛȣ ἐν σϰέϖῃ τȣ̃ ϑεȣ̃ τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃ αὐλισϑήσεται.
90:2 ἐϱεῖ τῷ ϰυϱίῳ Ἀντιλήμϖτωϱ μȣ εἶ ϗ ϰαταφυγή μȣ, ὁ ϑεός μȣ, ἐλϖιῶ ἐϖ’ αὐτόν,
90:3 ὅτι αὐτὸς ῥύσεταί με ἐϰ ϖαγίδος ϑηϱευτῶν ϗ ἀϖὸ λόγȣ ταϱαχώδȣς.
90:4 ἐν τοῖς μεταφϱένοις αὐτȣ̃ ἐϖισϰιάσει σοι, ϗ ὑϖὸ τὰς ϖτέϱυγας αὐτȣ̃ ἐλϖιεῖς· ὅϖλῳ ϰυϰλώσει σε ἡ ἀλήϑεια αὐτȣ̃.
90:5 ȣ̓ φοϐηϑήσῃ ἀϖὸ φόϐȣ νυϰτεϱινȣ̃, ἀϖὸ ϐέλȣς ϖετομένȣ ἡμέϱας,
90:6 ἀϖὸ ϖϱάγματος διαϖοϱευομένȣ ἐν σϰότει, ἀϖὸ συμϖτώματος ϗ δαιμονίȣ μεσημϐϱινȣ̃.
90:7 ϖεσεῖται ἐϰ τȣ̃ ϰλίτȣς σȣ χιλιὰς ϗ μυϱιὰς ἐϰ δεξιῶν σȣ, ϖϱὸς σὲ δὲ ȣ̓ϰ ἐγγιεῖ·
90:8 ϖλὴν τοῖς ὀφϑαλμοῖς σȣ ϰατανοήσεις ϗ ἀνταϖόδοσιν ἁμαϱτωλῶν ὄψῃ.
90:9 ὅτι σύ, ϰύϱιε, ἡ ἐλϖίς μȣ· τὸν ὕψιϛον ἔϑȣ ϰαταφυγήν σȣ.
90:10 ȣ̓ ϖϱοσελεύσεται ϖϱὸς σὲ ϰαϰά, ϗ μάϛιξ ȣ̓ϰ ἐγγιεῖ τῷ σϰηνώματί σȣ,
90:11 ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτȣ̃ ἐντελεῖται ϖεϱὶ σȣ̃ τȣ̃ διαφυλάξαι σε ἐν ϖάσαις ταῖς ὁδοῖς σȣ·
90:12 ἐϖὶ χειϱῶν ἀϱȣ̃σίν σε, μήϖοτε ϖϱοσϰόψῃς ϖϱὸς λίϑον τὸν ϖόδα σȣ·
90:13 ἐϖ’ ἀσϖίδα ϗ ϐασιλίσϰον ἐϖιϐήσῃ ϗ ϰαταϖατήσεις λέοντα ϗ δϱάϰοντα.
90:14 ὅτι ἐϖ’ ἐμὲ ἤλϖισεν, ϗ ῥύσομαι αὐτόν· σϰεϖάσω αὐτόν, ὅτι ἔγνω τὸ ὄνομά μȣ.
90:15 ἐϖιϰαλέσεταί με, ϗ εἰσαϰȣ́σομαι αὐτȣ̃, μετ’ αὐτȣ̃ εἰμι ἐν ϑλίψει ϗ ἐξελȣ̃μαι ϗ δοξάσω αὐτόν.
90:16 μαϰϱότητα ἡμεϱῶν ἐμϖλήσω αὐτὸν ϗ δείξω αὐτῷ τὸ σωτήϱιόν μȣ.
91:1 Ψαλμὸς ᾠδῆς, εἰς τὴν ἡμέϱαν τȣ̃ σαϐϐάτȣ.
91:2 Ἀγαϑὸν τὸ ἐξομολογεῖσϑαι τῷ ϰυϱίῳ ϗ ψάλλειν τῷ ὀνόματί σȣ, ὕψιϛε,
91:3 τȣ̃ ἀναγγέλλειν τὸ ϖϱωῒ τὸ ἔλεός σȣ ϗ τὴν ἀλήϑειάν σȣ ϰατὰ νύϰτα
91:4 ἐν δεϰαχόϱδῳ ψαλτηϱίῳ μετ’ ᾠδῆς ἐν ϰιϑάϱᾳ.
91:5 ὅτι εὔφϱανάς με, ϰύϱιε, ἐν τῷ ϖοιήματί σȣ, ϗ ἐν τοῖς ἔϱγοις τῶν χειϱῶν σȣ ἀγαλλιάσομαι.
91:6 ὡς ἐμεγαλύνϑη τὰ ἔϱγα σȣ, ϰύϱιε· σφόδϱα ἐϐαϑύνϑησαν οἱ διαλογισμοί σȣ.
91:7 ἀνὴϱ ἄφϱων ȣ̓ γνώσεται, ϗ ἀσύνετος ȣ̓ συνήσει ταῦτα.
91:8 ἐν τῷ ἀνατεῖλαι τȣ̀ς ἁμαϱτωλȣ̀ς ὡς χόϱτον ϗ διέϰυψαν ϖάντες οἱ ἐϱγαζόμενοι τὴν ἀνομίαν, ὅϖως ἂν ἐξολεϑϱευϑῶσιν εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος.
91:9 σὺ δὲ ὕψιϛος εἰς τὸν αἰῶνα, ϰύϱιε·
91:10 ὅτι ἰδȣ̀ οἱ ἐχϑϱοί σȣ ἀϖολȣ̃νται, ϗ διασϰοϱϖισϑήσονται ϖάντες οἱ ἐϱγαζόμενοι τὴν ἀνομίαν,
91:11 ϗ ὑψωϑήσεται ὡς μονοϰέϱωτος τὸ ϰέϱας μȣ ϗ τὸ γῆϱάς μȣ ἐν ἐλαίῳ ϖίονι,
91:12 ϗ ἐϖεῖδεν ὁ ὀφϑαλμός μȣ ἐν τοῖς ἐχϑϱοῖς μȣ, ϗ ἐν τοῖς ἐϖανιϛανομένοις ἐϖ’ ἐμὲ ϖονηϱευομένοις ἀϰȣ́ σεται τὸ ȣ̓͂ς μȣ.
91:13 δίϰαιος ὡς φοῖνιξ ἀνϑήσει, ὡσεὶ ϰέδϱος ἡ ἐν τῷ Λιϐάνῳ ϖληϑυνϑήσεται.
91:14 ϖεφυτευμένοι ἐν τῷ οἴϰῳ ϰυϱίȣ ἐν ταῖς αὐλαῖς τȣ̃ ϑεȣ̃ ἡμῶν ἐξανϑήσȣσιν·
91:15 ἔτι ϖληϑυνϑήσονται ἐν γήϱει ϖίονι ϗ εὐϖαϑȣ̃ντες ἔσονται
91:16 τȣ̃ ἀναγγεῖλαι ὅτι εὐϑὴς ϰύϱιος ὁ ϑεός μȣ ϗ ȣ̓ϰ ἔϛιν ἀδιϰία ἐν αὐτῷ.
92:1 Εἰς τὴν ἡμέϱαν τȣ̃ ϖϱοσαϐϐάτȣ, ὅτε ϰατῴ ϰιϛαι ἡ γῆ· αἶνος ᾠδῆς τῷ Δαυιδ. Ὁ ϰύϱιος ἐϐασίλευσεν, εὐϖϱέϖειαν ἐνεδύσατο, ἐνεδύσατο ϰύϱιος δύναμιν ϗ ϖεϱιεζώσατο· ϗ γὰϱ ἐϛεϱέωσεν τὴν οἰϰȣμένην, ἥτις ȣ̓ σαλευϑήσεται.
92:2 ἕτοιμος ὁ ϑϱόνος σȣ ἀϖὸ τότε, ἀϖὸ τȣ̃ αἰῶνος σὺ εἶ.
92:3 ἐϖῆϱαν οἱ ϖοταμοί, ϰύϱιε, ἐϖῆϱαν οἱ ϖοταμοὶ φωνὰς αὐτῶν·
92:4 ἀϖὸ φωνῶν ὑδάτων ϖολλῶν ϑαυμαϛοὶ οἱ μετεωϱισμοὶ τῆς ϑαλάσσης, ϑαυμαϛὸς ἐν ὑψηλοῖς ὁ ϰύϱιος.
92:5 τὰ μαϱτύϱιά σȣ ἐϖιϛώϑησαν σφόδϱα· τῷ οἴϰῳ σȣ ϖϱέϖει ἁγίασμα, ϰύϱιε, εἰς μαϰϱότητα ἡμεϱῶν.
93:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ, τετϱάδι σαϐϐάτων. Ὁ ϑεὸς ἐϰδιϰήσεων ϰύϱιος, ὁ ϑεὸς ἐϰδιϰήσεων ἐϖαϱϱησιάσατο.
93:2 ὑψώϑητι, ὁ ϰϱίνων τὴν γῆν, ἀϖόδος ἀνταϖόδοσιν τοῖς ὑϖεϱηφάνοις.
93:3 ἕως ϖότε ἁμαϱτωλοί, ϰύϱιε, ἕως ϖότε ἁμαϱτωλοὶ ϰαυχήσονται,
93:4 φϑέγξονται ϗ λαλήσȣσιν ἀδιϰίαν, λαλήσȣσιν ϖάντες οἱ ἐϱγαζόμενοι τὴν ἀνομίαν;
93:5 τὸν λαόν σȣ, ϰύϱιε, ἐταϖείνωσαν ϗ τὴν ϰληϱονομίαν σȣ ἐϰάϰωσαν
93:6 χήϱαν ϗ ϖϱοσήλυτον ἀϖέϰτειναν ϗ ὀϱφανȣ̀ς ἐφόνευσαν
93:7 ϗ εἶϖαν Ȣ̓ϰ ὄψεται ϰύϱιος, ȣ̓δὲ συνήσει ὁ ϑεὸς τȣ̃ Ιαϰωϐ.
93:8 σύνετε δή, ἄφϱονες ἐν τῷ λαῷ, ϰαί, μωϱοί, ϖοτὲ φϱονήσατε.
93:9 ὁ φυτεύσας τὸ ȣ̓͂ς ȣ̓χὶ ἀϰȣ́ει, ἢ ὁ ϖλάσας τὸν ὀφϑαλμὸν ȣ̓ ϰατανοεῖ;
93:10 ὁ ϖαιδεύων ἔϑνη ȣ̓χὶ ἐλέγξει, ὁ διδάσϰων ἄνϑϱωϖον γνῶσιν,
93:11 ϰύϱιος γινώσϰει τȣ̀ς διαλογισμȣ̀ς τῶν ἀνϑϱώϖων ὅτι εἰ σὶν μάταιοι.
93:12 μαϰάϱιος ἄνϑϱωϖος, ὃν ἂν σὺ ϖαιδεύσῃς, ϰύϱιε, ϗ ἐϰ τȣ̃ νόμȣ σȣ διδάξῃς αὐτὸν
93:13 τȣ̃ ϖϱαῦναι αὐτῷ ἀφ’ ἡμεϱῶν ϖονηϱῶν, ἕως ȣ̔͂ ὀϱυγῇ τῷ ἁμαϱτωλῷ ϐόϑϱος.
93:14 ὅτι ȣ̓ϰ ἀϖώσεται ϰύϱιος τὸν λαὸν αὐτȣ̃ ϗ τὴν ϰληϱονομίαν αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἐγϰαταλείψει,
93:15 ἕως ȣ̔͂ διϰαιοσύνη ἐϖιϛϱέψῃ εἰς ϰϱίσιν ϗ ἐχόμενοι αὐτῆς ϖάντες οἱ εὐϑεῖς τῇ ϰαϱδίᾳ. διάψαλμα.
93:16 τίς ἀναϛήσεταί μοι ἐϖὶ ϖονηϱευομένȣς, ἢ τίς συμϖαϱαϛήσεταί μοι ἐϖὶ ἐϱγαζομένȣς τὴν ἀνομίαν;
93:17 εἰ μὴ ὅτι ϰύϱιος ἐϐοήϑησέν μοι, ϖαϱὰ ϐϱαχὺ ϖαϱῴϰησεν τῷ ᾅδῃ ἡ ψυχή μȣ.
93:18 εἰ ἔλεγον Σεσάλευται ὁ ϖȣ́ς μȣ, τὸ ἔλεός σȣ, ϰύϱιε, ϐοηϑεῖ μοι·
93:19 ϰύϱιε, ϰατὰ τὸ ϖλῆϑος τῶν ὀδυνῶν μȣ ἐν τῇ ϰαϱδίᾳ μȣ αἱ ϖαϱαϰλήσεις σȣ ἠγάϖησαν τὴν ψυχήν μȣ.
93:20 μὴ συμϖϱοσέϛαι σοι ϑϱόνος ἀνομίας, ὁ ϖλάσσων ϰόϖον ἐϖὶ ϖϱοϛάγματι;
93:21 ϑηϱεύσȣσιν ἐϖὶ ψυχὴν διϰαίȣ ϗ αἷμα ἀϑῷον ϰαταδιϰάσονται.
93:22 ϗ ἐγένετό μοι ϰύϱιος εἰς ϰαταφυγὴν ϗ ὁ ϑεός μȣ εἰς ϐοηϑὸν ἐλϖίδος μȣ·
93:23 ϗ ἀϖοδώσει αὐτοῖς τὴν ἀνομίαν αὐτῶν, ϗ ϰατὰ τὴν ϖονηϱίαν αὐτῶν ἀφανιεῖ αὐτȣ̀ς ϰύϱιος ὁ ϑεὸς ἡμῶν.
94:1 Αἶνος ᾠδῆς τῷ Δαυιδ. Δεῦτε ἀγαλλιασώμεϑα τῷ ϰυϱίῳ, ἀλαλάξωμεν τῷ ϑεῷ τῷ σωτῆϱι ἡμῶν·
94:2 ϖϱοφϑάσωμεν τὸ ϖϱόσωϖον αὐτȣ̃ ἐν ἐξομολογήσει ϗ ἐν ψαλμοῖς ἀλαλάξωμεν αὐτῷ.
94:3 ὅτι ϑεὸς μέγας ϰύϱιος ϗ ϐασιλεὺς μέγας ἐϖὶ ϖάντας τȣ̀ς ϑεȣ́ς·
94:4 ὅτι ἐν τῇ χειϱὶ αὐτȣ̃ τὰ ϖέϱατα τῆς γῆς, ϗ τὰ ὕψη τῶν ὀϱέων αὐτȣ̃ εἰσιν·
94:5 ὅτι αὐτȣ̃ ἐϛιν ἡ ϑάλασσα, ϗ αὐτὸς ἐϖοίησεν αὐτήν, ϗ τὴν ξηϱὰν αἱ χεῖϱες αὐτȣ̃ ἔϖλασαν.
94:6 δεῦτε ϖϱοσϰυνήσωμεν ϗ ϖϱοσϖέσωμεν αὐτῷ ϗ ϰλαύσωμεν ἐναντίον ϰυϱίȣ τȣ̃ ϖοιήσαντος ἡμᾶς·
94:7 ὅτι αὐτός ἐϛιν ὁ ϑεὸς ἡμῶν, ϗ ἡμεῖς λαὸς νομῆς αὐτȣ̃ ϗ ϖϱόϐατα χειϱὸς αὐτȣ̃. σήμεϱον, ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτȣ̃ ἀϰȣ́σητε,
94:8 μὴ σϰληϱύνητε τὰς ϰαϱδίας ὑμῶν ὡς ἐν τῷ ϖαϱαϖιϰϱασμῷ ϰατὰ τὴν ἡμέϱαν τȣ̃ ϖειϱασμȣ̃ ἐν τῇ ἐϱήμῳ,
94:9 ȣ̔͂ ἐϖείϱασαν οἱ ϖατέϱες ὑμῶν, ἐδοϰίμασαν ϗ εἴδοσαν τὰ ἔϱγα μȣ.
94:10 τεσσαϱάϰοντα ἔτη ϖϱοσώχϑισα τῇ γενεᾷ ἐϰείνῃ ϗ εἶϖα Ἀεὶ ϖλανῶνται τῇ ϰαϱδίᾳ ϗ αὐτοὶ ȣ̓ϰ ἔγνωσαν τὰς ὁδȣ́ς μȣ,
94:11 ὡς ὤμοσα ἐν τῇ ὀϱγῇ μȣ Εἰ εἰσελεύσονται εἰς τὴν ϰατάϖαυσίν μȣ.
95:1 Ὅτε ὁ οἶϰος ᾠϰοδομεῖτο μετὰ τὴν αἰχμα λωσίαν· ᾠδὴ τῷ Δαυιδ. Ἄισατε τῷ ϰυϱίῳ ᾆσμα ϰαινόν, ᾄσατε τῷ ϰυϱίῳ, ϖᾶσα ἡ γῆ·
95:2 ᾄσατε τῷ ϰυϱίῳ, εὐλογήσατε τὸ ὄνομα αὐτȣ̃, εὐαγγελίζεσϑε ἡμέϱαν ἐξ ἡμέϱας τὸ σωτήϱιον αὐτȣ̃·
95:3 ἀναγγείλατε ἐν τοῖς ἔϑνεσιν τὴν δόξαν αὐτȣ̃, ἐν ϖᾶσι τοῖς λαοῖς τὰ ϑαυμάσια αὐτȣ̃.
95:4 ὅτι μέγας ϰύϱιος ϗ αἰνετὸς σφόδϱα, φοϐεϱός ἐϛιν ἐϖὶ ϖάντας τȣ̀ς ϑεȣ́ς·
95:5 ὅτι ϖάντες οἱ ϑεοὶ τῶν ἐϑνῶν δαιμόνια, ὁ δὲ ϰύϱιος τȣ̀ς ȣ̓ϱανȣ̀ς ἐϖοίησεν·
95:6 ἐξομολόγησις ϗ ὡϱαιότης ἐνώϖιον αὐτȣ̃, ἁγιωσύνη ϗ μεγαλοϖϱέϖεια ἐν τῷ ἁγιάσματι αὐτȣ̃.
95:7 ἐνέγϰατε τῷ ϰυϱίῳ, αἱ ϖατϱιαὶ τῶν ἐϑνῶν, ἐνέγϰατε τῷ ϰυϱίῳ δόξαν ϗ τιμήν·
95:8 ἐνέγϰατε τῷ ϰυϱίῳ δόξαν ὀνόματι αὐτȣ̃, ἄϱατε ϑυσίας ϗ εἰσϖοϱεύεσϑε εἰς τὰς αὐλὰς αὐτȣ̃·
95:9 ϖϱοσϰυνήσατε τῷ ϰυϱίῳ ἐν αὐλῇ ἁγίᾳ αὐτȣ̃, σαλευϑήτω ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ αὐτȣ̃ ϖᾶσα ἡ γῆ.
95:10 εἴϖατε ἐν τοῖς ἔϑνεσιν Ὁ ϰύϱιος ἐϐασίλευσεν, ϗ γὰϱ ϰατώϱϑωσεν τὴν οἰϰȣμένην, ἥτις ȣ̓ σαλευϑήσεται, ϰϱινεῖ λαȣ̀ς ἐν εὐϑύτητι.
95:11 εὐφϱαινέσϑωσαν οἱ ȣ̓ϱανοί, ϗ ἀγαλλιάσϑω ἡ γῆ, σαλευϑήτω ἡ ϑάλασσα ϗ τὸ ϖλήϱωμα αὐτῆς·
95:12 χαϱήσεται τὰ ϖεδία ϗ ϖάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, τότε ἀγαλλιάσονται ϖάντα τὰ ξύλα τȣ̃ δϱυμȣ̃
95:13 ϖϱὸ ϖϱοσώϖȣ ϰυϱίȣ, ὅτι ἔϱχεται, ὅτι ἔϱχεται ϰϱῖναι τὴν γῆν· ϰϱινεῖ τὴν οἰϰȣμένην ἐν διϰαιοσύνῃ ϗ λαȣ̀ς ἐν τῇ ἀληϑείᾳ αὐτȣ̃.
96:1 Τῷ Δαυιδ, ὅτε ἡ γῆ αὐτȣ̃ ϰαϑίϛαται. Ὁ ϰύϱιος ἐϐασίλευσεν, ἀγαλλιάσϑω ἡ γῆ, εὐφϱανϑήτωσαν νῆσοι ϖολλαί.
96:2 νεφέλη ϗ γνόφος ϰύϰλῳ αὐτȣ̃, διϰαιοσύνη ϗ ϰϱίμα ϰατόϱϑωσις τȣ̃ ϑϱόνȣ αὐτȣ̃.
96:3 ϖῦϱ ἐναντίον αὐτȣ̃ ϖϱοϖοϱεύσεται ϗ φλογιεῖ ϰύϰλῳ τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς αὐτȣ̃·
96:4 ἔφαναν αἱ ἀϛϱαϖαὶ αὐτȣ̃ τῇ οἰϰȣμένῃ, εἶδεν ϗ ἐσαλεύϑη ἡ γῆ.
96:5 τὰ ὄϱη ἐτάϰησαν ὡσεὶ ϰηϱὸς ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ ϰυϱίȣ, ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ ϰυϱίȣ ϖάσης τῆς γῆς.
96:6 ἀνήγγειλαν οἱ ȣ̓ϱανοὶ τὴν διϰαιοσύνην αὐτȣ̃, ϗ εἴδοσαν ϖάντες οἱ λαοὶ τὴν δόξαν αὐτȣ̃.
96:7 αἰσχυνϑήτωσαν ϖάντες οἱ ϖϱοσϰυνȣ̃ντες τοῖς γλυϖτοῖς οἱ ἐγϰαυχώμενοι ἐν τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν· ϖϱοσϰυνήσατε αὐτῷ, ϖάντες οἱ ἄγγελοι αὐτȣ̃.
96:8 ἤϰȣσεν ϗ εὐφϱάνϑη Σιων, ϗ ἠγαλλιάσαντο αἱ ϑυγατέϱες τῆς Ιȣδαίας ἕνεϰεν τῶν ϰϱιμάτων σȣ, ϰύϱιε·
96:9 ὅτι σὺ εἶ ϰύϱιος ὁ ὕψιϛος ἐϖὶ ϖᾶσαν τὴν γῆν, σφόδϱα ὑϖεϱυψώϑης ὑϖὲϱ ϖάντας τȣ̀ς ϑεȣ́ς.
96:10 οἱ ἀγαϖῶντες τὸν ϰύϱιον, μισεῖτε ϖονηϱόν· φυλάσσει ϰύϱιος τὰς ψυχὰς τῶν ὁσίων αὐτȣ̃, ἐϰ χειϱὸς ἁμαϱτωλῶν ῥύσεται αὐτȣ́ς.
96:11 φῶς ἀνέτειλεν τῷ διϰαίῳ ϗ τοῖς εὐϑέσι τῇ ϰαϱδίᾳ εὐφϱοσύνη.
96:12 εὐφϱάνϑητε, δίϰαιοι, ἐϖὶ τῷ ϰυϱίῳ ϗ ἐξομολογεῖσϑε τῇ μνήμῃ τῆς ἁγιωσύνης αὐτȣ̃.
97:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ. Ἄισατε τῷ ϰυϱίῳ ᾆσμα ϰαινόν, ὅτι ϑαυμαϛὰ ἐϖοίησεν ϰύϱιος· ἔσωσεν αὐτῷ ἡ δεξιὰ αὐτȣ̃ ϗ ὁ ϐϱαχίων ὁ ἅγιος αὐτȣ̃.
97:2 ἐγνώϱισεν ϰύϱιος τὸ σωτήϱιον αὐτȣ̃, ἐναντίον τῶν ἐϑνῶν ἀϖεϰάλυψεν τὴν διϰαιοσύνην αὐτȣ̃.
97:3 ἐμνήσϑη τȣ̃ ἐλέȣς αὐτȣ̃ τῷ Ιαϰωϐ ϗ τῆς ἀληϑείας αὐτȣ̃ τῷ οἴϰῳ Ισϱαηλ· εἴδοσαν ϖάντα τὰ ϖέϱατα τῆς γῆς τὸ σωτήϱιον τȣ̃ ϑεȣ̃ ἡμῶν.
97:4 ἀλαλάξατε τῷ ϑεῷ, ϖᾶσα ἡ γῆ, ᾄσατε ϗ ἀγαλλιᾶσϑε ϗ ψάλατε·
97:5 ψάλατε τῷ ϰυϱίῳ ἐν ϰιϑάϱᾳ, ἐν ϰιϑάϱᾳ ϗ φωνῇ ψαλμȣ̃·
97:6 ἐν σάλϖιγξιν ἐλαταῖς ϗ φωνῇ σάλϖιγγος ϰεϱατίνης ἀλαλάξατε ἐνώϖιον τȣ̃ ϐασιλέως ϰυϱίȣ.
97:7 σαλευϑήτω ἡ ϑάλασσα ϗ τὸ ϖλήϱωμα αὐτῆς, ἡ οἰϰȣμένη ϗ οἱ ϰατοιϰȣ̃ντες ἐν αὐτῇ·
97:8 ϖοταμοὶ ϰϱοτήσȣσιν χειϱὶ ἐϖὶ τὸ αὐτό, τὰ ὄϱη ἀγαλλιάσονται,
97:9 ὅτι ἥϰει ϰϱῖναι τὴν γῆν· ϰϱινεῖ τὴν οἰϰȣμένην ἐν διϰαιοσύνῃ ϗ λαȣ̀ς ἐν εὐϑύτητι.
98:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ. Ὁ ϰύϱιος ἐϐασίλευσεν, ὀϱγιζέσϑωσαν λαοί· ὁ ϰαϑήμενος ἐϖὶ τῶν χεϱȣϐιν, σαλευϑήτω ἡ γῆ.
98:2 ϰύϱιος ἐν Σιων μέγας ϗ ὑψηλός ἐϛιν ἐϖὶ ϖάντας τȣ̀ς λαȣ́ς·
98:3 ἐξομολογησάσϑωσαν τῷ ὀνόματί σȣ τῷ μεγάλῳ, ὅτι φοϐεϱὸν ϗ ἅγιόν ἐϛιν.
98:4 ϗ τιμὴ ϐασιλέως ϰϱίσιν ἀγαϖᾷ· σὺ ἡτοίμασας εὐϑύτητας, ϰϱίσιν ϗ διϰαιοσύνην ἐν Ιαϰωϐ σὺ ἐϖοίησας.
98:5 ὑψȣ̃τε ϰύϱιον τὸν ϑεὸν ἡμῶν ϗ ϖϱοσϰυνεῖτε τῷ ὑϖοϖοδίῳ τῶν ϖοδῶν αὐτȣ̃, ὅτι ἅγιός ἐϛιν.
98:6 Μωϋσῆς ϗ Ααϱων ἐν τοῖς ἱεϱεῦσιν αὐτȣ̃, ϗ Σαμȣηλ ἐν τοῖς ἐϖιϰαλȣμένοις τὸ ὄνομα αὐτȣ̃· ἐϖεϰαλȣ̃ντο τὸν ϰύϱιον, ϗ αὐτὸς ἐϖήϰȣσεν αὐτῶν,
98:7 ἐν ϛύλῳ νεφέλης ἐλάλει ϖϱὸς αὐτȣ́ς· ἐφύλασσον τὰ μαϱτύϱια αὐτȣ̃ ϗ τὰ ϖϱοϛάγματα, ἃ ἔδωϰεν αὐτοῖς.
98:8 ϰύϱιε ὁ ϑεὸς ἡμῶν, σὺ ἐϖήϰȣες αὐτῶν· ὁ ϑεός, σὺ εὐίλατος ἐγίνȣ αὐτοῖς ϗ ἐϰδιϰῶν ἐϖὶ ϖάντα τὰ ἐϖιτηδεύματα αὐτῶν.
98:9 ὑψȣ̃τε ϰύϱιον τὸν ϑεὸν ἡμῶν ϗ ϖϱοσϰυνεῖτε εἰς ὄϱος ἅγιον αὐτȣ̃, ὅτι ἅγιος ϰύϱιος ὁ ϑεὸς ἡμῶν.
99:1 Ψαλμὸς εἰς ἐξομολόγησιν. Ἀλαλάξατε τῷ ϰυϱίῳ, ϖᾶσα ἡ γῆ,
99:2 δȣλεύσατε τῷ ϰυϱίῳ ἐν εὐφϱοσύνῃ, εἰσέλϑατε ἐνώϖιον αὐτȣ̃ ἐν ἀγαλλιάσει.
99:3 γνῶτε ὅτι ϰύϱιος, αὐτός ἐϛιν ὁ ϑεός, αὐτὸς ἐϖοίησεν ἡμᾶς ϗ ȣ̓χ ἡμεῖς, λαὸς αὐτȣ̃ ϗ ϖϱόϐατα τῆς νομῆς αὐτȣ̃.
99:4 εἰσέλϑατε εἰς τὰς ϖύλας αὐτȣ̃ ἐν ἐξομολογήσει, εἰς τὰς αὐλὰς αὐτȣ̃ ἐν ὕμνοις· ἐξομολογεῖσϑε αὐτῷ, αἰνεῖτε τὸ ὄνομα αὐτȣ̃,
99:5 ὅτι χϱηϛὸς ϰύϱιος, εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃, ϗ ἕως γενεᾶς ϗ γενεᾶς ἡ ἀλήϑεια αὐτȣ̃.
100:1 Τῷ Δαυιδ ψαλμός. Ἔλεος ϗ ϰϱίσιν ᾄσομαί σοι, ϰύϱιε·
100:2 ψαλῶ ϗ συνήσω ἐν ὁδῷ ἀμώμῳ· ϖότε ἥξεις ϖϱός με; διεϖοϱευόμην ἐν ἀϰαϰίᾳ ϰαϱδίας μȣ ἐν μέσῳ τȣ̃ οἴϰȣ μȣ.
100:3 ȣ̓ ϖϱοεϑέμην ϖϱὸ ὀφϑαλμῶν μȣ ϖϱᾶγμα ϖαϱάνομον, ϖοιȣ̃ντας ϖαϱαϐάσεις ἐμίσησα·
100:4 ȣ̓ϰ ἐϰολλήϑη μοι ϰαϱδία σϰαμϐή, ἐϰϰλίνοντος ἀϖ’ ἐμȣ̃ τȣ̃ ϖονηϱȣ̃ ȣ̓ϰ ἐγίνωσϰον.
100:5 τὸν ϰαταλαλȣ̃ντα λάϑϱᾳ τȣ̃ ϖλησίον αὐτȣ̃, τȣ̃τον ἐξεδίωϰον· ὑϖεϱηφάνῳ ὀφϑαλμῷ ϗ ἀϖλήϛῳ ϰαϱδίᾳ, τȣ́τῳ ȣ̓ συνήσϑιον.
100:6 οἱ ὀφϑαλμοί μȣ ἐϖὶ τȣ̀ς ϖιϛȣ̀ς τῆς γῆς τȣ̃ συγϰαϑῆσϑαι αὐτȣ̀ς μετ’ ἐμȣ̃· ϖοϱευόμενος ἐν ὁδῷ ἀμώμῳ, ȣ̔͂τός μοι ἐλειτȣ́ϱγει.
100:7 ȣ̓ ϰατῴϰει ἐν μέσῳ τῆς οἰϰίας μȣ ϖοιῶν ὑϖεϱηφανίαν, λαλῶν ἄδιϰα ȣ̓ ϰατεύϑυνεν ἐναντίον τῶν ὀφϑαλμῶν μȣ.
100:8 εἰς τὰς ϖϱωίας ἀϖέϰτεννον ϖάντας τȣ̀ς ἁμαϱτωλȣ̀ς τῆς γῆς τȣ̃ ἐξολεϑϱεῦσαι ἐϰ ϖόλεως ϰυϱίȣ ϖάντας τȣ̀ς ἐϱγαζομέ νȣς τὴν ἀνομίαν.
101:1 Πϱοσευχὴ τῷ ϖτωχῷ, ὅταν ἀϰηδιάσῃ ϗ ἐν αντίον ϰυϱίȣ ἐϰχέῃ τὴν δέησιν αὐτȣ̃.
101:2 Εἰσάϰȣσον, ϰύϱιε, τῆς ϖϱοσευχῆς μȣ, ϗ ἡ ϰϱαυγή μȣ ϖϱὸς σὲ ἐλϑάτω.
101:3 μὴ ἀϖοϛϱέψῃς τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ ἀϖ’ ἐμȣ̃· ἐν ᾗ ἂν ἡμέϱᾳ ϑλίϐωμαι, ϰλῖνον τὸ ȣ̓͂ς σȣ ϖϱός με· ἐν ᾗ ἂν ἡμέϱᾳ ἐϖιϰαλέσωμαί σε, ταχὺ εἰσάϰȣσόν μȣ.
101:4 ὅτι ἐξέλιϖον ὡσεὶ ϰαϖνὸς αἱ ἡμέϱαι μȣ, ϗ τὰ ὀϛᾶ μȣ ὡσεὶ φϱύγιον συνεφϱύγησαν.
101:5 ἐϖλήγη ὡσεὶ χόϱτος ϗ ἐξηϱάνϑη ἡ ϰαϱδία μȣ, ὅτι ἐϖελαϑόμην τȣ̃ φαγεῖν τὸν ἄϱτον μȣ.
101:6 ἀϖὸ φωνῆς τȣ̃ ϛεναγμȣ̃ μȣ ἐϰολλήϑη τὸ ὀϛȣ̃ν μȣ τῇ σαϱϰί μȣ.
101:7 ὡμοιώϑην ϖελεϰᾶνι ἐϱημιϰῷ, ἐγενήϑην ὡσεὶ νυϰτιϰόϱαξ ἐν οἰϰοϖέδῳ,
101:8 ἠγϱύϖνησα ϗ ἐγενήϑην ὡσεὶ ϛϱȣϑίον μονάζον ἐϖὶ δώματι.
101:9 ὅλην τὴν ἡμέϱαν ὠνείδιζόν με οἱ ἐχϑϱοί μȣ, ϗ οἱ ἐϖαινȣ̃ντές με ϰατ’ ἐμȣ̃ ὤμνυον.
101:10 ὅτι σϖοδὸν ὡσεὶ ἄϱτον ἔφαγον ϗ τὸ ϖόμα μȣ μετὰ ϰλαυϑμȣ̃ ἐϰίϱνων
101:11 ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ τῆς ὀϱγῆς σȣ ϗ τȣ̃ ϑυμȣ̃ σȣ, ὅτι ἐϖάϱας ϰατέϱϱαξάς με.
101:12 αἱ ἡμέϱαι μȣ ὡσεὶ σϰιὰ ἐϰλίϑησαν, ϗ ἐγὼ ὡσεὶ χόϱτος ἐξηϱάνϑην.
101:13 σὺ δέ, ϰύϱιε, εἰς τὸν αἰῶνα μένεις, ϗ τὸ μνημόσυνόν σȣ εἰς γενεὰν ϗ γενεάν.
101:14 σὺ ἀναϛὰς οἰϰτιϱήσεις τὴν Σιων, ὅτι ϰαιϱὸς τȣ̃ οἰϰτιϱῆσαι αὐτήν, ὅτι ἥϰει ϰαιϱός·
101:15 ὅτι εὐδόϰησαν οἱ δȣ̃λοί σȣ τȣ̀ς λίϑȣς αὐτῆς ϗ τὸν χȣ̃ν αὐτῆς οἰϰτιϱήσȣσιν.
101:16 ϗ φοϐηϑήσονται τὰ ἔϑνη τὸ ὄνομα ϰυϱίȣ ϗ ϖάντες οἱ ϐασιλεῖς τῆς γῆς τὴν δόξαν σȣ,
101:17 ὅτι οἰϰοδομήσει ϰύϱιος τὴν Σιων ϗ ὀφϑήσεται ἐν τῇ δόξῃ αὐτȣ̃.
101:18 ἐϖέϐλεψεν ἐϖὶ τὴν ϖϱοσευχὴν τῶν ταϖεινῶν ϗ ȣ̓ϰ ἐξȣδένωσεν τὴν δέησιν αὐτῶν.
101:19 γϱαφήτω αὕτη εἰς γενεὰν ἑτέϱαν, ϗ λαὸς ὁ ϰτιζόμενος αἰνέσει τὸν ϰύϱιον,
101:20 ὅτι ἐξέϰυψεν ἐξ ὕψȣς ἁγίȣ αὐτȣ̃, ϰύϱιος ἐξ ȣ̓ϱανȣ̃ ἐϖὶ τὴν γῆν ἐϖέϐλεψεν
101:21 τȣ̃ ἀϰȣ̃σαι τὸν ϛεναγμὸν τῶν ϖεϖεδημένων, τȣ̃ λῦσαι τȣ̀ς υἱȣ̀ς τῶν τεϑανατωμένων,
101:22 τȣ̃ ἀναγγεῖλαι ἐν Σιων τὸ ὄνομα ϰυϱίȣ ϗ τὴν αἴνεσιν αὐτȣ̃ ἐν Ιεϱȣσαλημ
101:23 ἐν τῷ συναχϑῆναι λαȣ̀ς ἐϖὶ τὸ αὐτὸ ϗ ϐασιλείας τȣ̃ δȣλεύειν τῷ ϰυϱίῳ.
101:24 ἀϖεϰϱίϑη αὐτῷ ἐν ὁδῷ ἰσχύος αὐτȣ̃ Τὴν ὀλιγότητα τῶν ἡμεϱῶν μȣ ἀνάγγειλόν μοι·
101:25 μὴ ἀναγάγῃς με ἐν ἡμίσει ἡμεϱῶν μȣ, ἐν γενεᾷ γενεῶν τὰ ἔτη σȣ.
101:26 ϰατ’ ἀϱχὰς σύ, ϰύϱιε, τὴν γῆν ἐϑεμελίωσας, ϗ ἔϱγα τῶν χειϱῶν σȣ́ εἰσιν οἱ ȣ̓ϱανοί·
101:27 αὐτοὶ ἀϖολȣ̃νται, σὺ δὲ διαμενεῖς, ϗ ϖάντες ὡς ἱμάτιον ϖαλαιωϑήσονται, ϗ ὡσεὶ ϖεϱιϐόλαιον ἀλλάξεις αὐτȣ́ς, ϗ ἀλλαγήσονται·
101:28 σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, ϗ τὰ ἔτη σȣ ȣ̓ϰ ἐϰλείψȣσιν.
101:29 οἱ υἱοὶ τῶν δȣ́λων σȣ ϰατασϰηνώσȣσιν, ϗ τὸ σϖέϱμα αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα ϰατευϑυνϑήσεται.
102:1 Τῷ Δαυιδ. Εὐλόγει, ἡ ψυχή μȣ, τὸν ϰύϱιον ϰαί, ϖάντα τὰ ἐντός μȣ, τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτȣ̃·
102:2 εὐλόγει, ἡ ψυχή μȣ, τὸν ϰύϱιον ϗ μὴ ἐϖιλανϑάνȣ ϖάσας τὰς ἀνταϖοδόσεις αὐτȣ̃·
102:3 τὸν εὐιλατεύοντα ϖάσαις ταῖς ἀνομίαις σȣ, τὸν ἰώμενον ϖάσας τὰς νόσȣς σȣ·
102:4 τὸν λυτϱȣ́μενον ἐϰ φϑοϱᾶς τὴν ζωήν σȣ, τὸν ϛεφανȣ̃ντά σε ἐν ἐλέει ϗ οἰϰτιϱμοῖς·
102:5 τὸν ἐμϖιϖλῶντα ἐν ἀγαϑοῖς τὴν ἐϖιϑυμίαν σȣ, ἀναϰαινισϑήσεται ὡς ἀετȣ̃ ἡ νεότης σȣ.
102:6 ϖοιῶν ἐλεημοσύνας ὁ ϰύϱιος ϗ ϰϱίμα ϖᾶσι τοῖς ἀδιϰȣμένοις.
102:7 ἐγνώϱισεν τὰς ὁδȣ̀ς αὐτȣ̃ τῷ Μωυσῇ, τοῖς υἱοῖς Ισϱαηλ τὰ ϑελήματα αὐτȣ̃.
102:8 οἰϰτίϱμων ϗ ἐλεήμων ὁ ϰύϱιος, μαϰϱόϑυμος ϗ ϖολυέλεος·
102:9 ȣ̓ϰ εἰς τέλος ὀϱγισϑήσεται ȣ̓δὲ εἰς τὸν αἰῶνα μηνιεῖ·
102:10 ȣ̓ ϰατὰ τὰς ἁμαϱτίας ἡμῶν ἐϖοίησεν ἡμῖν ȣ̓δὲ ϰατὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν ἀνταϖέδωϰεν ἡμῖν
102:11 ὅτι ϰατὰ τὸ ὕψος τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃ ἀϖὸ τῆς γῆς ἐϰϱαταίωσεν ϰύϱιος τὸ ἔλεος αὐτȣ̃ ἐϖὶ τȣ̀ς φοϐȣμένȣς αὐτόν·
102:12 ϰαϑ’ ὅσον ἀϖέχȣσιν ἀνατολαὶ ἀϖὸ δυσμῶν, ἐμάϰϱυνεν ἀφ’ ἡμῶν τὰς ἀνομίας ἡμῶν.
102:13 ϰαϑὼς οἰϰτίϱει ϖατὴϱ υἱȣ́ς, οἰϰτίϱησεν ϰύϱιος τȣ̀ς φοϐȣμένȣς αὐτόν,
102:14 ὅτι αὐτὸς ἔγνω τὸ ϖλάσμα ἡμῶν· μνήσϑητι ὅτι χȣ̃ς ἐσμεν.
102:15 ἄνϑϱωϖος, ὡσεὶ χόϱτος αἱ ἡμέϱαι αὐτȣ̃· ὡσεὶ ἄνϑος τȣ̃ ἀγϱȣ̃, ȣ̔́τως ἐξανϑήσει·
102:16 ὅτι ϖνεῦμα διῆλϑεν ἐν αὐτῷ, ϗ ȣ̓χ ὑϖάϱξει ϗ ȣ̓ϰ ἐϖιγνώσεται ἔτι τὸν τόϖον αὐτȣ̃.
102:17 τὸ δὲ ἔλεος τȣ̃ ϰυϱίȣ ἀϖὸ τȣ̃ αἰῶνος ϗ ἕως τȣ̃ αἰῶ νος ἐϖὶ τȣ̀ς φοϐȣμένȣς αὐτόν, ϗ ἡ διϰαιοσύνη αὐτȣ̃ ἐϖὶ υἱȣ̀ς υἱῶν
102:18 τοῖς φυλάσσȣσιν τὴν διαϑήϰην αὐτȣ̃ ϗ μεμνημένοις τῶν ἐντολῶν αὐτȣ̃ τȣ̃ ϖοιῆσαι αὐτάς.
102:19 ϰύϱιος ἐν τῷ ȣ̓ϱανῷ ἡτοίμασεν τὸν ϑϱόνον αὐτȣ̃, ϗ ἡ ϐασιλεία αὐτȣ̃ ϖάντων δεσϖόζει.
102:20 εὐλογεῖτε τὸν ϰύϱιον, ϖάντες οἱ ἄγγελοι αὐτȣ̃, δυνατοὶ ἰσχύι ϖοιȣ̃ντες τὸν λόγον αὐτȣ̃ τȣ̃ ἀϰȣ̃σαι τῆς φωνῆς τῶν λόγων αὐτȣ̃·
102:21 εὐλογεῖτε τὸν ϰύϱιον, ϖᾶσαι αἱ δυνάμεις αὐτȣ̃, λειτȣϱγοὶ αὐτȣ̃ ϖοιȣ̃ντες τὸ ϑέλημα αὐτȣ̃·
102:22 εὐλογεῖτε τὸν ϰύϱιον, ϖάντα τὰ ἔϱγα αὐτȣ̃ ἐν ϖαντὶ τόϖῳ τῆς δεσϖοτείας αὐτȣ̃· εὐλόγει, ἡ ψυχή μȣ, τὸν ϰύϱιον.
103:1 Τῷ Δαυιδ. Εὐλόγει, ἡ ψυχή μȣ, τὸν ϰύϱιον. ϰύϱιε ὁ ϑεός μȣ, ἐμεγαλύνϑης σφόδϱα, ἐξομολόγησιν ϗ εὐϖϱέϖειαν ἐνεδύσω
103:2 ἀναϐαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον, ἐϰτείνων τὸν ȣ̓ϱανὸν ὡσεὶ δέϱϱιν·
103:3 ὁ ϛεγάζων ἐν ὕδασιν τὰ ὑϖεϱῷα αὐτȣ̃, ὁ τιϑεὶς νέφη τὴν ἐϖίϐασιν αὐτȣ̃, ὁ ϖεϱιϖατῶν ἐϖὶ ϖτεϱύγων ἀνέμων·
103:4 ὁ ϖοιῶν τȣ̀ς ἀγγέλȣς αὐτȣ̃ ϖνεύματα ϗ τȣ̀ς λειτȣϱγȣ̀ς αὐτȣ̃ ϖῦϱ φλέγον.
103:5 ἐϑεμελίωσεν τὴν γῆν ἐϖὶ τὴν ἀσφάλειαν αὐτῆς, ȣ̓ ϰλιϑήσεται εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος.
103:6 ἄϐυσσος ὡς ἱμάτιον τὸ ϖεϱιϐόλαιον αὐτȣ̃, ἐϖὶ τῶν ὀϱέων ϛήσονται ὕδατα·
103:7 ἀϖὸ ἐϖιτιμήσεώς σȣ φεύξονται, ἀϖὸ φωνῆς ϐϱοντῆς σȣ δειλιάσȣσιν.
103:8 ἀναϐαίνȣσιν ὄϱη ϗ ϰαταϐαίνȣσιν ϖεδία εἰς τόϖον, ὃν ἐϑεμελίωσας αὐτοῖς·
103:9 ὅϱιον ἔϑȣ, ὃ ȣ̓ ϖαϱελεύσονται, ȣ̓δὲ ἐϖιϛϱέψȣσιν ϰαλύψαι τὴν γῆν.
103:10 ὁ ἐξαϖοϛέλλων ϖηγὰς ἐν φάϱαγξιν, ἀνὰ μέσον τῶν ὀϱέων διελεύσονται ὕδατα·
103:11 ϖοτιȣ̃σιν ϖάντα τὰ ϑηϱία τȣ̃ ἀγϱȣ̃, ϖϱοσδέξονται ὄναγϱοι εἰς δίψαν αὐτῶν·
103:12 ἐϖ’ αὐτὰ τὰ ϖετεινὰ τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃ ϰατασϰηνώσει, ἐϰ μέσȣ τῶν ϖετϱῶν δώσȣσιν φωνήν.
103:13 ϖοτίζων ὄϱη ἐϰ τῶν ὑϖεϱῴων αὐτȣ̃, ἀϖὸ ϰαϱϖȣ̃ τῶν ἔϱγων σȣ χοϱτασϑήσεται ἡ γῆ.
103:14 ἐξανατέλλων χόϱτον τοῖς ϰτήνεσιν ϗ χλόην τῇ δȣλείᾳ τῶν ἀνϑϱώϖων τȣ̃ ἐξαγαγεῖν ἄϱτον ἐϰ τῆς γῆς·
103:15 ϗ οἶνος εὐφϱαίνει ϰαϱδίαν ἀνϑϱώϖȣ τȣ̃ ἱλαϱῦναι ϖϱόσωϖον ἐν ἐλαίῳ, ϗ ἄϱτος ϰαϱδίαν ἀνϑϱώϖȣ ϛηϱίζει.
103:16 χοϱτασϑήσεται τὰ ξύλα τȣ̃ ϖεδίȣ, αἱ ϰέδϱοι τȣ̃ Λιϐάνȣ, ἃς ἐφύτευσεν·
103:17 ἐϰεῖ ϛϱȣϑία ἐννοσσεύσȣσιν, τȣ̃ ἐϱωδιȣ̃ ἡ οἰϰία ἡγεῖται αὐτῶν.
103:18 ὄϱη τὰ ὑψηλὰ ταῖς ἐλάφοις, ϖέτϱα ϰαταφυγὴ τοῖς χοιϱογϱυλλίοις.
103:19 ἐϖοίησεν σελήνην εἰς ϰαιϱȣ́ς, ὁ ἥλιος ἔγνω τὴν δύσιν αὐτȣ̃.
103:20 ἔϑȣ σϰότος, ϗ ἐγένετο νύξ, ἐν αὐτῇ διελεύσονται ϖάντα τὰ ϑηϱία τȣ̃ δϱυμȣ̃,
103:21 σϰύμνοι ὠϱυόμενοι ἁϱϖάσαι ϗ ζητῆσαι ϖαϱὰ τȣ̃ ϑεȣ̃ ϐϱῶσιν αὐτοῖς.
103:22 ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος, ϗ συνήχϑησαν ϗ ἐν ταῖς μάνδϱαις αὐτῶν ϰοιτασϑήσονται·
103:23 ἐξελεύσεται ἄνϑϱωϖος ἐϖὶ τὸ ἔϱγον αὐτȣ̃ ϗ ἐϖὶ τὴν ἐϱγασίαν αὐτȣ̃ ἕως ἑσϖέϱας.
103:24 ὡς ἐμεγαλύνϑη τὰ ἔϱγα σȣ, ϰύϱιε· ϖάντα ἐν σοφίᾳ ἐϖοίησας, ἐϖληϱώϑη ἡ γῆ τῆς ϰτήσεώς σȣ.
103:25 αὕτη ἡ ϑάλασσα ἡ μεγάλη ϗ εὐϱύχωϱος, ἐϰεῖ ἑϱϖετά, ὧν ȣ̓ϰ ἔϛιν ἀϱιϑμός, ζῷα μιϰϱὰ μετὰ μεγάλων·
103:26 ἐϰεῖ ϖλοῖα διαϖοϱεύονται, δϱάϰων ȣ̔͂τος, ὃν ἔϖλασας ἐμϖαίζειν αὐτῷ.
103:27 ϖάντα ϖϱὸς σὲ ϖϱοσδοϰῶσιν δȣ̃ναι τὴν τϱοφὴν αὐτοῖς εὔϰαιϱον.
103:28 δόντος σȣ αὐτοῖς συλλέξȣσιν, ἀνοίξαντος δέ σȣ τὴν χεῖϱα τὰ σύμϖαντα ϖλησϑήσονται χϱηϛότητος.
103:29 ἀϖοϛϱέψαντος δέ σȣ τὸ ϖϱόσωϖον ταϱαχϑήσονται· ἀντανελεῖς τὸ ϖνεῦμα αὐτῶν, ϗ ἐϰλείψȣσιν ϗ εἰς τὸν χȣ̃ν αὐτῶν ἐϖιϛϱέψȣσιν.
103:30 ἐξαϖοϛελεῖς τὸ ϖνεῦμά σȣ, ϗ ϰτισϑήσονται, ϗ ἀναϰαινιεῖς τὸ ϖϱόσωϖον τῆς γῆς.
103:31 ἤτω ἡ δόξα ϰυϱίȣ εἰς τὸν αἰῶνα, εὐφϱανϑήσεται ϰύϱιος ἐϖὶ τοῖς ἔϱγοις αὐτȣ̃·
103:32 ὁ ἐϖιϐλέϖων ἐϖὶ τὴν γῆν ϗ ϖοιῶν αὐτὴν τϱέμειν, ὁ ἁϖτόμενος τῶν ὀϱέων ϗ ϰαϖνίζονται.
103:33 ᾄσω τῷ ϰυϱίῳ ἐν τῇ ζωῇ μȣ, ψαλῶ τῷ ϑεῷ μȣ, ἕως ὑϖάϱχω·
103:34 ἡδυνϑείη αὐτῷ ἡ διαλογή μȣ, ἐγὼ δὲ εὐφϱανϑήσομαι ἐϖὶ τῷ ϰυϱίῳ.
103:35 ἐϰλίϖοισαν ἁμαϱτωλοὶ ἀϖὸ τῆς γῆς ϗ ἄνομοι ὥϛε μὴ ὑϖάϱχειν αὐτȣ́ς. εὐλόγει, ἡ ψυχή μȣ, τὸν ϰύϱιον.
104:1 Αλληλȣια. Ἐξομολογεῖσϑε τῷ ϰυϱίῳ ϗ ἐϖιϰαλεῖσϑε τὸ ὄνομα αὐτȣ̃, ἀϖαγγείλατε ἐν τοῖς ἔϑνεσιν τὰ ἔϱγα αὐτȣ̃·
104:2 ᾄσατε αὐτῷ ϗ ψάλατε αὐτῷ, διηγήσασϑε ϖάντα τὰ ϑαυμάσια αὐτȣ̃.
104:3 ἐϖαινεῖσϑε ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἁγίῳ αὐτȣ̃, εὐφϱανϑήτω ϰαϱδία ζητȣ́ντων τὸν ϰύϱιον·
104:4 ζητήσατε τὸν ϰύϱιον ϗ ϰϱαταιώϑητε, ζητήσατε τὸ ϖϱόσωϖον αὐτȣ̃ διὰ ϖαντός.
104:5 μνήσϑητε τῶν ϑαυμασίων αὐτȣ̃, ὧν ἐϖοίησεν, τὰ τέϱατα αὐτȣ̃ ϗ τὰ ϰϱίματα τȣ̃ ϛόματος αὐτȣ̃,
104:6 σϖέϱμα Αϐϱααμ δȣ̃λοι αὐτȣ̃, υἱοὶ Ιαϰωϐ ἐϰλεϰτοὶ αὐτȣ̃.
104:7 αὐτὸς ϰύϱιος ὁ ϑεὸς ἡμῶν, ἐν ϖάσῃ τῇ γῇ τὰ ϰϱίματα αὐτȣ̃.
104:8 ἐμνήσϑη εἰς τὸν αἰῶνα διαϑήϰης αὐτȣ̃, λόγȣ, ȣ̔͂ ἐνετείλατο εἰς χιλίας γενεάς,
104:9 ὃν διέϑετο τῷ Αϐϱααμ, ϗ τȣ̃ ὅϱϰȣ αὐτȣ̃ τῷ Ισααϰ
104:10 ϗ ἔϛησεν αὐτὴν τῷ Ιαϰωϐ εἰς ϖϱόϛαγμα ϗ τῷ Ισϱαηλ διαϑήϰην αἰώνιον
104:11 λέγων Σοὶ δώσω τὴν γῆν Χανααν σχοίνισμα ϰληϱονομίας ὑμῶν.
104:12 ἐν τῷ εἶναι αὐτȣ̀ς ἀϱιϑμῷ ϐϱαχεῖς, ὀλιγοϛȣ̀ς ϗ ϖαϱοίϰȣς ἐν αὐτῇ
104:13 ϗ διῆλϑον ἐξ ἔϑνȣς εἰς ἔϑνος, ἐϰ ϐασιλείας εἰς λαὸν ἕτεϱον·
104:14 ȣ̓ϰ ἀφῆϰεν ἄνϑϱωϖον ἀδιϰῆσαι αὐτȣ̀ς ϗ ἤλεγξεν ὑϖὲϱ αὐτῶν ϐασιλεῖς
104:15 Μὴ ἅϖτεσϑε τῶν χϱιϛῶν μȣ ϗ ἐν τοῖς ϖϱοφήταις μȣ μὴ ϖονηϱεύεσϑε.
104:16 ϗ ἐϰάλεσεν λιμὸν ἐϖὶ τὴν γῆν, ϖᾶν ϛήϱιγμα ἄϱτȣ συνέτϱιψεν·
104:17 ἀϖέϛειλεν ἔμϖϱοσϑεν αὐτῶν ἄνϑϱωϖον, εἰς δȣ̃λον ἐϖϱάϑη Ιωσηφ.
104:18 ἐταϖείνωσαν ἐν ϖέδαις τȣ̀ς ϖόδας αὐτȣ̃, σίδηϱον διῆλϑεν ἡ ψυχὴ αὐτȣ̃
104:19 μέχϱι τȣ̃ ἐλϑεῖν τὸν λόγον αὐτȣ̃, τὸ λόγιον ϰυϱίȣ ἐϖύϱωσεν αὐτόν.
104:20 ἀϖέϛειλεν ϐασιλεὺς ϗ ἔλυσεν αὐτόν, ἄϱχων λαῶν, ϗ ἀφῆϰεν αὐτόν·
104:21 ϰατέϛησεν αὐτὸν ϰύϱιον τȣ̃ οἴϰȣ αὐτȣ̃ ϗ ἄϱχοντα ϖάσης τῆς ϰτήσεως αὐτȣ̃
104:22 τȣ̃ ϖαιδεῦσαι τȣ̀ς ἄϱχοντας αὐτȣ̃ ὡς ἑαυτὸν ϗ τȣ̀ς ϖϱεσϐυτέϱȣς αὐτȣ̃ σοφίσαι.
104:23 ϗ εἰσῆλϑεν Ισϱαηλ εἰς Αἴγυϖτον, ϗ Ιαϰωϐ ϖαϱῴϰησεν ἐν γῇ Χαμ·
104:24 ϗ ηὔξησεν τὸν λαὸν αὐτȣ̃ σφόδϱα ϗ ἐϰϱαταίωσεν αὐτὸν ὑϖὲϱ τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς αὐτȣ̃.
104:25 μετέϛϱεψεν τὴν ϰαϱδίαν αὐτῶν τȣ̃ μισῆσαι τὸν λαὸν αὐτȣ̃, τȣ̃ δολιȣ̃σϑαι ἐν τοῖς δȣ́λοις αὐτȣ̃.
104:26 ἐξαϖέϛειλεν Μωυσῆν τὸν δȣ̃λον αὐτȣ̃, Ααϱων, ὃν ἐξελέξατο αὐτόν·
104:27 ἔϑετο ἐν αὐτοῖς τȣ̀ς λόγȣς τῶν σημείων αὐτȣ̃ ϗ τῶν τεϱάτων ἐν γῇ Χαμ.
104:28 ἐξαϖέϛειλεν σϰότος, ϗ ἐσϰότασεν, ϗ ϖαϱεϖίϰϱαναν τȣ̀ς λόγȣς αὐτȣ̃.
104:29 μετέϛϱεψεν τὰ ὕδατα αὐτῶν εἰς αἷμα ϗ ἀϖέϰτεινεν τȣ̀ς ἰχϑύας αὐτῶν.
104:30 ἐξῆϱψεν ἡ γῆ αὐτῶν ϐατϱάχȣς ἐν τοῖς ταμιείοις τῶν ϐασιλέων αὐτῶν.
104:31 εἶϖεν, ϗ ἦλϑεν ϰυνόμυια ϗ σϰνῖϖες ἐν ϖᾶσι τοῖς ὁϱίοις αὐτῶν.
104:32 ἔϑετο τὰς ϐϱοχὰς αὐτῶν χάλαζαν, ϖῦϱ ϰαταφλέγον ἐν τῇ γῇ αὐτῶν,
104:33 ϗ ἐϖάταξεν τὰς ἀμϖέλȣς αὐτῶν ϗ τὰς συϰᾶς αὐτῶν ϗ συνέτϱιψεν ϖᾶν ξύλον ὁϱίȣ αὐτῶν.
104:34 εἶϖεν, ϗ ἦλϑεν ἀϰϱὶς ϗ ϐϱȣ̃χος, ȣ̔͂ ȣ̓ϰ ἦν ἀϱιϑμός,
104:35 ϗ ϰατέφαγεν ϖάντα τὸν χόϱτον ἐν τῇ γῇ αὐτῶν ϗ ϰατέφαγεν τὸν ϰαϱϖὸν τῆς γῆς αὐτῶν.
104:36 ϗ ἐϖάταξεν ϖᾶν ϖϱωτότοϰον ἐν τῇ γῇ αὐτῶν, ἀϖαϱχὴν ϖαντὸς ϖόνȣ αὐτῶν,
104:37 ϗ ἐξήγαγεν αὐτȣ̀ς ἐν ἀϱγυϱίῳ ϗ χϱυσίῳ ϗ ȣ̓ϰ ἦν ἐν ταῖς φυλαῖς αὐτῶν ἀσϑενῶν.
104:38 εὐφϱάνϑη Αἴγυϖτος ἐν τῇ ἐξόδῳ αὐτῶν, ὅτι ἐϖέϖεσεν ὁ φόϐος αὐτῶν ἐϖ’ αὐτȣ́ς.
104:39 διεϖέτασεν νεφέλην εἰς σϰέϖην αὐτοῖς ϗ ϖῦϱ τȣ̃ φωτίσαι αὐτοῖς τὴν νύϰτα.
104:40 ᾔτησαν, ϗ ἦλϑεν ὀϱτυγομήτϱα, ϗ ἄϱτον ȣ̓ϱανȣ̃ ἐνέϖλησεν αὐτȣ́ς·
104:41 διέϱϱηξεν ϖέτϱαν, ϗ ἐϱϱύησαν ὕδατα, ἐϖοϱεύϑησαν ἐν ἀνύδϱοις ϖοταμοί.
104:42 ὅτι ἐμνήσϑη τȣ̃ λόγȣ τȣ̃ ἁγίȣ αὐτȣ̃ τȣ̃ ϖϱὸς Αϐϱααμ τὸν δȣ̃λον αὐτȣ̃
104:43 ϗ ἐξήγαγεν τὸν λαὸν αὐτȣ̃ ἐν ἀγαλλιάσει ϗ τȣ̀ς ἐϰλεϰτȣ̀ς αὐτȣ̃ ἐν εὐφϱοσύνῃ.
104:44 ϗ ἔδωϰεν αὐτοῖς χώϱας ἐϑνῶν, ϗ ϖόνȣς λαῶν ἐϰληϱονόμησαν,
104:45 ὅϖως ἂν φυλάξωσιν τὰ διϰαιώματα αὐτȣ̃ ϗ τὸν νόμον αὐτȣ̃ ἐϰζητήσωσιν.
105:1 Αλληλȣια. Ἐξομολογεῖσϑε τῷ ϰυϱίῳ, ὅτι χϱηϛός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃.
105:2 τίς λαλήσει τὰς δυναϛείας τȣ̃ ϰυϱίȣ, ἀϰȣϛὰς ϖοιήσει ϖάσας τὰς αἰνέσεις αὐτȣ̃;
105:3 μαϰάϱιοι οἱ φυλάσσοντες ϰϱίσιν ϗ ϖοιȣ̃ντες διϰαιοσύνην ἐν ϖαντὶ ϰαιϱῷ.
105:4 μνήσϑητι ἡμῶν, ϰύϱιε, ἐν τῇ εὐδοϰίᾳ τȣ̃ λαȣ̃ σȣ, ἐϖίσϰεψαι ἡμᾶς ἐν τῷ σωτηϱίῳ σȣ
105:5 τȣ̃ ἰδεῖν ἐν τῇ χϱηϛότητι τῶν ἐϰλεϰτῶν σȣ, τȣ̃ εὐφϱανϑῆναι ἐν τῇ εὐφϱοσύνῃ τȣ̃ ἔϑνȣς σȣ, τȣ̃ ἐϖαινεῖσϑαι μετὰ τῆς ϰληϱονομίας σȣ.
105:6 ἡμάϱτομεν μετὰ τῶν ϖατέϱων ἡμῶν, ἠνομήσαμεν, ἠδιϰήσαμεν.
105:7 οἱ ϖατέϱες ἡμῶν ἐν Αἰγύϖτῳ ȣ̓ συνῆϰαν τὰ ϑαυμάσιά σȣ ȣ̓ϰ ἐμνήσϑησαν τȣ̃ ϖλήϑȣς τȣ̃ ἐλέȣς σȣ ϗ ϖαϱεϖίϰϱαναν ἀναϐαίνοντες ἐν τῇ ἐϱυϑϱᾷ ϑαλάσσῃ.
105:8 ϗ ἔσωσεν αὐτȣ̀ς ἕνεϰεν τȣ̃ ὀνόματος αὐτȣ̃ τȣ̃ γνωϱίσαι τὴν δυναϛείαν αὐτȣ̃·
105:9 ϗ ἐϖετίμησεν τῇ ἐϱυϑϱᾷ ϑαλάσσῃ, ϗ ἐξηϱάνϑη, ϗ ὡδήγησεν αὐτȣ̀ς ἐν ἀϐύσσῳ ὡς ἐν ἐϱήμῳ·
105:10 ϗ ἔσωσεν αὐτȣ̀ς ἐϰ χειϱὸς μισȣ́ντων ϗ ἐλυτϱώσατο αὐτȣ̀ς ἐϰ χειϱὸς ἐχϑϱȣ̃·
105:11 ϗ ἐϰάλυψεν ὕδωϱ τȣ̀ς ϑλίϐοντας αὐτȣ́ς, εἷς ἐξ αὐτῶν ȣ̓χ ὑϖελείφϑη.
105:12 ϗ ἐϖίϛευσαν ἐν τοῖς λόγοις αὐτȣ̃ ϗ ᾖσαν τὴν αἴνεσιν αὐτȣ̃.
105:13 ἐτάχυναν ἐϖελάϑοντο τῶν ἔϱγων αὐτȣ̃, ȣ̓χ ὑϖέμειναν τὴν ϐȣλὴν αὐτȣ̃·
105:14 ϗ ἐϖεϑύμησαν ἐϖιϑυμίαν ἐν τῇ ἐϱήμῳ ϗ ἐϖείϱασαν τὸν ϑεὸν ἐν ἀνύδϱῳ.
105:15 ϗ ἔδωϰεν αὐτοῖς τὸ αἴτημα αὐτῶν ϗ ἐξαϖέϛειλεν ϖλησμονὴν εἰς τὰς ψυχὰς αὐτῶν.
105:16 ϗ ϖαϱώϱγισαν Μωυσῆν ἐν τῇ ϖαϱεμϐολῇ ϗ Ααϱων τὸν ἅγιον ϰυϱίȣ·
105:17 ἠνοίχϑη ἡ γῆ ϗ ϰατέϖιεν Δαϑαν ϗ ἐϰάλυψεν ἐϖὶ τὴν συναγωγὴν Αϐιϱων·
105:18 ϗ ἐξεϰαύϑη ϖῦϱ ἐν τῇ συναγωγῇ αὐτῶν, φλὸξ ϰατέφλεξεν ἁμαϱτωλȣ́ς.
105:19 ϗ ἐϖοίησαν μόσχον ἐν Χωϱηϐ ϗ ϖϱοσεϰύνησαν τῷ γλυϖτῷ·
105:20 ϗ ἠλλάξαντο τὴν δόξαν αὐτῶν ἐν ὁμοιώματι μόσχȣ ἔσϑοντος χόϱτον.
105:21 ἐϖελάϑοντο τȣ̃ ϑεȣ̃ τȣ̃ σῴζοντος αὐτȣ́ς, τȣ̃ ϖοιήσαντος μεγάλα ἐν Αἰγύϖτῳ,
105:22 ϑαυμαϛὰ ἐν γῇ Χαμ, φοϐεϱὰ ἐϖὶ ϑαλάσσης ἐϱυϑϱᾶς.
105:23 ϗ εἶϖεν τȣ̃ ἐξολεϑϱεῦσαι αὐτȣ́ς, εἰ μὴ Μωϋσῆς ὁ ἐϰλεϰτὸς αὐτȣ̃ ἔϛη ἐν τῇ ϑϱαύσει ἐνώϖιον αὐτȣ̃ τȣ̃ ἀϖοϛϱέψαι τὴν ὀϱγὴν αὐτȣ̃ τȣ̃ μὴ ἐξολεϑϱεῦσαι.
105:24 ϗ ἐξȣδένωσαν γῆν ἐϖιϑυμητήν, ȣ̓ϰ ἐϖίϛευσαν τῷ λόγῳ αὐτȣ̃·
105:25 ϗ ἐγόγγυσαν ἐν τοῖς σϰηνώμασιν αὐτῶν, ȣ̓ϰ εἰσήϰȣσαν τῆς φωνῆς ϰυϱίȣ.
105:26 ϗ ἐϖῆϱεν τὴν χεῖϱα αὐτȣ̃ αὐτοῖς τȣ̃ ϰαταϐαλεῖν αὐτȣ̀ς ἐν τῇ ἐϱήμῳ
105:27 ϗ τȣ̃ ϰαταϐαλεῖν τὸ σϖέϱμα αὐτῶν ἐν τοῖς ἔϑνεσιν ϗ διασϰοϱϖίσαι αὐτȣ̀ς ἐν ταῖς χώϱαις.
105:28 ϗ ἐτελέσϑησαν τῷ Βεελφεγωϱ ϗ ἔφαγον ϑυσίας νεϰϱῶν·
105:29 ϗ ϖαϱώξυναν αὐτὸν ἐν τοῖς ἐϖιτηδεύμασιν αὐτῶν, ϗ ἐϖληϑύνϑη ἐν αὐτοῖς ἡ ϖτῶσις.
105:30 ϗ ἔϛη Φινεες ϗ ἐξιλάσατο, ϗ ἐϰόϖασεν ἡ ϑϱαῦσις·
105:31 ϗ ἐλογίσϑη αὐτῷ εἰς διϰαιοσύνην εἰς γενεὰν ϗ γενεὰν ἕως τȣ̃ αἰῶνος.
105:32 ϗ ϖαϱώϱγισαν αὐτὸν ἐφ’ ὕδατος ἀντιλογίας. ϗ ἐϰαϰώϑη Μωϋσῆς δι’ αὐτȣ́ς,
105:33 ὅτι ϖαϱεϖίϰϱαναν τὸ ϖνεῦμα αὐτȣ̃, ϗ διέϛειλεν ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτȣ̃.
105:34 ȣ̓ϰ ἐξωλέϑϱευσαν τὰ ἔϑνη, ἃ εἶϖεν ϰύϱιος αὐτοῖς,
105:35 ϗ ἐμίγησαν ἐν τοῖς ἔϑνεσιν ϗ ἔμαϑον τὰ ἔϱγα αὐτῶν·
105:36 ϗ ἐδȣ́λευσαν τοῖς γλυϖτοῖς αὐτῶν, ϗ ἐγενήϑη αὐτοῖς εἰς σϰάνδαλον·
105:37 ϗ ἔϑυσαν τȣ̀ς υἱȣ̀ς αὐτῶν ϗ τὰς ϑυγατέϱας αὐτῶν τοῖς δαιμονίοις
105:38 ϗ ἐξέχεαν αἷμα ἀϑῷον, αἷμα υἱῶν αὐτῶν ϗ ϑυγατέϱων, ὧν ἔϑυσαν τοῖς γλυϖτοῖς Χανααν, ϗ ἐφονοϰτονήϑη ἡ γῆ ἐν τοῖς αἵμασιν
105:39 ϗ ἐμιάνϑη ἐν τοῖς ἔϱγοις αὐτῶν, ϗ ἐϖόϱνευσαν ἐν τοῖς ἐϖιτηδεύμασιν αὐτῶν.
105:40 ϗ ὠϱγίσϑη ϑυμῷ ϰύϱιος ἐϖὶ τὸν λαὸν αὐτȣ̃ ϗ ἐϐδελύξατο τὴν ϰληϱονομίαν αὐτȣ̃·
105:41 ϗ ϖαϱέδωϰεν αὐτȣ̀ς εἰς χεῖϱας ἐϑνῶν, ϗ ἐϰυϱίευσαν αὐτῶν οἱ μισȣ̃ντες αὐτȣ́ς·
105:42 ϗ ἔϑλιψαν αὐτȣ̀ς οἱ ἐχϑϱοὶ αὐτῶν, ϗ ἐταϖεινώϑησαν ὑϖὸ τὰς χεῖϱας αὐτῶν.
105:43 ϖλεονάϰις ἐϱϱύσατο αὐτȣ́ς, αὐτοὶ δὲ ϖαϱεϖίϰϱαναν αὐτὸν ἐν τῇ ϐȣλῇ αὐτῶν ϗ ἐταϖεινώϑησαν ἐν ταῖς ἀνομίαις αὐτῶν.
105:44 ϗ εἶδεν ἐν τῷ ϑλίϐεσϑαι αὐτȣ̀ς ἐν τῷ αὐτὸν εἰσαϰȣ̃σαι τῆς δεήσεως αὐτῶν·
105:45 ϗ ἐμνήσϑη τῆς διαϑήϰης αὐτȣ̃ ϗ μετεμελήϑη ϰατὰ τὸ ϖλῆϑος τȣ̃ ἐλέȣς αὐτȣ̃
105:46 ϗ ἔδωϰεν αὐτȣ̀ς εἰς οἰϰτιϱμȣ̀ς ἐναντίον ϖάντων τῶν αἰχμαλωτισάντων αὐτȣ́ς.
105:47 σῶσον ἡμᾶς, ϰύϱιε ὁ ϑεὸς ἡμῶν, ϗ ἐϖισυνάγαγε ἡμᾶς ἐϰ τῶν ἐϑνῶν τȣ̃ ἐξομολογήσασϑαι τῷ ὀνόματι τῷ ἁγίῳ σȣ, τȣ̃ ἐγϰαυχᾶσϑαι ἐν τῇ αἰνέσει σȣ.
105:48 Εὐλογητὸς ϰύϱιος ὁ ϑεὸς Ισϱαηλ ἀϖὸ τȣ̃ αἰῶνος ϗ ἕως τȣ̃ αἰῶνος. ϗ ἐϱεῖ ϖᾶς ὁ λαός Γένοιτο γένοιτο. – –
106:1 Αλληλȣια. Ἐξομολογεῖσϑε τῷ ϰυϱίῳ, ὅτι χϱηϛός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃
106:2 εἰϖάτωσαν οἱ λελυτϱωμένοι ὑϖὸ ϰυϱίȣ, ȣ̔̀ς ἐλυτϱώσατο ἐϰ χειϱὸς ἐχϑϱȣ̃.
106:3 ἐϰ τῶν χωϱῶν συνήγαγεν αὐτȣ̀ς ἀϖὸ ἀνατολῶν ϗ δυσμῶν ϗ ϐοϱϱᾶ ϗ ϑαλάσσης.
106:4 ἐϖλανήϑησαν ἐν τῇ ἐϱήμῳ ἐν ἀνύδϱῳ, ὁδὸν ϖόλεως ϰατοιϰητηϱίȣ ȣ̓χ εὗϱον
106:5 ϖεινῶντες ϗ διψῶντες, ἡ ψυχὴ αὐτῶν ἐν αὐτοῖς ἐξέλιϖεν·
106:6 ϗ ἐϰέϰϱαξαν ϖϱὸς ϰύϱιον ἐν τῷ ϑλίϐεσϑαι αὐτȣ́ς, ϗ ἐϰ τῶν ἀναγϰῶν αὐτῶν ἐϱϱύσατο αὐτȣ̀ς
106:7 ϗ ὡδήγησεν αὐτȣ̀ς εἰς ὁδὸν εὐϑεῖαν τȣ̃ ϖοϱευϑῆναι εἰς ϖόλιν ϰατοιϰητηϱίȣ.
106:8 ἐξομολογησάσϑωσαν τῷ ϰυϱίῳ τὰ ἐλέη αὐτȣ̃ ϗ τὰ ϑαυμάσια αὐτȣ̃ τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνϑϱώϖων,
106:9 ὅτι ἐχόϱτασεν ψυχὴν ϰενὴν ϗ ψυχὴν ϖεινῶσαν ἐνέϖλησεν ἀγαϑῶν. –
106:10 ϰαϑημένȣς ἐν σϰότει ϗ σϰιᾷ ϑανάτȣ, ϖεϖεδημένȣς ἐν ϖτωχείᾳ ϗ σιδήϱῳ,
106:11 ὅτι ϖαϱεϖίϰϱαναν τὰ λόγια τȣ̃ ϑεȣ̃ ϗ τὴν ϐȣλὴν τȣ̃ ὑψίϛȣ ϖαϱώξυναν,
106:12 ϗ ἐταϖεινώϑη ἐν ϰόϖοις ἡ ϰαϱδία αὐτῶν, ἠσϑένησαν, ϗ ȣ̓ϰ ἦν ὁ ϐοηϑῶν·
106:13 ϗ ἐϰέϰϱαξαν ϖϱὸς ϰύϱιον ἐν τῷ ϑλίϐεσϑαι αὐτȣ́ς, ϗ ἐϰ τῶν ἀναγϰῶν αὐτῶν ἔσωσεν αὐτȣ̀ς
106:14 ϗ ἐξήγαγεν αὐτȣ̀ς ἐϰ σϰότȣς ϗ σϰιᾶς ϑανάτȣ ϗ τȣ̀ς δεσμȣ̀ς αὐτῶν διέϱϱηξεν.
106:15 ἐξομολογησάσϑωσαν τῷ ϰυϱίῳ τὰ ἐλέη αὐτȣ̃ ϗ τὰ ϑαυμάσια αὐτȣ̃ τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνϑϱώϖων,
106:16 ὅτι συνέτϱιψεν ϖύλας χαλϰᾶς ϗ μοχλȣ̀ς σιδηϱȣ̃ς συνέϰλασεν. –
106:17 ἀντελάϐετο αὐτῶν ἐξ ὁδȣ̃ ἀνομίας αὐτῶν, διὰ γὰϱ τὰς ἀνομίας αὐτῶν ἐταϖεινώϑησαν·
106:18 ϖᾶν ϐϱῶμα ἐϐδελύξατο ἡ ψυχὴ αὐτῶν, ϗ ἤγγισαν ἕως τῶν ϖυλῶν τȣ̃ ϑανάτȣ·
106:19 ϗ ἐϰέϰϱαξαν ϖϱὸς ϰύϱιον ἐν τῷ ϑλίϐεσϑαι αὐτȣ́ς, ϗ ἐϰ τῶν ἀναγϰῶν αὐτῶν ἔσωσεν αὐτȣ́ς,
106:20 ἀϖέϛειλεν τὸν λόγον αὐτȣ̃ ϗ ἰάσατο αὐτȣ̀ς ϗ ἐϱϱύσατο αὐτȣ̀ς ἐϰ τῶν διαφϑοϱῶν αὐτῶν.
106:21 ἐξομολογησάσϑωσαν τῷ ϰυϱίῳ τὰ ἐλέη αὐτȣ̃ ϗ τὰ ϑαυμάσια αὐτȣ̃ τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνϑϱώϖων
106:22 ϗ ϑυσάτωσαν ϑυσίαν αἰνέσεως ϗ ἐξαγγειλάτωσαν τὰ ἔϱγα αὐτȣ̃ ἐν ἀγαλλιάσει. –
106:23 οἱ ϰαταϐαίνοντες εἰς τὴν ϑάλασσαν ἐν ϖλοίοις ϖοιȣ̃ντες ἐϱγασίαν ἐν ὕδασι ϖολλοῖς,
106:24 αὐτοὶ εἴδοσαν τὰ ἔϱγα ϰυϱίȣ ϗ τὰ ϑαυμάσια αὐτȣ̃ ἐν τῷ ϐυϑῷ·
106:25 εἶϖεν, ϗ ἔϛη ϖνεῦμα ϰαταιγίδος, ϗ ὑψώϑη τὰ ϰύματα αὐτῆς·
106:26 ἀναϐαίνȣσιν ἕως τῶν ȣ̓ϱανῶν ϗ ϰαταϐαίνȣσιν ἕως τῶν ἀϐύσσων, ἡ ψυχὴ αὐτῶν ἐν ϰαϰοῖς ἐτήϰετο,
106:27 ἐταϱάχϑησαν, ἐσαλεύϑησαν ὡς ὁ μεϑύων, ϗ ϖᾶσα ἡ σοφία αὐτῶν ϰατεϖόϑη·
106:28 ϗ ἐϰέϰϱαξαν ϖϱὸς ϰύϱιον ἐν τῷ ϑλίϐεσϑαι αὐτȣ́ς, ϗ ἐϰ τῶν ἀναγϰῶν αὐτῶν ἐξήγαγεν αὐτȣ̀ς
106:29 ϗ ἐϖέταξεν τῇ ϰαταιγίδι, ϗ ἔϛη εἰς αὔϱαν, ϗ ἐσίγησαν τὰ ϰύματα αὐτῆς·
106:30 ϗ εὐφϱάνϑησαν, ὅτι ἡσύχασαν, ϗ ὡδήγησεν αὐτȣ̀ς ἐϖὶ λιμένα ϑελήματος αὐτῶν.
106:31 ἐξομολογησάσϑωσαν τῷ ϰυϱίῳ τὰ ἐλέη αὐτȣ̃ ϗ τὰ ϑαυμάσια αὐτȣ̃ τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνϑϱώϖων,
106:32 ὑψωσάτωσαν αὐτὸν ἐν ἐϰϰλησίᾳ λαȣ̃ ϗ ἐν ϰαϑέδϱᾳ ϖϱεσϐυτέϱων αἰνεσάτωσαν αὐτόν. –
106:33 ἔϑετο ϖοταμȣ̀ς εἰς ἔϱημον ϗ διεξόδȣς ὑδάτων εἰς δίψαν,
106:34 γῆν ϰαϱϖοφόϱον εἰς ἅλμην ἀϖὸ ϰαϰίας τῶν ϰατοιϰȣ́ντων ἐν αὐτῇ.
106:35 ἔϑετο ἔϱημον εἰς λίμνας ὑδάτων ϗ γῆν ἄνυδϱον εἰς διεξόδȣς ὑδάτων
106:36 ϗ ϰατῴϰισεν ἐϰεῖ ϖεινῶντας, ϗ συνεϛήσαντο ϖόλιν ϰατοιϰεσίας
106:37 ϗ ἔσϖειϱαν ἀγϱȣ̀ς ϗ ἐφύτευσαν ἀμϖελῶνας ϗ ἐϖοίησαν ϰαϱϖὸν γενήματος,
106:38 ϗ εὐλόγησεν αὐτȣ́ς, ϗ ἐϖληϑύνϑησαν σφόδϱα, ϗ τὰ ϰτήνη αὐτῶν ȣ̓ϰ ἐσμίϰϱυνεν.
106:39 ϗ ὠλιγώϑησαν ϗ ἐϰαϰώϑησαν ἀϖὸ ϑλίψεως ϰαϰῶν ϗ ὀδύνης.
106:40 ἐξεχύϑη ἐξȣδένωσις ἐϖ’ ἄϱχοντας, ϗ ἐϖλάνησεν αὐτȣ̀ς ἐν ἀϐάτῳ ϗ ȣ̓χ ὁδῷ.
106:41 ϗ ἐϐοήϑησεν ϖένητι ἐϰ ϖτωχείας ϗ ἔϑετο ὡς ϖϱόϐατα ϖατϱιάς.
106:42 ὄψονται εὐϑεῖς ϗ εὐφϱανϑήσονται, ϗ ϖᾶσα ἀνομία ἐμφϱάξει τὸ ϛόμα αὐτῆς.
106:43 τίς σοφὸς ϗ φυλάξει ταῦτα ϗ συνήσȣσιν τὰ ἐλέη τȣ̃ ϰυϱίȣ;
107:1 Ὠιδὴ ψαλμȣ̃ τῷ Δαυιδ.
107:2 Ἑτοίμη ἡ ϰαϱδία μȣ, ὁ ϑεός, ἑτοίμη ἡ ϰαϱδία μȣ, ᾄσομαι ϗ ψαλῶ ἐν τῇ δόξῃ μȣ.
107:3 ἐξεγέϱϑητι, ψαλτήϱιον ϗ ϰιϑάϱα· ἐξεγεϱϑήσομαι ὄϱϑϱȣ.
107:4 ἐξομολογήσομαί σοι ἐν λαοῖς, ϰύϱιε, ϗ ψαλῶ σοι ἐν ἔϑνεσιν,
107:5 ὅτι μέγα ἐϖάνω τῶν ȣ̓ϱανῶν τὸ ἔλεός σȣ ϗ ἕως τῶν νεφελῶν ἡ ἀλήϑειά σȣ.
107:6 ὑψώϑητι ἐϖὶ τȣ̀ς ȣ̓ϱανȣ́ς, ὁ ϑεός, ϗ ἐϖὶ ϖᾶσαν τὴν γῆν ἡ δόξα σȣ.
107:7 ὅϖως ἂν ῥυσϑῶσιν οἱ ἀγαϖητοί σȣ, σῶσον τῇ δεξιᾷ σȣ ϗ ἐϖάϰȣσόν μȣ.
107:8 ὁ ϑεὸς ἐλάλησεν ἐν τῷ ἁγίῳ αὐτȣ̃ Ὑψωϑήσομαι ϗ διαμεϱιῶ Σιϰιμα ϗ τὴν ϰοιλάδα τῶν σϰηνῶν διαμετϱήσω·
107:9 ἐμός ἐϛιν Γαλααδ, ϗ ἐμός ἐϛιν Μανασση, ϗ Εφϱαιμ ἀντίλημψις τῆς ϰεφαλῆς μȣ, Ιȣδας ϐασιλεύς μȣ·
107:10 Μωαϐ λέϐης τῆς ἐλϖίδος μȣ, ἐϖὶ τὴν Ιδȣμαίαν ἐϰτενῶ τὸ ὑϖόδημά μȣ, ἐμοὶ ἀλλόφυλοι ὑϖετάγησαν.
107:11 τίς ἀϖάξει με εἰς ϖόλιν ϖεϱιοχῆς; τίς ὁδηγήσει με ἕως τῆς Ιδȣμαίας;
107:12 ȣ̓χὶ σύ, ὁ ϑεός, ὁ ἀϖωσάμενος ἡμᾶς; ϗ ȣ̓ϰ ἐξελεύσῃ, ὁ ϑεός, ἐν ταῖς δυνάμεσιν ἡμῶν.
107:13 δὸς ἡμῖν ϐοήϑειαν ἐϰ ϑλίψεως· ϗ ματαία σωτηϱία ἀνϑϱώϖȣ.
107:14 ἐν τῷ ϑεῷ ϖοιήσομεν δύναμιν, ϗ αὐτὸς ἐξȣδενώσει τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς ἡμῶν.
108:1 Εἰς τὸ τέλος· τῷ Δαυιδ ψαλμός. Ὁ ϑεός, τὴν αἴνεσίν μȣ μὴ ϖαϱασιωϖήσῃς,
108:2 ὅτι ϛόμα ἁμαϱτωλȣ̃ ϗ ϛόμα δολίȣ ἐϖ’ ἐμὲ ἠνοίχϑη, ἐλάλησαν ϰατ’ ἐμȣ̃ γλώσσῃ δολίᾳ
108:3 ϗ λόγοις μίσȣς ἐϰύϰλωσάν με ϗ ἐϖολέμησάν με δωϱεάν.
108:4 ἀντὶ τȣ̃ ἀγαϖᾶν με ἐνδιέϐαλλόν με, ἐγὼ δὲ ϖϱοσευχόμην·
108:5 ϗ ἔϑεντο ϰατ’ ἐμȣ̃ ϰαϰὰ ἀντὶ ἀγαϑῶν ϗ μῖσος ἀντὶ τῆς ἀγαϖήσεώς μȣ.
108:6 ϰατάϛησον ἐϖ’ αὐτὸν ἁμαϱτωλόν, ϗ διάϐολος ϛήτω ἐϰ δεξιῶν αὐτȣ̃·
108:7 ἐν τῷ ϰϱίνεσϑαι αὐτὸν ἐξέλϑοι ϰαταδεδιϰασμένος, ϗ ἡ ϖϱοσευχὴ αὐτȣ̃ γενέσϑω εἰς ἁμαϱτίαν.
108:8 γενηϑήτωσαν αἱ ἡμέϱαι αὐτȣ̃ ὀλίγαι, ϗ τὴν ἐϖισϰοϖὴν αὐτȣ̃ λάϐοι ἕτεϱος·
108:9 γενηϑήτωσαν οἱ υἱοὶ αὐτȣ̃ ὀϱφανοὶ ϗ ἡ γυνὴ αὐτȣ̃ χήϱα·
108:10 σαλευόμενοι μεταναϛήτωσαν οἱ υἱοὶ αὐτȣ̃ ϗ ἐϖαιτησάτωσαν, ἐϰϐληϑήτωσαν ἐϰ τῶν οἰϰοϖέδων αὐτῶν.
108:11 ἐξεϱευνησάτω δανειϛὴς ϖάντα, ὅσα ὑϖάϱχει αὐτῷ, διαϱϖασάτωσαν ἀλλότϱιοι τȣ̀ς ϖόνȣς αὐτȣ̃·
108:12 μὴ ὑϖαϱξάτω αὐτῷ ἀντιλήμϖτωϱ, μηδὲ γενηϑήτω οἰϰτίϱμων τοῖς ὀϱφανοῖς αὐτȣ̃·
108:13 γενηϑήτω τὰ τέϰνα αὐτȣ̃ εἰς ἐξολέϑϱευσιν, ἐν γενεᾷ μιᾷ ἐξαλειφϑήτω τὸ ὄνομα αὐτȣ̃.
108:14 ἀναμνησϑείη ἡ ἀνομία τῶν ϖατέϱων αὐτȣ̃ ἔναντι ϰυϱίȣ, ϗ ἡ ἁμαϱτία τῆς μητϱὸς αὐτȣ̃ μὴ ἐξαλειφϑείη·
108:15 γενηϑήτωσαν ἔναντι ϰυϱίȣ διὰ ϖαντός, ϗ ἐξολεϑϱευϑείη ἐϰ γῆς τὸ μνημόσυνον αὐτῶν,
108:16 ἀνϑ’ ὧν ȣ̓ϰ ἐμνήσϑη τȣ̃ ϖοιῆσαι ἔλεος ϗ ϰατεδίωξεν ἄνϑϱωϖον ϖένητα ϗ ϖτωχὸν ϗ ϰατανενυγμένον τῇ ϰαϱδίᾳ τȣ̃ ϑανατῶσαι.
108:17 ϗ ἠγάϖησεν ϰατάϱαν, ϗ ἥξει αὐτῷ· ϗ ȣ̓ϰ ἠϑέλησεν εὐλογίαν, ϗ μαϰϱυνϑήσεται ἀϖ’ αὐτȣ̃.
108:18 ϗ ἐνεδύσατο ϰατάϱαν ὡς ἱμάτιον, ϗ εἰσῆλϑεν ὡς ὕδωϱ εἰς τὰ ἔγϰατα αὐτȣ̃ ϗ ὡσεὶ ἔλαιον ἐν τοῖς ὀϛέοις αὐτȣ̃·
108:19 γενηϑήτω αὐτῷ ὡς ἱμάτιον, ὃ ϖεϱιϐάλλεται, ϗ ὡσεὶ ζώνη, ἣν διὰ ϖαντὸς ϖεϱιζώννυται.
108:20 τȣ̃το τὸ ἔϱγον τῶν ἐνδιαϐαλλόντων με ϖαϱὰ ϰυϱίȣ ϗ τῶν λαλȣ́ντων ϖονηϱὰ ϰατὰ τῆς ψυχῆς μȣ.
108:21 ϗ σύ, ϰύϱιε ϰύϱιε, ϖοίησον μετ’ ἐμȣ̃ ἔλεος ἕνεϰεν τȣ̃ ὀνό ματός σȣ, ὅτι χϱηϛὸν τὸ ἔλεός σȣ.
108:22 ῥῦσαί με, ὅτι ϖτωχὸς ϗ ϖένης ἐγώ εἰμι, ϗ ἡ ϰαϱδία μȣ τετάϱαϰται ἐντός μȣ.
108:23 ὡσεὶ σϰιὰ ἐν τῷ ἐϰϰλῖναι αὐτὴν ἀντανῃϱέϑην, ἐξετινάχϑην ὡσεὶ ἀϰϱίδες.
108:24 τὰ γόνατά μȣ ἠσϑένησαν ἀϖὸ νηϛείας, ϗ ἡ σάϱξ μȣ ἠλλοιώϑη δι’ ἔλαιον.
108:25 ϗ ἐγὼ ἐγενήϑην ὄνειδος αὐτοῖς· εἴδοσάν με, ἐσάλευσαν ϰεφαλὰς αὐτῶν.
108:26 ϐοήϑησόν μοι, ϰύϱιε ὁ ϑεός μȣ, σῶσόν με ϰατὰ τὸ ἔλεός σȣ,
108:27 ϗ γνώτωσαν ὅτι ἡ χείϱ σȣ αὕτη ϗ σύ, ϰύϱιε, ἐϖοίησας αὐτήν.
108:28 ϰαταϱάσονται αὐτοί, ϗ σὺ εὐλογήσεις· οἱ ἐϖανιϛανόμενοί μοι αἰσχυνϑήτωσαν, ὁ δὲ δȣ̃λός σȣ εὐφϱανϑήσεται.
108:29 ἐνδυσάσϑωσαν οἱ ἐνδιαϐάλλοντές με ἐντϱοϖὴν ϗ ϖεϱιϐαλέσϑωσαν ὡσεὶ διϖλοίδα αἰσχύνην αὐτῶν.
108:30 ἐξομολογήσομαι τῷ ϰυϱίῳ σφόδϱα ἐν τῷ ϛόματί μȣ ϗ ἐν μέσῳ ϖολλῶν αἰνέσω αὐτόν,
108:31 ὅτι ϖαϱέϛη ἐϰ δεξιῶν ϖένητος τȣ̃ σῶσαι ἐϰ τῶν ϰαταδιωϰόντων τὴν ψυχήν μȣ.
109:1 Τῷ Δαυιδ ψαλμός. Εἶϖεν ὁ ϰύϱιος τῷ ϰυϱίῳ μȣ Κάϑȣ ἐϰ δεξιῶν μȣ, ἕως ἂν ϑῶ τȣ̀ς ἐχϑϱȣ́ς σȣ ὑϖοϖόδιον τῶν ϖοδῶν σȣ.
109:2 ῥάϐδον δυνάμεώς σȣ ἐξαϖοϛελεῖ ϰύϱιος ἐϰ Σιων, ϗ ϰαταϰυϱίευε ἐν μέσῳ τῶν ἐχϑϱῶν σȣ.
109:3 μετὰ σȣ̃ ἡ ἀϱχὴ ἐν ἡμέϱᾳ τῆς δυνάμεώς σȣ ἐν ταῖς λαμϖϱότησιν τῶν ἁγίων· ἐϰ γαϛϱὸς ϖϱὸ ἑωσφόϱȣ ἐξεγέννησά σε.
109:4 ὤμοσεν ϰύϱιος ϗ ȣ̓ μεταμεληϑήσεται Σὺ εἶ ἱεϱεὺς εἰς τὸν αἰῶνα ϰατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδεϰ.
109:5 ϰύϱιος ἐϰ δεξιῶν σȣ συνέϑλασεν ἐν ἡμέϱᾳ ὀϱγῆς αὐτȣ̃ ϐασιλεῖς·
109:6 ϰϱινεῖ ἐν τοῖς ἔϑνεσιν, ϖληϱώσει ϖτώματα, συνϑλάσει ϰεφαλὰς ἐϖὶ γῆς ϖολλῶν.
109:7 ἐϰ χειμάϱϱȣ ἐν ὁδῷ ϖίεται· διὰ τȣ̃το ὑψώσει ϰεφαλήν.
110:1 Αλληλȣια. Ἐξομολογήσομαί σοι, ϰύϱιε, ἐν ὅλῃ ϰαϱδίᾳ μȣ ἐν ϐȣλῇ εὐϑείων ϗ συναγωγῇ.
110:2 μεγάλα τὰ ἔϱγα ϰυϱίȣ, ἐξεζητημένα εἰς ϖάντα τὰ ϑελήματα αὐτȣ̃·
110:3 ἐξομολόγησις ϗ μεγαλοϖϱέϖεια τὸ ἔϱγον αὐτȣ̃, ϗ ἡ διϰαιοσύνη αὐτȣ̃ μένει εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος.
110:4 μνείαν ἐϖοιήσατο τῶν ϑαυμασίων αὐτȣ̃, ἐλεήμων ϗ οἰϰτίϱμων ὁ ϰύϱιος·
110:5 τϱοφὴν ἔδωϰεν τοῖς φοϐȣμένοις αὐτόν, μνησϑήσεται εἰς τὸν αἰῶνα διαϑήϰης αὐτȣ̃.
110:6 ἰσχὺν ἔϱγων αὐτȣ̃ ἀνήγγειλεν τῷ λαῷ αὐτȣ̃ τȣ̃ δȣ̃ναι αὐτοῖς ϰληϱονομίαν ἐϑνῶν.
110:7 ἔϱγα χειϱῶν αὐτȣ̃ ἀλήϑεια ϗ ϰϱίσις· ϖιϛαὶ ϖᾶσαι αἱ ἐντολαὶ αὐτȣ̃,
110:8 ἐϛηϱιγμέναι εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος, ϖεϖοιημέναι ἐν ἀληϑείᾳ ϗ εὐϑύτητι.
110:9 λύτϱωσιν ἀϖέϛειλεν τῷ λαῷ αὐτȣ̃, ἐνετείλατο εἰς τὸν αἰῶνα διαϑήϰην αὐτȣ̃· ἅγιον ϗ φοϐεϱὸν τὸ ὄνομα αὐτȣ̃.
110:10 ἀϱχὴ σοφίας φόϐος ϰυϱίȣ, σύνεσις ἀγαϑὴ ϖᾶσι τοῖς ϖοιȣ̃σιν αὐτήν. ἡ αἴνεσις αὐτȣ̃ μένει εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος.
111:1 Αλληλȣια. Μαϰάϱιος ἀνὴϱ ὁ φοϐȣ́μενος τὸν ϰύϱιον, ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτȣ̃ ϑελήσει σφόδϱα·
111:2 δυνατὸν ἐν τῇ γῇ ἔϛαι τὸ σϖέϱμα αὐτȣ̃, γενεὰ εὐϑείων εὐλογηϑήσεται·
111:3 δόξα ϗ ϖλȣ̃τος ἐν τῷ οἴϰῳ αὐτȣ̃, ϗ ἡ διϰαιοσύνη αὐτȣ̃ μένει εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος.
111:4 ἐξανέτειλεν ἐν σϰότει φῶς τοῖς εὐϑέσιν ἐλεήμων ϗ οἰϰτίϱμων ϗ δίϰαιος.
111:5 χϱηϛὸς ἀνὴϱ ὁ οἰϰτίϱων ϗ ϰιχϱῶν, οἰϰονομήσει τȣ̀ς λόγȣς αὐτȣ̃ ἐν ϰϱίσει·
111:6 ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα ȣ̓ σαλευϑήσεται, εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔϛαι δίϰαιος.
111:7 ἀϖὸ ἀϰοῆς ϖονηϱᾶς ȣ̓ φοϐηϑήσεται· ἑτοίμη ἡ ϰαϱδία αὐτȣ̃ ἐλϖίζειν ἐϖὶ ϰύϱιον.
111:8 ἐϛήϱιϰται ἡ ϰαϱδία αὐτȣ̃, ȣ̓ μὴ φοϐηϑῇ, ἕως ȣ̔͂ ἐϖίδῃ ἐϖὶ τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς αὐτȣ̃
111:9 ἐσϰόϱϖισεν, ἔδωϰεν τοῖς ϖένησιν· ἡ διϰαιοσύνη αὐτȣ̃ μένει εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος, τὸ ϰέϱας αὐτȣ̃ ὑψωϑήσεται ἐν δόξῃ.
111:10 ἁμαϱτωλὸς ὄψεται ϗ ὀϱγισϑήσεται, τȣ̀ς ὀδόντας αὐτȣ̃ ϐϱύξει ϗ ταϰήσεται· ἐϖιϑυμία ἁμαϱτωλῶν ἀϖολεῖται.
112:1 Αλληλȣια. Αἰνεῖτε, ϖαῖδες, ϰύϱιον, αἰνεῖτε τὸ ὄνομα ϰυϱίȣ·
112:2 εἴη τὸ ὄνομα ϰυϱίȣ εὐλογημένον ἀϖὸ τȣ̃ νῦν ϗ ἕως τȣ̃ αἰῶνος·
112:3 ἀϖὸ ἀνατολῶν ἡλίȣ μέχϱι δυσμῶν αἰνεῖτε τὸ ὄνομα ϰυϱίȣ.
112:4 ὑψηλὸς ἐϖὶ ϖάντα τὰ ἔϑνη ὁ ϰύϱιος, ἐϖὶ τȣ̀ς ȣ̓ϱανȣ̀ς ἡ δόξα αὐτȣ̃.
112:5 τίς ὡς ϰύϱιος ὁ ϑεὸς ἡμῶν ὁ ἐν ὑψηλοῖς ϰατοιϰῶν
112:6 ϗ τὰ ταϖεινὰ ἐφοϱῶν ἐν τῷ ȣ̓ϱανῷ ϗ ἐν τῇ γῇ;
112:7 ὁ ἐγείϱων ἀϖὸ γῆς ϖτωχὸν ϗ ἀϖὸ ϰοϖϱίας ἀνυψῶν ϖένητα
112:8 τȣ̃ ϰαϑίσαι αὐτὸν μετὰ ἀϱχόντων, μετὰ ἀϱχόντων λαȣ̃ αὐτȣ̃·
112:9 ὁ ϰατοιϰίζων ϛεῖϱαν ἐν οἴϰῳ μητέϱα τέϰνων εὐφϱαινομένην.
113:1 Αλληλȣια. Ἐν ἐξόδῳ Ισϱαηλ ἐξ Αἰγύϖτȣ, οἴϰȣ Ιαϰωϐ ἐϰ λαȣ̃ ϐαϱϐάϱȣ
113:2 ἐγενήϑη Ιȣδαία ἁγίασμα αὐτȣ̃, Ισϱαηλ ἐξȣσία αὐτȣ̃.
113:3 ἡ ϑάλασσα εἶδεν ϗ ἔφυγεν, ὁ Ιοϱδάνης ἐϛϱάφη εἰς τὰ ὀϖίσω·
113:4 τὰ ὄϱη ἐσϰίϱτησαν ὡσεὶ ϰϱιοὶ ϗ οἱ ϐȣνοὶ ὡς ἀϱνία ϖϱοϐάτων.
113:5 τί σοί ἐϛιν, ϑάλασσα, ὅτι ἔφυγες, ϗ σοί, Ιοϱδάνη, ὅτι ἀνεχώϱησας εἰς τὰ ὀϖίσω;
113:6 τὰ ὄϱη, ὅτι ἐσϰιϱτήσατε ὡσεὶ ϰϱιοί, ϗ οἱ ϐȣνοὶ ὡς ἀϱνία ϖϱοϐάτων;
113:7 ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ ϰυϱίȣ ἐσαλεύϑη ἡ γῆ, ἀϖὸ ϖϱοσώϖȣ τȣ̃ ϑεȣ̃ Ιαϰωϐ
113:8 τȣ̃ ϛϱέψαντος τὴν ϖέτϱαν εἰς λίμνας ὑδάτων ϗ τὴν ἀϰϱότομον εἰς ϖηγὰς ὑδάτων.
113:9 μὴ ἡμῖν, ϰύϱιε, μὴ ἡμῖν, ἀλλ’ ἢ τῷ ὀνόματί σȣ δὸς δόξαν ἐϖὶ τῷ ἐλέει σȣ ϗ τῇ ἀληϑείᾳ σȣ,
113:10 μήϖοτε εἴϖωσιν τὰ ἔϑνη Πȣ̃ ἐϛιν ὁ ϑεὸς αὐτῶν;
113:11 ὁ δὲ ϑεὸς ἡμῶν ἐν τῷ ȣ̓ϱανῷ ἄνω· ἐν τοῖς ȣ̓ϱανοῖς ϗ ἐν τῇ γῇ ϖάντα, ὅσα ἠϑέλησεν, ἐϖοίησεν.
113:12 τὰ εἴδωλα τῶν ἐϑνῶν ἀϱγύϱιον ϗ χϱυσίον, ἔϱγα χειϱῶν ἀνϑϱώϖων·
113:13 ϛόμα ἔχȣσιν ϗ ȣ̓ λαλήσȣσιν, ὀφϑαλμȣ̀ς ἔχȣσιν ϗ ȣ̓ϰ ὄψονται,
113:14 ὦτα ἔχȣσιν ϗ ȣ̓ϰ ἀϰȣ́σονται, ῥῖνας ἔχȣσιν ϗ ȣ̓ϰ ὀσφϱανϑήσονται,
113:15 χεῖϱας ἔχȣσιν ϗ ȣ̓ ψηλαφήσȣσιν, ϖόδας ἔχȣσιν ϗ ȣ̓ ϖεϱιϖατήσȣσιν, ȣ̓ φωνήσȣσιν ἐν τῷ λάϱυγγι αὐτῶν.
113:16 ὅμοιοι αὐτοῖς γένοιντο οἱ ϖοιȣ̃ντες αὐτὰ ϗ ϖάντες οἱ ϖεϖοιϑότες ἐϖ’ αὐτοῖς.
113:17 οἶϰος Ισϱαηλ ἤλϖισεν ἐϖὶ ϰύϱιον· ϐοηϑὸς αὐτῶν ϗ ὑϖεϱασϖιϛὴς αὐτῶν ἐϛιν.
113:18 οἶϰος Ααϱων ἤλϖισεν ἐϖὶ ϰύϱιον· ϐοηϑὸς αὐτῶν ϗ ὑϖεϱασϖιϛὴς αὐτῶν ἐϛιν.
113:19 οἱ φοϐȣ́μενοι τὸν ϰύϱιον ἤλϖισαν ἐϖὶ ϰύϱιον· ϐοηϑὸς αὐτῶν ϗ ὑϖεϱασϖιϛὴς αὐτῶν ἐϛιν.
113:20 ϰύϱιος ἐμνήσϑη ἡμῶν ϗ εὐλόγησεν ἡμᾶς, εὐλόγησεν τὸν οἶϰον Ισϱαηλ, εὐλόγησεν τὸν οἶϰον Ααϱων,
113:21 εὐλόγησεν τȣ̀ς φοϐȣμένȣς τὸν ϰύϱιον, τȣ̀ς μιϰϱȣ̀ς μετὰ τῶν μεγάλων.
113:22 ϖϱοσϑείη ϰύϱιος ἐφ’ ὑμᾶς, ἐφ’ ὑμᾶς ϗ ἐϖὶ τȣ̀ς υἱȣ̀ς ὑμῶν·
113:23 εὐλογημένοι ὑμεῖς τῷ ϰυϱίῳ τῷ ϖοιήσαντι τὸν ȣ̓ϱανὸν ϗ τὴν γῆν.
113:24 ὁ ȣ̓ϱανὸς τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃ τῷ ϰυϱίῳ, τὴν δὲ γῆν ἔδωϰεν τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνϑϱώϖων.
113:25 ȣ̓χ οἱ νεϰϱοὶ αἰνέσȣσίν σε, ϰύϱιε, ȣ̓δὲ ϖάντες οἱ ϰαταϐαίνοντες εἰς ᾅδȣ,
113:26 ἀλλ’ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εὐλογήσομεν τὸν ϰύϱιον ἀϖὸ τȣ̃ νῦν ϗ ἕως τȣ̃ αἰῶνος.
114:1 Αλληλȣια. Ἠγάϖησα, ὅτι εἰσαϰȣ́σεται ϰύϱιος τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μȣ,
114:2 ὅτι ἔϰλινεν τὸ ȣ̓͂ς αὐτȣ̃ ἐμοί, ϗ ἐν ταῖς ἡμέϱαις μȣ ἐϖιϰαλέσομαι.
114:3 ϖεϱιέσχον με ὠδῖνες ϑανάτȣ, ϰίνδυνοι ᾅδȣ εὕϱοσάν με· ϑλῖψιν ϗ ὀδύνην εὗϱον.
114:4 ϗ τὸ ὄνομα ϰυϱίȣ ἐϖεϰαλεσάμην Ὦ ϰύϱιε, ῥῦσαι τὴν ψυχήν μȣ.
114:5 ἐλεήμων ὁ ϰύϱιος ϗ δίϰαιος, ϗ ὁ ϑεὸς ἡμῶν ἐλεᾷ.
114:6 φυλάσσων τὰ νήϖια ὁ ϰύϱιος· ἐταϖεινώϑην, ϗ ἔσωσέν με.
114:7 ἐϖίϛϱεψον, ἡ ψυχή μȣ, εἰς τὴν ἀνάϖαυσίν σȣ, ὅτι ϰύϱιος εὐηϱγέτησέν σε,
114:8 ὅτι ἐξείλατο τὴν ψυχήν μȣ ἐϰ ϑανάτȣ, τȣ̀ς ὀφϑαλμȣ́ς μȣ ἀϖὸ δαϰϱύων ϗ τȣ̀ς ϖόδας μȣ ἀϖὸ ὀλισϑήματος.
114:9 εὐαϱεϛήσω ἐναντίον ϰυϱίȣ ἐν χώϱᾳ ζώντων.
115:1 Αλληλȣια. Ἐϖίϛευσα, διὸ ἐλάλησα· ἐγὼ δὲ ἐταϖεινώϑην σφόδϱα.
115:2 ἐγὼ εἶϖα ἐν τῇ ἐϰϛάσει μȣ Πᾶς ἄνϑϱωϖος ψεύϛης.
115:3 τί ἀνταϖοδώσω τῷ ϰυϱίῳ ϖεϱὶ ϖάντων, ὧν ἀνταϖέδωϰέν μοι;
115:4 ϖοτήϱιον σωτηϱίȣ λήμψομαι ϗ τὸ ὄνομα ϰυϱίȣ ἐϖιϰαλέσομαι.
115:6 τίμιος ἐναντίον ϰυϱίȣ ὁ ϑάνατος τῶν ὁσίων αὐτȣ̃.
115:7 ὦ ϰύϱιε, ἐγὼ δȣ̃λος σός, ἐγὼ δȣ̃λος σὸς ϗ υἱὸς τῆς ϖαιδίσϰης σȣ. διέϱϱηξας τȣ̀ς δεσμȣ́ς μȣ,
115:8 σοὶ ϑύσω ϑυσίαν αἰνέσεως·
115:9 τὰς εὐχάς μȣ τῷ ϰυϱίῳ ἀϖοδώσω ἐναντίον ϖαντὸς τȣ̃ λαȣ̃ αὐτȣ̃
115:10 ἐν αὐλαῖς οἴϰȣ ϰυϱίȣ ἐν μέσῳ σȣ, Ιεϱȣσαλημ.
116:1 Αλληλȣια. Αἰνεῖτε τὸν ϰύϱιον, ϖάντα τὰ ἔϑνη, ἐϖαινέσατε αὐτόν, ϖάντες οἱ λαοί,
116:2 ὅτι ἐϰϱαταιώϑη τὸ ἔλεος αὐτȣ̃ ἐφ’ ἡμᾶς, ϗ ἡ ἀλήϑεια τȣ̃ ϰυϱίȣ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.
117:1 Αλληλȣια. Ἐξομολογεῖσϑε τῷ ϰυϱίῳ, ὅτι ἀγαϑός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃.
117:2 εἰϖάτω δὴ οἶϰος Ισϱαηλ ὅτι ἀγαϑός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
117:3 εἰϖάτω δὴ οἶϰος Ααϱων ὅτι ἀγαϑός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
117:4 εἰϖάτωσαν δὴ ϖάντες οἱ φοϐȣ́μενοι τὸν ϰύϱιον ὅτι ἀγαϑός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃.
117:5 ἐν ϑλίψει ἐϖεϰαλεσάμην τὸν ϰύϱιον, ϗ ἐϖήϰȣσέν μȣ εἰς ϖλατυσμόν.
117:6 ϰύϱιος ἐμοὶ ϐοηϑός, ȣ̓ φοϐηϑήσομαι τί ϖοιήσει μοι ἄνϑϱωϖος.
117:7 ϰύϱιος ἐμοὶ ϐοηϑός, ϰἀγὼ ἐϖόψομαι τȣ̀ς ἐχϑϱȣ́ς μȣ.
117:8 ἀγαϑὸν ϖεϖοιϑέναι ἐϖὶ ϰύϱιον ἢ ϖεϖοιϑέναι ἐϖ’ ἄνϑϱωϖον·
117:9 ἀγαϑὸν ἐλϖίζειν ἐϖὶ ϰύϱιον ἢ ἐλϖίζειν ἐϖ’ ἄϱχοντας.
117:10 ϖάντα τὰ ἔϑνη ἐϰύϰλωσάν με, ϗ τῷ ὀνόματι ϰυϱίȣ ἠμυνάμην αὐτȣ́ς·
117:11 ϰυϰλώσαντες ἐϰύϰλωσάν με, ϗ τῷ ὀνόματι ϰυϱίȣ ἠμυνάμην αὐτȣ́ς·
117:12 ἐϰύϰλωσάν με ὡσεὶ μέλισσαι ϰηϱίον ϗ ἐξεϰαύϑησαν ὡσεὶ ϖῦϱ ἐν ἀϰάνϑαις, ϗ τῷ ὀνόματι ϰυϱίȣ ἠμυνάμην αὐτȣ́ς.
117:13 ὠσϑεὶς ἀνετϱάϖην τȣ̃ ϖεσεῖν, ϗ ὁ ϰύϱιος ἀντελάϐετό μȣ.
117:14 ἰσχύς μȣ ϗ ὕμνησίς μȣ ὁ ϰύϱιος ϗ ἐγένετό μοι εἰς σωτηϱίαν.
117:15 φωνὴ ἀγαλλιάσεως ϗ σωτηϱίας ἐν σϰηναῖς διϰαίων Δεξιὰ ϰυϱίȣ ἐϖοίησεν δύναμιν,
117:16 δεξιὰ ϰυϱίȣ ὕψωσέν με, δεξιὰ ϰυϱίȣ ἐϖοίησεν δύναμιν.
117:17 ȣ̓ϰ ἀϖοϑανȣ̃μαι, ἀλλὰ ζήσομαι ϗ ἐϰδιηγήσομαι τὰ ἔϱγα ϰυϱίȣ.
117:18 ϖαιδεύων ἐϖαίδευσέν με ὁ ϰύϱιος ϗ τῷ ϑανάτῳ ȣ̓ ϖαϱέδωϰέν με.
117:19 ἀνοίξατέ μοι ϖύλας διϰαιοσύνης· εἰσελϑὼν ἐν αὐταῖς ἐξομολογήσομαι τῷ ϰυϱίῳ.
117:20 αὕτη ἡ ϖύλη τȣ̃ ϰυϱίȣ, δίϰαιοι εἰσελεύσονται ἐν αὐτῇ.
117:21 ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι ἐϖήϰȣσάς μȣ ϗ ἐγένȣ μοι εἰς σωτηϱίαν.
117:22 λίϑον, ὃν ἀϖεδοϰίμασαν οἱ οἰϰοδομȣ̃ντες, ȣ̔͂τος ἐγενήϑη εἰς ϰεφαλὴν γωνίας·
117:23 ϖαϱὰ ϰυϱίȣ ἐγένετο αὕτη ϗ ἔϛιν ϑαυμαϛὴ ἐν ὀφϑαλμοῖς ἡμῶν.
117:24 αὕτη ἡ ἡμέϱα, ἣν ἐϖοίησεν ὁ ϰύϱιος· ἀγαλλιασώμεϑα ϗ εὐφϱανϑῶμεν ἐν αὐτῇ.
117:25 ὦ ϰύϱιε, σῶσον δή, ὦ ϰύϱιε, εὐόδωσον δή.
117:26 εὐλογημένος ὁ ἐϱχόμενος ἐν ὀνόματι ϰυϱίȣ· εὐλογήϰαμεν ὑμᾶς ἐξ οἴϰȣ ϰυϱίȣ.
117:27 ϑεὸς ϰύϱιος ϗ ἐϖέφανεν ἡμῖν· συϛήσασϑε ἑοϱτὴν ἐν τοῖς ϖυϰάζȣσιν ἕως τῶν ϰεϱάτων τȣ̃ ϑυσιαϛηϱίȣ.
117:28 ϑεός μȣ εἶ σύ, ϗ ἐξομολογήσομαί σοι· ϑεός μȣ εἶ σύ, ϗ ὑψώσω σε· ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι ἐϖήϰȣσάς μȣ ϗ ἐγένȣ μοι εἰς σωτηϱίαν.
117:29 ἐξομολογεῖσϑε τῷ ϰυϱίῳ, ὅτι ἀγαϑός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃.
118:1 Αλληλȣια. α αλφ. Μαϰάϱιοι οἱ ἄμωμοι ἐν ὁδῷ οἱ ϖοϱευόμενοι ἐν νόμῳ ϰυϱίȣ.
118:2 μαϰάϱιοι οἱ ἐξεϱευνῶντες τὰ μαϱτύϱια αὐτȣ̃· ἐν ὅλῃ ϰαϱδίᾳ ἐϰζητήσȣσιν αὐτόν.
118:3 ȣ̓ γὰϱ οἱ ἐϱγαζόμενοι τὴν ἀνομίαν ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτȣ̃ ἐϖοϱεύϑησαν.
118:4 σὺ ἐνετείλω τὰς ἐντολάς σȣ φυλάξασϑαι σφόδϱα.
118:5 ὄφελον ϰατευϑυνϑείησαν αἱ ὁδοί μȣ τȣ̃ φυλάξασϑαι τὰ διϰαιώματά σȣ.
118:6 τότε ȣ̓ μὴ ἐϖαισχυνϑῶ ἐν τῷ με ἐϖιϐλέϖειν ἐϖὶ ϖάσας τὰς ἐντολάς σȣ.
118:7 ἐξομολογήσομαί σοι, ϰύϱιε, ἐν εὐϑύτητι ϰαϱδίας ἐν τῷ μεμαϑηϰέναι με τὰ ϰϱίματα τῆς διϰαιοσύνης σȣ.
118:8 τὰ διϰαιώματά σȣ φυλάξω· μή με ἐγϰαταλίϖῃς ἕως σφόδϱα.
118:9 ϐ ϐηϑ. Ἐν τίνι ϰατοϱϑώσει ὁ νεώτεϱος τὴν ὁδὸν αὐτȣ̃; ἐν τῷ φυλάσσεσϑαι τȣ̀ς λόγȣς σȣ.
118:10 ἐν ὅλῃ ϰαϱδίᾳ μȣ ἐξεζήτησά σε· μὴ ἀϖώσῃ με ἀϖὸ τῶν ἐντολῶν σȣ.
118:11 ἐν τῇ ϰαϱδίᾳ μȣ ἔϰϱυψα τὰ λόγιά σȣ, ὅϖως ἂν μὴ ἁμάϱτω σοι.
118:12 εὐλογητὸς εἶ, ϰύϱιε· δίδαξόν με τὰ διϰαιώματά σȣ.
118:13 ἐν τοῖς χείλεσίν μȣ ἐξήγγειλα ϖάντα τὰ ϰϱίματα τȣ̃ ϛόματός σȣ.
118:14 ἐν τῇ ὁδῷ τῶν μαϱτυϱίων σȣ ἐτέϱφϑην ὡς ἐϖὶ ϖαντὶ ϖλȣ́τῳ.
118:15 ἐν ταῖς ἐντολαῖς σȣ ἀδολεσχήσω ϗ ϰατανοήσω τὰς ὁδȣ́ς σȣ.
118:16 ἐν τοῖς διϰαιώμασίν σȣ μελετήσω, ȣ̓ϰ ἐϖιλήσομαι τῶν λόγων σȣ.
118:17 γ γιμαλ. Ἀνταϖόδος τῷ δȣ́λῳ σȣ· ζήσομαι ϗ φυλάξω τȣ̀ς λόγȣς σȣ.
118:18 ἀϖοϰάλυψον τȣ̀ς ὀφϑαλμȣ́ς μȣ, ϗ ϰατανοήσω τὰ ϑαυμάσιά σȣ ἐϰ τȣ̃ νόμȣ σȣ.
118:19 ϖάϱοιϰος ἐγώ εἰμι ἐν τῇ γῇ· μὴ ἀϖοϰϱύψῃς ἀϖ’ ἐμȣ̃ τὰς ἐντολάς σȣ.
118:20 ἐϖεϖόϑησεν ἡ ψυχή μȣ τȣ̃ ἐϖιϑυμῆσαι τὰ ϰϱίματά σȣ ἐν ϖαντὶ ϰαιϱῷ.
118:21 ἐϖετίμησας ὑϖεϱηφάνοις· ἐϖιϰατάϱατοι οἱ ἐϰϰλίνοντες ἀϖὸ τῶν ἐντολῶν σȣ.
118:22 ϖεϱίελε ἀϖ’ ἐμȣ̃ ὄνειδος ϗ ἐξȣδένωσιν, ὅτι τὰ μαϱτύϱιά σȣ ἐξεζήτησα.
118:23 ϗ γὰϱ ἐϰάϑισαν ἄϱχοντες ϗ ϰατ’ ἐμȣ̃ ϰατελάλȣν, ὁ δὲ δȣ̃λός σȣ ἠδολέσχει ἐν τοῖς διϰαιώμασίν σȣ.
118:24 ϗ γὰϱ τὰ μαϱτύϱιά σȣ μελέτη μȣ́ ἐϛιν, ϗ αἱ συμϐȣλίαι μȣ τὰ διϰαιώματά σȣ.
118:25 δ’ δελϑ. Ἐϰολλήϑη τῷ ἐδάφει ἡ ψυχή μȣ ζῆσόν με ϰατὰ τὸν λόγον σȣ.
118:26 τὰς ὁδȣ́ς μȣ ἐξήγγειλα, ϗ ἐϖήϰȣσάς μȣ· δίδαξόν με τὰ διϰαιώματά σȣ.
118:27 ὁδὸν διϰαιωμάτων σȣ συνέτισόν με, ϗ ἀδολεσχήσω ἐν τοῖς ϑαυμασίοις σȣ.
118:28 ἔϛαξεν ἡ ψυχή μȣ ἀϖὸ ἀϰηδίας· ϐεϐαίωσόν με ἐν τοῖς λόγοις σȣ.
118:29 ὁδὸν ἀδιϰίας ἀϖόϛησον ἀϖ’ ἐμȣ̃ ϗ τῷ νόμῳ σȣ ἐλέησόν με.
118:30 ὁδὸν ἀληϑείας ᾑϱετισάμην, τὰ ϰϱίματά σȣ ȣ̓ϰ ἐϖελαϑόμην.
118:31 ἐϰολλήϑην τοῖς μαϱτυϱίοις σȣ· ϰύϱιε, μή με ϰαταισχύνῃς.
118:32 ὁδὸν ἐντολῶν σȣ ἔδϱαμον, ὅταν ἐϖλάτυνας τὴν ϰαϱδίαν μȣ.
118:33 ε η. Νομοϑέτησόν με, ϰύϱιε, τὴν ὁδὸν τῶν διϰαιωμάτων σȣ, ϗ ἐϰζητήσω αὐτὴν διὰ ϖαντός.
118:34 συνέτισόν με, ϗ ἐξεϱευνήσω τὸν νόμον σȣ ϗ φυλάξω αὐτὸν ἐν ὅλῃ ϰαϱδίᾳ μȣ.
118:35 ὁδήγησόν με ἐν τϱίϐῳ τῶν ἐντολῶν σȣ, ὅτι αὐτὴν ἠϑέλησα.
118:36 ϰλῖνον τὴν ϰαϱδίαν μȣ εἰς τὰ μαϱτύϱιά σȣ ϗ μὴ εἰς ϖλεονεξίαν.
118:37 ἀϖόϛϱεψον τȣ̀ς ὀφϑαλμȣ́ς μȣ τȣ̃ μὴ ἰδεῖν ματαιότητα, ἐν τῇ ὁδῷ σȣ ζῆσόν με.
118:38 ϛῆσον τῷ δȣ́λῳ σȣ τὸ λόγιόν σȣ εἰς τὸν φόϐον σȣ.
118:39 ϖεϱίελε τὸν ὀνειδισμόν μȣ, ὃν ὑϖώϖτευσα· τὰ γὰϱ ϰϱίματά σȣ χϱηϛά.
118:40 ἰδȣ̀ ἐϖεϑύμησα τὰς ἐντολάς σȣ· ἐν τῇ διϰαιοσύνῃ σȣ ζῆσόν με.
118:41 ϛ ȣαυ. Ϗ ἔλϑοι ἐϖ’ ἐμὲ τὸ ἔλεός σȣ, ϰύϱιε, τὸ σωτήϱιόν σȣ ϰατὰ τὸ λόγιόν σȣ.
118:42 ϗ ἀϖοϰϱιϑήσομαι τοῖς ὀνειδίζȣσί με λόγον, ὅτι ἤλϖισα ἐϖὶ τȣ̀ς λόγȣς σȣ.
118:43 ϗ μὴ ϖεϱιέλῃς ἐϰ τȣ̃ ϛόματός μȣ λόγον ἀληϑείας ἕως σφόδϱα, ὅτι ἐϖὶ τὰ ϰϱίματά σȣ ἐϖήλϖισα.
118:44 ϗ φυλάξω τὸν νόμον σȣ διὰ ϖαντός, εἰς τὸν αἰῶνα ϗ εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος.
118:45 ϗ ἐϖοϱευόμην ἐν ϖλατυσμῷ, ὅτι τὰς ἐντολάς σȣ ἐξεζήτησα.
118:46 ϗ ἐλάλȣν ἐν τοῖς μαϱτυϱίοις σȣ ἐναντίον ϐασιλέων ϗ ȣ̓ϰ ᾐσχυνόμην.
118:47 ϗ ἐμελέτων ἐν ταῖς ἐντολαῖς σȣ, αἷς ἠγάϖησα σφόδϱα.
118:48 ϗ ἦϱα τὰς χεῖϱάς μȣ ϖϱὸς τὰς ἐντολάς σȣ, ἃς ἠγάϖησα, ϗ ἠδολέσχȣν ἐν τοῖς διϰαιώμασίν σȣ.
118:49 ζ ζαι. Μνήσϑητι τὸν λόγον σȣ τῷ δȣ́λῳ σȣ, ᾧ ἐϖήλϖισάς με.
118:50 αὕτη με ϖαϱεϰάλεσεν ἐν τῇ ταϖεινώσει μȣ, ὅτι τὸ λόγιόν σȣ ἔζησέν με.
118:51 ὑϖεϱήφανοι ϖαϱηνόμȣν ἕως σφόδϱα, ἀϖὸ δὲ τȣ̃ νόμȣ σȣ ȣ̓ϰ ἐξέϰλινα.
118:52 ἐμνήσϑην τῶν ϰϱιμάτων σȣ ἀϖ’ αἰῶνος, ϰύϱιε, ϗ ϖαϱεϰλήϑην.
118:53 ἀϑυμία ϰατέσχεν με ἀϖὸ ἁμαϱτωλῶν τῶν ἐγϰαταλιμϖανόντων τὸν νόμον σȣ.
118:54 ψαλτὰ ἦσάν μοι τὰ διϰαιώματά σȣ ἐν τόϖῳ ϖαϱοιϰίας μȣ.
118:55 ἐμνήσϑην ἐν νυϰτὶ τȣ̃ ὀνόματός σȣ, ϰύϱιε, ϗ ἐφύλαξα τὸν νόμον σȣ.
118:56 αὕτη ἐγενήϑη μοι, ὅτι τὰ διϰαιώματά σȣ ἐξεζήτησα.
118:57 η ηϑ. Μεϱίς μȣ ϰύϱιε, εἶϖα φυλάξασϑαι τὸν νόμον σȣ.
118:58 ἐδεήϑην τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ σȣ ἐν ὅλῃ ϰαϱδίᾳ μȣ· ἐλέησόν με ϰατὰ τὸ λόγιόν σȣ.
118:59 διελογισάμην τὰς ὁδȣ́ς σȣ ϗ ἐϖέϛϱεψα τȣ̀ς ϖόδας μȣ εἰς τὰ μαϱτύϱιά σȣ.
118:60 ἡτοιμάσϑην ϗ ȣ̓ϰ ἐταϱάχϑην τȣ̃ φυλάξασϑαι τὰς ἐντολάς σȣ.
118:61 σχοινία ἁμαϱτωλῶν ϖεϱιεϖλάϰησάν μοι, ϗ τȣ̃ νόμȣ σȣ ȣ̓ϰ ἐϖελαϑόμην.
118:62 μεσονύϰτιον ἐξηγειϱόμην τȣ̃ ἐξομολογεῖσϑαί σοι ἐϖὶ τὰ ϰϱίματα τῆς διϰαιοσύνης σȣ.
118:63 μέτοχος ἐγώ εἰμι ϖάντων τῶν φοϐȣμένων σε ϗ τῶν φυλασσόντων τὰς ἐντολάς σȣ.
118:64 τȣ̃ ἐλέȣς σȣ, ϰύϱιε, ϖλήϱης ἡ γῆ· τὰ διϰαιώματά σȣ δίδαξόν με.
118:65 ϑ τηϑ. Χϱηϛότητα ἐϖοίησας μετὰ τȣ̃ δȣ́λȣ σȣ, ϰύϱιε, ϰατὰ τὸν λόγον σȣ.
118:66 χϱηϛότητα ϗ ϖαιδείαν ϗ γνῶσιν δίδαξόν με, ὅτι ταῖς ἐντολαῖς σȣ ἐϖίϛευσα.
118:67 ϖϱὸ τȣ̃ με ταϖεινωϑῆναι ἐγὼ ἐϖλημμέλησα, διὰ τȣ̃το τὸ λόγιόν σȣ ἐφύλαξα.
118:68 χϱηϛὸς εἶ σύ, ϰύϱιε, ϗ ἐν τῇ χϱηϛότητί σȣ δίδαξόν με τὰ διϰαιώματά σȣ.
118:69 ἐϖληϑύνϑη ἐϖ’ ἐμὲ ἀδιϰία ὑϖεϱηφάνων, ἐγὼ δὲ ἐν ὅλῃ ϰαϱδίᾳ μȣ ἐξεϱευνήσω τὰς ἐντολάς σȣ.
118:70 ἐτυϱώϑη ὡς γάλα ἡ ϰαϱδία αὐτῶν, ἐγὼ δὲ τὸν νόμον σȣ ἐμελέτησα.
118:71 ἀγαϑόν μοι ὅτι ἐταϖείνωσάς με, ὅϖως ἂν μάϑω τὰ διϰαιώματά σȣ.
118:72 ἀγαϑόν μοι ὁ νόμος τȣ̃ ϛόματός σȣ ὑϖὲϱ χιλιάδας χϱυσίȣ ϗ ἀϱγυϱίȣ.
118:73 ι ιωϑ. Αἱ χεῖϱές σȣ ἐϖοίησάν με ϗ ἔϖλασάν με· συνέτισόν με, ϗ μαϑήσομαι τὰς ἐντολάς σȣ.
118:74 οἱ φοϐȣ́μενοί σε ὄψονταί με ϗ εὐφϱανϑήσονται, ὅτι εἰς τȣ̀ς λόγȣς σȣ ἐϖήλϖισα.
118:75 ἔγνων, ϰύϱιε, ὅτι διϰαιοσύνη τὰ ϰϱίματά σȣ, ϗ ἀληϑείᾳ ἐταϖείνωσάς με.
118:76 γενηϑήτω δὴ τὸ ἔλεός σȣ τȣ̃ ϖαϱαϰαλέσαι με ϰατὰ τὸ λόγιόν σȣ τῷ δȣ́λῳ σȣ.
118:77 ἐλϑέτωσάν μοι οἱ οἰϰτιϱμοί σȣ, ϗ ζήσομαι, ὅτι ὁ νόμος σȣ μελέτη μȣ́ ἐϛιν.
118:78 αἰσχυνϑήτωσαν ὑϖεϱήφανοι, ὅτι ἀδίϰως ἠνόμησαν εἰς ἐμέ· ἐγὼ δὲ ἀδολεσχήσω ἐν ταῖς ἐντολαῖς σȣ.
118:79 ἐϖιϛϱεψάτωσάν μοι οἱ φοϐȣ́μενοί σε ϗ οἱ γινώσϰοντες τὰ μαϱτύϱιά σȣ.
118:80 γενηϑήτω ἡ ϰαϱδία μȣ ἄμωμος ἐν τοῖς διϰαιώμασίν σȣ, ὅϖως ἂν μὴ αἰσχυνϑῶ.
118:81 ια χαφ. Ἐϰλείϖει εἰς τὸ σωτήϱιόν σȣ ἡ ψυχή μȣ, ϗ εἰς τὸν λόγον σȣ ἐϖήλϖισα.
118:82 ἐξέλιϖον οἱ ὀφϑαλμοί μȣ εἰς τὸ λόγιόν σȣ λέγοντες Πότε ϖαϱαϰαλέσεις με;
118:83 ὅτι ἐγενήϑην ὡς ἀσϰὸς ἐν ϖάχνῃ· τὰ διϰαιώματά σȣ ȣ̓ϰ ἐϖελαϑόμην.
118:84 ϖόσαι εἰσὶν αἱ ἡμέϱαι τȣ̃ δȣ́λȣ σȣ; ϖότε ϖοιήσεις μοι ἐϰ τῶν ϰαταδιωϰόντων με ϰϱίσιν;
118:85 διηγήσαντό μοι ϖαϱάνομοι ἀδολεσχίας, ἀλλ’ ȣ̓χ ὡς ὁ νόμος σȣ, ϰύϱιε.
118:86 ϖᾶσαι αἱ ἐντολαί σȣ ἀλήϑεια· ἀδίϰως ϰατεδίωξάν με, ϐοήϑησόν μοι.
118:87 ϖαϱὰ ϐϱαχὺ συνετέλεσάν με ἐν τῇ γῇ, ἐγὼ δὲ ȣ̓ϰ ἐγϰατέλιϖον τὰς ἐντολάς σȣ.
118:88 ϰατὰ τὸ ἔλεός σȣ ζῆσόν με, ϗ φυλάξω τὰ μαϱτύϱια τȣ̃ ϛόματός σȣ.
118:89 ιϐ λαϐδ. Εἰς τὸν αἰῶνα, ϰύϱιε, ὁ λόγος σȣ διαμένει ἐν τῷ ȣ̓ϱανῷ.
118:90 εἰς γενεὰν ϗ γενεὰν ἡ ἀλήϑειά σȣ· ἐϑεμελίωσας τὴν γῆν, ϗ διαμένει.
118:91 τῇ διατάξει σȣ διαμένει ἡ ἡμέϱα, ὅτι τὰ σύμϖαντα δȣ̃λα σά.
118:92 εἰ μὴ ὅτι ὁ νόμος σȣ μελέτη μȣ́ ἐϛιν, τότε ἂν ἀϖωλόμην ἐν τῇ ταϖεινώσει μȣ.
118:93 εἰς τὸν αἰῶνα ȣ̓ μὴ ἐϖιλάϑωμαι τῶν διϰαιωμάτων σȣ ὅτι ἐν αὐτοῖς ἔζησάς με, ϰύϱιε.
118:94 σός εἰμι ἐγώ, σῶσόν με, ὅτι τὰ διϰαιώματά σȣ ἐξεζήτησα.
118:95 ἐμὲ ὑϖέμειναν ἁμαϱτωλοὶ τȣ̃ ἀϖολέσαι με· τὰ μαϱτύϱιά σȣ συνῆϰα.
118:96 ϖάσης συντελείας εἶδον ϖέϱας· ϖλατεῖα ἡ ἐντολή σȣ σφόδϱα.
118:97 ιγ μημ. Ὡς ἠγάϖησα τὸν νόμον σȣ, ϰύϱιε· ὅλην τὴν ἡμέϱαν μελέτη μȣ́ ἐϛιν.
118:98 ὑϖὲϱ τȣ̀ς ἐχϑϱȣ́ς μȣ ἐσόφισάς με τὴν ἐντολήν σȣ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνά μοί ἐϛιν.
118:99 ὑϖὲϱ ϖάντας τȣ̀ς διδάσϰοντάς με συνῆϰα, ὅτι τὰ μαϱτύϱιά σȣ μελέτη μȣ́ ἐϛιν.
118:100 ὑϖὲϱ ϖϱεσϐυτέϱȣς συνῆϰα, ὅτι τὰς ἐντολάς σȣ ἐξεζήτησα.
118:101 ἐϰ ϖάσης ὁδȣ̃ ϖονηϱᾶς ἐϰώλυσα τȣ̀ς ϖόδας μȣ, ὅϖως ἂν φυλάξω τȣ̀ς λόγȣς σȣ.
118:102 ἀϖὸ τῶν ϰϱιμάτων σȣ ȣ̓ϰ ἐξέϰλινα, ὅτι σὺ ἐνομοϑέτησάς μοι.
118:103 ὡς γλυϰέα τῷ λάϱυγγί μȣ τὰ λόγιά σȣ, ὑϖὲϱ μέλι ϗ ϰηϱίον τῷ ϛόματί μȣ.
118:104 ἀϖὸ τῶν ἐντολῶν σȣ συνῆϰα· διὰ τȣ̃το ἐμίσησα ϖᾶσαν ὁδὸν ἀδιϰίας. [ὅτι σὺ ἐνομοϑέτησάς μοι.]
118:105 ιδ νȣν. Λύχνος τοῖς ϖοσίν μȣ ὁ λόγος σȣ ϗ φῶς ταῖς τϱίϐοις μȣ.
118:106 ὀμώμοϰα ϗ ἔϛησα τȣ̃ φυλάξασϑαι τὰ ϰϱίματα τῆς διϰαιοσύνης σȣ.
118:107 ἐταϖεινώϑην ἕως σφόδϱα· ϰύϱιε, ζῆσόν με ϰατὰ τὸν λόγον σȣ.
118:108 τὰ ἑϰȣ́σια τȣ̃ ϛόματός μȣ εὐδόϰησον δή, ϰύϱιε, ϗ τὰ ϰϱίματά σȣ δίδαξόν με.
118:109 ἡ ψυχή μȣ ἐν ταῖς χεϱσίν μȣ διὰ ϖαντός, ϗ τȣ̃ νόμȣ σȣ ȣ̓ϰ ἐϖελαϑόμην
118:110 ἔϑεντο ἁμαϱτωλοὶ ϖαγίδα μοι, ϗ ἐϰ τῶν ἐντολῶν σȣ ȣ̓ϰ ἐϖλανήϑην.
118:111 ἐϰληϱονόμησα τὰ μαϱτύϱιά σȣ εἰς τὸν αἰῶνα, ὅτι ἀγαλλίαμα τῆς ϰαϱδίας μȣ́ εἰσιν.
118:112 ἔϰλινα τὴν ϰαϱδίαν μȣ τȣ̃ ϖοιῆσαι τὰ διϰαιώματά σȣ εἰς τὸν αἰῶνα δι’ ἀντάμειψιν.
118:113 ιε σαμχ. Παϱανόμȣς ἐμίσησα ϗ τὸν νόμον σȣ ἠγάϖησα.
118:114 ϐοηϑός μȣ ϗ ἀντιλήμϖτωϱ μȣ εἶ σύ· εἰς τὸν λόγον σȣ ἐϖήλϖισα.
118:115 ἐϰϰλίνατε ἀϖ’ ἐμȣ̃, ϖονηϱευόμενοι, ϗ ἐξεϱευνήσω τὰς ἐντολὰς τȣ̃ ϑεȣ̃ μȣ.
118:116 ἀντιλαϐȣ̃ μȣ ϰατὰ τὸ λόγιόν σȣ, ϗ ζήσομαι, ϗ μὴ ϰαταισχύνῃς με ἀϖὸ τῆς ϖϱοσδοϰίας μȣ.
118:117 ϐοήϑησόν μοι, ϗ σωϑήσομαι ϗ μελετήσω ἐν τοῖς διϰαιώμασίν σȣ διὰ ϖαντός.
118:118 ἐξȣδένωσας ϖάντας τȣ̀ς ἀϖοϛατȣ̃ντας ἀϖὸ τῶν διϰαιω μάτων σȣ, ὅτι ἄδιϰον τὸ ἐνϑύμημα αὐτῶν.
118:119 ϖαϱαϐαίνοντας ἐλογισάμην ϖάντας τȣ̀ς ἁμαϱτωλȣ̀ς τῆς γῆς· διὰ τȣ̃το ἠγάϖησα τὰ μαϱτύϱιά σȣ διὰ ϖαντός.
118:120 ϰαϑήλωσον ἐϰ τȣ̃ φόϐȣ σȣ τὰς σάϱϰας μȣ· ἀϖὸ γὰϱ τῶν ϰϱιμάτων σȣ ἐφοϐήϑην.
118:121 ιϛ αιν. Ἐϖοίησα ϰϱίμα ϗ διϰαιοσύνην· μὴ ϖαϱαδῷς με τοῖς ἀδιϰȣ̃σίν με.
118:122 ἔϰδεξαι τὸν δȣ̃λόν σȣ εἰς ἀγαϑόν· μὴ συϰοφαντησάτωσάν με ὑϖεϱήφανοι.
118:123 οἱ ὀφϑαλμοί μȣ ἐξέλιϖον εἰς τὸ σωτήϱιόν σȣ ϗ εἰς τὸ λόγιον τῆς διϰαιοσύνης σȣ.
118:124 ϖοίησον μετὰ τȣ̃ δȣ́λȣ σȣ ϰατὰ τὸ ἔλεός σȣ ϗ τὰ διϰαιώματά σȣ δίδαξόν με.
118:125 δȣ̃λός σȣ́ εἰμι ἐγώ· συνέτισόν με, ϗ γνώσομαι τὰ μαϱτύϱιά σȣ.
118:126 ϰαιϱὸς τȣ̃ ϖοιῆσαι τῷ ϰυϱίῳ· διεσϰέδασαν τὸν νόμον σȣ.
118:127 διὰ τȣ̃το ἠγάϖησα τὰς ἐντολάς σȣ ὑϖὲϱ χϱυσίον ϗ τοϖάζιον.
118:128 διὰ τȣ̃το ϖϱὸς ϖάσας τὰς ἐντολάς σȣ ϰατωϱϑȣ́μην, ϖᾶσαν ὁδὸν ἄδιϰον ἐμίσησα.
118:129 ιζ φη. Θαυμαϛὰ τὰ μαϱτύϱιά σȣ· διὰ τȣ̃το ἐξηϱεύνησεν αὐτὰ ἡ ψυχή μȣ.
118:130 ἡ δήλωσις τῶν λόγων σȣ φωτιεῖ ϗ συνετιεῖ νηϖίȣς.
118:131 τὸ ϛόμα μȣ ἤνοιξα ϗ εἵλϰυσα ϖνεῦμα, ὅτι τὰς ἐντολάς σȣ ἐϖεϖόϑȣν.
118:132 ἐϖίϐλεψον ἐϖ’ ἐμὲ ϗ ἐλέησόν με ϰατὰ τὸ ϰϱίμα τῶν ἀγαϖώντων τὸ ὄνομά σȣ.
118:133 τὰ διαϐήματά μȣ ϰατεύϑυνον ϰατὰ τὸ λόγιόν σȣ, ϗ μὴ ϰαταϰυϱιευσάτω μȣ ϖᾶσα ἀνομία.
118:134 λύτϱωσαί με ἀϖὸ συϰοφαντίας ἀνϑϱώϖων, ϗ φυλάξω τὰς ἐντολάς σȣ.
118:135 τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ ἐϖίφανον ἐϖὶ τὸν δȣ̃λόν σȣ ϗ δίδαξόν με τὰ διϰαιώματά σȣ.
118:136 διεξόδȣς ὑδάτων ϰατέϐησαν οἱ ὀφϑαλμοί μȣ, ἐϖεὶ ȣ̓ϰ ἐφύλαξαν τὸν νόμον σȣ.
118:137 ιη σαδη. Δίϰαιος εἶ, ϰύϱιε, ϗ εὐϑὴς ἡ ϰϱίσις σȣ.
118:138 ἐνετείλω διϰαιοσύνην τὰ μαϱτύϱιά σȣ ϗ ἀλήϑειαν σφόδϱα.
118:139 ἐξέτηξέν με ὁ ζῆλος τȣ̃ οἴϰȣ σȣ, ὅτι ἐϖελάϑοντο τῶν λόγων σȣ οἱ ἐχϑϱοί μȣ.
118:140 ϖεϖυϱωμένον τὸ λόγιόν σȣ σφόδϱα, ϗ ὁ δȣ̃λός σȣ ἠγάϖησεν αὐτό.
118:141 νεώτεϱός εἰμι ἐγὼ ϗ ἐξȣδενωμένος· τὰ διϰαιώματά σȣ ȣ̓ϰ ἐϖελαϑόμην.
118:142 ἡ διϰαιοσύνη σȣ διϰαιοσύνη εἰς τὸν αἰῶνα, ϗ ὁ νόμος σȣ ἀλήϑεια.
118:143 ϑλῖψις ϗ ἀνάγϰη εὕϱοσάν με· αἱ ἐντολαί σȣ μελέτη μȣ.
118:144 διϰαιοσύνη τὰ μαϱτύϱιά σȣ εἰς τὸν αἰῶνα· συνέτισόν με, ϗ ζήσομαι.
118:145 ιϑ ϰωφ. Ἐϰέϰϱαξα ἐν ὅλῃ ϰαϱδίᾳ μȣ· ἐϖάϰȣσόν μȣ, ϰύϱιε· τὰ διϰαιώματά σȣ ἐϰζητήσω.
118:146 ἐϰέϰϱαξά σε· σῶσόν με, ϗ φυλάξω τὰ μαϱτύϱιά σȣ.
118:147 ϖϱοέφϑασα ἐν ἀωϱίᾳ ϗ ἐϰέϰϱαξα, εἰς τȣ̀ς λόγȣς σȣ ἐϖήλϖισα.
118:148 ϖϱοέφϑασαν οἱ ὀφϑαλμοί μȣ ϖϱὸς ὄϱϑϱον τȣ̃ μελετᾶν τὰ λόγιά σȣ.
118:149 τῆς φωνῆς μȣ ἄϰȣσον, ϰύϱιε, ϰατὰ τὸ ἔλεός σȣ, ϰατὰ τὸ ϰϱίμα σȣ ζῆσόν με.
118:150 ϖϱοσήγγισαν οἱ ϰαταδιώϰοντές με ἀνομίᾳ, ἀϖὸ δὲ τȣ̃ νόμȣ σȣ ἐμαϰϱύνϑησαν.
118:151 ἐγγὺς εἶ σύ, ϰύϱιε, ϗ ϖᾶσαι αἱ ἐντολαί σȣ ἀλήϑεια.
118:152 ϰατ’ ἀϱχὰς ἔγνων ἐϰ τῶν μαϱτυϱίων σȣ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα ἐϑεμελίωσας αὐτά.
118:153 ϰ ϱης. Ἰδὲ τὴν ταϖείνωσίν μȣ ϗ ἐξελȣ̃ με, ὅτι τὸν νόμον σȣ ȣ̓ϰ ἐϖελαϑόμην.
118:154 ϰϱῖνον τὴν ϰϱίσιν μȣ ϗ λύτϱωσαί με· διὰ τὸν λόγον σȣ ζῆσόν με.
118:155 μαϰϱὰν ἀϖὸ ἁμαϱτωλῶν σωτηϱία, ὅτι τὰ διϰαιώματά σȣ ȣ̓ϰ ἐξεζήτησαν.
118:156 οἱ οἰϰτιϱμοί σȣ ϖολλοί, ϰύϱιε· ϰατὰ τὸ ϰϱίμα σȣ ζῆσόν με.
118:157 ϖολλοὶ οἱ ἐϰδιώϰοντές με ϗ ἐϰϑλίϐοντές με· ἐϰ τῶν μαϱτυϱίων σȣ ȣ̓ϰ ἐξέϰλινα.
118:158 εἶδον ἀσυνϑετȣ̃ντας ϗ ἐξετηϰόμην, ὅτι τὰ λόγιά σȣ ȣ̓ϰ ἐφυλάξαντο.
118:159 ἰδὲ ὅτι τὰς ἐντολάς σȣ ἠγάϖησα· ϰύϱιε, ἐν τῷ ἐλέει σȣ ζῆσόν με.
118:160 ἀϱχὴ τῶν λόγων σȣ ἀλήϑεια, ϗ εἰς τὸν αἰῶνα ϖάντα τὰ ϰϱίματα τῆς διϰαιοσύνης σȣ.
118:161 ϰα σεν. Ἄϱχοντες ϰατεδίωξάν με δωϱεάν, ϗ ἀϖὸ τῶν λόγων σȣ ἐδειλίασεν ἡ ϰαϱδία μȣ.
118:162 ἀγαλλιάσομαι ἐγὼ ἐϖὶ τὰ λόγιά σȣ ὡς ὁ εὑϱίσϰων σϰῦλα ϖολλά.
118:163 ἀδιϰίαν ἐμίσησα ϗ ἐϐδελυξάμην, τὸν δὲ νόμον σȣ ἠγάϖησα.
118:164 ἑϖτάϰις τῆς ἡμέϱας ᾔνεσά σοι ἐϖὶ τὰ ϰϱίματα τῆς διϰαιοσύνης σȣ.
118:165 εἰϱήνη ϖολλὴ τοῖς ἀγαϖῶσιν τὸν νόμον σȣ, ϗ ȣ̓ϰ ἔϛιν αὐτοῖς σϰάνδαλον.
118:166 ϖϱοσεδόϰων τὸ σωτήϱιόν σȣ, ϰύϱιε, ϗ τὰς ἐντολάς σȣ ἠγάϖησα.
118:167 ἐφύλαξεν ἡ ψυχή μȣ τὰ μαϱτύϱιά σȣ ϗ ἠγάϖησεν αὐτὰ σφόδϱα.
118:168 ἐφύλαξα τὰς ἐντολάς σȣ ϗ τὰ μαϱτύϱιά σȣ, ὅτι ϖᾶσαι αἱ ὁδοί μȣ ἐναντίον σȣ, ϰύϱιε.
118:169 ϰϐ ϑαυ. Ἐγγισάτω ἡ δέησίς μȣ ἐνώϖιόν σȣ, ϰύϱιε· ϰατὰ τὸ λόγιόν σȣ συνέτισόν με.
118:170 εἰσέλϑοι τὸ ἀξίωμά μȣ ἐνώϖιόν σȣ· ϰατὰ τὸ λόγιόν σȣ ῥῦσαί με.
118:171 ἐξεϱεύξαιντο τὰ χείλη μȣ ὕμνον, ὅταν διδάξῃς με τὰ διϰαιώματά σȣ.
118:172 φϑέγξαιτο ἡ γλῶσσά μȣ τὸ λόγιόν σȣ, ὅτι ϖᾶσαι αἱ ἐντολαί σȣ διϰαιοσύνη.
118:173 γενέσϑω ἡ χείϱ σȣ τȣ̃ σῶσαί με, ὅτι τὰς ἐντολάς σȣ ᾑϱετισάμην.
118:174 ἐϖεϖόϑησα τὸ σωτήϱιόν σȣ, ϰύϱιε, ϗ ὁ νόμος σȣ μελέτη μȣ́ ἐϛιν.
118:175 ζήσεται ἡ ψυχή μȣ ϗ αἰνέσει σε, ϗ τὰ ϰϱίματά σȣ ϐοηϑήσει μοι.
118:176 ἐϖλανήϑην ὡς ϖϱόϐατον ἀϖολωλός· ζήτησον τὸν δȣ̃λόν σȣ, ὅτι τὰς ἐντολάς σȣ ȣ̓ϰ ἐϖελα ϑόμην.
119:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν. Πϱὸς ϰύϱιον ἐν τῷ ϑλίϐεσϑαί με ἐϰέϰϱαξα, ϗ εἰσήϰȣσέν μȣ.
119:2 ϰύϱιε, ῥῦσαι τὴν ψυχήν μȣ ἀϖὸ χειλέων ἀδίϰων ϗ ἀϖὸ γλώσσης δολίας.
119:3 τί δοϑείη σοι ϗ τί ϖϱοϛεϑείη σοι ϖϱὸς γλῶσσαν δολίαν;
119:4 τὰ ϐέλη τȣ̃ δυνατȣ̃ ἠϰονημένα σὺν τοῖς ἄνϑϱαξιν τοῖς ἐϱημιϰοῖς.
119:5 οἴμμοι, ὅτι ἡ ϖαϱοιϰία μȣ ἐμαϰϱύνϑη, ϰατεσϰήνωσα μετὰ τῶν σϰηνωμάτων Κηδαϱ.
119:6 ϖολλὰ ϖαϱῴϰησεν ἡ ψυχή μȣ.
119:7 μετὰ τῶν μισȣ́ντων τὴν εἰϱήνην ἤμην εἰϱηνιϰός· ὅταν ἐλάλȣν αὐτοῖς, ἐϖολέμȣν με δωϱεάν.
120:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν. Ἦϱα τȣ̀ς ὀφϑαλμȣ́ς μȣ εἰς τὰ ὄϱη Πόϑεν ἥξει ἡ ϐοήϑειά μȣ;
120:2 ἡ ϐοήϑειά μȣ ϖαϱὰ ϰυϱίȣ τȣ̃ ϖοιήσαντος τὸν ȣ̓ϱανὸν ϗ τὴν γῆν.
120:3 μὴ δῷς εἰς σάλον τὸν ϖόδα σȣ, μηδὲ νυϛάξῃ ὁ φυλάσσων σε.
120:4 ἰδȣ̀ ȣ̓ νυϛάξει ȣ̓δὲ ὑϖνώσει ὁ φυλάσσων τὸν Ισϱαηλ.
120:5 ϰύϱιος φυλάξει σε, ϰύϱιος σϰέϖη σȣ ἐϖὶ χεῖϱα δεξιάν σȣ·
120:6 ἡμέϱας ὁ ἥλιος ȣ̓ συγϰαύσει σε ȣ̓δὲ ἡ σελήνη τὴν νύϰτα.
120:7 ϰύϱιος φυλάξει σε ἀϖὸ ϖαντὸς ϰαϰȣ̃, φυλάξει τὴν ψυχήν σȣ.
120:8 ϰύϱιος φυλάξει τὴν εἴσοδόν σȣ ϗ τὴν ἔξοδόν σȣ ἀϖὸ τȣ̃ νῦν ϗ ἕως τȣ̃ αἰῶνος.
121:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν. Εὐφϱάνϑην ἐϖὶ τοῖς εἰϱηϰόσιν μοι Εἰς οἶϰον ϰυϱίȣ ϖοϱευσόμεϑα.
121:2 ἑϛῶτες ἦσαν οἱ ϖόδες ἡμῶν ἐν ταῖς αὐλαῖς σȣ, Ιεϱȣσαλημ.
121:3 Ιεϱȣσαλημ οἰϰοδομȣμένη ὡς ϖόλις ἧς ἡ μετοχὴ αὐτῆς ἐϖὶ τὸ αὐτό.
121:4 ἐϰεῖ γὰϱ ἀνέϐησαν αἱ φυλαί, φυλαὶ ϰυϱίȣ μαϱτύϱιον τῷ Ισϱαηλ τȣ̃ ἐξομολογήσασϑαι τῷ ὀνόματι ϰυϱίȣ·
121:5 ὅτι ἐϰεῖ ἐϰάϑισαν ϑϱόνοι εἰς ϰϱίσιν, ϑϱόνοι ἐϖὶ οἶϰον Δαυιδ.
121:6 ἐϱωτήσατε δὴ τὰ εἰς εἰϱήνην τὴν Ιεϱȣσαλημ, ϗ εὐϑηνία τοῖς ἀγαϖῶσίν σε·
121:7 γενέσϑω δὴ εἰϱήνη ἐν τῇ δυνάμει σȣ ϗ εὐϑηνία ἐν ταῖς ϖυϱγοϐάϱεσίν σȣ.
121:8 ἕνεϰα τῶν ἀδελφῶν μȣ ϗ τῶν ϖλησίον μȣ ἐλάλȣν δὴ εἰϱήνην ϖεϱὶ σȣ̃·
121:9 ἕνεϰα τȣ̃ οἴϰȣ ϰυϱίȣ τȣ̃ ϑεȣ̃ ἡμῶν ἐξεζήτησα ἀγαϑά σοι.
122:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν. Πϱὸς σὲ ἦϱα τȣ̀ς ὀφϑαλμȣ́ς μȣ τὸν ϰατοιϰȣ̃ντα ἐν τῷ ȣ̓ϱανῷ.
122:2 ἰδȣ̀ ὡς ὀφϑαλμοὶ δȣ́λων εἰς χεῖϱας τῶν ϰυϱίων αὐτῶν, ὡς ὀφϑαλμοὶ ϖαιδίσϰης εἰς χεῖϱας τῆς ϰυϱίας αὐτῆς, ȣ̔́τως οἱ ὀφϑαλμοὶ ἡμῶν ϖϱὸς ϰύϱιον τὸν ϑεὸν ἡμῶν, ἕως ȣ̔͂ οἰϰτιϱήσαι ἡμᾶς.
122:3 ἐλέησον ἡμᾶς, ϰύϱιε, ἐλέησον ἡμᾶς, ὅτι ἐϖὶ ϖολὺ ἐϖλήσϑημεν ἐξȣδενώσεως,
122:4 ἐϖὶ ϖλεῖον ἐϖλήσϑη ἡ ψυχὴ ἡμῶν. τὸ ὄνειδος τοῖς εὐϑηνȣ̃σιν, ϗ ἡ ἐξȣδένωσις τοῖς ὑϖεϱηφάνοις.
123:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν. Εἰ μὴ ὅτι ϰύϱιος ἦν ἐν ἡμῖν, εἰϖάτω δὴ Ισϱαηλ,
123:2 εἰ μὴ ὅτι ϰύϱιος ἦν ἐν ἡμῖν ἐν τῷ ἐϖαναϛῆναι ἀνϑϱώϖȣς ἐφ’ ἡμᾶς,
123:3 ἄϱα ζῶντας ἂν ϰατέϖιον ἡμᾶς ἐν τῷ ὀϱγισϑῆναι τὸν ϑυμὸν αὐτῶν ἐφ’ ἡμᾶς·
123:4 ἄϱα τὸ ὕδωϱ ϰατεϖόντισεν ἡμᾶς, χείμαϱϱον διῆλϑεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν·
123:5 ἄϱα διῆλϑεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν τὸ ὕδωϱ τὸ ἀνυϖόϛατον.
123:6 εὐλογητὸς ϰύϱιος, ὃς ȣ̓ϰ ἔδωϰεν ἡμᾶς εἰς ϑήϱαν τοῖς ὀδȣ̃σιν αὐτῶν.
123:7 ἡ ψυχὴ ἡμῶν ὡς ϛϱȣϑίον ἐϱϱύσϑη ἐϰ τῆς ϖαγίδος τῶν ϑηϱευόντων· ἡ ϖαγὶς συνετϱίϐη, ϗ ἡμεῖς ἐϱϱύσϑημεν.
123:8 ἡ ϐοήϑεια ἡμῶν ἐν ὀνόματι ϰυϱίȣ τȣ̃ ϖοιήσαντος τὸν ȣ̓ϱανὸν ϗ τὴν γῆν.
124:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν. Οἱ ϖεϖοιϑότες ἐϖὶ ϰύϱιον ὡς ὄϱος Σιων· ȣ̓ σαλευϑήσεται εἰς τὸν αἰῶνα ὁ ϰατοιϰῶν Ιεϱȣσαλημ.
124:2 ὄϱη ϰύϰλῳ αὐτῆς, ϗ ϰύϱιος ϰύϰλῳ τȣ̃ λαȣ̃ αὐτȣ̃ ἀϖὸ τȣ̃ νῦν ϗ ἕως τȣ̃ αἰῶνος.
124:3 ὅτι ȣ̓ϰ ἀφήσει τὴν ῥάϐδον τῶν ἁμαϱτωλῶν ἐϖὶ τὸν ϰλῆϱον τῶν διϰαίων, ὅϖως ἂν μὴ ἐϰτείνωσιν οἱ δίϰαιοι ἐν ἀνομίᾳ χεῖϱας αὐτῶν.
124:4 ἀγάϑυνον, ϰύϱιε, τοῖς ἀγαϑοῖς ϗ τοῖς εὐϑέσι τῇ ϰαϱδίᾳ·
124:5 τȣ̀ς δὲ ἐϰϰλίνοντας εἰς τὰς ϛϱαγγαλιὰς ἀϖάξει ϰύϱιος μετὰ τῶν ἐϱγαζομένων τὴν ἀνομίαν. εἰϱήνη ἐϖὶ τὸν Ισϱαηλ.
125:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν. Ἐν τῷ ἐϖιϛϱέψαι ϰύϱιον τὴν αἰχμαλωσίαν Σιων ἐγενήϑημεν ὡς ϖαϱαϰεϰλημένοι.
125:2 τότε ἐϖλήσϑη χαϱᾶς τὸ ϛόμα ἡμῶν ϗ ἡ γλῶσσα ἡμῶν ἀγαλλιάσεως. τότε ἐϱȣ̃σιν ἐν τοῖς ἔϑνεσιν Ἐμεγάλυνεν ϰύϱιος τȣ̃ ϖοιῆσαι μετ’ αὐτῶν.
125:3 ἐμεγάλυνεν ϰύϱιος τȣ̃ ϖοιῆσαι μεϑ’ ἡμῶν, ἐγενήϑημεν εὐφϱαινόμενοι.
125:4 ἐϖίϛϱεψον, ϰύϱιε, τὴν αἰχμαλωσίαν ἡμῶν ὡς χειμάϱϱȣς ἐν τῷ νότῳ.
125:5 οἱ σϖείϱοντες ἐν δάϰϱυσιν ἐν ἀγαλλιάσει ϑεϱιȣ̃σιν.
125:6 ϖοϱευόμενοι ἐϖοϱεύοντο ϗ ἔϰλαιον αἴϱοντες τὰ σϖέϱματα αὐτῶν· ἐϱχόμενοι δὲ ἥξȣσιν ἐν ἀγαλλιάσει αἴϱοντες τὰ δϱάγματα αὐτῶν.
126:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν· τῷ Σαλωμων. Ἐὰν μὴ ϰύϱιος οἰϰοδομήσῃ οἶϰον, εἰς μάτην ἐϰοϖίασαν οἱ οἰϰοδομȣ̃ντες αὐτόν· ἐὰν μὴ ϰύϱιος φυλάξῃ ϖόλιν, εἰς μάτην ἠγϱύϖνησεν ὁ φυλάσσων.
126:2 εἰς μάτην ὑμῖν ἐϛιν τȣ̃ ὀϱϑϱίζειν, ἐγείϱεσϑαι μετὰ τὸ ϰαϑῆσϑαι, οἱ ἔσϑοντες ἄϱτον ὀδύνης, ὅταν δῷ τοῖς ἀγαϖητοῖς αὐτȣ̃ ὕϖνον.
126:3 ἰδȣ̀ ἡ ϰληϱονομία ϰυϱίȣ υἱοί, ὁ μισϑὸς τȣ̃ ϰαϱϖȣ̃ τῆς γαϛϱός.
126:4 ὡσεὶ ϐέλη ἐν χειϱὶ δυνατȣ̃, ȣ̔́τως οἱ υἱοὶ τῶν ἐϰτετιναγμένων.
126:5 μαϰάϱιος ἄνϑϱωϖος, ὃς ϖληϱώσει τὴν ἐϖιϑυμίαν αὐτȣ̃ ἐξ αὐτῶν· ȣ̓ ϰαταισχυνϑήσονται, ὅταν λαλῶσι τοῖς ἐχϑϱοῖς αὐτῶν ἐν ϖύλῃ.
127:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν. Μαϰάϱιοι ϖάντες οἱ φοϐȣ́μενοι τὸν ϰύϱιον οἱ ϖοϱευόμενοι ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτȣ̃.
127:2 τȣ̀ς ϖόνȣς τῶν ϰαϱϖῶν σȣ φάγεσαι· μαϰάϱιος εἶ, ϗ ϰαλῶς σοι ἔϛαι.
127:3 ἡ γυνή σȣ ὡς ἄμϖελος εὐϑηνȣ̃σα ἐν τοῖς ϰλίτεσι τῆς οἰϰίας σȣ· οἱ υἱοί σȣ ὡς νεόφυτα ἐλαιῶν ϰύϰλῳ τῆς τϱαϖέζης σȣ.
127:4 ἰδȣ̀ ȣ̔́τως εὐλογηϑήσεται ἄνϑϱωϖος ὁ φοϐȣ́μενος τὸν ϰύϱιον.
127:5 εὐλογήσαι σε ϰύϱιος ἐϰ Σιων, ϗ ἴδοις τὰ ἀγαϑὰ Ιεϱȣσαλημ ϖάσας τὰς ἡμέϱας τῆς ζωῆς σȣ·
127:6 ϗ ἴδοις υἱȣ̀ς τῶν υἱῶν σȣ. εἰϱήνη ἐϖὶ τὸν Ισϱαηλ.
128:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν. Πλεονάϰις ἐϖολέμησάν με ἐϰ νεότητός μȣ, εἰϖάτω δὴ Ισϱαηλ,
128:2 ϖλεονάϰις ἐϖολέμησάν με ἐϰ νεότητός μȣ, ϗ γὰϱ ȣ̓ϰ ἠδυνήϑησάν μοι.
128:3 ἐϖὶ τȣ̃ νώτȣ μȣ ἐτέϰταινον οἱ ἁμαϱτωλοί, ἐμάϰϱυναν τὴν ἀνομίαν αὐτῶν·
128:4 ϰύϱιος δίϰαιος συνέϰοψεν αὐχένας ἁμαϱτωλῶν.
128:5 αἰσχυνϑήτωσαν ϗ ἀϖοϛϱαφήτωσαν εἰς τὰ ὀϖίσω ϖάντες οἱ μισȣ̃ντες Σιων.
128:6 γενηϑήτωσαν ὡς χόϱτος δωμάτων, ὃς ϖϱὸ τȣ̃ ἐϰσϖασϑῆναι ἐξηϱάνϑη·
128:7 ȣ̔͂ ȣ̓ϰ ἐϖλήϱωσεν τὴν χεῖϱα αὐτȣ̃ ὁ ϑεϱίζων ϗ τὸν ϰόλϖον αὐτȣ̃ ὁ τὰ δϱάγματα συλλέγων,
128:8 ϗ ȣ̓ϰ εἶϖαν οἱ ϖαϱάγοντες Εὐλογία ϰυϱίȣ ἐφ’ ὑμᾶς, εὐλογήϰαμεν ὑμᾶς ἐν ὀνόματι ϰυϱίȣ.
129:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν. Ἐϰ ϐαϑέων ἐϰέϰϱαξά σε, ϰύϱιε·
129:2 ϰύϱιε, εἰσάϰȣσον τῆς φωνῆς μȣ· γενηϑήτω τὰ ὦτά σȣ ϖϱοσέχοντα εἰς τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μȣ.
129:3 ἐὰν ἀνομίας ϖαϱατηϱήσῃ, ϰύϱιε, ϰύϱιε, τίς ὑϖοϛήσεται;
129:4 ὅτι ϖαϱὰ σοὶ ὁ ἱλασμός ἐϛιν.
129:5 ἕνεϰεν τȣ̃ νόμȣ σȣ ὑϖέμεινά σε, ϰύϱιε, ὑϖέμεινεν ἡ ψυχή μȣ εἰς τὸν λόγον σȣ.
129:6 ἤλϖισεν ἡ ψυχή μȣ ἐϖὶ τὸν ϰύϱιον ἀϖὸ φυλαϰῆς ϖϱωίας μέχϱι νυϰτός· ἀϖὸ φυλαϰῆς ϖϱωίας ἐλϖισάτω Ισϱαηλ ἐϖὶ τὸν ϰύϱιον.
129:7 ὅτι ϖαϱὰ τῷ ϰυϱίῳ τὸ ἔλεος, ϗ ϖολλὴ ϖαϱ’ αὐτῷ λύτϱωσις,
129:8 ϗ αὐτὸς λυτϱώσεται τὸν Ισϱαηλ ἐϰ ϖασῶν τῶν ἀνομιῶν αὐτȣ̃.
130:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν· τῷ Δαυιδ. Κύϱιε, ȣ̓χ ὑψώϑη μȣ ἡ ϰαϱδία, ȣ̓δὲ ἐμετεωϱίσϑησαν οἱ ὀφϑαλμοί μȣ, ȣ̓δὲ ἐϖοϱεύϑην ἐν μεγάλοις ȣ̓δὲ ἐν ϑαυμασίοις ὑϖὲϱ ἐμέ.
130:2 εἰ μὴ ἐταϖεινοφϱόνȣν, ἀλλὰ ὕψωσα τὴν ψυχήν μȣ ὡς τὸ ἀϖογεγαλαϰτισμένον ἐϖὶ τὴν μητέϱα αὐτȣ̃, ὡς ἀνταϖόδοσις ἐϖὶ τὴν ψυχήν μȣ.
130:3 ἐλϖισάτω Ισϱαηλ ἐϖὶ τὸν ϰύϱιον ἀϖὸ τȣ̃ νῦν ϗ ἕως τȣ̃ αἰῶνος.
131:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν. Μνήσϑητι, ϰύϱιε, τȣ̃ Δαυιδ ϗ ϖάσης τῆς ϖϱαύτητος αὐτȣ̃,
131:2 ὡς ὤμοσεν τῷ ϰυϱίῳ, ηὔξατο τῷ ϑεῷ Ιαϰωϐ
131:3 Εἰ εἰσελεύσομαι εἰς σϰήνωμα οἴϰȣ μȣ, εἰ ἀναϐήσομαι ἐϖὶ ϰλίνης ϛϱωμνῆς μȣ,
131:4 εἰ δώσω ὕϖνον τοῖς ὀφϑαλμοῖς μȣ ϗ τοῖς ϐλεφάϱοις μȣ νυϛαγμὸν ϗ ἀνάϖαυσιν τοῖς ϰϱοτάφοις μȣ,
131:5 ἕως ȣ̔͂ εὕϱω τόϖον τῷ ϰυϱίῳ, σϰήνωμα τῷ ϑεῷ Ιαϰωϐ.
131:6 ἰδȣ̀ ἠϰȣ́σαμεν αὐτὴν ἐν Εφϱαϑα, εὕϱομεν αὐτὴν ἐν τοῖς ϖεδίοις τȣ̃ δϱυμȣ̃·
131:7 εἰσελευσόμεϑα εἰς τὰ σϰηνώματα αὐτȣ̃, ϖϱοσϰυνήσομεν εἰς τὸν τόϖον, ȣ̔͂ ἔϛησαν οἱ ϖόδες αὐτȣ̃.
131:8 ἀνάϛηϑι, ϰύϱιε, εἰς τὴν ἀνάϖαυσίν σȣ, σὺ ϗ ἡ ϰιϐωτὸς τȣ̃ ἁγιάσματός σȣ·
131:9 οἱ ἱεϱεῖς σȣ ἐνδύσονται διϰαιοσύνην, ϗ οἱ ὅσιοί σȣ ἀγαλλιάσονται.
131:10 ἕνεϰεν Δαυιδ τȣ̃ δȣ́λȣ σȣ μὴ ἀϖοϛϱέψῃς τὸ ϖϱόσωϖον τȣ̃ χϱιϛȣ̃ σȣ.
131:11 ὤμοσεν ϰύϱιος τῷ Δαυιδ ἀλήϑειαν ϗ ȣ̓ μὴ ἀϑετήσει αὐτήν Ἐϰ ϰαϱϖȣ̃ τῆς ϰοιλίας σȣ ϑήσομαι ἐϖὶ τὸν ϑϱόνον σȣ·
131:12 ἐὰν φυλάξωνται οἱ υἱοί σȣ τὴν διαϑήϰην μȣ ϗ τὰ μαϱτύϱιά μȣ ταῦτα, ἃ διδάξω αὐτȣ́ς, ϗ οἱ υἱοὶ αὐτῶν ἕως τȣ̃ αἰῶνος ϰαϑιȣ̃νται ἐϖὶ τȣ̃ ϑϱό νȣ σȣ.
131:13 ὅτι ἐξελέξατο ϰύϱιος τὴν Σιων, ᾑϱετίσατο αὐτὴν εἰς ϰατοιϰίαν ἑαυτῷ
131:14 Αὕτη ἡ ϰατάϖαυσίς μȣ εἰς αἰῶνα αἰῶνος, ὧδε ϰατοιϰήσω, ὅτι ᾑϱετισάμην αὐτήν·
131:15 τὴν ϑήϱαν αὐτῆς εὐλογῶν εὐλογήσω, τȣ̀ς ϖτωχȣ̀ς αὐτῆς χοϱτάσω ἄϱτων,
131:16 τȣ̀ς ἱεϱεῖς αὐτῆς ἐνδύσω σωτηϱίαν, ϗ οἱ ὅσιοι αὐτῆς ἀγαλλιάσει ἀγαλλιάσονται·
131:17 ἐϰεῖ ἐξανατελῶ ϰέϱας τῷ Δαυιδ, ἡτοίμασα λύχνον τῷ χϱιϛῷ μȣ·
131:18 τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς αὐτȣ̃ ἐνδύσω αἰσχύνην, ἐϖὶ δὲ αὐτὸν ἐξανϑήσει τὸ ἁγίασμά μȣ.
132:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν· τῷ Δαυιδ. Ἰδȣ̀ δὴ τί ϰαλὸν ἢ τί τεϱϖνὸν ἀλλ’ ἢ τὸ ϰατοιϰεῖν ἀδελφȣ̀ς ἐϖὶ τὸ αὐτό;
132:2 ὡς μύϱον ἐϖὶ ϰεφαλῆς τὸ ϰαταϐαῖνον ἐϖὶ ϖώγωνα, τὸν ϖώγωνα τὸν Ααϱων, τὸ ϰαταϐαῖνον ἐϖὶ τὴν ᾤαν τȣ̃ ἐνδύματος αὐτȣ̃·
132:3 ὡς δϱόσος Αεϱμων ἡ ϰαταϐαίνȣσα ἐϖὶ τὰ ὄϱη Σιων· ὅτι ἐϰεῖ ἐνετείλατο ϰύϱιος τὴν εὐλογίαν ϗ ζωὴν ἕως τȣ̃ αἰῶνος.
133:1 Ὠιδὴ τῶν ἀναϐαϑμῶν. Ἰδȣ̀ δὴ εὐλογεῖτε τὸν ϰύϱιον, ϖάντες οἱ δȣ̃λοι ϰυϱίȣ οἱ ἑϛῶτες ἐν οἴϰῳ ϰυϱίȣ, ἐν αὐλαῖς οἴϰȣ ϑεȣ̃ ἡμῶν.
133:2 ἐν ταῖς νυξὶν ἐϖάϱατε τὰς χεῖϱας ὑμῶν εἰς τὰ ἅγια ϗ εὐλογεῖτε τὸν ϰύϱιον.
133:3 εὐλογήσει σε ϰύϱιος ἐϰ Σιων ὁ ϖοιήσας τὸν ȣ̓ϱανὸν ϗ τὴν γῆν.
134:1 Αλληλȣια. Αἰνεῖτε τὸ ὄνομα ϰυϱίȣ, αἰνεῖτε, δȣ̃λοι, ϰύϱιον,
134:2 οἱ ἑϛῶτες ἐν οἴϰῳ ϰυϱίȣ, ἐν αὐλαῖς οἴϰȣ ϑεȣ̃ ἡμῶν.
134:3 αἰνεῖτε τὸν ϰύϱιον, ὅτι ἀγαϑὸς ϰύϱιος· ψάλατε τῷ ὀνόματι αὐτȣ̃, ὅτι ϰαλόν·
134:4 ὅτι τὸν Ιαϰωϐ ἐξελέξατο ἑαυτῷ ὁ ϰύϱιος, Ισϱαηλ εἰς ϖεϱιȣσιασμὸν αὐτȣ̃.
134:5 ὅτι ἐγὼ ἔγνων ὅτι μέγας ϰύϱιος ϗ ὁ ϰύϱιος ἡμῶν ϖαϱὰ ϖάντας τȣ̀ς ϑεȣ́ς·
134:6 ϖάντα, ὅσα ἠϑέλησεν ὁ ϰύϱιος, ἐϖοίησεν ἐν τῷ ȣ̓ϱανῷ ϗ ἐν τῇ γῇ, ἐν ταῖς ϑαλάσσαις ϗ ἐν ϖάσαις ταῖς ἀϐύσσοις·
134:7 ἀνάγων νεφέλας ἐξ ἐσχάτȣ τῆς γῆς, ἀϛϱαϖὰς εἰς ὑετὸν ἐϖοίησεν· ὁ ἐξάγων ἀνέμȣς ἐϰ ϑησαυϱῶν αὐτȣ̃.
134:8 ὃς ἐϖάταξεν τὰ ϖϱωτότοϰα Αἰγύϖτȣ ἀϖὸ ἀνϑϱώϖȣ ἕως ϰτήνȣς·
134:9 ἐξαϖέϛειλεν σημεῖα ϗ τέϱατα ἐν μέσῳ σȣ, Αἴγυϖτε, ἐν Φαϱαω ϗ ἐν ϖᾶσι τοῖς δȣ́λοις αὐτȣ̃.
134:10 ὃς ἐϖάταξεν ἔϑνη ϖολλὰ ϗ ἀϖέϰτεινεν ϐασιλεῖς ϰϱαταιȣ́ς,
134:11 τὸν Σηων ϐασιλέα τῶν Αμοϱϱαίων ϗ τὸν Ωγ ϐασιλέα τῆς Βασαν ϗ ϖάσας τὰς ϐασιλείας Χανααν,
134:12 ϗ ἔδωϰεν τὴν γῆν αὐτῶν ϰληϱονομίαν, ϰληϱονομίαν Ισϱαηλ λαῷ αὐτȣ̃.
134:13 ϰύϱιε, τὸ ὄνομά σȣ εἰς τὸν αἰῶνα ϰύϱιε, τὸ μνημόσυνόν σȣ εἰς γενεὰν ϗ γενεάν.
134:14 ὅτι ϰϱινεῖ ϰύϱιος τὸν λαὸν αὐτȣ̃ ϗ ἐϖὶ τοῖς δȣ́λοις αὐτȣ̃ ϖαϱαϰληϑήσεται.
134:15 τὰ εἴδωλα τῶν ἐϑνῶν ἀϱγύϱιον ϗ χϱυσίον, ἔϱγα χειϱῶν ἀνϑϱώϖων·
134:16 ϛόμα ἔχȣσιν ϗ ȣ̓ λαλήσȣσιν, ὀφϑαλμȣ̀ς ἔχȣσιν ϗ ȣ̓ϰ ὄψονται,
134:17 ὦτα ἔχȣσιν ϗ ȣ̓ϰ ἐνωτισϑήσονται, [ῥῖνας ἔχȣσιν ϗ ȣ̓ϰ ὀσφϱανϑήσονται, χεῖϱας ἔχȣσιν ϗ ȣ̓ ψηλαφήσȣσιν, ϖόδας ἔχȣσιν ϗ ȣ̓ ϖεϱιϖατήσȣσιν, ȣ̓ φωνήσȣσιν ἐν τῷ λάϱυγγι αὐτῶν,] ȣ̓δὲ γάϱ ἐϛιν ϖνεῦμα ἐν τῷ ϛόματι αὐτῶν.
134:18 ὅμοιοι αὐτοῖς γένοιντο οἱ ϖοιȣ̃ντες αὐτὰ ϗ ϖάντες οἱ ϖεϖοιϑότες ἐϖ’ αὐτοῖς.
134:19 οἶϰος Ισϱαηλ, εὐλογήσατε τὸν ϰύϱιον· οἶϰος Ααϱων, εὐλογήσατε τὸν ϰύϱιον·
134:20 οἶϰος Λευι, εὐλογήσατε τὸν ϰύϱιον· οἱ φοϐȣ́μενοι τὸν ϰύϱιον, εὐλογήσατε τὸν ϰύϱιον.
134:21 εὐλογητὸς ϰύϱιος ἐϰ Σιων ὁ ϰατοιϰῶν Ιεϱȣσαλημ.
135:1 Αλληλȣια. Ἐξομολογεῖσϑε τῷ ϰυϱίῳ, ὅτι χϱηϛός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
135:2 ἐξομολογεῖσϑε τῷ ϑεῷ τῶν ϑεῶν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
135:3 ἐξομολογεῖσϑε τῷ ϰυϱίῳ τῶν ϰυϱίων, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
135:4 τῷ ϖοιȣ̃ντι ϑαυμάσια μεγάλα μόνῳ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
135:5 τῷ ϖοιήσαντι τȣ̀ς ȣ̓ϱανȣ̀ς ἐν συνέσει, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
135:6 τῷ ϛεϱεώσαντι τὴν γῆν ἐϖὶ τῶν ὑδάτων, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
135:7 τῷ ϖοιήσαντι φῶτα μεγάλα μόνῳ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃,
135:8 τὸν ἥλιον εἰς ἐξȣσίαν τῆς ἡμέϱας, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃,
135:9 τὴν σελήνην ϗ τὰ ἄϛϱα εἰς ἐξȣσίαν τῆς νυϰτός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
135:10 τῷ ϖατάξαντι Αἴγυϖτον σὺν τοῖς ϖϱωτοτόϰοις αὐτῶν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃,
135:11 ϗ ἐξαγαγόντι τὸν Ισϱαηλ ἐϰ μέσȣ αὐτῶν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃,
135:12 ἐν χειϱὶ ϰϱαταιᾷ ϗ ἐν ϐϱαχίονι ὑψηλῷ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
135:13 τῷ ϰαταδιελόντι τὴν ἐϱυϑϱὰν ϑάλασσαν εἰς διαιϱέσεις, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃,
135:14 ϗ διαγαγόντι τὸν Ισϱαηλ διὰ μέσȣ αὐτῆς, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃,
135:15 ϗ ἐϰτινάξαντι Φαϱαω ϗ τὴν δύναμιν αὐτȣ̃ εἰς ϑάλασσαν ἐϱυϑϱάν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
135:16 τῷ διαγαγόντι τὸν λαὸν αὐτȣ̃ ἐν τῇ ἐϱήμῳ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃· τῷ ἐξαγαγόντι ὕδωϱ ἐϰ ϖέτϱας ἀϰϱοτόμȣ, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
135:17 τῷ ϖατάξαντι ϐασιλεῖς μεγάλȣς, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃,
135:18 ϗ ἀϖοϰτείναντι ϐασιλεῖς ϰϱαταιȣ́ς, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃,
135:19 τὸν Σηων ϐασιλέα τῶν Αμοϱϱαίων, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃,
135:20 ϗ τὸν Ωγ ϐασιλέα τῆς Βασαν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃,
135:21 ϗ δόντι τὴν γῆν αὐτῶν ϰληϱονομίαν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃,
135:22 ϰληϱονομίαν Ισϱαηλ δȣ́λῳ αὐτȣ̃, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃.
135:23 ὅτι ἐν τῇ ταϖεινώσει ἡμῶν ἐμνήσϑη ἡμῶν ὁ ϰύϱιος, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃,
135:24 ϗ ἐλυτϱώσατο ἡμᾶς ἐϰ τῶν ἐχϑϱῶν ἡμῶν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃·
135:25 ὁ διδȣ̀ς τϱοφὴν ϖάσῃ σαϱϰί, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃.
135:26 ἐξομολογεῖσϑε τῷ ϑεῷ τȣ̃ ȣ̓ϱανȣ̃, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃· ἐξομολογεῖσϑε τῷ ϰυϱίῳ τῶν ϰυϱίων, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτȣ̃.
136:1 Τῷ Δαυιδ. Ἐϖὶ τῶν ϖοταμῶν Βαϐυλῶνος ἐϰεῖ ἐϰαϑίσαμεν ϗ ἐϰλαύσαμεν ἐν τῷ μνησϑῆναι ἡμᾶς τῆς Σιων.
136:2 ἐϖὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐϰϱεμάσαμεν τὰ ὄϱγανα ἡμῶν·
136:3 ὅτι ἐϰεῖ ἐϖηϱώτησαν ἡμᾶς οἱ αἰχμαλωτεύσαντες ἡμᾶς λόγȣς ᾠδῶν ϗ οἱ ἀϖαγαγόντες ἡμᾶς ὕμνον Ἄισατε ἡμῖν ἐϰ τῶν ᾠδῶν Σιων.
136:4 ϖῶς ᾄσωμεν τὴν ᾠδὴν ϰυϱίȣ ἐϖὶ γῆς ἀλλοτϱίας;
136:5 ἐὰν ἐϖιλάϑωμαί σȣ, Ιεϱȣσαλημ, ἐϖιλησϑείη ἡ δεξιά μȣ·
136:6 ϰολληϑείη ἡ γλῶσσά μȣ τῷ λάϱυγγί μȣ, ἐὰν μή σȣ μνησϑῶ, ἐὰν μὴ ϖϱοανατάξωμαι τὴν Ιεϱȣσαλημ ἐν ἀϱχῇ τῆς εὐφϱο σύνης μȣ.
136:7 μνήσϑητι, ϰύϱιε, τῶν υἱῶν Εδωμ τὴν ἡμέϱαν Ιεϱȣσαλημ τῶν λεγόντων Ἐϰϰενȣ̃τε ἐϰϰενȣ̃τε, ἕως ὁ ϑεμέλιος ἐν αὐτῇ.
136:8 ϑυγάτηϱ Βαϐυλῶνος ἡ ταλαίϖωϱος, μαϰάϱιος ὃς ἀνταϖοδώσει σοι τὸ ἀνταϖόδομά σȣ, ὃ ἀντ αϖέδωϰας ἡμῖν·
136:9 μαϰάϱιος ὃς ϰϱατήσει ϗ ἐδαφιεῖ τὰ νήϖιά σȣ ϖϱὸς τὴν ϖέτϱαν.
137:1 Τῷ Δαυιδ. Ἐξομολογήσομαί σοι, ϰύϱιε, ἐν ὅλῃ ϰαϱδίᾳ μȣ, ὅτι ἤϰȣσας τὰ ῥήματα τȣ̃ ϛόματός μȣ, ϗ ἐναντίον ἀγγέλων ψαλῶ σοι.
137:2 ϖϱοσϰυνήσω ϖϱὸς ναὸν ἅγιόν σȣ ϗ ἐξομολογήσομαι τῷ ὀνόματί σȣ ἐϖὶ τῷ ἐλέει σȣ ϗ τῇ ἀληϑείᾳ σȣ, ὅτι ἐμεγάλυνας ἐϖὶ ϖᾶν ὄνομα τὸ λόγιόν σȣ.
137:3 ἐν ᾗ ἂν ἡμέϱᾳ ἐϖιϰαλέσωμαί σε, ταχὺ ἐϖάϰȣσόν μȣ· ϖολυωϱήσεις με ἐν ψυχῇ μȣ ἐν δυνάμει.
137:4 ἐξομολογησάσϑωσάν σοι, ϰύϱιε, ϖάντες οἱ ϐασιλεῖς τῆς γῆς, ὅτι ἤϰȣσαν ϖάντα τὰ ῥήματα τȣ̃ ϛόματός σȣ,
137:5 ϗ ᾀσάτωσαν ἐν ταῖς ὁδοῖς ϰυϱίȣ, ὅτι μεγάλη ἡ δόξα ϰυϱίȣ,
137:6 ὅτι ὑψηλὸς ϰύϱιος ϗ τὰ ταϖεινὰ ἐφοϱᾷ ϗ τὰ ὑψηλὰ ἀϖὸ μαϰϱόϑεν γινώσϰει.
137:7 ἐὰν ϖοϱευϑῶ ἐν μέσῳ ϑλίψεως, ζήσεις με· ἐϖ’ ὀϱγὴν ἐχϑϱῶν μȣ ἐξέτεινας χεῖϱά σȣ, ϗ ἔσωσέν με ἡ δεξιά σȣ.
137:8 ϰύϱιος ἀνταϖοδώσει ὑϖὲϱ ἐμȣ̃. ϰύϱιε, τὸ ἔλεός σȣ εἰς τὸν αἰῶνα, τὰ ἔϱγα τῶν χειϱῶν σȣ μὴ ϖαϱῇς.
138:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ. Κύϱιε, ἐδοϰίμασάς με ϗ ἔγνως με·
138:2 σὺ ἔγνως τὴν ϰαϑέδϱαν μȣ ϗ τὴν ἔγεϱσίν μȣ, σὺ συνῆϰας τȣ̀ς διαλογισμȣ́ς μȣ ἀϖὸ μαϰϱόϑεν·
138:3 τὴν τϱίϐον μȣ ϗ τὴν σχοῖνόν μȣ σὺ ἐξιχνίασας ϗ ϖάσας τὰς ὁδȣ́ς μȣ ϖϱοεῖδες.
138:4 ὅτι ȣ̓ϰ ἔϛιν λόγος ἐν γλώσσῃ μȣ,
138:5 ἰδȣ́, ϰύϱιε, σὺ ἔγνως ϖάντα, τὰ ἔσχατα ϗ τὰ ἀϱχαῖα· σὺ ἔϖλασάς με ϗ ἔϑηϰας ἐϖ’ ἐμὲ τὴν χεῖϱά σȣ.
138:6 ἐϑαυμαϛώϑη ἡ γνῶσίς σȣ ἐξ ἐμȣ̃· ἐϰϱαταιώϑη, ȣ̓ μὴ δύνωμαι ϖϱὸς αὐτήν.
138:7 ϖȣ̃ ϖοϱευϑῶ ἀϖὸ τȣ̃ ϖνεύματός σȣ ϗ ἀϖὸ τȣ̃ ϖϱοσώϖȣ σȣ ϖȣ̃ φύγω;
138:8 ἐὰν ἀναϐῶ εἰς τὸν ȣ̓ϱανόν, σὺ εἶ ἐϰεῖ· ἐὰν ϰαταϐῶ εἰς τὸν ᾅδην, ϖάϱει·
138:9 ἐὰν ἀναλάϐοιμι τὰς ϖτέϱυγάς μȣ ϰατ’ ὄϱϑϱον ϗ ϰατασϰηνώσω εἰς τὰ ἔσχατα τῆς ϑαλάσσης,
138:10 ϗ γὰϱ ἐϰεῖ ἡ χείϱ σȣ ὁδηγήσει με, ϗ ϰαϑέξει με ἡ δεξιά σȣ.
138:11 ϗ εἶϖα Ἄϱα σϰότος ϰαταϖατήσει με, ϗ νὺξ φωτισμὸς ἐν τῇ τϱυφῇ μȣ·
138:12 ὅτι σϰότος ȣ̓ σϰοτισϑήσεται ἀϖὸ σȣ̃, ϗ νὺξ ὡς ἡμέϱα φωτισϑήσεται· ὡς τὸ σϰότος αὐτῆς, ȣ̔́τως ϗ τὸ φῶς αὐτῆς.
138:13 ὅτι σὺ ἐϰτήσω τȣ̀ς νεφϱȣ́ς μȣ, ϰύϱιε, ἀντελάϐȣ μȣ ἐϰ γαϛϱὸς μητϱός μȣ.
138:14 ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι φοϐεϱῶς ἐϑαυμαϛώϑην· ϑαυμάσια τὰ ἔϱγα σȣ, ϗ ἡ ψυχή μȣ γινώσϰει σφόδϱα.
138:15 ȣ̓ϰ ἐϰϱύϐη τὸ ὀϛȣ̃ν μȣ ἀϖὸ σȣ̃, ὃ ἐϖοίησας ἐν ϰϱυφῇ. ϗ ἡ ὑϖόϛασίς μȣ ἐν τοῖς ϰατωτάτοις τῆς γῆς·
138:16 τὸ ἀϰατέϱγαϛόν μȣ εἴδοσαν οἱ ὀφϑαλμοί σȣ, ϗ ἐϖὶ τὸ ϐιϐλίον σȣ ϖάντες γϱαφήσονται· ἡμέϱας ϖλασϑήσονται, ϗ ȣ̓ϑεὶς ἐν αὐτοῖς.
138:17 ἐμοὶ δὲ λίαν ἐτιμήϑησαν οἱ φίλοι σȣ, ὁ ϑεός, λίαν ἐϰϱαταιώϑησαν αἱ ἀϱχαὶ αὐτῶν·
138:18 ἐξαϱιϑμήσομαι αὐτȣ́ς, ϗ ὑϖὲϱ ἄμμον ϖληϑυνϑήσονται· ἐξηγέϱϑην ϗ ἔτι εἰμὶ μετὰ σȣ̃.
138:19 ἐὰν ἀϖοϰτείνῃς ἁμαϱτωλȣ́ς, ὁ ϑεός, ἄνδϱες αἱμάτων, ἐϰϰλίνατε ἀϖ’ ἐμȣ̃.
138:20 ὅτι ἐϱεῖς εἰς διαλογισμόν· λήμψονται εἰς ματαιότητα τὰς ϖόλεις σȣ.
138:21 ȣ̓χὶ τȣ̀ς μισȣ̃ντάς σε, ϰύϱιε, ἐμίσησα ϗ ἐϖὶ τοῖς ἐχϑϱοῖς σȣ ἐξετηϰόμην;
138:22 τέλειον μῖσος ἐμίσȣν αὐτȣ́ς, εἰς ἐχϑϱȣ̀ς ἐγένοντό μοι.
138:23 δοϰίμασόν με, ὁ ϑεός, ϗ γνῶϑι τὴν ϰαϱδίαν μȣ, ἔτασόν με ϗ γνῶϑι τὰς τϱίϐȣς μȣ
138:24 ϗ ἰδὲ εἰ ὁδὸς ἀνομίας ἐν ἐμοί, ϗ ὁδήγησόν με ἐν ὁδῷ αἰωνίᾳ.
139:1 Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυιδ.
139:2 Ἐξελȣ̃ με, ϰύϱιε, ἐξ ἀνϑϱώϖȣ ϖονηϱȣ̃, ἀϖὸ ἀνδϱὸς ἀδίϰȣ ῥῦσαί με,
139:3 οἵτινες ἐλογίσαντο ἀδιϰίας ἐν ϰαϱδίᾳ, ὅλην τὴν ἡμέϱαν ϖαϱετάσσοντο ϖολέμȣς·
139:4 ἠϰόνησαν γλῶσσαν αὐτῶν ὡσεὶ ὄφεως, ἰὸς ἀσϖίδων ὑϖὸ τὰ χείλη αὐτῶν. διάψαλμα.
139:5 φύλαξόν με, ϰύϱιε, ἐϰ χειϱὸς ἁμαϱτωλȣ̃, ἀϖὸ ἀνϑϱώϖων ἀδίϰων ἐξελȣ̃ με, οἵτινες ἐλογίσαντο ὑϖοσϰελίσαι τὰ διαϐήματά μȣ·
139:6 ἔϰϱυψαν ὑϖεϱήφανοι ϖαγίδα μοι ϗ σχοινία διέτειναν, ϖαγίδας τοῖς ϖοσίν μȣ, ἐχόμενα τϱίϐȣ σϰάνδαλον ἔϑεντό μοι. διάψαλμα.
139:7 εἶϖα τῷ ϰυϱίῳ Θεός μȣ εἶ σύ· ἐνώτισαι, ϰύϱιε, τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μȣ.
139:8 ϰύϱιε ϰύϱιε δύναμις τῆς σωτηϱίας μȣ, ἐϖεσϰίασας ἐϖὶ τὴν ϰεφαλήν μȣ ἐν ἡμέϱᾳ ϖολέμȣ.
139:9 μὴ ϖαϱαδῷς με, ϰύϱιε, ἀϖὸ τῆς ἐϖιϑυμίας μȣ ἁμαϱτωλῷ· διελογίσαντο ϰατ’ ἐμȣ̃, μὴ ἐγϰαταλίϖῃς με, μήϖοτε ὑψωϑῶσιν. διάψαλμα.
139:10 ἡ ϰεφαλὴ τȣ̃ ϰυϰλώματος αὐτῶν, ϰόϖος τῶν χειλέων αὐτῶν ϰαλύψει αὐτȣ́ς.
139:11 ϖεσȣ̃νται ἐϖ’ αὐτȣ̀ς ἄνϑϱαϰες, ἐν ϖυϱὶ ϰαταϐαλεῖς αὐτȣ́ς, ἐν ταλαιϖωϱίαις ȣ̓ μὴ ὑϖοϛῶσιν.
139:12 ἀνὴϱ γλωσσώδης ȣ̓ ϰατευϑυνϑήσεται ἐϖὶ τῆς γῆς, ἄνδϱα ἄδιϰον ϰαϰὰ ϑηϱεύσει εἰς διαφϑοϱάν.
139:13 ἔγνων ὅτι ϖοιήσει ϰύϱιος τὴν ϰϱίσιν τȣ̃ ϖτωχȣ̃ ϗ τὴν δίϰην τῶν ϖενήτων.
139:14 ϖλὴν δίϰαιοι ἐξομολογήσονται τῷ ὀνόματί σȣ, ϗ ϰατοιϰήσȣσιν εὐϑεῖς σὺν τῷ ϖϱοσώϖῳ σȣ.
140:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ. Κύϱιε, ἐϰέϰϱαξα ϖϱὸς σέ, εἰσάϰȣσόν μȣ· ϖϱόσχες τῇ φωνῇ τῆς δεήσεώς μȣ ἐν τῷ ϰεϰϱαγέναι με ϖϱὸς σέ.
140:2 ϰατευϑυνϑήτω ἡ ϖϱοσευχή μȣ ὡς ϑυμίαμα ἐνώϖιόν σȣ, ἔϖαϱσις τῶν χειϱῶν μȣ ϑυσία ἑσϖεϱινή.
140:3 ϑȣ̃, ϰύϱιε, φυλαϰὴν τῷ ϛόματί μȣ ϗ ϑύϱαν ϖεϱιοχῆς ϖεϱὶ τὰ χείλη μȣ.
140:4 μὴ ἐϰϰλίνῃς τὴν ϰαϱδίαν μȣ εἰς λόγȣς ϖονηϱίας τȣ̃ ϖϱοφασίζεσϑαι ϖϱοφάσεις ἐν ἁμαϱτίαις σὺν ἀνϑϱώϖοις ἐϱγαζομένοις ἀνομίαν, ϗ ȣ̓ μὴ συνδυάσω μετὰ τῶν ἐϰλεϰτῶν αὐτῶν.
140:5 ϖαιδεύσει με δίϰαιος ἐν ἐλέει ϗ ἐλέγξει με, ἔλαιον δὲ ἁμαϱτωλȣ̃ μὴ λιϖανάτω τὴν ϰεφαλήν μȣ, ὅτι ἔτι ϗ ἡ ϖϱοσευχή μȣ ἐν ταῖς εὐδοϰίαις αὐτῶν.
140:6 ϰατεϖόϑησαν ἐχόμενα ϖέτϱας οἱ ϰϱιταὶ αὐτῶν· ἀϰȣ́σονται τὰ ῥήματά μȣ ὅτι ἡδύνϑησαν.
140:7 ὡσεὶ ϖάχος γῆς διεϱϱάγη ἐϖὶ τῆς γῆς, διεσϰοϱϖίσϑη τὰ ὀϛᾶ ἡμῶν ϖαϱὰ τὸν ᾅδην.
140:8 ὅτι ϖϱὸς σέ, ϰύϱιε ϰύϱιε, οἱ ὀφϑαλμοί μȣ· ἐϖὶ σὲ ἤλϖισα, μὴ ἀντανέλῃς τὴν ψυχήν μȣ.
140:9 φύλαξόν με ἀϖὸ ϖαγίδος, ἧς συνεϛήσαντό μοι, ϗ ἀϖὸ σϰανδάλων τῶν ἐϱγαζομένων τὴν ἀνομίαν.
140:10 ϖεσȣ̃νται ἐν ἀμφιϐλήϛϱῳ αὐτȣ̃ ἁμαϱτωλοί· ϰατὰ μόνας εἰμὶ ἐγὼ ἕως ȣ̔͂ ἂν ϖαϱέλϑω.
141:1 Συνέσεως τῷ Δαυιδ ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν τῷ σϖηλαίῳ· ϖϱοσευχή.
141:2 Φωνῇ μȣ ϖϱὸς ϰύϱιον ἐϰέϰϱαξα, φωνῇ μȣ ϖϱὸς ϰύϱιον ἐδεήϑην.
141:3 ἐϰχεῶ ἐναντίον αὐτȣ̃ τὴν δέησίν μȣ, τὴν ϑλῖψίν μȣ ἐνώϖιον αὐτȣ̃ ἀϖαγγελῶ.
141:4 ἐν τῷ ἐϰλείϖειν ἐξ ἐμȣ̃ τὸ ϖνεῦμά μȣ ϗ σὺ ἔγνως τὰς τϱίϐȣς μȣ· ἐν ὁδῷ ταύτῃ, ᾗ ἐϖοϱευόμην, ἔϰϱυψαν ϖαγίδα μοι.
141:5 ϰατενόȣν εἰς τὰ δεξιὰ ϗ ἐϖέϐλεϖον, ὅτι ȣ̓ϰ ἦν ὁ ἐϖιγινώσϰων με· ἀϖώλετο φυγὴ ἀϖ’ ἐμȣ̃, ϗ ȣ̓ϰ ἔϛιν ὁ ἐϰζητῶν τὴν ψυχήν μȣ.
141:6 ἐϰέϰϱαξα ϖϱὸς σέ, ϰύϱιε, εἶϖα Σὺ εἶ ἡ ἐλϖίς μȣ, μεϱίς μȣ ἐν γῇ ζώντων.
141:7 ϖϱόσχες ϖϱὸς τὴν δέησίν μȣ, ὅτι ἐταϖεινώϑην σφόδϱα· ῥῦσαί με ἐϰ τῶν ϰαταδιωϰόντων με, ὅτι ἐϰϱαταιώϑησαν ὑϖὲϱ ἐμέ.
141:8 ἐξάγαγε ἐϰ φυλαϰῆς τὴν ψυχήν μȣ τȣ̃ ἐξομολογήσασϑαι τῷ ὀνόματί σȣ, ϰύϱιε· ἐμὲ ὑϖομενȣ̃σιν δίϰαιοι ἕως ȣ̔͂ ἀνταϖοδῷς μοι.
142:1 Ψαλμὸς τῷ Δαυιδ, ὅτε αὐτὸν ὁ υἱὸς ϰαταδιώϰει. Κύϱιε, εἰσάϰȣσον τῆς ϖϱοσευχῆς μȣ, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μȣ ἐν τῇ ἀληϑείᾳ σȣ, ἐϖάϰȣσόν μȣ ἐν τῇ διϰαιοσύνῃ σȣ·
142:2 ϗ μὴ εἰσέλϑῃς εἰς ϰϱίσιν μετὰ τȣ̃ δȣ́λȣ σȣ, ὅτι ȣ̓ διϰαιωϑήσεται ἐνώϖιόν σȣ ϖᾶς ζῶν.
142:3 ὅτι ϰατεδίωξεν ὁ ἐχϑϱὸς τὴν ψυχήν μȣ, ἐταϖείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μȣ, ἐϰάϑισέν με ἐν σϰοτεινοῖς ὡς νεϰϱȣ̀ς αἰῶνος·
142:4 ϗ ἠϰηδίασεν ἐϖ’ ἐμὲ τὸ ϖνεῦμά μȣ, ἐν ἐμοὶ ἐταϱάχϑη ἡ ϰαϱδία μȣ.
142:5 ἐμνήσϑην ἡμεϱῶν ἀϱχαίων ϗ ἐμελέτησα ἐν ϖᾶσι τοῖς ἔϱγοις σȣ, ἐν ϖοιήμασιν τῶν χειϱῶν σȣ ἐμελέτων.
142:6 διεϖέτασα τὰς χεῖϱάς μȣ ϖϱὸς σέ, ἡ ψυχή μȣ ὡς γῆ ἄνυδϱός σοι. διάψαλμα.
142:7 ταχὺ εἰσάϰȣσόν μȣ, ϰύϱιε, ἐξέλιϖεν τὸ ϖνεῦμά μȣ· μὴ ἀϖοϛϱέψῃς τὸ ϖϱόσωϖόν σȣ ἀϖ’ ἐμȣ̃, ϗ ὁμοιωϑήσομαι τοῖς ϰαταϐαίνȣσιν εἰς λάϰϰον.
142:8 ἀϰȣϛὸν ϖοίησόν μοι τὸ ϖϱωῒ τὸ ἔλεός σȣ, ὅτι ἐϖὶ σοὶ ἤλϖισα· γνώϱισόν μοι, ϰύϱιε, ὁδὸν ἐν ᾗ ϖοϱεύσομαι, ὅτι ϖϱὸς σὲ ἦϱα τὴν ψυχήν μȣ·
142:9 ἐξελȣ̃ με ἐϰ τῶν ἐχϑϱῶν μȣ, ϰύϱιε, ὅτι ϖϱὸς σὲ ϰατέφυγον.
142:10 δίδαξόν με τȣ̃ ϖοιεῖν τὸ ϑέλημά σȣ, ὅτι σὺ εἶ ὁ ϑεός μȣ· τὸ ϖνεῦμά σȣ τὸ ἀγαϑὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐϑείᾳ.
142:11 ἕνεϰα τȣ̃ ὀνόματός σȣ, ϰύϱιε, ζήσεις με, ἐν τῇ διϰαιοσύνῃ σȣ ἐξάξεις ἐϰ ϑλίψεως τὴν ψυχήν μȣ·
142:12 ϗ ἐν τῷ ἐλέει σȣ ἐξολεϑϱεύσεις τȣ̀ς ἐχϑϱȣ́ς μȣ ϗ ἀϖολεῖς ϖάντας τȣ̀ς ϑλίϐοντας τὴν ψυχήν μȣ· ὅτι δȣ̃λός σȣ́ εἰμι ἐγώ.
143:1 Τῷ Δαυιδ, ϖϱὸς τὸν Γολιαδ. Εὐλογητὸς ϰύϱιος ὁ ϑεός μȣ ὁ διδάσϰων τὰς χεῖϱάς μȣ εἰς ϖαϱάταξιν, τȣ̀ς δαϰτύλȣς μȣ εἰς ϖόλεμον·
143:2 ἔλεός μȣ ϗ ϰαταφυγή μȣ, ἀντιλήμϖτωϱ μȣ ϗ ῥύϛης μȣ, ὑϖεϱασϖιϛής μȣ, ϗ ἐϖ’ αὐτῷ ἤλϖισα, ὁ ὑϖοτάσσων τὸν λαόν μȣ ὑϖ’ ἐμέ.
143:3 ϰύϱιε, τί ἐϛιν ἄνϑϱωϖος, ὅτι ἐγνώσϑης αὐτῷ, ἢ υἱὸς ἀνϑϱώϖȣ, ὅτι λογίζῃ αὐτόν;
143:4 ἄνϑϱωϖος ματαιότητι ὡμοιώϑη, αἱ ἡμέϱαι αὐτȣ̃ ὡσεὶ σϰιὰ ϖαϱάγȣσιν.
143:5 ϰύϱιε, ϰλῖνον ȣ̓ϱανȣ́ς σȣ ϗ ϰατάϐηϑι, ἅψαι τῶν ὀϱέων, ϗ ϰαϖνισϑήσονται·
143:6 ἄϛϱαψον ἀϛϱαϖὴν ϗ σϰοϱϖιεῖς αὐτȣ́ς, ἐξαϖόϛειλον τὰ ϐέλη σȣ ϗ συνταϱάξεις αὐτȣ́ς.
143:7 ἐξαϖόϛειλον τὴν χεῖϱά σȣ ἐξ ὕψȣς, ἐξελȣ̃ με ϗ ῥῦσαί με ἐξ ὑδάτων ϖολλῶν, ἐϰ χειϱὸς υἱῶν ἀλλοτϱίων,
143:8 ὧν τὸ ϛόμα ἐλάλησεν ματαιότητα, ϗ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδιϰίας.
143:9 ὁ ϑεός, ᾠδὴν ϰαινὴν ᾄσομαί σοι, ἐν ψαλτηϱίῳ δεϰαχόϱδῳ ψαλῶ σοι
143:10 τῷ διδόντι τὴν σωτηϱίαν τοῖς ϐασιλεῦσιν, τῷ λυτϱȣμένῳ Δαυιδ τὸν δȣ̃λον αὐτȣ̃ ἐϰ ῥομφαίας ϖο νηϱᾶς.
143:11 ῥῦσαί με ϗ ἐξελȣ̃ με ἐϰ χειϱὸς υἱῶν ἀλλοτϱίων, ὧν τὸ ϛόμα ἐλάλησεν ματαιότητα ϗ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδιϰίας.
143:12 ὧν οἱ υἱοὶ ὡς νεόφυτα ἡδϱυμμένα ἐν τῇ νεότητι αὐτῶν, αἱ ϑυγατέϱες αὐτῶν ϰεϰαλλωϖισμέναι ϖεϱιϰεϰοσμημέναι ὡς ὁμοίωμα ναȣ̃,
143:13 τὰ ταμίεια αὐτῶν ϖλήϱη ἐξεϱευγόμενα ἐϰ τȣ́τȣ εἰς τȣ̃το, τὰ ϖϱόϐατα αὐτῶν ϖολυτόϰα ϖληϑύνοντα ἐν ταῖς ἐξόδοις αὐτῶν,
143:14 οἱ ϐόες αὐτῶν ϖαχεῖς, ȣ̓ϰ ἔϛιν ϰατάϖτωμα φϱαγμȣ̃ ȣ̓δὲ διέξοδος ȣ̓δὲ ϰϱαυγὴ ἐν ταῖς ϖλατείαις αὐτῶν,
143:15 ἐμαϰάϱισαν τὸν λαόν, ᾧ ταῦτά ἐϛιν· μαϰάϱιος ὁ λαός, ȣ̔͂ ϰύϱιος ὁ ϑεὸς αὐτȣ̃.
144:1 Αἴνεσις τῷ Δαυιδ. Ὑψώσω σε, ὁ ϑεός μȣ ὁ ϐασιλεύς μȣ, ϗ εὐλογήσω τὸ ὄνομά σȣ εἰς τὸν αἰῶνα ϗ εἰς τὸν αἰ ῶνα τȣ̃ αἰῶνος.
144:2 ϰαϑ’ ἑϰάϛην ἡμέϱαν εὐλογήσω σε ϗ αἰνέσω τὸ ὄνομά σȣ εἰς τὸν αἰῶνα ϗ εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος.
144:3 μέγας ϰύϱιος ϗ αἰνετὸς σφόδϱα, ϗ τῆς μεγαλωσύνης αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἔϛιν ϖέϱας.
144:4 γενεὰ ϗ γενεὰ ἐϖαινέσει τὰ ἔϱγα σȣ ϗ τὴν δύναμίν σȣ ἀϖαγγελȣ̃σιν.
144:5 τὴν μεγαλοϖϱέϖειαν τῆς δόξης τῆς ἁγιωσύνης σȣ λαλήσȣσιν ϗ τὰ ϑαυμάσιά σȣ διηγήσονται.
144:6 ϗ τὴν δύναμιν τῶν φοϐεϱῶν σȣ ἐϱȣ̃σιν ϗ τὴν μεγαλωσύνην σȣ διηγήσονται.
144:7 μνήμην τȣ̃ ϖλήϑȣς τῆς χϱηϛότητός σȣ ἐξεϱεύξονται ϗ τῇ διϰαιοσύνῃ σȣ ἀγαλλιάσονται.
144:8 οἰϰτίϱμων ϗ ἐλεήμων ὁ ϰύϱιος, μαϰϱόϑυμος ϗ ϖολυέλεος.
144:9 χϱηϛὸς ϰύϱιος τοῖς σύμϖασιν, ϗ οἱ οἰϰτιϱμοὶ αὐτȣ̃ ἐϖὶ ϖάντα τὰ ἔϱγα αὐτȣ̃.
144:10 ἐξομολογησάσϑωσάν σοι, ϰύϱιε, ϖάντα τὰ ἔϱγα σȣ, ϗ οἱ ὅσιοί σȣ εὐλογησάτωσάν σε.
144:11 δόξαν τῆς ϐασιλείας σȣ ἐϱȣ̃σιν ϗ τὴν δυναϛείαν σȣ λαλήσȣσιν
144:12 τȣ̃ γνωϱίσαι τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνϑϱώϖων τὴν δυναϛείαν σȣ ϗ τὴν δόξαν τῆς μεγαλοϖϱεϖείας τῆς ϐασιλείας σȣ.
144:13 ἡ ϐασιλεία σȣ ϐασιλεία ϖάντων τῶν αἰώνων, ϗ ἡ δεσϖοτεία σȣ ἐν ϖάσῃ γενεᾷ ϗ γενεᾷ.
144:13 a ϖιϛὸς ϰύϱιος ἐν τοῖς λόγοις αὐτȣ̃ ϗ ὅσιος ἐν ϖᾶσι τοῖς ἔϱγοις αὐτȣ̃.
144:14 ὑϖοϛηϱίζει ϰύϱιος ϖάντας τȣ̀ς ϰαταϖίϖτοντας ϗ ἀνοϱϑοῖ ϖάντας τȣ̀ς ϰατεϱϱαγμένȣς.
144:15 οἱ ὀφϑαλμοὶ ϖάντων εἰς σὲ ἐλϖίζȣσιν, ϗ σὺ δίδως τὴν τϱοφὴν αὐτῶν ἐν εὐϰαιϱίᾳ.
144:16 ἀνοίγεις σὺ τὴν χεῖϱά σȣ ϗ ἐμϖιϖλᾷς ϖᾶν ζῷον εὐδοϰίας.
144:17 δίϰαιος ϰύϱιος ἐν ϖάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτȣ̃ ϗ ὅσιος ἐν ϖᾶσιν τοῖς ἔϱγοις αὐτȣ̃.
144:18 ἐγγὺς ϰύϱιος ϖᾶσιν τοῖς ἐϖιϰαλȣμένοις αὐτόν, ϖᾶσι τοῖς ἐϖιϰαλȣμένοις αὐτὸν ἐν ἀληϑείᾳ.
144:19 ϑέλημα τῶν φοϐȣμένων αὐτὸν ϖοιήσει ϗ τῆς δεήσεως αὐτῶν ἐϖαϰȣ́σεται ϗ σώσει αὐτȣ́ς.
144:20 φυλάσσει ϰύϱιος ϖάντας τȣ̀ς ἀγαϖῶντας αὐτὸν ϗ ϖάντας τȣ̀ς ἁμαϱτωλȣ̀ς ἐξολεϑϱεύσει.
144:21 αἴνεσιν ϰυϱίȣ λαλήσει τὸ ϛόμα μȣ, ϗ εὐλογείτω ϖᾶσα σὰϱξ τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτȣ̃ εἰς τὸν αἰῶνα ϗ εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος.
145:1 Αλληλȣια· Αγγαιȣ ϗ Ζαχαϱιȣ. Αἴνει, ἡ ψυχή μȣ, τὸν ϰύϱιον.
145:2 αἰνέσω ϰύϱιον ἐν ζωῇ μȣ, ψαλῶ τῷ ϑεῷ μȣ, ἕως ὑϖάϱχω.
145:3 μὴ ϖεϖοίϑατε ἐϖ’ ἄϱχοντας ϗ ἐφ’ υἱȣ̀ς ἀνϑϱώϖων, οἷς ȣ̓ϰ ἔϛιν σωτηϱία.
145:4 ἐξελεύσεται τὸ ϖνεῦμα αὐτȣ̃, ϗ ἐϖιϛϱέψει εἰς τὴν γῆν αὐτȣ̃· ἐν ἐϰείνῃ τῇ ἡμέϱᾳ ἀϖολȣ̃νται ϖάντες οἱ διαλογισμοὶ αὐτῶν.
145:5 μαϰάϱιος ȣ̔͂ ὁ ϑεὸς Ιαϰωϐ ϐοηϑός, ἡ ἐλϖὶς αὐτȣ̃ ἐϖὶ ϰύϱιον τὸν ϑεὸν αὐτȣ̃
145:6 τὸν ϖοιήσαντα τὸν ȣ̓ϱανὸν ϗ τὴν γῆν, τὴν ϑάλασσαν ϗ ϖάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, τὸν φυλάσσοντα ἀλήϑειαν εἰς τὸν αἰῶνα,
145:7 ϖοιȣ̃ντα ϰϱίμα τοῖς ἀδιϰȣμένοις, διδόντα τϱοφὴν τοῖς ϖεινῶσιν· ϰύϱιος λύει ϖεϖεδημένȣς,
145:8 ϰύϱιος ἀνοϱϑοῖ ϰατεϱϱαγμένȣς, ϰύϱιος σοφοῖ τυφλȣ́ς, ϰύϱιος ἀγαϖᾷ διϰαίȣς·
145:9 ϰύϱιος φυλάσσει τȣ̀ς ϖϱοσηλύτȣς, ὀϱφανὸν ϗ χήϱαν ἀναλήμψεται ϗ ὁδὸν ἁμαϱτωλῶν ἀφανιεῖ.
145:10 ϐασιλεύσει ϰύϱιος εἰς τὸν αἰῶνα, ὁ ϑεός σȣ, Σιων, εἰς γενεὰν ϗ γενεάν.
146:1 Αλληλȣια· Αγγαιȣ ϗ Ζαχαϱιȣ. Αἰνεῖτε τὸν ϰύϱιον, ὅτι ἀγαϑὸν ψαλμός· τῷ ϑεῷ ἡμῶν ἡδυνϑείη αἴνεσις.
146:2 οἰϰοδομῶν Ιεϱȣσαλημ ὁ ϰύϱιος ϗ τὰς διασϖοϱὰς τȣ̃ Ισϱαηλ ἐϖισυνάξει,
146:3 ὁ ἰώμενος τȣ̀ς συντετϱιμμένȣς τὴν ϰαϱδίαν ϗ δεσμεύων τὰ συντϱίμματα αὐτῶν,
146:4 ὁ ἀϱιϑμῶν ϖλήϑη ἄϛϱων, ϗ ϖᾶσιν αὐτοῖς ὀνόματα ϰαλῶν.
146:5 μέγας ὁ ϰύϱιος ἡμῶν, ϗ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτȣ̃, ϗ τῆς συνέσεως αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἔϛιν ἀϱιϑμός.
146:6 ἀναλαμϐάνων ϖϱαεῖς ὁ ϰύϱιος, ταϖεινῶν δὲ ἁμαϱτωλȣ̀ς ἕως τῆς γῆς.
146:7 ἐξάϱξατε τῷ ϰυϱίῳ ἐν ἐξομολογήσει, ψάλατε τῷ ϑεῷ ἡμῶν ἐν ϰιϑάϱᾳ,
146:8 τῷ ϖεϱιϐάλλοντι τὸν ȣ̓ϱανὸν ἐν νεφέλαις, τῷ ἑτοιμάζοντι τῇ γῇ ὑετόν, τῷ ἐξανατέλλοντι ἐν ὄϱεσι χόϱτον [ϰαὶ χλόην τῇ δȣλείᾳ τῶν ἀνϑϱώϖων,]
146:9 διδόντι τοῖς ϰτήνεσι τϱοφὴν αὐτῶν ϗ τοῖς νεοσσοῖς τῶν ϰοϱάϰων τοῖς ἐϖιϰαλȣμένοις αὐτόν.
146:10 ȣ̓ϰ ἐν τῇ δυναϛείᾳ τȣ̃ ἵϖϖȣ ϑελήσει ȣ̓δὲ ἐν ταῖς ϰνήμαις τȣ̃ ἀνδϱὸς εὐδοϰεῖ·
146:11 εὐδοϰεῖ ϰύϱιος ἐν τοῖς φοϐȣμένοις αὐτὸν ϗ ἐν τοῖς ἐλϖίζȣσιν ἐϖὶ τὸ ἔλεος αὐτȣ̃.
147:1 Αλληλȣια· Αγγαιȣ ϗ Ζαχαϱιȣ. Ἐϖαίνει, Ιεϱȣσαλημ, τὸν ϰύϱιον, αἴνει τὸν ϑεόν σȣ, Σιων,
147:2 ὅτι ἐνίσχυσεν τȣ̀ς μοχλȣ̀ς τῶν ϖυλῶν σȣ, εὐλόγησεν τȣ̀ς υἱȣ́ς σȣ ἐν σοί·
147:3 ὁ τιϑεὶς τὰ ὅϱιά σȣ εἰϱήνην ϗ ϛέαϱ ϖυϱȣ̃ ἐμϖιϖλῶν σε·
147:4 ὁ ἀϖοϛέλλων τὸ λόγιον αὐτȣ̃ τῇ γῇ, ἕως τάχȣς δϱαμεῖται ὁ λόγος αὐτȣ̃
147:5 τȣ̃ διδόντος χιόνα ὡσεὶ ἔϱιον, ὁμίχλην ὡσεὶ σϖοδὸν ϖάσσοντος,
147:6 ϐάλλοντος ϰϱύϛαλλον αὐτȣ̃ ὡσεὶ ψωμȣ́ς, ϰατὰ ϖϱόσωϖον ψύχȣς αὐτȣ̃ τίς ὑϖοϛήσεται;
147:7 ἀϖοϛελεῖ τὸν λόγον αὐτȣ̃ ϗ τήξει αὐτά· ϖνεύσει τὸ ϖνεῦμα αὐτȣ̃, ϗ ῥυήσεται ὕδατα.
147:8 ἀϖαγγέλλων τὸν λόγον αὐτȣ̃ τῷ Ιαϰωϐ, διϰαιώματα ϗ ϰϱίματα αὐτȣ̃ τῷ Ισϱαηλ.
147:9 ȣ̓ϰ ἐϖοίησεν ȣ̔́τως ϖαντὶ ἔϑνει ϗ τὰ ϰϱίματα αὐτȣ̃ ȣ̓ϰ ἐδήλωσεν αὐτοῖς.
148:1 Αλληλȣια· Αγγαιȣ ϗ Ζαχαϱιȣ. Αἰνεῖτε τὸν ϰύϱιον ἐϰ τῶν ȣ̓ϱανῶν, αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν τοῖς ὑψίϛοις.
148:2 αἰνεῖτε αὐτόν, ϖάντες οἱ ἄγγελοι αὐτȣ̃· αἰνεῖτε αὐτόν, ϖᾶσαι αἱ δυνάμεις αὐτȣ̃.
148:3 αἰνεῖτε αὐτόν, ἥλιος ϗ σελήνη· αἰνεῖτε αὐτόν, ϖάντα τὰ ἄϛϱα ϗ τὸ φῶς.
148:4 αἰνεῖτε αὐτόν, οἱ ȣ̓ϱανοὶ τῶν ȣ̓ϱανῶν ϗ τὸ ὕδωϱ τὸ ὑϖεϱάνω τῶν ȣ̓ϱανῶν.
148:5 αἰνεσάτωσαν τὸ ὄνομα ϰυϱίȣ, ὅτι αὐτὸς εἶϖεν, ϗ ἐγενήϑησαν, αὐτὸς ἐνετείλατο, ϗ ἐϰτίσϑησαν.
148:6 ἔϛησεν αὐτὰ εἰς τὸν αἰῶνα ϗ εἰς τὸν αἰῶνα τȣ̃ αἰῶνος· ϖϱόϛαγμα ἔϑετο, ϗ ȣ̓ ϖαϱελεύσεται.
148:7 αἰνεῖτε τὸν ϰύϱιον ἐϰ τῆς γῆς, δϱάϰοντες ϗ ϖᾶσαι ἄϐυσσοι·
148:8 ϖῦϱ, χάλαζα, χιών, ϰϱύϛαλλος, ϖνεῦμα ϰαταιγίδος, τὰ ϖοιȣ̃ντα τὸν λόγον αὐτȣ̃·
148:9 τὰ ὄϱη ϗ ϖάντες οἱ ϐȣνοί, ξύλα ϰαϱϖοφόϱα ϗ ϖᾶσαι ϰέδϱοι·
148:10 τὰ ϑηϱία ϗ ϖάντα τὰ ϰτήνη, ἑϱϖετὰ ϗ ϖετεινὰ ϖτεϱωτά·
148:11 ϐασιλεῖς τῆς γῆς ϗ ϖάντες λαοί, ἄϱχοντες ϗ ϖάντες ϰϱιταὶ γῆς·
148:12 νεανίσϰοι ϗ ϖαϱϑένοι, ϖϱεσϐῦται μετὰ νεωτέϱων·
148:13 αἰνεσάτωσαν τὸ ὄνομα ϰυϱίȣ, ὅτι ὑψώϑη τὸ ὄνομα αὐτȣ̃ μόνȣ· ἡ ἐξομολόγησις αὐτȣ̃ ἐϖὶ γῆς ϗ ȣ̓ϱανȣ̃.
148:14 ϗ ὑψώσει ϰέϱας λαȣ̃ αὐτȣ̃· ὕμνος ϖᾶσι τοῖς ὁσίοις αὐτȣ̃, τοῖς υἱοῖς Ισϱαηλ, λαῷ ἐγγίζοντι αὐτῷ.
149:1 Αλληλȣια. Ἄισατε τῷ ϰυϱίῳ ᾆσμα ϰαινόν, ἡ αἴνεσις αὐτȣ̃ ἐν ἐϰϰλησίᾳ ὁσίων.
149:2 εὐφϱανϑήτω Ισϱαηλ ἐϖὶ τῷ ϖοιήσαντι αὐτόν, ϗ υἱοὶ Σιων ἀγαλλιάσϑωσαν ἐϖὶ τῷ ϐασιλεῖ αὐτῶν·
149:3 αἰνεσάτωσαν τὸ ὄνομα αὐτȣ̃ ἐν χοϱῷ, ἐν τυμϖάνῳ ϗ ψαλτηϱίῳ ψαλάτωσαν αὐτῷ,
149:4 ὅτι εὐδοϰεῖ ϰύϱιος ἐν λαῷ αὐτȣ̃ ϗ ὑψώσει ϖϱαεῖς ἐν σωτηϱίᾳ.
149:5 ϰαυχήσονται ὅσιοι ἐν δόξῃ ϗ ἀγαλλιάσονται ἐϖὶ τῶν ϰοιτῶν αὐτῶν·
149:6 αἱ ὑψώσεις τȣ̃ ϑεȣ̃ ἐν τῷ λάϱυγγι αὐτῶν, ϗ ῥομφαῖαι δίϛομοι ἐν ταῖς χεϱσὶν αὐτῶν
149:7 τȣ̃ ϖοιῆσαι ἐϰδίϰησιν ἐν τοῖς ἔϑνεσιν, ἐλεγμȣ̀ς ἐν τοῖς λαοῖς,
149:8 τȣ̃ δῆσαι τȣ̀ς ϐασιλεῖς αὐτῶν ἐν ϖέδαις ϗ τȣ̀ς ἐνδόξȣς αὐτῶν ἐν χειϱοϖέδαις σιδηϱαῖς,
149:9 τȣ̃ ϖοιῆσαι ἐν αὐτοῖς ϰϱίμα ἔγγϱαϖτον· δόξα αὕτη ἐϛὶν ϖᾶσι τοῖς ὁσίοις αὐτȣ̃.
150:1 Αλληλȣια. Αἰνεῖτε τὸν ϑεὸν ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτȣ̃, αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν ϛεϱεώματι δυνάμεως αὐτȣ̃·
150:2 αἰνεῖτε αὐτὸν ἐϖὶ ταῖς δυναϛείαις αὐτȣ̃, αἰνεῖτε αὐτὸν ϰατὰ τὸ ϖλῆϑος τῆς μεγαλωσύνης αὐτȣ̃.
150:3 αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν ἤχῳ σάλϖιγγος, αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν ψαλτηϱίῳ ϗ ϰιϑάϱᾳ·
150:4 αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν τυμϖάνῳ ϗ χοϱῷ, αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν χοϱδαῖς ϗ ὀϱγάνῳ·
150:5 αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν ϰυμϐάλοις εὐήχοις, αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν ϰυμϐάλοις ἀλαλαγμȣ̃.
150:6 ϖᾶσα ϖνοὴ αἰνεσάτω τὸν ϰύϱιον. αλληλȣια.
151:1 Ȣ̔͂τος ὁ ψαλμὸς ἰδιόγϱαφος εἰς Δαυιδ ϗ ἔξωϑεν τȣ̃ ἀϱιϑμȣ̃· ὅτε ἐμονομάχησεν τῷ Γολιαδ. Μιϰϱὸς ἤμην ἐν τοῖς ἀδελφοῖς μȣ ϗ νεώτεϱος ἐν τῷ οἴϰῳ τȣ̃ ϖατϱός μȣ· ἐϖοίμαινον τὰ ϖϱόϐατα τȣ̃ ϖατϱός μȣ.
151:2 αἱ χεῖϱές μȣ ἐϖοίησαν ὄϱγανον, οἱ δάϰτυλοί μȣ ἥϱμοσαν ψαλτήϱιον.
151:3 ϗ τίς ἀναγγελεῖ τῷ ϰυϱίῳ μȣ; αὐτὸς ϰύϱιος, αὐτὸς εἰσαϰȣ́ει.
151:4 αὐτὸς ἐξαϖέϛειλεν τὸν ἄγγελον αὐτȣ̃ ϗ ἦϱέν με ἐϰ τῶν ϖϱοϐάτων τȣ̃ ϖατϱός μȣ ϗ ἔχϱισέν με ἐν τῷ ἐλαίῳ τῆς χϱίσεως αὐτȣ̃.
151:5 οἱ ἀδελφοί μȣ ϰαλοὶ ϗ μεγάλοι, ϗ ȣ̓ϰ εὐδόϰησεν ἐν αὐτοῖς ϰύϱιος.
151:6 ἐξῆλϑον εἰς συνάντησιν τῷ ἀλλοφύλῳ, ϗ ἐϖιϰατηϱάσατό με ἐν τοῖς εἰδώλοις αὐτȣ̃·
151:7 ἐγὼ δὲ σϖασάμενος τὴν ϖαϱ’ αὐτȣ̃ μάχαιϱαν ἀϖεϰεφάλισα αὐτὸν ϗ ἦϱα ὄνειδος ἐξ υἱῶν Ισϱαηλ. – –