Τȣ̃ Σαλωμώντος.
1:1 Ἀγαϖήσατε διϰαιοσύνην, οἱ ϰϱίνοντες τὴν γῆν, φϱονήσατε ϖεϱὶ τȣ̃ ϰυϱίȣ ἐν ἀγαϑότητι ϗ ἐν ἁϖλότητι ϰαϱδίας ζητήσατε αὐτόν.
1:2 ὅτι εὑϱίσϰεται τοῖς μὴ ϖειϱάζȣσιν αὐτόν, ἐμφανίζεται δὲ τοῖς μὴ ἀϖιϛȣ̃σιν αὐτῷ.
1:3 σϰολιοὶ γὰϱ λογισμοὶ χωϱίζȣσιν ἀϖὸ ϑεȣ̃, δοϰιμαζομένη τε ἡ δύναμις ἐλέγχει τȣ̀ς ἄφϱονας.
1:4 ὅτι εἰς ϰαϰότεχνον ψυχὴν ȣ̓ϰ εἰσελεύσεται σοφία ȣ̓δὲ ϰατοιϰήσει ἐν σώματι ϰατάχϱεῳ ἁμαϱτίας.
1:5 ἅγιον γὰϱ ϖνεῦμα ϖαιδείας φεύξεται δόλον ϗ ἀϖαναϛήσεται ἀϖὸ λογισμῶν ἀσυνέτων ϗ ἐλεγχϑήσεται ἐϖελϑȣ́σης ἀδιϰίας.
1:6 φιλάνϑϱωϖον γὰϱ ϖνεῦμα σοφία ϗ ȣ̓ϰ ἀϑῳώσει ϐλάσφημον ἀϖὸ χειλέων αὐτȣ̃· ὅτι τῶν νεφϱῶν αὐτȣ̃ μάϱτυς ὁ ϑεὸς ϗ τῆς ϰαϱδίας αὐτȣ̃ ἐϖίσϰοϖος ἀληϑὴς ϗ τῆς γλώσσης ἀϰȣϛής.
1:7 ὅτι ϖνεῦμα ϰυϱίȣ ϖεϖλήϱωϰεν τὴν οἰϰȣμένην, ϗ τὸ συνέχον τὰ ϖάντα γνῶσιν ἔχει φωνῆς.
1:8 διὰ τȣ̃το φϑεγγόμενος ἄδιϰα ȣ̓δεὶς μὴ λάϑῃ, ȣ̓δὲ μὴ ϖαϱοδεύσῃ αὐτὸν ἐλέγχȣσα ἡ δίϰη.
1:9 ἐν γὰϱ διαϐȣλίοις ἀσεϐȣ̃ς ἐξέτασις ἔϛαι, λόγων δὲ αὐτȣ̃ ἀϰοὴ ϖϱὸς ϰύϱιον ἥξει εἰς ἔλεγχον ἀνομημάτων αὐτȣ̃·
1:10 ὅτι ȣ̓͂ς ζηλώσεως ἀϰϱοᾶται τὰ ϖάντα, ϗ ϑϱȣ̃ς γογγυσμῶν ȣ̓ϰ ἀϖοϰϱύϖτεται.
1:11 Φυλάξασϑε τοίνυν γογγυσμὸν ἀνωφελῆ ϗ ἀϖὸ ϰαταλαλιᾶς φείσασϑε γλώσσης· ὅτι φϑέγμα λαϑϱαῖον ϰενὸν ȣ̓ ϖοϱεύσεται, ϛόμα δὲ ϰαταψευδόμενον ἀναιϱεῖ ψυχήν.
1:12 μὴ ζηλȣ̃τε ϑάνατον ἐν ϖλάνῃ ζωῆς ὑμῶν μηδὲ ἐϖισϖᾶσϑε ὄλεϑϱον ἐν ἔϱγοις χειϱῶν ὑμῶν·
1:13 ὅτι ὁ ϑεὸς ϑάνατον ȣ̓ϰ ἐϖοίησεν ȣ̓δὲ τέϱϖεται ἐϖ’ ἀϖωλείᾳ ζώντων.
1:14 ἔϰτισεν γὰϱ εἰς τὸ εἶναι τὰ ϖάντα, ϗ σωτήϱιοι αἱ γενέσεις τȣ̃ ϰόσμȣ, ϗ ȣ̓ϰ ἔϛιν ἐν αὐταῖς φάϱμαϰον ὀλέϑϱȣ ȣ̓́τε ᾅδȣ ϐασίλειον ἐϖὶ γῆς.
1:15 διϰαιοσύνη γὰϱ ἀϑάνατός ἐϛιν.
1:16 Ἀσεϐεῖς δὲ ταῖς χεϱσὶν ϗ τοῖς λόγοις ϖϱοσεϰαλέσαντο αὐτόν, φίλον ἡγησάμενοι αὐτὸν ἐτάϰησαν ϗ συνϑήϰην ἔϑεντο ϖϱὸς αὐτόν, ὅτι ἄξιοί εἰσιν τῆς ἐϰείνȣ μεϱίδος εἶναι.
2:1 εἶϖον γὰϱ ἐν ἑαυτοῖς λογισάμενοι ȣ̓ϰ ὀϱϑῶς Ὀλίγος ἐϛὶν ϗ λυϖηϱὸς ὁ ϐίος ἡμῶν, ϗ ȣ̓ϰ ἔϛιν ἴασις ἐν τελευτῇ ἀνϑϱώϖȣ, ϗ ȣ̓ϰ ἐγνώσϑη ὁ ἀναλύσας ἐξ ᾅδȣ.
2:2 ὅτι αὐτοσχεδίως ἐγενήϑημεν ϗ μετὰ τȣ̃το ἐσόμεϑα ὡς ȣ̓χ ὑϖάϱξαντες· ὅτι ϰαϖνὸς ἡ ϖνοὴ ἐν ῥισὶν ἡμῶν, ϗ ὁ λόγος σϖινϑὴϱ ἐν ϰινήσει ϰαϱδίας ἡμῶν,
2:3 ȣ̔͂ σϐεσϑέντος τέφϱα ἀϖοϐήσεται τὸ σῶμα ϗ τὸ ϖνεῦμα διαχυϑήσεται ὡς χαῦνος ἀήϱ.
2:4 ϗ τὸ ὄνομα ἡμῶν ἐϖιλησϑήσεται ἐν χϱόνῳ, ϗ ȣ̓ϑεὶς μνημονεύσει τῶν ἔϱγων ἡμῶν· ϗ ϖαϱελεύσεται ὁ ϐίος ἡμῶν ὡς ἴχνη νεφέλης ϗ ὡς ὁμίχλη διασϰεδασϑήσεται διωχϑεῖσα ὑϖὸ ἀϰτίνων ἡλίȣ ϗ ὑϖὸ ϑεϱμότητος αὐτȣ̃ ϐαϱυνϑεῖσα.
2:5 σϰιᾶς γὰϱ ϖάϱοδος ὁ ϰαιϱὸς ἡμῶν, ϗ ȣ̓ϰ ἔϛιν ἀναϖοδισμὸς τῆς τελευτῆς ἡμῶν, ὅτι ϰατεσφϱαγίσϑη ϗ ȣ̓δεὶς ἀναϛϱέφει.
2:6 δεῦτε ȣ̓͂ν ϗ ἀϖολαύσωμεν τῶν ὄντων ἀγαϑῶν ϗ χϱησώμεϑα τῇ ϰτίσει ὡς ἐν νεότητι σϖȣδαίως·
2:7 οἴνȣ ϖολυτελȣ̃ς ϗ μύϱων ϖλησϑῶμεν, ϗ μὴ ϖαϱοδευσάτω ἡμᾶς ἄνϑος ἔαϱος·
2:8 ϛεψώμεϑα ῥόδων ϰάλυξιν ϖϱὶν ἢ μαϱανϑῆναι·
2:9 μηδεὶς ἡμῶν ἄμοιϱος ἔϛω τῆς ἡμετέϱας ἀγεϱωχίας, ϖανταχῇ ϰαταλίϖωμεν σύμϐολα τῆς εὐφϱοσύνης, ὅτι αὕτη ἡ μεϱὶς ἡμῶν ϗ ὁ ϰλῆϱος ȣ̔͂τος.
2:10 ϰαταδυναϛεύσωμεν ϖένητα δίϰαιον, μὴ φεισώμεϑα χήϱας μηδὲ ϖϱεσϐύτȣ ἐντϱαϖῶμεν ϖολιὰς ϖολυχϱονίȣς·
2:11 ἔϛω δὲ ἡμῶν ἡ ἰσχὺς νόμος τῆς διϰαιοσύνης, τὸ γὰϱ ἀσϑενὲς ἄχϱηϛον ἐλέγχεται.
2:12 ἐνεδϱεύσωμεν τὸν δίϰαιον, ὅτι δύσχϱηϛος ἡμῖν ἐϛιν ϗ ἐναντιȣ̃ται τοῖς ἔϱγοις ἡμῶν ϗ ὀνειδίζει ἡμῖν ἁμαϱτήματα νόμȣ ϗ ἐϖιφημίζει ἡμῖν ἁμαϱτήματα ϖαιδείας ἡμῶν·
2:13 ἐϖαγγέλλεται γνῶσιν ἔχειν ϑεȣ̃ ϗ ϖαῖδα ϰυϱίȣ ἑαυτὸν ὀνομάζει·
2:14 ἐγένετο ἡμῖν εἰς ἔλεγχον ἐννοιῶν ἡμῶν, ϐαϱύς ἐϛιν ἡμῖν ϗ ϐλεϖόμενος,
2:15 ὅτι ἀνόμοιος τοῖς ἄλλοις ὁ ϐίος αὐτȣ̃, ϗ ἐξηλλαγμέναι αἱ τϱίϐοι αὐτȣ̃·
2:16 εἰς ϰίϐδηλον ἐλογίσϑημεν αὐτῷ, ϗ ἀϖέχεται τῶν ὁδῶν ἡμῶν ὡς ἀϖὸ ἀϰαϑαϱσιῶν· μαϰαϱίζει ἔσχατα διϰαίων ϗ ἀλαζονεύεται ϖατέϱα ϑεόν.
2:17 ἴδωμεν εἰ οἱ λόγοι αὐτȣ̃ ἀληϑεῖς, ϗ ϖειϱάσωμεν τὰ ἐν ἐϰϐάσει αὐτȣ̃·
2:18 εἰ γάϱ ἐϛιν ὁ δίϰαιος υἱὸς ϑεȣ̃, ἀντιλήμψεται αὐτȣ̃ ϗ ῥύσεται αὐτὸν ἐϰ χειϱὸς ἀνϑεϛηϰότων.
2:19 ὕϐϱει ϗ ϐασάνῳ ἐτάσωμεν αὐτόν, ἵνα γνῶμεν τὴν ἐϖιείϰειαν αὐτȣ̃ ϗ δοϰιμάσωμεν τὴν ἀνεξιϰαϰίαν αὐτȣ̃·
2:20 ϑανάτῳ ἀσχήμονι ϰαταδιϰάσωμεν αὐτόν, ἔϛαι γὰϱ αὐτȣ̃ ἐϖισϰοϖὴ ἐϰ λόγων αὐτȣ̃.
2:21 Ταῦτα ἐλογίσαντο, ϗ ἐϖλανήϑησαν· ἀϖετύφλωσεν γὰϱ αὐτȣ̀ς ἡ ϰαϰία αὐτῶν,
2:22 ϗ ȣ̓ϰ ἔγνωσαν μυϛήϱια ϑεȣ̃ ȣ̓δὲ μισϑὸν ἤλϖισαν ὁσιότητος ȣ̓δὲ ἔϰϱιναν γέϱας ψυχῶν ἀμώμων.
2:23 ὅτι ὁ ϑεὸς ἔϰτισεν τὸν ἄνϑϱωϖον ἐϖ’ ἀφϑαϱσίᾳ ϗ εἰϰόνα τῆς ἰδίας ἀιδιότητος ἐϖοίησεν αὐτόν·
2:24 φϑόνῳ δὲ διαϐόλȣ ϑάνατος εἰσῆλϑεν εἰς τὸν ϰόσμον, ϖειϱάζȣσιν δὲ αὐτὸν οἱ τῆς ἐϰείνȣ μεϱίδος ὄντες.
3:1 Διϰαίων δὲ ψυχαὶ ἐν χειϱὶ ϑεȣ̃, ϗ ȣ̓ μὴ ἅψηται αὐτῶν ϐάσανος.
3:2 ἔδοξαν ἐν ὀφϑαλμοῖς ἀφϱόνων τεϑνάναι, ϗ ἐλογίσϑη ϰάϰωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν
3:3 ϗ ἡ ἀφ’ ἡμῶν ϖοϱεία σύντϱιμμα, οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰϱήνῃ.
3:4 ϗ γὰϱ ἐν ὄψει ἀνϑϱώϖων ἐὰν ϰολασϑῶσιν, ἡ ἐλϖὶς αὐτῶν ἀϑανασίας ϖλήϱης·
3:5 ϗ ὀλίγα ϖαιδευϑέντες μεγάλα εὐεϱγετηϑήσονται, ὅτι ὁ ϑεὸς ἐϖείϱασεν αὐτȣ̀ς ϗ εὗϱεν αὐτȣ̀ς ἀξίȣς ἑαυτȣ̃·
3:6 ὡς χϱυσὸν ἐν χωνευτηϱίῳ ἐδοϰίμασεν αὐτȣ̀ς ϗ ὡς ὁλοϰάϱϖωμα ϑυσίας ϖϱοσεδέξατο αὐτȣ́ς.
3:7 ϗ ἐν ϰαιϱῷ ἐϖισϰοϖῆς αὐτῶν ἀναλάμψȣσιν ϗ ὡς σϖινϑῆϱες ἐν ϰαλάμῃ διαδϱαμȣ̃νται·
3:8 ϰϱινȣ̃σιν ἔϑνη ϗ ϰϱατήσȣσιν λαῶν, ϗ ϐασιλεύσει αὐτῶν ϰύϱιος εἰς τȣ̀ς αἰῶνας.
3:9 οἱ ϖεϖοιϑότες ἐϖ’ αὐτῷ συνήσȣσιν ἀλήϑειαν, ϗ οἱ ϖιϛοὶ ἐν ἀγάϖῃ ϖϱοσμενȣ̃σιν αὐτῷ· ὅτι χάϱις ϗ ἔλεος τοῖς ἐϰλεϰτοῖς αὐτȣ̃.
3:10 Οἱ δὲ ἀσεϐεῖς ϰαϑὰ ἐλογίσαντο ἕξȣσιν ἐϖιτιμίαν οἱ ἀμελήσαντες τȣ̃ διϰαίȣ ϗ τȣ̃ ϰυϱίȣ ἀϖοϛάντες·
3:11 σοφίαν γὰϱ ϗ ϖαιδείαν ὁ ἐξȣϑενῶν ταλαίϖωϱος, ϗ ϰενὴ ἡ ἐλϖὶς αὐτῶν, ϗ οἱ ϰόϖοι ἀνόνητοι, ϗ ἄχϱηϛα τὰ ἔϱγα αὐτῶν·
3:12 αἱ γυναῖϰες αὐτῶν ἄφϱονες, ϗ ϖονηϱὰ τὰ τέϰνα αὐτῶν, ἐϖιϰατάϱατος ἡ γένεσις αὐτῶν.
3:13 ὅτι μαϰαϱία ϛεῖϱα ἡ ἀμίαντος, ἥτις ȣ̓ϰ ἔγνω ϰοίτην ἐν ϖαϱαϖτώματι, ἕξει ϰαϱϖὸν ἐν ἐϖισϰοϖῇ ψυχῶν,
3:14 ϗ εὐνȣ̃χος ὁ μὴ ἐϱγασάμενος ἐν χειϱὶ ἀνόμημα μηδὲ ἐνϑυμηϑεὶς ϰατὰ τȣ̃ ϰυϱίȣ ϖονηϱά, δοϑήσεται γὰϱ αὐτῷ τῆς ϖίϛεως χάϱις ἐϰλεϰτὴ ϗ ϰλῆϱος ἐν ναῷ ϰυϱίȣ ϑυμηϱέϛεϱος.
3:15 ἀγαϑῶν γὰϱ ϖόνων ϰαϱϖὸς εὐϰλεής, ϗ ἀδιάϖτωτος ἡ ῥίζα τῆς φϱονήσεως.
3:16 τέϰνα δὲ μοιχῶν ἀτέλεϛα ἔϛαι, ϗ ἐϰ ϖαϱανόμȣ ϰοίτης σϖέϱμα ἀφανισϑήσεται.
3:17 ἐάν τε γὰϱ μαϰϱόϐιοι γένωνται, εἰς ȣ̓ϑὲν λογισϑήσονται, ϗ ἄτιμον ἐϖ’ ἐσχάτων τὸ γῆϱας αὐτῶν·
3:18 ἐάν τε ὀξέως τελευτήσωσιν, ȣ̓χ ἕξȣσιν ἐλϖίδα ȣ̓δὲ ἐν ἡμέϱᾳ διαγνώσεως ϖαϱαμύϑιον·
3:19 γενεᾶς γὰϱ ἀδίϰȣ χαλεϖὰ τὰ τέλη.
4:1 ϰϱείσσων ἀτεϰνία μετὰ ἀϱετῆς· ἀϑανασία γάϱ ἐϛιν ἐν μνήμῃ αὐτῆς, ὅτι ϗ ϖαϱὰ ϑεῷ γινώσϰεται ϗ ϖαϱὰ ἀνϑϱώϖοις.
4:2 ϖαϱȣ̃σάν τε μιμȣ̃νται αὐτὴν ϗ ϖοϑȣ̃σιν ἀϖελϑȣ̃σαν· ϗ ἐν τῷ αἰῶνι ϛεφανηφοϱȣ̃σα ϖομϖεύει τὸν τῶν ἀμιάντων ἄϑλων ἀγῶνα νιϰήσασα.
4:3 ϖολύγονον δὲ ἀσεϐῶν ϖλῆϑος ȣ̓ χϱησιμεύσει ϗ ἐϰ νόϑων μοσχευμάτων ȣ̓ δώσει ῥίζαν εἰς ϐάϑος ȣ̓δὲ ἀσφαλῆ ϐάσιν ἑδϱάσει·
4:4 ϰἂν γὰϱ ἐν ϰλάδοις ϖϱὸς ϰαιϱὸν ἀναϑάλῃ, ἐϖισφαλῶς ϐεϐηϰότα ὑϖὸ ἀνέμȣ σαλευϑήσεται ϗ ὑϖὸ ϐίας ἀνέμων ἐϰϱιζωϑήσεται.
4:5 ϖεϱιϰλασϑήσονται ϰλῶνες ἀτέλεϛοι, ϗ ὁ ϰαϱϖὸς αὐτῶν ἄχϱηϛος, ἄωϱος εἰς ϐϱῶσιν ϗ εἰς ȣ̓ϑὲν ἐϖιτήδειος·
4:6 ἐϰ γὰϱ ἀνόμων ὕϖνων τέϰνα γεννώμενα μάϱτυϱές εἰσιν ϖονηϱίας ϰατὰ γονέων ἐν ἐξετασμῷ αὐτῶν.
4:7 Δίϰαιος δὲ ἐὰν φϑάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναϖαύσει ἔϛαι·
4:8 γῆϱας γὰϱ τίμιον ȣ̓ τὸ ϖολυχϱόνιον ȣ̓δὲ ἀϱιϑμῷ ἐτῶν μεμέτϱηται,
4:9 ϖολιὰ δέ ἐϛιν φϱόνησις ἀνϑϱώϖοις ϗ ἡλιϰία γήϱως ϐίος ἀϰηλίδωτος.
4:10 εὐάϱεϛος ϑεῷ γενόμενος ἠγαϖήϑη ϗ ζῶν μεταξὺ ἁμαϱτωλῶν μετετέϑη·
4:11 ἡϱϖάγη, μὴ ϰαϰία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτȣ̃ ἢ δόλος ἀϖατήσῃ ψυχὴν αὐτȣ̃·
4:12 ϐασϰανία γὰϱ φαυλότητος ἀμαυϱοῖ τὰ ϰαλά, ϗ ῥεμϐασμὸς ἐϖιϑυμίας μεταλλεύει νȣ̃ν ἄϰαϰον.
4:13 τελειωϑεὶς ἐν ὀλίγῳ ἐϖλήϱωσεν χϱόνȣς μαϰϱȣ́ς·
4:14 ἀϱεϛὴ γὰϱ ἦν ϰυϱίῳ ἡ ψυχὴ αὐτȣ̃, διὰ τȣ̃το ἔσϖευσεν ἐϰ μέσȣ ϖονηϱίας· οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες ϗ μὴ νοήσαντες μηδὲ ϑέντες ἐϖὶ διανοίᾳ τὸ τοιȣ̃το,
4:15 ὅτι χάϱις ϗ ἔλεος ἐν τοῖς ἐϰλεϰτοῖς αὐτȣ̃ ϗ ἐϖισϰοϖὴ ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτȣ̃.
4:16 ϰαταϰϱινεῖ δὲ δίϰαιος ϰαμὼν τȣ̀ς ζῶντας ἀσεϐεῖς ϗ νεότης τελεσϑεῖσα ταχέως ϖολυετὲς γῆϱας ἀδίϰȣ·
4:17 ὄψονται γὰϱ τελευτὴν σοφȣ̃ ϗ ȣ̓ νοήσȣσιν τί ἐϐȣλεύσατο ϖεϱὶ αὐτȣ̃ ϗ εἰς τί ἠσφαλίσατο αὐτὸν ὁ ϰύϱιος.
4:18 ὄψονται ϗ ἐξȣϑενήσȣσιν· αὐτȣ̀ς δὲ ὁ ϰύϱιος ἐϰγελάσεται,
4:19 ϗ ἔσονται μετὰ τȣ̃το εἰς ϖτῶμα ἄτιμον ϗ εἰς ὕϐϱιν ἐν νεϰϱοῖς δι’ αἰῶνος, ὅτι ῥήξει αὐτȣ̀ς ἀφώνȣς ϖϱηνεῖς ϗ σαλεύσει αὐτȣ̀ς ἐϰ ϑεμελίων, ϗ ἕως ἐσχάτȣ χεϱσωϑήσονται ϗ ἔσονται ἐν ὀδύνῃ, ϗ ἡ μνήμη αὐτῶν ἀϖολεῖται.
4:20 ἐλεύσονται ἐν συλλογισμῷ ἁμαϱτημάτων αὐτῶν δειλοί, ϗ ἐλέγξει αὐτȣ̀ς ἐξ ἐναντίας τὰ ἀνομήματα αὐτῶν.
5:1 Τότε ϛήσεται ἐν ϖαϱϱησίᾳ ϖολλῇ ὁ δίϰαιος ϰατὰ ϖϱόσωϖον τῶν ϑλιψάντων αὐτὸν ϗ τῶν ἀϑετȣ́ντων τȣ̀ς ϖόνȣς αὐτȣ̃.
5:2 ἰδόντες ταϱαχϑήσονται φόϐῳ δεινῷ ϗ ἐϰϛήσονται ἐϖὶ τῷ ϖαϱαδόξῳ τῆς σωτηϱίας·
5:3 ἐϱȣ̃σιν ἐν ἑαυτοῖς μετανοȣ̃ντες ϗ διὰ ϛενοχωϱίαν ϖνεύματος ϛενάξονται ϗ ἐϱȣ̃σιν
5:4 Ȣ̔͂τος ἦν, ὃν ἔσχομέν ϖοτε εἰς γέλωτα ϗ εἰς ϖαϱαϐολὴν ὀνειδισμȣ̃ οἱ ἄφϱονες· τὸν ϐίον αὐτȣ̃ ἐλογισάμεϑα μανίαν ϗ τὴν τελευτὴν αὐτȣ̃ ἄτιμον.
5:5 ϖῶς ϰατελογίσϑη ἐν υἱοῖς ϑεȣ̃ ϗ ἐν ἁγίοις ὁ ϰλῆϱος αὐτȣ̃ ἐϛιν;
5:6 ἄϱα ἐϖλανήϑημεν ἀϖὸ ὁδȣ̃ ἀληϑείας, ϗ τὸ τῆς διϰαιοσύνης φῶς ȣ̓ϰ ἐϖέλαμψεν ἡμῖν, ϗ ὁ ἥλιος ȣ̓ϰ ἀνέτειλεν ἡμῖν·
5:7 ἀνομίας ἐνεϖλήσϑημεν τϱίϐοις ϗ ἀϖωλείας ϗ διωδεύσαμεν ἐϱήμȣς ἀϐάτȣς, τὴν δὲ ὁδὸν ϰυϱίȣ ȣ̓ϰ ἐϖέγνωμεν.
5:8 τί ὠφέλησεν ἡμᾶς ἡ ὑϖεϱηφανία; ϗ τί ϖλȣ̃τος μετὰ ἀλαζονείας συμϐέϐληται ἡμῖν;
5:9 ϖαϱῆλϑεν ἐϰεῖνα ϖάντα ὡς σϰιὰ ϗ ὡς ἀγγελία ϖαϱατϱέχȣσα·
5:10 ὡς ναῦς διεϱχομένη ϰυμαινόμενον ὕδωϱ, ἧς διαϐάσης ȣ̓ϰ ἔϛιν ἴχνος εὑϱεῖν ȣ̓δὲ ἀτϱαϖὸν τϱόϖιος αὐτῆς ἐν ϰύμασιν·
5:11 ἢ ὡς ὀϱνέȣ διιϖτάντος ἀέϱα ȣ̓ϑὲν εὑϱίσϰεται τεϰμήϱιον ϖοϱείας, ϖληγῇ δὲ μαϛιζόμενον ταϱσῶν ϖνεῦμα ϰȣ̃φον ϗ σχιζόμενον ϐίᾳ ῥοίζȣ ϰινȣμένων ϖτεϱύγων διωδεύϑη, ϗ μετὰ τȣ̃το ȣ̓χ εὑϱέϑη σημεῖον ἐϖιϐάσεως ἐν αὐτῷ·
5:12 ἢ ὡς ϐέλȣς ϐληϑέντος ἐϖὶ σϰοϖὸν τμηϑεὶς ὁ ἀὴϱ εὐϑέως εἰς ἑαυτὸν ἀνελύϑη ὡς ἀγνοῆσαι τὴν δίοδον αὐτȣ̃·
5:13 ȣ̔́τως ϗ ἡμεῖς γεννηϑέντες ἐξελίϖομεν ϗ ἀϱετῆς μὲν σημεῖον ȣ̓δὲν ἔσχομεν δεῖξαι, ἐν δὲ τῇ ϰαϰίᾳ ἡμῶν ϰατεδαϖανήϑημεν.
5:14 ὅτι ἐλϖὶς ἀσεϐȣ̃ς ὡς φεϱόμενος χνȣ̃ς ὑϖὸ ἀνέμȣ ϗ ὡς ϖάχνη ὑϖὸ λαίλαϖος διωχϑεῖσα λεϖτὴ ϗ ὡς ϰαϖνὸς ὑϖὸ ἀνέμȣ διεχύϑη ϗ ὡς μνεία ϰαταλύτȣ μονοημέϱȣ ϖαϱώδευσεν.
5:15 Δίϰαιοι δὲ εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσιν, ϗ ἐν ϰυϱίῳ ὁ μισϑὸς αὐτῶν, ϗ ἡ φϱοντὶς αὐτῶν ϖαϱὰ ὑψίϛῳ.
5:16 διὰ τȣ̃το λήμψονται τὸ ϐασίλειον τῆς εὐϖϱεϖείας ϗ τὸ διάδημα τȣ̃ ϰάλλȣς ἐϰ χειϱὸς ϰυϱίȣ, ὅτι τῇ δεξιᾷ σϰεϖάσει αὐτȣ̀ς ϗ τῷ ϐϱαχίονι ὑϖεϱασϖιεῖ αὐτῶν.
5:17 λήμψεται ϖανοϖλίαν τὸν ζῆλον αὐτȣ̃ ϗ ὁϖλοϖοιήσει τὴν ϰτίσιν εἰς ἄμυναν ἐχϑϱῶν·
5:18 ἐνδύσεται ϑώϱαϰα διϰαιοσύνην ϗ ϖεϱιϑήσεται ϰόϱυϑα ϰϱίσιν ἀνυϖόϰϱιτον·
5:19 λήμψεται ἀσϖίδα ἀϰαταμάχητον ὁσιότητα,
5:20 ὀξυνεῖ δὲ ἀϖότομον ὀϱγὴν εἰς ῥομφαίαν, συνεϰϖολεμήσει δὲ αὐτῷ ὁ ϰόσμος ἐϖὶ τȣ̀ς ϖαϱάφϱονας.
5:21 ϖοϱεύσονται εὔϛοχοι ϐολίδες ἀϛϱαϖῶν ϗ ὡς ἀϖὸ εὐϰύϰλȣ τόξȣ τῶν νεφῶν ἐϖὶ σϰοϖὸν ἁλȣ̃νται,
5:22 ϗ ἐϰ ϖετϱοϐόλȣ ϑυμȣ̃ ϖλήϱεις ῥιφήσονται χάλαζαι· ἀγαναϰτήσει ϰατ’ αὐτῶν ὕδωϱ ϑαλάσσης, ϖοταμοὶ δὲ συγϰλύσȣσιν ἀϖοτόμως·
5:23 ἀντιϛήσεται αὐτοῖς ϖνεῦμα δυνάμεως ϗ ὡς λαῖλαψ ἐϰλιϰμήσει αὐτȣ́ς· ϗ ἐϱημώσει ϖᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία, ϗ ἡ ϰαϰοϖϱαγία ϖεϱιτϱέψει ϑϱόνȣς δυναϛῶν.
6:1 Ἀϰȣ́σατε ȣ̓͂ν, ϐασιλεῖς, ϗ σύνετε· μάϑετε, διϰαϛαὶ ϖεϱάτων γῆς·
6:2 ἐνωτίσασϑε, οἱ ϰϱατȣ̃ντες ϖλήϑȣς ϗ γεγαυϱωμένοι ἐϖὶ ὄχλοις ἐϑνῶν·
6:3 ὅτι ἐδόϑη ϖαϱὰ ϰυϱίȣ ἡ ϰϱάτησις ὑμῖν ϗ ἡ δυναϛεία ϖαϱὰ ὑψίϛȣ, ὃς ἐξετάσει ὑμῶν τὰ ἔϱγα ϗ τὰς ϐȣλὰς διεϱευνήσει·
6:4 ὅτι ὑϖηϱέται ὄντες τῆς αὐτȣ̃ ϐασιλείας ȣ̓ϰ ἐϰϱίνατε ὀϱϑῶς ȣ̓δὲ ἐφυλάξατε νόμον ȣ̓δὲ ϰατὰ τὴν ϐȣλὴν τȣ̃ ϑεȣ̃ ἐϖοϱεύϑητε.
6:5 φϱιϰτῶς ϗ ταχέως ἐϖιϛήσεται ὑμῖν, ὅτι ϰϱίσις ἀϖότομος ἐν τοῖς ὑϖεϱέχȣσιν γίνεται.
6:6 ὁ γὰϱ ἐλάχιϛος συγγνωϛός ἐϛιν ἐλέȣς, δυνατοὶ δὲ δυνατῶς ἐτασϑήσονται·
6:7 ȣ̓ γὰϱ ὑϖοϛελεῖται ϖϱόσωϖον ὁ ϖάντων δεσϖότης ȣ̓δὲ ἐντϱαϖήσεται μέγεϑος, ὅτι μιϰϱὸν ϗ μέγαν αὐτὸς ἐϖοίησεν ὁμοίως τε ϖϱονοεῖ ϖεϱὶ ϖάντων,
6:8 τοῖς δὲ ϰϱαταιοῖς ἰσχυϱὰ ἐφίϛαται ἔϱευνα.
6:9 ϖϱὸς ὑμᾶς ȣ̓͂ν, ὦ τύϱαννοι, οἱ λόγοι μȣ, ἵνα μάϑητε σοφίαν ϗ μὴ ϖαϱαϖέσητε·
6:10 οἱ γὰϱ φυλάξαντες ὁσίως τὰ ὅσια ὁσιωϑήσονται, ϗ οἱ διδαχϑέντες αὐτὰ εὑϱήσȣσιν ἀϖολογίαν.
6:11 ἐϖιϑυμήσατε ȣ̓͂ν τῶν λόγων μȣ, ϖοϑήσατε ϗ ϖαιδευϑήσεσϑε.
6:12 Λαμϖϱὰ ϗ ἀμάϱαντός ἐϛιν ἡ σοφία ϗ εὐχεϱῶς ϑεωϱεῖται ὑϖὸ τῶν ἀγαϖώντων αὐτὴν ϗ εὑϱίσϰεται ὑϖὸ τῶν ζητȣ́ντων αὐτήν,
6:13 φϑάνει τȣ̀ς ἐϖιϑυμȣ̃ντας ϖϱογνωσϑῆναι.
6:14 ὁ ὀϱϑϱίσας ϖϱὸς αὐτὴν ȣ̓ ϰοϖιάσει· ϖάϱεδϱον γὰϱ εὑϱήσει τῶν ϖυλῶν αὐτȣ̃.
6:15 τὸ γὰϱ ἐνϑυμηϑῆναι ϖεϱὶ αὐτῆς φϱονήσεως τελειότης, ϗ ὁ ἀγϱυϖνήσας δι’ αὐτὴν ταχέως ἀμέϱιμνος ἔϛαι·
6:16 ὅτι τȣ̀ς ἀξίȣς αὐτῆς αὐτὴ ϖεϱιέϱχεται ζητȣ̃σα ϗ ἐν ταῖς τϱίϐοις φαντάζεται αὐτοῖς εὐμενῶς ϗ ἐν ϖάσῃ ἐϖινοίᾳ ὑϖαντᾷ αὐτοῖς.
6:17 ἀϱχὴ γὰϱ αὐτῆς ἡ ἀληϑεϛάτη ϖαιδείας ἐϖιϑυμία, φϱοντὶς δὲ ϖαιδείας ἀγάϖη,
6:18 ἀγάϖη δὲ τήϱησις νόμων αὐτῆς, ϖϱοσοχὴ δὲ νόμων ϐεϐαίωσις ἀφϑαϱσίας,
6:19 ἀφϑαϱσία δὲ ἐγγὺς εἶναι ϖοιεῖ ϑεȣ̃·
6:20 ἐϖιϑυμία ἄϱα σοφίας ἀνάγει ἐϖὶ ϐασιλείαν.
6:21 εἰ ȣ̓͂ν ἥδεσϑε ἐϖὶ ϑϱόνοις ϗ σϰήϖτϱοις, τύϱαννοι λαῶν, τιμήσατε σοφίαν, ἵνα εἰς τὸν αἰῶνα ϐασιλεύσητε.
6:22 τί δέ ἐϛιν σοφία ϗ ϖῶς ἐγένετο, ἀϖαγγελῶ ϗ ȣ̓ϰ ἀϖοϰϱύψω ὑμῖν μυϛήϱια, ἀλλὰ ἀϖ’ ἀϱχῆς γενέσεως ἐξιχνιάσω ϗ ϑήσω εἰς τὸ ἐμφανὲς τὴν γνῶσιν αὐτῆς ϗ ȣ̓ μὴ ϖαϱοδεύσω τὴν ἀλήϑειαν.
6:23 ȣ̓́τε μὴν φϑόνῳ τετηϰότι συνοδεύσω, ὅτι ȣ̔͂τος ȣ̓ ϰοινωνήσει σοφίᾳ.
6:24 ϖλῆϑος δὲ σοφῶν σωτηϱία ϰόσμȣ, ϗ ϐασιλεὺς φϱόνιμος εὐϛάϑεια δήμȣ.
6:25 ὥϛε ϖαιδεύεσϑε τοῖς ῥήμασίν μȣ, ϗ ὠφεληϑήσεσϑε.
7:1 Εἰμὶ μὲν ϰἀγὼ ϑνητὸς ἄνϑϱωϖος ἴσος ἅϖασιν ϗ γηγενȣ̃ς ἀϖόγονος ϖϱωτοϖλάϛȣ· ϗ ἐν ϰοιλίᾳ μητϱὸς ἐγλύφην σὰϱξ
7:2 δεϰαμηνιαίῳ χϱόνῳ ϖαγεὶς ἐν αἵματι ἐϰ σϖέϱματος ἀνδϱὸς ϗ ἡδονῆς ὕϖνῳ συνελϑȣ́σης.
7:3 ϗ ἐγὼ δὲ γενόμενος ἔσϖασα τὸν ϰοινὸν ἀέϱα ϗ ἐϖὶ τὴν ὁμοιοϖαϑῆ ϰατέϖεσον γῆν ϖϱώτην φωνὴν τὴν ὁμοίαν ϖᾶσιν ἴσα ϰλαίων·
7:4 ἐν σϖαϱγάνοις ἀνετϱάφην ϗ φϱοντίσιν.
7:5 ȣ̓δεὶς γὰϱ ϐασιλέων ἑτέϱαν ἔσχεν γενέσεως ἀϱχήν,
7:6 μία δὲ ϖάντων εἴσοδος εἰς τὸν ϐίον ἔξοδός τε ἴση.
7:7 διὰ τȣ̃το εὐξάμην, ϗ φϱόνησις ἐδόϑη μοι· ἐϖεϰαλεσάμην, ϗ ἦλϑέν μοι ϖνεῦμα σοφίας.
7:8 ϖϱοέϰϱινα αὐτὴν σϰήϖτϱων ϗ ϑϱόνων ϗ ϖλȣ̃τον ȣ̓δὲν ἡγησάμην ἐν συγϰϱίσει αὐτῆς·
7:9 ȣ̓δὲ ὡμοίωσα αὐτῇ λίϑον ἀτίμητον, ὅτι ὁ ϖᾶς χϱυσὸς ἐν ὄψει αὐτῆς ψάμμος ὀλίγη, ϗ ὡς ϖηλὸς λογισϑήσεται ἄϱγυϱος ἐναντίον αὐτῆς·
7:10 ὑϖὲϱ ὑγίειαν ϗ εὐμοϱφίαν ἠγάϖησα αὐτὴν ϗ ϖϱοειλόμην αὐτὴν ἀντὶ φωτὸς ἔχειν, ὅτι ἀϰοίμητον τὸ ἐϰ ταύτης φέγγος.
7:11 ἦλϑεν δέ μοι τὰ ἀγαϑὰ ὁμȣ̃ ϖάντα μετ’ αὐτῆς ϗ ἀναϱίϑμητος ϖλȣ̃τος ἐν χεϱσὶν αὐτῆς·
7:12 εὐφϱάνϑην δὲ ἐϖὶ ϖᾶσιν, ὅτι αὐτῶν ἡγεῖται σοφία, ἠγνόȣν δὲ αὐτὴν γενέτιν εἶναι τȣ́των.
7:13 ἀδόλως τε ἔμαϑον ἀφϑόνως τε μεταδίδωμι, τὸν ϖλȣ̃τον αὐτῆς ȣ̓ϰ ἀϖοϰϱύϖτομαι·
7:14 ἀνεϰλιϖὴς γὰϱ ϑησαυϱός ἐϛιν ἀνϑϱώϖοις, ὃν οἱ ϰτησάμενοι ϖϱὸς ϑεὸν ἐϛείλαντο φιλίαν διὰ τὰς ἐϰ ϖαιδείας δωϱεὰς συϛαϑέντες.
7:15 Ἐμοὶ δὲ δῴη ὁ ϑεὸς εἰϖεῖν ϰατὰ γνώμην ϗ ἐνϑυμηϑῆναι ἀξίως τῶν δεδομένων, ὅτι αὐτὸς ϗ τῆς σοφίας ὁδηγός ἐϛιν ϗ τῶν σοφῶν διοϱϑωτής.
7:16 ἐν γὰϱ χειϱὶ αὐτȣ̃ ϗ ἡμεῖς ϗ οἱ λόγοι ἡμῶν ϖᾶσά τε φϱόνησις ϗ ἐϱγατειῶν ἐϖιϛήμη.
7:17 αὐτὸς γάϱ μοι ἔδωϰεν τῶν ὄντων γνῶσιν ἀψευδῆ εἰδέναι σύϛασιν ϰόσμȣ ϗ ἐνέϱγειαν ϛοιχείων,
7:18 ἀϱχὴν ϗ τέλος ϗ μεσότητα χϱόνων, τϱοϖῶν ἀλλαγὰς ϗ μεταϐολὰς ϰαιϱῶν,
7:19 ἐνιαυτȣ̃ ϰύϰλȣς ϗ ἄϛϱων ϑέσεις,
7:20 φύσεις ζῴων ϗ ϑυμȣ̀ς ϑηϱίων, ϖνευμάτων ϐίας ϗ διαλογισμȣ̀ς ἀνϑϱώϖων, διαφοϱὰς φυτῶν ϗ δυνάμεις ῥιζῶν,
7:21 ὅσα τέ ἐϛιν ϰϱυϖτὰ ϗ ἐμφανῆ ἔγνων· ἡ γὰϱ ϖάντων τεχνῖτις ἐδίδαξέν με σοφία.
7:22 Ἔϛιν γὰϱ ἐν αὐτῇ ϖνεῦμα νοεϱόν, ἅγιον, μονογενές, ϖολυμεϱές, λεϖτόν, εὐϰίνητον, τϱανόν, ἀμόλυντον, σαφές, ἀϖήμαντον, φιλάγαϑον, ὀξύ,
7:23 ἀϰώλυτον, εὐεϱγετιϰόν, φιλάνϑϱωϖον, ϐέϐαιον, ἀσφαλές, ἀμέϱιμνον, ϖαντοδύναμον, ϖανεϖίσϰοϖον ϗ διὰ ϖάντων χωϱȣ̃ν ϖνευμάτων νοεϱῶν ϰαϑαϱῶν λεϖτοτάτων.
7:24 ϖάσης γὰϱ ϰινήσεως ϰινητιϰώτεϱον σοφία, διήϰει δὲ ϗ χωϱεῖ διὰ ϖάντων διὰ τὴν ϰαϑαϱότητα·
7:25 ἀτμὶς γάϱ ἐϛιν τῆς τȣ̃ ϑεȣ̃ δυνάμεως ϗ ἀϖόϱϱοια τῆς τȣ̃ ϖαντοϰϱάτοϱος δόξης εἰλιϰϱινής· διὰ τȣ̃το ȣ̓δὲν μεμιαμμένον εἰς αὐτὴν ϖαϱεμϖίϖτει.
7:26 ἀϖαύγασμα γάϱ ἐϛιν φωτὸς ἀιδίȣ ϗ ἔσοϖτϱον ἀϰηλίδωτον τῆς τȣ̃ ϑεȣ̃ ἐνεϱγείας ϗ εἰϰὼν τῆς ἀγαϑότητος αὐτȣ̃.
7:27 μία δὲ ȣ̓͂σα ϖάντα δύναται ϗ μένȣσα ἐν αὑτῇ τὰ ϖάντα ϰαινίζει ϗ ϰατὰ γενεὰς εἰς ψυχὰς ὁσίας μεταϐαίνȣσα φίλȣς ϑεȣ̃ ϗ ϖϱοφήτας ϰατασϰευάζει·
7:28 ȣ̓ϑὲν γὰϱ ἀγαϖᾷ ὁ ϑεὸς εἰ μὴ τὸν σοφίᾳ συνοιϰȣ̃ντα.
7:29 ἔϛιν γὰϱ αὕτη εὐϖϱεϖεϛέϱα ἡλίȣ ϗ ὑϖὲϱ ϖᾶσαν ἄϛϱων ϑέσιν. φωτὶ συγϰϱινομένη εὑϱίσϰεται ϖϱοτέϱα·
7:30 τȣ̃το μὲν γὰϱ διαδέχεται νύξ, σοφίας δὲ ȣ̓ ϰατισχύει ϰαϰία.
8:1 διατείνει δὲ ἀϖὸ ϖέϱατος ἐϖὶ ϖέϱας εὐϱώϛως ϗ διοιϰεῖ τὰ ϖάντα χϱηϛῶς.
8:2 Ταύτην ἐφίλησα ϗ ἐξεζήτησα ἐϰ νεότητός μȣ ϗ ἐζήτησα νύμφην ἀγαγέσϑαι ἐμαυτῷ ϗ ἐϱαϛὴς ἐγενόμην τȣ̃ ϰάλλȣς αὐτῆς.
8:3 εὐγένειαν δοξάζει συμϐίωσιν ϑεȣ̃ ἔχȣσα, ϗ ὁ ϖάντων δεσϖότης ἠγάϖησεν αὐτήν·
8:4 μύϛις γάϱ ἐϛιν τῆς τȣ̃ ϑεȣ̃ ἐϖιϛήμης ϗ αἱϱετὶς τῶν ἔϱγων αὐτȣ̃.
8:5 εἰ δὲ ϖλȣ̃τός ἐϛιν ἐϖιϑυμητὸν ϰτῆμα ἐν ϐίῳ, τί σοφίας ϖλȣσιώτεϱον τῆς τὰ ϖάντα ἐϱγαζομένης;
8:6 εἰ δὲ φϱόνησις ἐϱγάζεται, τίς αὐτῆς τῶν ὄντων μᾶλλόν ἐϛιν τεχνῖτις;
8:7 ϗ εἰ διϰαιοσύνην ἀγαϖᾷ τις, οἱ ϖόνοι ταύτης εἰσὶν ἀϱεταί· σωφϱοσύνην γὰϱ ϗ φϱόνησιν ἐϰδιδάσϰει, διϰαιοσύνην ϗ ἀνδϱείαν, ὧν χϱησιμώτεϱον ȣ̓δέν ἐϛιν ἐν ϐίῳ ἀνϑϱώϖοις.
8:8 εἰ δὲ ϗ ϖολυϖειϱίαν ϖοϑεῖ τις, οἶδεν τὰ ἀϱχαῖα ϗ τὰ μέλλοντα εἰϰάζει, ἐϖίϛαται ϛϱοφὰς λόγων ϗ λύσεις αἰνιγμάτων, σημεῖα ϗ τέϱατα ϖϱογινώσϰει ϗ ἐϰϐάσεις ϰαιϱῶν ϗ χϱόνων.
8:9 ἔϰϱινα τοίνυν ταύτην ἀγαγέσϑαι ϖϱὸς συμϐίωσιν εἰδὼς ὅτι ἔϛαι μοι σύμϐȣλος ἀγαϑῶν ϗ ϖαϱαίνεσις φϱοντίδων ϗ λύϖης.
8:10 ἕξω δι’ αὐτὴν δόξαν ἐν ὄχλοις ϗ τιμὴν ϖαϱὰ ϖϱεσϐυτέϱοις ὁ νέος·
8:11 ὀξὺς εὑϱεϑήσομαι ἐν ϰϱίσει ϗ ἐν ὄψει δυναϛῶν ϑαυμασϑήσομαι·
8:12 σιγῶντά με ϖεϱιμενȣ̃σιν ϗ φϑεγγομένῳ ϖϱοσέξȣσιν ϗ λαλȣ̃ντος ἐϖὶ ϖλεῖον χεῖϱα ἐϖιϑήσȣσιν ἐϖὶ ϛόμα αὐτῶν.
8:13 ἕξω δι’ αὐτὴν ἀϑανασίαν ϗ μνήμην αἰώνιον τοῖς μετ’ ἐμὲ ἀϖολείψω.
8:14 διοιϰήσω λαȣ́ς, ϗ ἔϑνη ὑϖοταγήσεταί μοι·
8:15 φοϐηϑήσονταί με ἀϰȣ́σαντες τύϱαννοι φϱιϰτοί, ἐν ϖλήϑει φανȣ̃μαι ἀγαϑὸς ϗ ἐν ϖολέμῳ ἀνδϱεῖος.
8:16 εἰσελϑὼν εἰς τὸν οἶϰόν μȣ ϖϱοσαναϖαύσομαι αὐτῇ· ȣ̓ γὰϱ ἔχει ϖιϰϱίαν ἡ συναναϛϱοφὴ αὐτῆς ȣ̓δὲ ὀδύνην ἡ συμϐίωσις αὐτῆς, ἀλλὰ εὐφϱοσύνην ϗ χαϱάν.
8:17 ταῦτα λογισάμενος ἐν ἐμαυτῷ ϗ φϱοντίσας ἐν ϰαϱδίᾳ μȣ ὅτι ἀϑανασία ἐϛὶν ἐν συγγενείᾳ σοφίας
8:18 ϗ ἐν φιλίᾳ αὐτῆς τέϱψις ἀγαϑὴ ϗ ἐν ϖόνοις χειϱῶν αὐτῆς ϖλȣ̃τος ἀνεϰλιϖὴς ϗ ἐν συγγυμνασίᾳ ὁμιλίας αὐτῆς φϱόνησις ϗ εὔϰλεια ἐν ϰοινωνίᾳ λόγων αὐτῆς, ϖεϱιῄειν ζητῶν ὅϖως λάϐω αὐτὴν εἰς ἐμαυτόν.
8:19 ϖαῖς δὲ ἤμην εὐφυὴς ψυχῆς τε ἔλαχον ἀγαϑῆς,
8:20 μᾶλλον δὲ ἀγαϑὸς ὢν ἦλϑον εἰς σῶμα ἀμίαντον.
8:21 γνȣ̀ς δὲ ὅτι ȣ̓ϰ ἄλλως ἔσομαι ἐγϰϱατής, ἐὰν μὴ ὁ ϑεὸς δῷ – ϗ τȣ̃το δ’ ἦν φϱονήσεως τὸ εἰδέναι τίνος ἡ χάϱις – , ἐνέτυχον τῷ ϰυϱίῳ ϗ ἐδεήϑην αὐτȣ̃ ϗ εἶϖον ἐξ ὅλης τῆς ϰαϱδίας μȣ
9:1 Θεὲ ϖατέϱων ϗ ϰύϱιε τȣ̃ ἐλέȣς ὁ ϖοιήσας τὰ ϖάντα ἐν λόγῳ σȣ
9:2 ϗ τῇ σοφίᾳ σȣ ϰατασϰευάσας ἄνϑϱωϖον, ἵνα δεσϖόζῃ τῶν ὑϖὸ σȣ̃ γενομένων ϰτισμάτων
9:3 ϗ διέϖῃ τὸν ϰόσμον ἐν ὁσιότητι ϗ διϰαιοσύνῃ ϗ ἐν εὐϑύτητι ψυχῆς ϰϱίσιν ϰϱίνῃ,
9:4 δός μοι τὴν τῶν σῶν ϑϱόνων ϖάϱεδϱον σοφίαν ϗ μή με ἀϖοδοϰιμάσῃς ἐϰ ϖαίδων σȣ.
9:5 ὅτι ἐγὼ δȣ̃λος σὸς ϗ υἱὸς τῆς ϖαιδίσϰης σȣ, ἄνϑϱωϖος ἀσϑενὴς ϗ ὀλιγοχϱόνιος ϗ ἐλάσσων ἐν συνέσει ϰϱίσεως ϗ νόμων·
9:6 ϰἂν γάϱ τις ᾖ τέλειος ἐν υἱοῖς ἀνϑϱώϖων, τῆς ἀϖὸ σȣ̃ σοφίας ἀϖȣ́σης εἰς ȣ̓δὲν λογισϑήσεται.
9:7 σύ με ϖϱοείλω ϐασιλέα λαȣ̃ σȣ ϗ διϰαϛὴν υἱῶν σȣ ϗ ϑυγατέϱων·
9:8 εἶϖας οἰϰοδομῆσαι ναὸν ἐν ὄϱει ἁγίῳ σȣ ϗ ἐν ϖόλει ϰατασϰηνώσεώς σȣ ϑυσιαϛήϱιον, μίμημα σϰηνῆς ἁγίας, ἣν ϖϱοητοίμασας ἀϖ’ ἀϱχῆς.
9:9 ϗ μετὰ σȣ̃ ἡ σοφία ἡ εἰδυῖα τὰ ἔϱγα σȣ ϗ ϖαϱȣ̃σα, ὅτε ἐϖοίεις τὸν ϰόσμον, ϗ ἐϖιϛαμένη τί ἀϱεϛὸν ἐν ὀφϑαλμοῖς σȣ ϗ τί εὐϑὲς ἐν ἐντολαῖς σȣ.
9:10 ἐξαϖόϛειλον αὐτὴν ἐξ ἁγίων ȣ̓ϱανῶν ϗ ἀϖὸ ϑϱόνȣ δόξης σȣ ϖέμψον αὐτήν, ἵνα συμϖαϱȣ̃σά μοι ϰοϖιάσῃ, ϗ γνῶ τί εὐάϱεϛόν ἐϛιν ϖαϱὰ σοί.
9:11 οἶδε γὰϱ ἐϰείνη ϖάντα ϗ συνίει ϗ ὁδηγήσει με ἐν ταῖς ϖϱάξεσί μȣ σωφϱόνως ϗ φυλάξει με ἐν τῇ δόξῃ αὐτῆς·
9:12 ϗ ἔϛαι ϖϱοσδεϰτὰ τὰ ἔϱγα μȣ, ϗ διαϰϱινῶ τὸν λαόν σȣ διϰαίως ϗ ἔσομαι ἄξιος ϑϱόνων ϖατϱός μȣ.
9:13 τίς γὰϱ ἄνϑϱωϖος γνώσεται ϐȣλὴν ϑεȣ̃; ἢ τίς ἐνϑυμηϑήσεται τί ϑέλει ὁ ϰύϱιος;
9:14 λογισμοὶ γὰϱ ϑνητῶν δειλοί, ϗ ἐϖισφαλεῖς αἱ ἐϖίνοιαι ἡμῶν·
9:15 φϑαϱτὸν γὰϱ σῶμα ϐαϱύνει ψυχήν, ϗ ϐϱίϑει τὸ γεῶδες σϰῆνος νȣ̃ν ϖολυφϱόντιδα.
9:16 ϗ μόλις εἰϰάζομεν τὰ ἐϖὶ γῆς ϗ τὰ ἐν χεϱσὶν εὑϱίσϰομεν μετὰ ϖόνȣ· τὰ δὲ ἐν ȣ̓ϱανοῖς τίς ἐξιχνίασεν;
9:17 ϐȣλὴν δέ σȣ τίς ἔγνω, εἰ μὴ σὺ ἔδωϰας σοφίαν ϗ ἔϖεμψας τὸ ἅγιόν σȣ ϖνεῦμα ἀϖὸ ὑψίϛων;
9:18 ϗ ȣ̔́τως διωϱϑώϑησαν αἱ τϱίϐοι τῶν ἐϖὶ γῆς, ϗ τὰ ἀϱεϛά σȣ ἐδιδάχϑησαν ἄνϑϱωϖοι, ϗ τῇ σοφίᾳ ἐσώϑησαν.
10:1 Αὕτη ϖϱωτόϖλαϛον ϖατέϱα ϰόσμȣ μόνον ϰτισϑέντα διεφύλαξεν ϗ ἐξείλατο αὐτὸν ἐϰ ϖαϱαϖτώματος ἰδίȣ
10:2 ἔδωϰέν τε αὐτῷ ἰσχὺν ϰϱατῆσαι ἁϖάντων.
10:3 ἀϖοϛὰς δὲ ἀϖ’ αὐτῆς ἄδιϰος ἐν ὀϱγῇ αὐτȣ̃ ἀδελφοϰτόνοις συναϖώλετο ϑυμοῖς.
10:4 δι’ ὃν ϰαταϰλυζομένην γῆν ϖάλιν ἔσωσεν σοφία δι’ εὐτελȣ̃ς ξύλȣ τὸν δίϰαιον ϰυϐεϱνήσασα.
10:5 αὕτη ϗ ἐν ὁμονοίᾳ ϖονηϱίας ἐϑνῶν συγχυϑέντων ἔγνω τὸν δίϰαιον ϗ ἐτήϱησεν αὐτὸν ἄμεμϖτον ϑεῷ ϗ ἐϖὶ τέϰνȣ σϖλάγχνοις ἰσχυϱὸν ἐφύλαξεν.
10:6 αὕτη δίϰαιον ἐξαϖολλυμένων ἀσεϐῶν ἐϱϱύσατο φυγόντα ϰαταϐάσιον ϖῦϱ Πενταϖόλεως,
10:7 ἧς ἔτι μαϱτύϱιον τῆς ϖονηϱίας ϰαϖνιζομένη ϰαϑέϛηϰε χέϱσος, ϗ ἀτελέσιν ὥϱαις ϰαϱϖοφοϱȣ̃ντα φυτά, ἀϖιϛȣ́σης ψυχῆς μνημεῖον ἑϛηϰυῖα ϛήλη ἁλός.
10:8 σοφίαν γὰϱ ϖαϱοδεύσαντες ȣ̓ μόνον ἐϐλάϐησαν τȣ̃ μὴ γνῶναι τὰ ϰαλά, ἀλλὰ ϗ τῆς ἀφϱοσύνης ἀϖέλιϖον τῷ ϐίῳ μνημόσυνον, ἵνα ἐν οἷς ἐσφάλησαν μηδὲ λαϑεῖν δυνηϑῶσιν.
10:9 σοφία δὲ τȣ̀ς ϑεϱαϖεύοντας αὐτὴν ἐϰ ϖόνων ἐϱϱύσατο.
10:10 αὕτη φυγάδα ὀϱγῆς ἀδελφȣ̃ δίϰαιον ὡδήγησεν ἐν τϱίϐοις εὐϑείαις· ἔδειξεν αὐτῷ ϐασιλείαν ϑεȣ̃ ϗ ἔδωϰεν αὐτῷ γνῶσιν ἁγίων· εὐϖόϱησεν αὐτὸν ἐν μόχϑοις ϗ ἐϖλήϑυνεν τȣ̀ς ϖόνȣς αὐτȣ̃·
10:11 ἐν ϖλεονεξίᾳ ϰατισχυόντων αὐτὸν ϖαϱέϛη ϗ ἐϖλȣ́τισεν αὐτόν·
10:12 διεφύλαξεν αὐτὸν ἀϖὸ ἐχϑϱῶν ϗ ἀϖὸ ἐνεδϱευόντων ἠσφαλίσατο· ϗ ἀγῶνα ἰσχυϱὸν ἐϐϱάϐευσεν αὐτῷ, ἵνα γνῷ ὅτι ϖαντὸς δυνατωτέϱα ἐϛὶν εὐσέϐεια.
10:13 αὕτη ϖϱαϑέντα δίϰαιον ȣ̓ϰ ἐγϰατέλιϖεν, ἀλλὰ ἐξ ἁμαϱτίας ἐϱϱύσατο αὐτόν·
10:14 συγϰατέϐη αὐτῷ εἰς λάϰϰον ϗ ἐν δεσμοῖς ȣ̓ϰ ἀφῆϰεν αὐτόν, ἕως ἤνεγϰεν αὐτῷ σϰῆϖτϱα ϐασιλείας ϗ ἐξȣσίαν τυϱαννȣ́ντων αὐτȣ̃· ψευδεῖς τε ἔδειξεν τȣ̀ς μωμησαμένȣς αὐτὸν ϗ ἔδωϰεν αὐτῷ δόξαν αἰώνιον.
10:15 Αὕτη λαὸν ὅσιον ϗ σϖέϱμα ἄμεμϖτον ἐϱϱύσατο ἐξ ἔϑνȣς ϑλιϐόντων·
10:16 εἰσῆλϑεν εἰς ψυχὴν ϑεϱάϖοντος ϰυϱίȣ ϗ ἀντέϛη ϐασιλεῦσιν φοϐεϱοῖς ἐν τέϱασι ϗ σημείοις.
10:17 ἀϖέδωϰεν ὁσίοις μισϑὸν ϰόϖων αὐτῶν, ὡδήγησεν αὐτȣ̀ς ἐν ὁδῷ ϑαυμαϛῇ ϗ ἐγένετο αὐτοῖς εἰς σϰέϖην ἡμέϱας ϗ εἰς φλόγα ἄϛϱων τὴν νύϰτα.
10:18 διεϐίϐασεν αὐτȣ̀ς ϑάλασσαν ἐϱυϑϱὰν ϗ διήγαγεν αὐτȣ̀ς δι’ ὕδατος ϖολλȣ̃·
10:19 τȣ̀ς δὲ ἐχϑϱȣ̀ς αὐτῶν ϰατέϰλυσεν ϗ ἐϰ ϐάϑȣς ἀϐύσσȣ ἀνέϐϱασεν αὐτȣ́ς.
10:20 διὰ τȣ̃το δίϰαιοι ἐσϰύλευσαν ἀσεϐεῖς ϗ ὕμνησαν, ϰύϱιε, τὸ ὄνομα τὸ ἅγιόν σȣ τήν τε ὑϖέϱμαχόν σȣ χεῖϱα ᾔνεσαν ὁμοϑυμαδόν·
10:21 ὅτι ἡ σοφία ἤνοιξεν ϛόμα ϰωφῶν ϗ γλώσσας νηϖίων ἔϑηϰεν τϱανάς.
11:1 Εὐόδωσεν τὰ ἔϱγα αὐτῶν ἐν χειϱὶ ϖϱοφήτȣ ἁγίȣ.
11:2 διώδευσαν ἔϱημον ἀοίϰητον ϗ ἐν ἀϐάτοις ἔϖηξαν σϰηνάς·
11:3 ἀντέϛησαν ϖολεμίοις ϗ ἐχϑϱȣ̀ς ἠμύναντο.
11:4 ἐδίψησαν ϗ ἐϖεϰαλέσαντό σε, ϗ ἐδόϑη αὐτοῖς ἐϰ ϖέτϱας ἀϰϱοτόμȣ ὕδωϱ ϗ ἴαμα δίψης ἐϰ λίϑȣ σϰληϱȣ̃.
11:5 δι’ ὧν γὰϱ ἐϰολάσϑησαν οἱ ἐχϑϱοὶ αὐτῶν, διὰ τȣ́των αὐτοὶ ἀϖοϱȣ̃ντες εὐεϱγετήϑησαν.
11:6 ἀντὶ μὲν ϖηγῆς ἀενάȣ ϖοταμȣ̃ αἵματι λυϑϱώδει ταϱαχϑέντος
11:7 εἰς ἔλεγχον νηϖιοϰτόνȣ διατάγματος ἔδωϰας αὐτοῖς δαψιλὲς ὕδωϱ ἀνελϖίϛως
11:8 δείξας διὰ τȣ̃ τότε δίψȣς ϖῶς τȣ̀ς ὑϖεναντίȣς ἐϰόλασας.
11:9 ὅτε γὰϱ ἐϖειϱάσϑησαν, ϰαίϖεϱ ἐν ἐλέει ϖαιδευόμενοι, ἔγνωσαν ϖῶς μετ’ ὀϱγῆς ϰϱινόμενοι ἀσεϐεῖς ἐϐασανίζοντο·
11:10 τȣ́τȣς μὲν γὰϱ ὡς ϖατὴϱ νȣϑετῶν ἐδοϰίμασας, ἐϰείνȣς δὲ ὡς ἀϖότομος ϐασιλεὺς ϰαταδιϰάζων ἐξήτασας.
11:11 ϗ ἀϖόντες δὲ ϗ ϖαϱόντες ὁμοίως ἐτϱύχοντο·
11:12 διϖλῆ γὰϱ αὐτȣ̀ς ἔλαϐεν λύϖη ϗ ϛεναγμὸς μνημῶν τῶν ϖαϱελϑόντων·
11:13 ὅτε γὰϱ ἤϰȣσαν διὰ τῶν ἰδίων ϰολάσεων εὐεϱγετημένȣς αὐτȣ́ς, ᾔσϑοντο τȣ̃ ϰυϱίȣ.
11:14 ὃν γὰϱ ἐν ἐϰϑέσει ϖάλαι ῥιφέντα ἀϖεῖϖον χλευάζοντες, ἐϖὶ τέλει τῶν ἐϰϐάσεων ἐϑαύμασαν ȣ̓χ ὅμοια διϰαίοις διψήσαντες.
11:15 ἀντὶ δὲ λογισμῶν ἀσυνέτων ἀδιϰίας αὐτῶν, ἐν οἷς ϖλανηϑέντες ἐϑϱήσϰευον ἄλογα ἑϱϖετὰ ϗ ϰνώδαλα εὐτελῆ, ἐϖαϖέϛειλας αὐτοῖς ϖλῆϑος ἀλόγων ζῴων εἰς ἐϰδίϰησιν,
11:16 ἵνα γνῶσιν ὅτι, δι’ ὧν τις ἁμαϱτάνει, διὰ τȣ́των ϰολάζεται.
11:17 ȣ̓ γὰϱ ἠϖόϱει ἡ ϖαντοδύναμός σȣ χεὶϱ ϗ ϰτίσασα τὸν ϰόσμον ἐξ ἀμόϱφȣ ὕλης ἐϖιϖέμψαι αὐτοῖς ϖλῆϑος ἄϱϰων ἢ ϑϱασεῖς λέοντας
11:18 ἢ νεοϰτίϛȣς ϑυμȣ̃ ϖλήϱεις ϑῆϱας ἀγνώϛȣς ἤτοι ϖυϱϖνόον φυσῶντας ἄσϑμα ἢ ϐϱόμον λιϰμωμένȣς ϰαϖνȣ̃ ἢ δεινȣ̀ς ἀϖ’ ὀμμάτων σϖινϑῆϱας ἀϛϱάϖτοντας,
11:19 ὧν ȣ̓ μόνον ἡ ϐλάϐη ἠδύνατο συνεϰτϱῖψαι αὐτȣ́ς, ἀλλὰ ϗ ἡ ὄψις ἐϰφοϐήσασα διολέσαι.
11:20 ϗ χωϱὶς δὲ τȣ́των ἑνὶ ϖνεύματι ϖεσεῖν ἐδύναντο ὑϖὸ τῆς δίϰης διωχϑέντες ϗ λιϰμηϑέντες ὑϖὸ ϖνεύματος δυνάμεώς σȣ· ἀλλὰ ϖάντα μέτϱῳ ϗ ἀϱιϑμῷ ϗ ϛαϑμῷ διέταξας.
11:21 τὸ γὰϱ μεγάλως ἰσχύειν σοι ϖάϱεϛιν ϖάντοτε, ϗ ϰϱάτει ϐϱαχίονός σȣ τίς ἀντιϛήσεται;
11:22 ὅτι ὡς ῥοϖὴ ἐϰ ϖλαϛίγγων ὅλος ὁ ϰόσμος ἐναντίον σȣ ϗ ὡς ῥανὶς δϱόσȣ ὀϱϑϱινὴ ϰατελϑȣ̃σα ἐϖὶ γῆν.
11:23 ἐλεεῖς δὲ ϖάντας, ὅτι ϖάντα δύνασαι, ϗ ϖαϱοϱᾷς ἁμαϱτήματα ἀνϑϱώϖων εἰς μετάνοιαν.
11:24 ἀγαϖᾷς γὰϱ τὰ ὄντα ϖάντα ϗ ȣ̓δὲν ϐδελύσσῃ ὧν ἐϖοίησας· ȣ̓δὲ γὰϱ ἂν μισῶν τι ϰατεσϰεύασας.
11:25 ϖῶς δὲ διέμεινεν ἄν τι, εἰ μὴ σὺ ἠϑέλησας, ἢ τὸ μὴ ϰληϑὲν ὑϖὸ σȣ̃ διετηϱήϑη;
11:26 φείδῃ δὲ ϖάντων, ὅτι σά ἐϛιν, δέσϖοτα φιλόψυχε·
12:1 τὸ γὰϱ ἄφϑαϱτόν σȣ ϖνεῦμά ἐϛιν ἐν ϖᾶσιν.
12:2 Διὸ τȣ̀ς ϖαϱαϖίϖτοντας ϰατ’ ὀλίγον ἐλέγχεις ϗ ἐν οἷς ἁμαϱτάνȣσιν ὑϖομιμνῄσϰων νȣϑετεῖς, ἵνα ἀϖαλλαγέντες τῆς ϰαϰίας ϖιϛεύσωσιν ἐϖὶ σέ, ϰύϱιε.
12:3 ϗ γὰϱ τȣ̀ς ϖάλαι οἰϰήτοϱας τῆς ἁγίας σȣ γῆς
12:4 μισήσας ἐϖὶ τῷ ἔχϑιϛα ϖϱάσσειν, ἔϱγα φαϱμαϰειῶν ϗ τελετὰς ἀνοσίȣς
12:5 τέϰνων τε φονὰς ἀνελεήμονας ϗ σϖλαγχνοφάγον ἀνϑϱωϖίνων σαϱϰῶν ϑοῖναν ϗ αἵματος, ἐϰ μέσȣ μύϛας ϑιάσȣ
12:6 ϗ αὐϑέντας γονεῖς ψυχῶν ἀϐοηϑήτων, ἐϐȣλήϑης ἀϖολέσαι διὰ χειϱῶν ϖατέϱων ἡμῶν,
12:7 ἵνα ἀξίαν ἀϖοιϰίαν δέξηται ϑεȣ̃ ϖαίδων ἡ ϖαϱὰ σοὶ ϖασῶν τιμιωτάτη γῆ.
12:8 ἀλλὰ ϗ τȣ́των ὡς ἀνϑϱώϖων ἐφείσω ἀϖέϛειλάς τε ϖϱοδϱόμȣς τȣ̃ ϛϱατοϖέδȣ σȣ σφῆϰας, ἵνα αὐτȣ̀ς ϰατὰ ϐϱαχὺ ἐξολεϑϱεύσωσιν.
12:9 ȣ̓ϰ ἀδυνατῶν ἐν ϖαϱατάξει ἀσεϐεῖς διϰαίοις ὑϖοχειϱίȣς δȣ̃ναι ἢ ϑηϱίοις δεινοῖς ἢ λόγῳ ἀϖοτόμῳ ὑφ’ ἓν ἐϰτϱῖψαι,
12:10 ϰϱίνων δὲ ϰατὰ ϐϱαχὺ ἐδίδȣς τόϖον μετανοίας ȣ̓ϰ ἀγνοῶν ὅτι ϖονηϱὰ ἡ γένεσις αὐτῶν ϗ ἔμφυτος ἡ ϰαϰία αὐτῶν ϗ ὅτι ȣ̓ μὴ ἀλλαγῇ ὁ λογισμὸς αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα.
12:11 σϖέϱμα γὰϱ ἦν ϰατηϱαμένον ἀϖ’ ἀϱχῆς, ȣ̓δὲ εὐλαϐȣ́μενός τινα ἐφ’ οἷς ἡμάϱτανον ἄδειαν ἐδίδȣς.
12:12 τίς γὰϱ ἐϱεῖ Τί ἐϖοίησας; ἢ τίς ἀντιϛήσεται τῷ ϰϱίματί σȣ; τίς δὲ ἐγϰαλέσει σοι ϰατὰ ἐϑνῶν ἀϖολωλότων ἃ σὺ ἐϖοίησας; ἢ τίς εἰς ϰατάϛασίν σοι ἐλεύσεται ἔϰδιϰος ϰατὰ ἀδίϰων ἀν ϑϱώϖων;
12:13 ȣ̓́τε γὰϱ ϑεός ἐϛιν ϖλὴν σȣ̃, ᾧ μέλει ϖεϱὶ ϖάντων, ἵνα δείξῃς ὅτι ȣ̓ϰ ἀδίϰως ἔϰϱινας,
12:14 ȣ̓́τε ϐασιλεὺς ἢ τύϱαννος ἀντοφϑαλμῆσαι δυνήσεταί σοι ϖε ϱὶ ὧν ἐϰόλασας.
12:15 δίϰαιος δὲ ὢν διϰαίως τὰ ϖάντα διέϖεις αὐτὸν τὸν μὴ ὀφείλοντα ϰολασϑῆναι ϰαταδιϰάσαι ἀλλότϱιον ἡγȣ́μενος τῆς σῆς δυνάμεως.
12:16 ἡ γὰϱ ἰσχύς σȣ διϰαιοσύνης ἀϱχή, ϗ τὸ ϖάντων σε δεσϖόζειν ϖάντων φείδεσϑαί σε ϖοιεῖ.
12:17 ἰσχὺν γὰϱ ἐνδείϰνυσαι ἀϖιϛȣ́μενος ἐϖὶ δυνάμεως τελειό τητι ϗ ἐν τοῖς εἰδόσι τὸ ϑϱάσος ἐξελέγχεις·
12:18 σὺ δὲ δεσϖόζων ἰσχύος ἐν ἐϖιειϰείᾳ ϰϱίνεις ϗ μετὰ ϖολλῆς φειδȣ̃ς διοιϰεῖς ἡμᾶς· ϖάϱεϛιν γάϱ σοι, ὅταν ϑέλῃς, τὸ δύνασϑαι.
12:19 Ἐδίδαξας δέ σȣ τὸν λαὸν διὰ τῶν τοιȣ́των ἔϱγων ὅτι δεῖ τὸν δίϰαιον εἶναι φιλάνϑϱωϖον, ϗ εὐέλϖιδας ἐϖοίησας τȣ̀ς υἱȣ́ς σȣ ὅτι διδοῖς ἐϖὶ ἁμαϱτήμασιν μετάνοιαν.
12:20 εἰ γὰϱ ἐχϑϱȣ̀ς ϖαίδων σȣ ϗ ὀφειλομένȣς ϑανάτῳ μετὰ τοσαύτης ἐτιμωϱήσω ϖϱοσοχῆς ϗ διέσεως δȣ̀ς χϱόνȣς ϗ τόϖον, δι’ ὧν ἀϖαλλαγῶσι τῆς ϰαϰίας,
12:21 μετὰ ϖόσης ἀϰϱιϐείας ἔϰϱινας τȣ̀ς υἱȣ́ς σȣ, ὧν τοῖς ϖατϱάσιν ὅϱϰȣς ϗ συνϑήϰας ἔδωϰας ἀγαϑῶν ὑϖο σχέσεων;
12:22 Ἡμᾶς ȣ̓͂ν ϖαιδεύων τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς ἡμῶν ἐν μυϱιότητι μα ϛιγοῖς, ἵνα σȣ τὴν ἀγαϑότητα μεϱιμνῶμεν ϰϱίνοντες, ϰϱινόμενοι δὲ ϖϱοσδοϰῶμεν ἔλεος.
12:23 ὅϑεν ϗ τȣ̀ς ἐν ἀφϱοσύνῃ ζωῆς ϐιώσαντας ἀδίϰως διὰ τῶν ἰδίων ἐϐασάνισας ϐδελυγμάτων·
12:24 ϗ γὰϱ τῶν ϖλάνης ὁδῶν μαϰϱότεϱον ἐϖλανήϑησαν ϑεȣ̀ς ὑϖολαμϐάνοντες τὰ ϗ ἐν ζῴοις τῶν αἰσχϱῶν ἄτιμα νηϖίων δίϰην ἀφϱόνων ψευσϑέντες.
12:25 διὰ τȣ̃το ὡς ϖαισὶν ἀλογίϛοις τὴν ϰϱίσιν εἰς ἐμϖαιγμὸν ἔϖεμψας.
12:26 οἱ δὲ ϖαιγνίοις ἐϖιτιμήσεως μὴ νȣϑετηϑέντες ἀξίαν ϑεȣ̃ ϰϱίσιν ϖειϱάσȣσιν.
12:27 ἐφ’ οἷς γὰϱ αὐτοὶ ϖάσχοντες ἠγανάϰτȣν, ἐϖὶ τȣ́τοις, ȣ̔̀ς ἐδόϰȣν ϑεȣ́ς, ἐν αὐτοῖς ϰολαζόμενοι ἰδόντες, ὃν ϖάλαι ἠϱνȣ̃ντο εἰδέναι, ϑεὸν ἐϖέγνωσαν ἀληϑῆ· διὸ ϗ τὸ τέϱμα τῆς ϰαταδίϰης ἐϖ’ αὐτȣ̀ς ἐϖῆλϑεν.
13:1 Μάταιοι μὲν γὰϱ ϖάντες ἄνϑϱωϖοι φύσει, οἷς ϖαϱῆν ϑεȣ̃ ἀγνωσία ϗ ἐϰ τῶν ὁϱωμένων ἀγαϑῶν ȣ̓ϰ ἴσχυσαν εἰδέναι τὸν ὄντα ȣ̓́τε τοῖς ἔϱγοις ϖϱοσέχοντες ἐϖέγνωσαν τὸν τεχνίτην,
13:2 ἀλλ’ ἢ ϖῦϱ ἢ ϖνεῦμα ἢ ταχινὸν ἀέϱα ἢ ϰύϰλον ἄϛϱων ἢ ϐίαιον ὕδωϱ ἢ φωϛῆϱας ȣ̓ϱανȣ̃ ϖϱυτάνεις ϰόσμȣ ϑεȣ̀ς ἐνόμισαν.
13:3 ὧν εἰ μὲν τῇ ϰαλλονῇ τεϱϖόμενοι ταῦτα ϑεȣ̀ς ὑϖελάμϐανον, γνώτωσαν ϖόσῳ τȣ́των ὁ δεσϖότης ἐϛὶ ϐελτίων, ὁ γὰϱ τȣ̃ ϰάλλȣς γενεσιάϱχης ἔϰτισεν αὐτά·
13:4 εἰ δὲ δύναμιν ϗ ἐνέϱγειαν ἐϰϖλαγέντες, νοησάτωσαν ἀϖ’ αὐτῶν ϖόσῳ ὁ ϰατασϰευάσας αὐτὰ δυνα τώτεϱός ἐϛιν·
13:5 ἐϰ γὰϱ μεγέϑȣς ϗ ϰαλλονῆς ϰτισμάτων ἀναλόγως ὁ γενεσιȣϱγὸς αὐτῶν ϑεωϱεῖται.
13:6 ἀλλ’ ὅμως ἐϖὶ τȣ́τοις μέμψις ἐϛὶν ὀλίγη, ϗ γὰϱ αὐτοὶ τάχα ϖλανῶνται ϑεὸν ζητȣ̃ντες ϗ ϑέλοντες εὑϱεῖν·
13:7 ἐν γὰϱ τοῖς ἔϱγοις αὐτȣ̃ ἀναϛϱεφόμενοι διεϱευνῶσιν ϗ ϖείϑονται τῇ ὄψει, ὅτι ϰαλὰ τὰ ϐλεϖόμενα.
13:8 ϖάλιν δ’ ȣ̓δ’ αὐτοὶ συγγνωϛοί·
13:9 εἰ γὰϱ τοσȣ̃τον ἴσχυσαν εἰδέναι ἵνα δύνωνται ϛοχάσασϑαι τὸν αἰῶνα, τὸν τȣ́των δεσϖότην ϖῶς τάχιον ȣ̓χ εὗϱον;
13:10 Ταλαίϖωϱοι δὲ ϗ ἐν νεϰϱοῖς αἱ ἐλϖίδες αὐτῶν, οἵτινες ἐϰάλεσαν ϑεȣ̀ς ἔϱγα χειϱῶν ἀνϑϱώϖων, χϱυσὸν ϗ ἄϱγυϱον τέχνης ἐμμελέτημα ϗ ἀϖειϰάσματα ζῴων ἢ λίϑον ἄχϱηϛον χειϱὸς ἔϱγον ἀϱχαίας.
13:11 εἰ δὲ ϰαί τις ὑλοτόμος τέϰτων εὐϰίνητον φυτὸν ἐϰϖϱίσας ϖεϱιέξυσεν εὐμαϑῶς ϖάντα τὸν φλοιὸν αὐτȣ̃ ϗ τεχνησάμενος εὐϖϱεϖῶς ϰατεσϰεύασεν χϱήσιμον σϰεῦος εἰς ὑϖηϱεσίαν ζωῆς,
13:12 τὰ δὲ ἀϖοϐλήματα τῆς ἐϱγασίας εἰς ἑτοιμασίαν τϱοφῆς ἀναλώσας ἐνεϖλήσϑη,
13:13 τὸ δὲ ἐξ αὐτῶν ἀϖόϐλημα εἰς ȣ̓ϑὲν εὔχϱηϛον, ξύλον σϰολιὸν ϗ ὄζοις συμϖεφυϰός, λαϐὼν ἔγλυψεν ἐν ἐϖιμελείᾳ ἀϱγίας αὐτȣ̃ ϗ ἐμϖειϱίᾳ συνέσεως ἐτύϖωσεν αὐτό, ἀϖείϰασεν αὐτὸ εἰϰόνι ἀνϑϱώϖȣ
13:14 ἢ ζῴῳ τινὶ εὐτελεῖ ὡμοίωσεν αὐτὸ ϰαταχϱίσας μίλτῳ ϗ φύϰει ἐϱυϑήνας χϱόαν αὐτȣ̃ ϗ ϖᾶσαν ϰηλῖδα τὴν ἐν αὐτῷ ϰαταχϱίσας
13:15 ϗ ϖοιήσας αὐτῷ αὐτȣ̃ ἄξιον οἴϰημα ἐν τοίχῳ ἔϑηϰεν αὐτὸ ἀσφαλισάμενος σιδήϱῳ.
13:16 ἵνα μὲν ȣ̓͂ν μὴ ϰαταϖέσῃ, ϖϱοενόησεν αὐτȣ̃ εἰδὼς ὅτι ἀδυνατεῖ ἑαυτῷ ϐοηϑῆσαι· ϗ γάϱ ἐϛιν εἰϰὼν ϗ χϱείαν ἔχει ϐοηϑείας.
13:17 ϖεϱὶ δὲ ϰτημάτων ϗ γάμων αὐτȣ̃ ϗ τέϰνων ϖϱοσευχόμενος ȣ̓ϰ αἰσχύνεται τῷ ἀψύχῳ ϖϱοσλαλῶν ϗ ϖεϱὶ μὲν ὑγιείας τὸ ἀσϑενὲς ἐϖιϰαλεῖται,
13:18 ϖεϱὶ δὲ ζωῆς τὸ νεϰϱὸν ἀξιοῖ, ϖεϱὶ δὲ ἐϖιϰȣϱίας τὸ ἀϖειϱότατον ἱϰετεύει, ϖεϱὶ δὲ ὁδοιϖοϱίας τὸ μηδὲ ϐάσει χϱῆσϑαι δυνάμενον,
13:19 ϖεϱὶ δὲ ϖοϱισμȣ̃ ϗ ἐϱγασίας ϗ χειϱῶν ἐϖιτυχίας τὸ ἀδϱανέϛατον ταῖς χεϱσὶν εὐδϱάνειαν αἰτεῖται.
14:1 Πλȣ̃ν τις ϖάλιν ϛελλόμενος ϗ ἄγϱια μέλλων διοδεύειν ϰύματα τȣ̃ φέϱοντος αὐτὸν ϖλοίȣ σαϑϱότεϱον ξύλον ἐϖιϐοᾶται.
14:2 ἐϰεῖνο μὲν γὰϱ ὄϱεξις ϖοϱισμῶν ἐϖενόησεν, τεχνῖτις δὲ σοφία ϰατεσϰεύασεν·
14:3 ἡ δὲ σή, ϖάτεϱ, διαϰυϐεϱνᾷ ϖϱόνοια, ὅτι ἔδωϰας ϗ ἐν ϑαλάσσῃ ὁδὸν ϗ ἐν ϰύμασι τϱίϐον ἀσφαλῆ
14:4 δειϰνὺς ὅτι δύνασαι ἐϰ ϖαντὸς σῴζειν, ἵνα ϰἂν ἄνευ τέχνης τις ἐϖιϐῇ.
14:5 ϑέλεις δὲ μὴ ἀϱγὰ εἶναι τὰ τῆς σοφίας σȣ ἔϱγα· διὰ τȣ̃το ϗ ἐλαχίϛῳ ξύλῳ ϖιϛεύȣσιν ἄνϑϱωϖοι ψυχὰς ϗ διελϑόντες ϰλύδωνα σχεδίᾳ διεσώϑησαν.
14:6 ϗ ἀϱχῆς γὰϱ ἀϖολλυμένων ὑϖεϱηφάνων γιγάντων ἡ ἐλϖὶς τȣ̃ ϰόσμȣ ἐϖὶ σχεδίας ϰαταφυγȣ̃σα ἀϖέλιϖεν αἰῶνι σϖέϱμα γενέσεως τῇ σῇ ϰυϐεϱνηϑεῖσα χειϱί.
14:7 εὐλόγηται γὰϱ ξύλον, δι’ ȣ̔͂ γίνεται διϰαιοσύνη·
14:8 τὸ χειϱοϖοίητον δέ, ἐϖιϰατάϱατον αὐτὸ ϗ ὁ ϖοιήσας αὐτό, ὅτι ὁ μὲν ἠϱγάζετο, τὸ δὲ φϑαϱτὸν ϑεὸς ὠνομάσϑη.
14:9 ἐν ἴσῳ γὰϱ μισητὰ ϑεῷ ϗ ὁ ἀσεϐῶν ϗ ἡ ἀσέϐεια αὐτȣ̃·
14:10 ϗ γὰϱ τὸ ϖϱαχϑὲν σὺν τῷ δϱάσαντι ϰολασϑήσεται.
14:11 διὰ τȣ̃το ϗ ἐν εἰδώλοις ἐϑνῶν ἐϖισϰοϖὴ ἔϛαι, ὅτι ἐν ϰτίσματι ϑεȣ̃ εἰς ϐδέλυγμα ἐγενήϑησαν ϗ εἰς σϰάνδαλα ψυχαῖς ἀνϑϱώϖων ϗ εἰς ϖαγίδα ϖοσὶν ἀφϱόνων.
14:12 Ἀϱχὴ γὰϱ ϖοϱνείας ἐϖίνοια εἰδώλων, εὕϱεσις δὲ αὐτῶν φϑοϱὰ ζωῆς.
14:13 ȣ̓́τε γὰϱ ἦν ἀϖ’ ἀϱχῆς ȣ̓́τε εἰς τὸν αἰῶνα ἔϛαι·
14:14 ϰενοδοξίᾳ γὰϱ ἀνϑϱώϖων εἰσῆλϑεν εἰς τὸν ϰόσμον, ϗ διὰ τȣ̃το σύντομον αὐτῶν τὸ τέλος ἐϖενοήϑη.
14:15 ἀώϱῳ γὰϱ ϖένϑει τϱυχόμενος ϖατὴϱ τȣ̃ ταχέως ἀφαιϱεϑέντος τέϰνȣ εἰϰόνα ϖοιήσας τόν ϖοτε νεϰϱὸν ἄνϑϱωϖον νῦν ὡς ϑεὸν ἐτίμησεν ϗ ϖαϱέδωϰεν τοῖς ὑϖοχειϱίοις μυϛήϱια ϗ τελετάς·
14:16 εἶτα ἐν χϱόνῳ ϰϱατυνϑὲν τὸ ἀσεϐὲς ἔϑος ὡς νόμος ἐφυλάχϑη.
14:17 ϗ τυϱάννων ἐϖιταγαῖς ἐϑϱησϰεύετο τὰ γλυϖτά, ȣ̔̀ς ἐν ὄψει μὴ δυνάμενοι τιμᾶν ἄνϑϱωϖοι διὰ τὸ μαϰϱὰν οἰϰεῖν τὴν ϖόϱϱωϑεν ὄψιν ἀνατυϖωσάμενοι ἐμφανῆ εἰϰόνα τȣ̃ τιμωμένȣ ϐασιλέως ἐϖοίησαν, ἵνα ὡς ϖαϱόντα τὸν ἀϖόντα ϰολαϰεύωσιν διὰ τῆς σϖȣδῆς.
14:18 εἰς ἐϖίτασιν δὲ ϑϱησϰείας ϗ τȣ̀ς ἀγνοȣ̃ντας ἡ τȣ̃ τεχνίτȣ ϖϱοετϱέψατο φιλοτιμία·
14:19 ὁ μὲν γὰϱ τάχα ϰϱατȣ̃ντι ϐȣλόμενος ἀϱέσαι ἐξεϐιάσατο τῇ τέχνῃ τὴν ὁμοιότητα ἐϖὶ τὸ ϰάλλιον·
14:20 τὸ δὲ ϖλῆϑος ἐφελϰόμενον διὰ τὸ εὔχαϱι τῆς ἐϱγασίας τὸν ϖϱὸ ὀλίγȣ τιμηϑέντα ἄνϑϱωϖον νῦν σέϐασμα ἐλογίσαντο.
14:21 ϗ τȣ̃το ἐγένετο τῷ ϐίῳ εἰς ἔνεδϱον, ὅτι ἢ συμφοϱᾷ ἢ τυϱαννίδι δȣλεύσαντες ἄνϑϱωϖοι τὸ ἀϰοινώνητον ὄνομα λίϑοις ϗ ξύλοις ϖεϱιέϑεσαν.
14:22 Εἶτ ȣ̓ϰ ἤϱϰεσεν τὸ ϖλανᾶσϑαι ϖεϱὶ τὴν τȣ̃ ϑεȣ̃ γνῶσιν, ἀλλὰ ϗ ἐν μεγάλῳ ζῶντες ἀγνοίας ϖολέμῳ τὰ τοσαῦτα ϰαϰὰ εἰϱήνην ϖϱοσαγοϱεύȣσιν.
14:23 ἢ γὰϱ τεϰνοφόνȣς τελετὰς ἢ ϰϱύφια μυϛήϱια ἢ ἐμμανεῖς ἐξάλλων ϑεσμῶν ϰώμȣς ἄγοντες
14:24 ȣ̓́τε ϐίȣς ȣ̓́τε γάμȣς ϰαϑαϱȣ̀ς ἔτι φυλάσσȣσιν, ἕτεϱος δ’ ἕτεϱον ἢ λοχῶν ἀναιϱεῖ ἢ νοϑεύων ὀδυνᾷ.
14:25 ϖάντα δ’ ἐϖιμὶξ ἔχει αἷμα ϗ φόνος, ϰλοϖὴ ϗ δόλος, φϑοϱά, ἀϖιϛία, τάϱαχος, ἐϖιοϱϰία,
14:26 ϑόϱυϐος ἀγαϑῶν, χάϱιτος ἀμνηϛία, ψυχῶν μιασμός, γενέσεως ἐναλλαγή, γάμων ἀταξία, μοιχεία ϗ ἀσέλγεια.
14:27 ἡ γὰϱ τῶν ἀνωνύμων εἰδώλων ϑϱησϰεία ϖαντὸς ἀϱχὴ ϰαϰȣ̃ ϗ αἰτία ϗ ϖέϱας ἐϛίν·
14:28 ἢ γὰϱ εὐφϱαινόμενοι μεμήνασιν ἢ ϖϱοφητεύȣσιν ψευδῆ ἢ ζῶσιν ἀδίϰως ἢ ἐϖιοϱϰȣ̃σιν ταχέως·
14:29 ἀψύχοις γὰϱ ϖεϖοιϑότες εἰδώλοις ϰαϰῶς ὀμόσαντες ἀδιϰηϑῆναι ȣ̓ ϖϱοσδέχονται.
14:30 ἀμφότεϱα δὲ αὐτȣ̀ς μετελεύσεται τὰ δίϰαια, ὅτι ϰαϰῶς ἐφϱόνησαν ϖεϱὶ ϑεȣ̃ ϖϱοσέχοντες εἰδώλοις ϗ ἀδίϰως ὤμοσαν ἐν δόλῳ ϰαταφϱονήσαντες ὁσιότητος·
14:31 ȣ̓ γὰϱ ἡ τῶν ὀμνυμένων δύναμις, ἀλλ’ ἡ τῶν ἁμαϱτανόντων δίϰη ἐϖεξέϱχεται ἀεὶ τὴν τῶν ἀδίϰων ϖαϱάϐασιν.
15:1 Σὺ δέ, ὁ ϑεὸς ἡμῶν, χϱηϛὸς ϗ ἀληϑής, μαϰϱόϑυμος ϗ ἐλέει διοιϰῶν τὰ ϖάντα.
15:2 ϗ γὰϱ ἐὰν ἁμάϱτωμεν, σοί ἐσμεν, εἰδότες σȣ τὸ ϰϱάτος· ȣ̓χ ἁμαϱτησόμεϑα δέ, εἰδότες ὅτι σοὶ λελογίσμεϑα.
15:3 τὸ γὰϱ ἐϖίϛασϑαί σε ὁλόϰληϱος διϰαιοσύνη, ϗ εἰδέναι σȣ τὸ ϰϱάτος ῥίζα ἀϑανασίας.
15:4 ȣ̓́τε γὰϱ ἐϖλάνησεν ἡμᾶς ἀνϑϱώϖων ϰαϰότεχνος ἐϖίνοια ȣ̓δὲ σϰιαγϱάφων ϖόνος ἄϰαϱϖος, εἶδος σϖιλωϑὲν χϱώμασιν διηλλαγμένοις,
15:5 ὧν ὄψις ἄφϱοσιν εἰς ὄϱεξιν ἔϱχεται, ϖοϑεῖ τε νεϰϱᾶς εἰϰόνος εἶδος ἄϖνȣν.
15:6 ϰαϰῶν ἐϱαϛαὶ ἄξιοί τε τοιȣ́των ἐλϖίδων ϗ οἱ δϱῶντες ϗ οἱ ϖοϑȣ̃ντες ϗ οἱ σεϐόμενοι.
15:7 Ϗ γὰϱ ϰεϱαμεὺς ἁϖαλὴν γῆν ϑλίϐων ἐϖίμοχϑον ϖλάσσει ϖϱὸς ὑϖηϱεσίαν ἡμῶν ἓν ἕϰαϛον· ἀλλ’ ἐϰ τȣ̃ αὐτȣ̃ ϖηλȣ̃ ἀνεϖλάσατο τά τε τῶν ϰαϑαϱῶν ἔϱγων δȣ̃λα σϰεύη τά τε ἐναντία, ϖάντα ὁμοίως· τȣ́των δὲ ἑτέϱȣ τίς ἑϰάϛȣ ἐϛὶν ἡ χϱῆσις, ϰϱιτὴς ὁ ϖηλȣϱγός.
15:8 ϗ ϰαϰόμοχϑος ϑεὸν μάταιον ἐϰ τȣ̃ αὐτȣ̃ ϖλάσσει ϖηλȣ̃ ὃς ϖϱὸ μιϰϱȣ̃ ἐϰ γῆς γενηϑεὶς μετ’ ὀλίγον ϖοϱεύεται ἐξ ἧς ἐλήμφϑη, τὸ τῆς ψυχῆς ἀϖαιτηϑεὶς χϱέος.
15:9 ἀλλ’ ἔϛιν αὐτῷ φϱοντὶς ȣ̓χ ὅτι μέλλει ϰάμνειν ȣ̓δ’ ὅτι ϐϱαχυτελῆ ϐίον ἔχει, ἀλλ’ ἀντεϱείδεται μὲν χϱυσȣϱγοῖς ϗ ἀϱγυϱοχόοις χαλϰοϖλάϛας τε μιμεῖται ϗ δόξαν ἡγεῖται ὅτι ϰίϐδηλα ϖλάσσει.
15:10 σϖοδὸς ἡ ϰαϱδία αὐτȣ̃, ϗ γῆς εὐτελεϛέϱα ἡ ἐλϖὶς αὐτȣ̃, ϖηλȣ̃ τε ἀτιμότεϱος ὁ ϐίος αὐτȣ̃,
15:11 ὅτι ἠγνόησεν τὸν ϖλάσαντα αὐτὸν ϗ τὸν ἐμϖνεύσαντα αὐτῷ ψυχὴν ἐνεϱγȣ̃σαν ϗ ἐμφυσήσαντα ϖνεῦμα ζωτιϰόν,
15:12 ἀλλ’ ἐλογίσαντο ϖαίγνιον εἶναι τὴν ζωὴν ἡμῶν ϗ τὸν ϐίον ϖανηγυϱισμὸν ἐϖιϰεϱδῆ, δεῖν γάϱ φησιν ὅϑεν δή, ϰἂν ἐϰ ϰαϰȣ̃, ϖοϱίζειν.
15:13 ȣ̔͂τος γὰϱ ϖαϱὰ ϖάντας οἶδεν ὅτι ἁμαϱτάνει ὕλης γεώδȣς εὔϑϱαυϛα σϰεύη ϗ γλυϖτὰ δημιȣϱγῶν.
15:14 ϖάντες δὲ ἀφϱονέϛατοι ϗ τάλανες ὑϖὲϱ ψυχὴν νηϖίȣ οἱ ἐχϑϱοὶ τȣ̃ λαȣ̃ σȣ ϰαταδυναϛεύσαντες αὐτόν,
15:15 ὅτι ϗ ϖάντα τὰ εἴδωλα τῶν ἐϑνῶν ἐλογίσαντο ϑεȣ́ς, οἷς ȣ̓́τε ὀμμάτων χϱῆσις εἰς ὅϱασιν ȣ̓́τε ῥῖνες εἰς συνολϰὴν ἀέϱος ȣ̓́τε ὦτα ἀϰȣ́ειν ȣ̓́τε δάϰτυλοι χειϱῶν εἰς ψηλάφησιν ϗ οἱ ϖόδες αὐτῶν ἀϱγοὶ ϖϱὸς ἐϖίϐασιν.
15:16 ἄνϑϱωϖος γὰϱ ἐϖοίησεν αὐτȣ́ς, ϗ τὸ ϖνεῦμα δεδανεισμένος ἔϖλασεν αὐτȣ́ς· ȣ̓δεὶς γὰϱ αὐτῷ ὅμοιον ἄνϑϱωϖος ἰσχύει ϖλάσαι ϑεόν·
15:17 ϑνητὸς δὲ ὢν νεϰϱὸν ἐϱγάζεται χεϱσὶν ἀνόμοις· ϰϱείττων γάϱ ἐϛιν τῶν σεϐασμάτων αὐτȣ̃, ὧν αὐτὸς μὲν ἔζησεν, ἐϰεῖνα δὲ ȣ̓δέϖοτε. –
15:18 ϗ τὰ ζῷα δὲ τὰ ἔχϑιϛα σέϐονται· ἀνοίᾳ γὰϱ συγϰϱινόμενα τῶν ἄλλων ἐϛὶ χείϱονα·
15:19 ȣ̓δ’ ὅσον ἐϖιϖοϑῆσαι ὡς ἐν ζῴων ὄψει ϰαλὰ τυγχάνει, ἐϰϖέφευγεν δὲ ϗ τὸν τȣ̃ ϑεȣ̃ ἔϖαινον ϗ τὴν εὐλογίαν αὐτȣ̃.
16:1 Διὰ τȣ̃το δι’ ὁμοίων ἐϰολάσϑησαν ἀξίως ϗ διὰ ϖλήϑȣς ϰνωδάλων ἐϐασανίσϑησαν.
16:2 ἀνϑ’ ἧς ϰολάσεως εὐεϱγετήσας τὸν λαόν σȣ εἰς ἐϖιϑυμίαν ὀϱέξεως ξένην γεῦσιν τϱοφὴν ἡτοίμασας ὀϱτυγομήτϱαν,
16:3 ἵνα ἐϰεῖνοι μὲν ἐϖιϑυμȣ̃ντες τϱοφὴν διὰ τὴν εἰδέχϑειαν τῶν ἐϖαϖεϛαλμένων ϗ τὴν ἀναγϰαίαν ὄϱεξιν ἀϖοϛϱέφωνται, αὐτοὶ δὲ ἐϖ’ ὀλίγον ἐνδεεῖς γενόμενοι ϗ ξένης μετάσχωσι γεύσεως.
16:4 ἔδει γὰϱ ἐϰείνοις μὲν ἀϖαϱαίτητον ἔνδειαν ἐϖελϑεῖν τυϱαννȣ̃σιν, τȣ́τοις δὲ μόνον δειχϑῆναι ϖῶς οἱ ἐχϑϱοὶ αὐτῶν ἐϐασανίζοντο.
16:5 Ϗ γὰϱ ὅτε αὐτοῖς δεινὸς ἐϖῆλϑεν ϑηϱίων ϑυμὸς δήγμασίν τε σϰολιῶν διεφϑείϱοντο ὄφεων, ȣ̓ μέχϱι τέλȣς ἔμεινεν ἡ ὀϱγή σȣ·
16:6 εἰς νȣϑεσίαν δὲ ϖϱὸς ὀλίγον ἐταϱάχϑησαν σύμϐολον ἔχοντες σωτηϱίας εἰς ἀνάμνησιν ἐντολῆς νόμȣ σȣ·
16:7 ὁ γὰϱ ἐϖιϛϱαφεὶς ȣ̓ διὰ τὸ ϑεωϱȣ́μενον ἐσῴζετο, ἀλλὰ διὰ σὲ τὸν ϖάντων σωτῆϱα.
16:8 ϗ ἐν τȣ́τῳ δὲ ἔϖεισας τȣ̀ς ἐχϑϱȣ̀ς ἡμῶν ὅτι σὺ εἶ ὁ ῥυόμενος ἐϰ ϖαντὸς ϰαϰȣ̃·
16:9 ȣ̔̀ς μὲν γὰϱ ἀϰϱίδων ϗ μυιῶν ἀϖέϰτεινεν δήγματα, ϗ ȣ̓χ εὑϱέϑη ἴαμα τῇ ψυχῇ αὐτῶν, ὅτι ἄξιοι ἦσαν ὑϖὸ τοιȣ́των ϰολασϑῆναι·
16:10 τȣ̀ς δὲ υἱȣ́ς σȣ ȣ̓δὲ ἰοϐόλων δϱαϰόντων ἐνίϰησαν ὀδόντες, τὸ ἔλεος γάϱ σȣ ἀντιϖαϱῆλϑεν ϗ ἰάσατο αὐτȣ́ς.
16:11 εἰς γὰϱ ὑϖόμνησιν τῶν λογίων σȣ ἐνεϰεντϱίζοντο ϗ ὀξέως διεσῴζοντο, ἵνα μὴ εἰς ϐαϑεῖαν ἐμϖεσόντες λήϑην ἀϖεϱίσϖαϛοι γένωνται τῆς σῆς εὐεϱγεσίας.
16:12 ϗ γὰϱ ȣ̓́τε ϐοτάνη ȣ̓́τε μάλαγμα ἐϑεϱάϖευσεν αὐτȣ́ς, ἀλλὰ ὁ σός, ϰύϱιε, λόγος ὁ ϖάντας ἰώμενος.
16:13 σὺ γὰϱ ζωῆς ϗ ϑανάτȣ ἐξȣσίαν ἔχεις ϗ ϰατάγεις εἰς ϖύλας ᾅδȣ ϗ ἀνάγεις·
16:14 ἄνϑϱωϖος δὲ ἀϖοϰτέννει μὲν τῇ ϰαϰίᾳ αὐτȣ̃, ἐξελϑὸν δὲ ϖνεῦμα ȣ̓ϰ ἀναϛϱέφει ȣ̓δὲ ἀναλύει ψυχὴν ϖαϱαλημφϑεῖσαν.
16:15 Τὴν δὲ σὴν χεῖϱα φυγεῖν ἀδύνατόν ἐϛιν·
16:16 ἀϱνȣ́μενοι γάϱ σε εἰδέναι ἀσεϐεῖς ἐν ἰσχύι ϐϱαχίονός σȣ ἐμαϛιγώϑησαν ξένοις ὑετοῖς ϗ χαλάζαις ϗ ὄμϐϱοις διωϰόμενοι ἀϖαϱαιτήτοις ϗ ϖυϱὶ ϰαταναλισϰόμενοι.
16:17 τὸ γὰϱ ϖαϱαδοξότατον, ἐν τῷ ϖάντα σϐεννύντι ὕδατι ϖλεῖον ἐνήϱγει τὸ ϖῦϱ, ὑϖέϱμαχος γὰϱ ὁ ϰόσμος ἐϛὶν διϰαίων·
16:18 ϖοτὲ μὲν γὰϱ ἡμεϱȣ̃το φλόξ, ἵνα μὴ ϰαταφλέξῃ τὰ ἐϖ’ ἀσεϐεῖς ἀϖεϛαλμένα ζῷα, ἀλλ’ αὐτοὶ ϐλέϖοντες εἰδῶσιν ὅτι ϑεȣ̃ ϰϱίσει ἐλαύνονται·
16:19 ϖοτὲ δὲ ϗ μεταξὺ ὕδατος ὑϖὲϱ τὴν ϖυϱὸς δύναμιν φλέγει, ἵνα ἀδίϰȣ γῆς γενήματα διαφϑείϱῃ.
16:20 ἀνϑ’ ὧν ἀγγέλων τϱοφὴν ἐψώμισας τὸν λαόν σȣ ϗ ἕτοιμον ἄϱτον ἀϖ’ ȣ̓ϱανȣ̃ ϖαϱέσχες αὐτοῖς ἀϰοϖιάτως ϖᾶσαν ἡδονὴν ἰσχύοντα ϗ ϖϱὸς ϖᾶσαν ἁϱμόνιον γεῦσιν·
16:21 ἡ μὲν γὰϱ ὑϖόϛασίς σȣ τὴν σὴν ϖϱὸς τέϰνα ἐνεφάνιζεν γλυϰύτητα, τῇ δὲ τȣ̃ ϖϱοσφεϱομένȣ ἐϖιϑυμίᾳ ὑϖηϱετῶν ϖϱὸς ὅ τις ἐϐȣ́λετο μετεϰιϱνᾶτο.
16:22 χιὼν δὲ ϗ ϰϱύϛαλλος ὑϖέμεινε ϖῦϱ ϗ ȣ̓ϰ ἐτήϰετο, ἵνα γνῶσιν ὅτι τȣ̀ς τῶν ἐχϑϱῶν ϰαϱϖȣ̀ς ϰατέφϑειϱε ϖῦϱ φλεγόμενον ἐν τῇ χαλάζῃ ϗ ἐν τοῖς ὑετοῖς διαϛϱάϖτον·
16:23 τȣ̃το ϖάλιν δ, ἵνα τϱαφῶσιν δίϰαιοι, ϗ τῆς ἰδίας ἐϖιλέληϛαι δυνάμεως.
16:24 Ἡ γὰϱ ϰτίσις σοὶ τῷ ϖοιήσαντι ὑϖηϱετȣ̃σα ἐϖιτείνεται εἰς ϰόλασιν ϰατὰ τῶν ἀδίϰων ϗ ἀνίεται εἰς εὐεϱγεσίαν ὑϖὲϱ τῶν ἐϖὶ σοὶ ϖεϖοιϑότων.
16:25 διὰ τȣ̃το ϗ τότε εἰς ϖάντα μεταλλευομένη τῇ ϖαντοτϱόφῳ σȣ δωϱεᾷ ὑϖηϱέτει ϖϱὸς τὴν τῶν δεομένων ϑέλησιν,
16:26 ἵνα μάϑωσιν οἱ υἱοί σȣ, ȣ̔̀ς ἠγάϖησας, ϰύϱιε, ὅτι ȣ̓χ αἱ γενέσεις τῶν ϰαϱϖῶν τϱέφȣσιν ἄνϑϱωϖον, ἀλλὰ τὸ ῥῆμά σȣ τȣ̀ς σοὶ ϖιϛεύοντας διατηϱεῖ.
16:27 τὸ γὰϱ ὑϖὸ ϖυϱὸς μὴ φϑειϱόμενον ἁϖλῶς ὑϖὸ ϐϱαχείας ἀϰτῖνος ἡλίȣ ϑεϱμαινόμενον ἐτήϰετο,
16:28 ὅϖως γνωϛὸν ᾖ ὅτι δεῖ φϑάνειν τὸν ἥλιον ἐϖ’ εὐχαϱιϛίαν σȣ ϗ ϖϱὸς ἀνατολὴν φωτὸς ἐντυγχάνειν σοι·
16:29 ἀχαϱίϛȣ γὰϱ ἐλϖὶς ὡς χειμέϱιος ϖάχνη ταϰήσεται ϗ ῥυήσεται ὡς ὕδωϱ ἄχϱηϛον.
17:1 Μεγάλαι γάϱ σȣ αἱ ϰϱίσεις ϗ δυσδιήγητοι· διὰ τȣ̃το ἀϖαίδευτοι ψυχαὶ ἐϖλανήϑησαν.
17:2 ὑϖειληφότες γὰϱ ϰαταδυναϛεύειν ἔϑνος ἅγιον ἄνομοι δέσμιοι σϰότȣς ϗ μαϰϱᾶς ϖεδῆται νυϰτὸς ϰαταϰλεισϑέντες ὀϱόφοις φυγάδες τῆς αἰωνίȣ ϖϱονοίας ἔϰειντο.
17:3 λανϑάνειν γὰϱ νομίζοντες ἐϖὶ ϰϱυφαίοις ἁμαϱτήμασιν ἀφεγγεῖ λήϑης ϖαϱαϰαλύμματι ἐσϰοϱϖίσϑησαν ϑαμϐȣ́μενοι δεινῶς ϗ ἰνδάλμασιν ἐϰταϱασσόμενοι.
17:4 ȣ̓δὲ γὰϱ ὁ ϰατέχων αὐτȣ̀ς μυχὸς ἀφόϐȣς διεφύλαττεν, ἦχοι δ’ ἐϰταϱάσσοντες αὐτȣ̀ς ϖεϱιεϰόμϖȣν, ϗ φάσματα ἀμειδήτοις ϰατηφῆ ϖϱοσώϖοις ἐνεφανίζετο.
17:5 ϗ ϖυϱὸς μὲν ȣ̓δεμία ϐία ϰατίσχυεν φωτίζειν, ȣ̓́τε ἄϛϱων ἔϰλαμϖϱοι φλόγες ϰαταυγάζειν ὑϖέμενον τὴν ϛυγνὴν ἐϰείνην νύϰτα.
17:6 διεφαίνετο δ’ αὐτοῖς μόνον αὐτομάτη ϖυϱὰ φόϐȣ ϖλήϱης, ἐϰδειματȣ́μενοι δὲ τῆς μὴ ϑεωϱȣμένης ἐϰείνης ὄψεως ἡγȣ̃ντο χείϱω τὰ ϐλεϖόμενα.
17:7 μαγιϰῆς δὲ ἐμϖαίγματα ϰατέϰειτο τέχνης, ϗ τῆς ἐϖὶ φϱονήσει ἀλαζονείας ἔλεγχος ἐφύϐϱιϛος·
17:8 οἱ γὰϱ ὑϖισχνȣ́μενοι δείματα ϗ ταϱαχὰς ἀϖελαύνειν ψυχῆς νοσȣ́σης, ȣ̔͂τοι ϰαταγέλαϛον εὐλάϐειαν ἐνόσȣν.
17:9 ϗ γὰϱ εἰ μηδὲν αὐτȣ̀ς ταϱαχῶδες ἐφόϐει, ϰνωδάλων ϖαϱόδοις ϗ ἑϱϖετῶν συϱιγμοῖς ἐϰσεσοϐημένοι διώλλυντο ἔντϱομοι ϗ τὸν μηδαμόϑεν φευϰτὸν ἀέϱα ϖϱοσιδεῖν ἀϱνȣ́μενοι.
17:10 δειλὸν γὰϱ ἰδίῳ ϖονηϱία μάϱτυϱι ϰαταδιϰαζομένη, ἀεὶ δὲ ϖϱοσείληφεν τὰ χαλεϖὰ συνεχομένη τῇ συνειδήσει·
17:11 ȣ̓ϑὲν γάϱ ἐϛιν φόϐος εἰ μὴ ϖϱοδοσία τῶν ἀϖὸ λογισμȣ̃ ϐοηϑημάτων,
17:12 ἔνδοϑεν δὲ ȣ̓͂σα ἥττων ἡ ϖϱοσδοϰία ϖλείονα λογίζεται τὴν ἄγνοιαν τῆς ϖαϱεχȣ́σης τὴν ϐάσανον αἰτίας.
17:13 οἱ δὲ τὴν ἀδύνατον ὄντως νύϰτα ϗ ἐξ ἀδυνάτȣ ᾅδȣ μυχῶν ἐϖελϑȣ̃σαν τὸν αὐτὸν ὕϖνον ϰοιμώμενοι
17:14 τὰ μὲν τέϱασιν ἠλαύνοντο φαντασμάτων, τὰ δὲ τῆς ψυχῆς ϖαϱελύοντο ϖϱοδοσίᾳ· αἰφνίδιος γὰϱ αὐτοῖς ϗ ἀϖϱοσδόϰητος φόϐος ἐϖεχύϑη.
17:15 εἶϑ ȣ̔́τως, ὃς δή ϖοτ ȣ̓͂ν ἦν ἐϰεῖ ϰαταϖίϖτων, ἐφϱȣϱεῖτο εἰς τὴν ἀσίδηϱον εἱϱϰτὴν ϰαταϰλεισϑείς·
17:16 εἴ τε γὰϱ γεωϱγὸς ἦν τις ἢ ϖοιμὴν ἢ τῶν ϰατ’ ἐϱημίαν ἐϱγάτης μόχϑων, ϖϱολημφϑεὶς τὴν δυσάλυϰτον ἔμενεν ἀνάγϰην, μιᾷ γὰϱ ἁλύσει σϰότȣς ϖάντες ἐδέϑησαν·
17:17 εἴ τε ϖνεῦμα συϱίζον ἢ ϖεϱὶ ἀμφιλαφεῖς ϰλάδȣς ὀϱνέων ἦχος εὐμελὴς ἢ ῥυϑμὸς ὕδατος ϖοϱευομένȣ ϐίᾳ ἢ ϰτύϖος ἀϖηνὴς ϰαταϱϱιϖτομένων ϖετϱῶν
17:18 ἢ σϰιϱτώντων ζῴων δϱόμος ἀϑεώϱητος ἢ ὠϱυομένων ἀϖηνεϛάτων ϑηϱίων φωνὴ ἢ ἀνταναϰλωμένη ἐϰ ϰοιλότητος ὀϱέων ἠχώ, ϖαϱέλυεν αὐτȣ̀ς ἐϰφοϐȣ̃ντα.
17:19 ὅλος γὰϱ ὁ ϰόσμος λαμϖϱῷ ϰατελάμϖετο φωτὶ ϗ ἀνεμϖοδίϛοις συνείχετο ἔϱγοις·
17:20 μόνοις δὲ ἐϰείνοις ἐϖετέτατο ϐαϱεῖα νὺξ εἰϰὼν τȣ̃ μέλλοντος αὐτȣ̀ς διαδέχεσϑαι σϰότȣς, ἑαυτοῖς δὲ ἦσαν ϐαϱύτεϱοι σϰότȣς.
18:1 Τοῖς δὲ ὁσίοις σȣ μέγιϛον ἦν φῶς· ὧν φωνὴν μὲν ἀϰȣ́οντες μοϱφὴν δὲ ȣ̓χ ὁϱῶντες, ὅτι μὲν ȣ̓ ϰἀϰεῖνοι ἐϖεϖόνϑεισαν, ἐμαϰάϱιζον,
18:2 ὅτι δ’ ȣ̓ ϐλάϖτȣσιν ϖϱοηδιϰημένοι, ηὐχαϱίϛȣν ϗ τȣ̃ διενεχϑῆναι χάϱιν ἐδέοντο.
18:3 ἀνϑ’ ὧν ϖυϱιφλεγῆ ϛῦλον ὁδηγὸν μὲν ἀγνώϛȣ ὁδοιϖοϱίας, ἥλιον δὲ ἀϐλαϐῆ φιλοτίμȣ ξενιτείας ϖαϱέσχες.
18:4 ἄξιοι μὲν γὰϱ ἐϰεῖνοι ϛεϱηϑῆναι φωτὸς ϗ φυλαϰισϑῆναι σϰότει οἱ ϰαταϰλείϛȣς φυλάξαντες τȣ̀ς υἱȣ́ς σȣ, δι’ ὧν ἤμελλεν τὸ ἄφϑαϱτον νόμȣ φῶς τῷ αἰῶνι δίδοσϑαι.
18:5 Βȣλευσαμένȣς δ’ αὐτȣ̀ς τὰ τῶν ὁσίων ἀϖοϰτεῖναι νήϖια ϗ ἑνὸς ἐϰτεϑέντος τέϰνȣ ϗ σωϑέντος εἰς ἔλεγχον τὸ αὐτῶν ἀφείλω ϖλῆϑος τέϰνων ϗ ὁμοϑυμαδὸν ἀϖώλεσας ἐν ὕδατι σφοδϱῷ.
18:6 ἐϰείνη ἡ νὺξ ϖϱοεγνώσϑη ϖατϱάσιν ἡμῶν, ἵνα ἀσφαλῶς εἰδότες οἷς ἐϖίϛευσαν ὅϱϰοις ἐϖευϑυμήσωσιν.
18:7 ϖϱοσεδέχϑη ὑϖὸ λαȣ̃ σȣ σωτηϱία μὲν διϰαίων, ἐχϑϱῶν δὲ ἀϖώλεια·
18:8 ᾧ γὰϱ ἐτιμωϱήσω τȣ̀ς ὑϖεναντίȣς, τȣ́τῳ ἡμᾶς ϖϱοσϰαλεσάμενος ἐδόξασας.
18:9 ϰϱυφῇ γὰϱ ἐϑυσίαζον ὅσιοι ϖαῖδες ἀγαϑῶν ϗ τὸν τῆς ϑειότητος νόμον ἐν ὁμονοίᾳ διέϑεντο τῶν αὐτῶν ὁμοίως ϗ ἀγαϑῶν ϗ ϰινδύνων μεταλήμψεσϑαι τȣ̀ς ἁγίȣς ϖατέϱων ἤδη ϖϱοαναμέλϖοντες αἴνȣς.
18:10 ἀντήχει δ’ ἀσύμφωνος ἐχϑϱῶν ἡ ϐοή, ϗ οἰϰτϱὰ διεφέϱετο φωνὴ ϑϱηνȣμένων ϖαίδων·
18:11 ὁμοίᾳ δὲ δίϰῃ δȣ̃λος ἅμα δεσϖότῃ ϰολασϑεὶς ϗ δημότης ϐασιλεῖ τὰ αὐτὰ ϖάσχων,
18:12 ὁμοϑυμαδὸν δὲ ϖάντες ἐν ἑνὶ ὀνόματι ϑανάτȣ νεϰϱȣ̀ς εἶχον ἀναϱιϑμήτȣς· ȣ̓δὲ γὰϱ ϖϱὸς τὸ ϑάψαι οἱ ζῶντες ἦσαν ἱϰανοί, ἐϖεὶ ϖϱὸς μίαν ῥοϖὴν ἡ ἐντιμοτέϱα γένεσις αὐτῶν διέφϑαϱτο.
18:13 ϖάντα γὰϱ ἀϖιϛȣ̃ντες διὰ τὰς φαϱμαϰείας ἐϖὶ τῷ τῶν ϖϱωτοτόϰων ὀλέϑϱῳ ὡμολόγησαν ϑεȣ̃ υἱὸν λαὸν εἶναι.
18:14 ἡσύχȣ γὰϱ σιγῆς ϖεϱιεχȣ́σης τὰ ϖάντα ϗ νυϰτὸς ἐν ἰδίῳ τάχει μεσαζȣ́σης
18:15 ὁ ϖαντοδύναμός σȣ λόγος ἀϖ’ ȣ̓ϱανῶν ἐϰ ϑϱόνων ϐασιλείων ἀϖότομος ϖολεμιϛὴς εἰς μέσον τῆς ὀλεϑϱίας ἥλατο γῆς ξίφος ὀξὺ τὴν ἀνυϖόϰϱιτον ἐϖιταγήν σȣ φέϱων
18:16 ϗ ϛὰς ἐϖλήϱωσεν τὰ ϖάντα ϑανάτȣ ϗ ȣ̓ϱανȣ̃ μὲν ἥϖτετο, ϐεϐήϰει δ’ ἐϖὶ γῆς.
18:17 τότε ϖαϱαχϱῆμα φαντασίαι μὲν ὀνείϱων δεινῶν ἐξετάϱαξαν αὐτȣ́ς, φόϐοι δὲ ἐϖέϛησαν ἀδόϰητοι,
18:18 ϗ ἄλλος ἀλλαχῇ ῥιφεὶς ἡμίϑνητος δι’ ἣν ἔϑνῃσϰον αἰτίαν ἐνεφάνιζεν·
18:19 οἱ γὰϱ ὄνειϱοι ϑοϱυϐήσαντες αὐτȣ̀ς τȣ̃το ϖϱοεμήνυσαν, ἵνα μὴ ἀγνοȣ̃ντες δι’ ὃ ϰαϰῶς ϖάσχȣσιν ἀϖόλωνται.
18:20 Ἥψατο δὲ ϗ διϰαίων ϖεῖϱα ϑανάτȣ, ϗ ϑϱαῦσις ἐν ἐϱήμῳ ἐγένετο ϖλήϑȣς. ἀλλ’ ȣ̓ϰ ἐϖὶ ϖολὺ ἔμεινεν ἡ ὀϱγή·
18:21 σϖεύσας γὰϱ ἀνὴϱ ἄμεμϖτος ϖϱοεμάχησεν τὸ τῆς ἰδίας λειτȣϱγίας ὅϖλον ϖϱοσευχὴν ϗ ϑυμιάματος ἐξιλασμὸν ϰομίσας· ἀντέϛη τῷ ϑυμῷ ϗ ϖέϱας ἐϖέϑηϰε τῇ συμφοϱᾷ δειϰνὺς ὅτι σός ἐϛιν ϑεϱάϖων·
18:22 ἐνίϰησεν δὲ τὸν χόλον ȣ̓ϰ ἰσχύι τȣ̃ σώματος, ȣ̓χ ὅϖλων ἐνεϱγείᾳ, ἀλλὰ λόγῳ τὸν ϰολάζοντα ὑϖέταξεν ὅϱϰȣς ϖατέϱων ϗ διαϑήϰας ὑϖομνήσας.
18:23 σωϱηδὸν γὰϱ ἤδη ϖεϖτωϰότων ἐϖ’ ἀλλήλων νεϰϱῶν μεταξὺ ϛὰς ἀνέϰοψε τὴν ὀϱγὴν ϗ διέσχισεν τὴν ϖϱὸς τȣ̀ς ζῶντας ὁδόν.
18:24 ἐϖὶ γὰϱ ϖοδήϱȣς ἐνδύματος ἦν ὅλος ὁ ϰόσμος, ϗ ϖατέϱων δόξαι ἐϖὶ τετϱαϛίχȣ λίϑων γλυφῆς, ϗ μεγαλωσύνη σȣ ἐϖὶ διαδήματος ϰεφαλῆς αὐτȣ̃.
18:25 τȣ́τοις εἶξεν ὁ ὀλεϑϱεύων, ταῦτα δὲ ἐφοϐήϑη· ἦν γὰϱ μόνη ἡ ϖεῖϱα τῆς ὀϱγῆς ἱϰανή.
19:1 Τοῖς δὲ ἀσεϐέσιν μέχϱι τέλȣς ἀνελεήμων ϑυμὸς ἐϖέϛη· ϖϱοῄδει γὰϱ αὐτῶν ϗ τὰ μέλλοντα,
19:2 ὅτι αὐτοὶ ἐϖιτϱέψαντες τȣ̃ ἀϖιέναι ϗ μετὰ σϖȣδῆς ϖϱοϖέμψαντες αὐτȣ̀ς διώξȣσιν μεταμεληϑέντες.
19:3 ἔτι γὰϱ ἐν χεϱσὶν ἔχοντες τὰ ϖένϑη ϗ ϖϱοσοδυϱόμενοι τάφοις νεϰϱῶν ἕτεϱον ἐϖεσϖάσαντο λογισμὸν ἀνοίας ϗ ȣ̔̀ς ἱϰετεύοντες ἐξέϐαλον, τȣ́τȣς ὡς φυγάδας ἐδίωϰον.
19:4 εἷλϰεν γὰϱ αὐτȣ̀ς ἡ ἀξία ἐϖὶ τȣ̃το τὸ ϖέϱας ἀνάγϰη ϗ τῶν συμϐεϐηϰότων ἀμνηϛίαν ἐνέϐαλεν, ἵνα τὴν λείϖȣσαν ταῖς ϐασάνοις ϖϱοσαναϖληϱώσωσιν ϰόλασιν,
19:5 ϗ ὁ μὲν λαός σȣ ϖαϱάδοξον ὁδοιϖοϱίαν ϖειϱάσῃ, ἐϰεῖνοι δὲ ξένον εὕϱωσι ϑάνατον.
19:6 ὅλη γὰϱ ἡ ϰτίσις ἐν ἰδίῳ γένει ϖάλιν ἄνωϑεν διετυϖȣ̃το ὑϖηϱετȣ̃σα ταῖς σαῖς ἐϖιταγαῖς, ἵνα οἱ σοὶ ϖαῖδες φυλαχϑῶσιν ἀϐλαϐεῖς.
19:7 ἡ τὴν ϖαϱεμϐολὴν σϰιάζȣσα νεφέλη, ἐϰ δὲ ϖϱȣφεϛῶτος ὕδατος ξηϱᾶς ἀνάδυσις γῆς ἐϑεωϱήϑη, ἐξ ἐϱυϑϱᾶς ϑαλάσσης ὁδὸς ἀνεμϖόδιϛος ϗ χλοηφόϱον ϖεδίον ἐϰ ϰλύδωνος ϐιαίȣ·
19:8 δι’ ȣ̔͂ ϖανεϑνεὶ διῆλϑον οἱ τῇ σῇ σϰεϖαζόμενοι χειϱὶ ϑεωϱήσαντες ϑαυμαϛὰ τέϱατα.
19:9 ὡς γὰϱ ἵϖϖοι ἐνεμήϑησαν ϗ ὡς ἀμνοὶ διεσϰίϱτησαν αἰνȣ̃ντές σε, ϰύϱιε, τὸν ῥυσάμενον αὐτȣ́ς.
19:10 ἐμέμνηντο γὰϱ ἔτι τῶν ἐν τῇ ϖαϱοιϰίᾳ αὐτῶν, ϖῶς ἀντὶ μὲν γενέσεως ζῴων ἐξήγαγεν ἡ γῆ σϰνῖϖα, ἀντὶ δὲ ἐνύδϱων ἐξηϱεύξατο ὁ ϖοταμὸς ϖλῆϑος ϐατϱάχων.
19:11 ἐφ’ ὑϛέϱῳ δὲ εἶδον ϗ γένεσιν νέαν ὀϱνέων, ὅτε ἐϖιϑυμίᾳ ϖϱοαχϑέντες ᾐτήσαντο ἐδέσματα τϱυφῆς·
19:12 εἰς γὰϱ ϖαϱαμυϑίαν ἐϰ ϑαλάσσης ἀνέϐη αὐτοῖς ὀϱτυγομήτϱα.
19:13 Ϗ αἱ τιμωϱίαι τοῖς ἁμαϱτωλοῖς ἐϖῆλϑον ȣ̓ϰ ἄνευ τῶν ϖϱογεγονότων τεϰμηϱίων τῇ ϐίᾳ τῶν ϰεϱαυνῶν· διϰαίως γὰϱ ἔϖασχον ταῖς ἰδίαις αὐτῶν ϖονηϱίαις, ϗ γὰϱ χαλεϖωτέϱαν μισοξενίαν ἐϖετήδευσαν.
19:14 οἱ μὲν γὰϱ τȣ̀ς ἀγνοȣ̃ντας ȣ̓ϰ ἐδέχοντο ϖαϱόντας· ȣ̔͂τοι δὲ εὐεϱγέτας ξένȣς ἐδȣλȣ̃ντο.
19:15 ϗ ȣ̓ μόνον, ἀλλ’ ἤ τις ἐϖισϰοϖὴ ἔϛαι αὐτῶν, ἐϖεὶ ἀϖεχϑῶς ϖϱοσεδέχοντο τȣ̀ς ἀλλοτϱίȣς·
19:16 οἱ δὲ μετὰ ἑοϱτασμάτων εἰσδεξάμενοι τȣ̀ς ἤδη τῶν αὐτῶν μετεσχηϰότας διϰαίων δεινοῖς ἐϰάϰωσαν ϖόνοις.
19:17 ἐϖλήγησαν δὲ ϗ ἀοϱασίᾳ ὥσϖεϱ ἐϰεῖνοι ἐϖὶ ταῖς τȣ̃ διϰαίȣ ϑύϱαις, ὅτε ἀχανεῖ ϖεϱιϐληϑέντες σϰότει ἕϰαϛος τῶν ἑαυτȣ̃ ϑυϱῶν τὴν δίοδον ἐζήτει.
19:18 δι’ ἑαυτῶν γὰϱ τὰ ϛοιχεῖα μεϑαϱμοζόμενα, ὥσϖεϱ ἐν ψαλτηϱίῳ φϑόγγοι τȣ̃ ῥυϑμȣ̃ τὸ ὄνομα διαλλάς σȣσιν, ϖάντοτε μένοντα ἤχῳ, ὅϖεϱ ἐϛὶν εἰϰάσαι ἐϰ τῆς τῶν γεγονότων ὄψεως ἀϰϱιϐῶς·
19:19 χεϱσαῖα γὰϱ εἰς ἔνυδϱα μετεϐάλλετο, ϗ νηϰτὰ μετέϐαινεν ἐϖὶ γῆς·
19:20 ϖῦϱ ἴσχυεν ἐν ὕδατι τῆς ἰδίας δυνάμεως, ϗ ὕδωϱ τῆς σϐεϛιϰῆς φύσεως ἐϖελανϑάνετο·
19:21 φλόγες ἀνάϖαλιν εὐφϑάϱτων ζῴων ȣ̓ϰ ἐμάϱαναν σάϱϰας ἐμϖεϱιϖατȣ́ντων, ȣ̓δὲ τηϰτὸν ϰϱυϛαλλοειδὲς εὔτηϰτον γένος ἀμϐϱοσίας τϱοφῆς.
19:22 Κατὰ ϖάντα γάϱ, ϰύϱιε, ἐμεγάλυνας τὸν λαόν σȣ ϗ ἐδόξασας ϗ ȣ̓χ ὑϖεϱεῖδες ἐν ϖαντὶ ϰαιϱῷ ϗ τόϖῳ ϖαϱιϛάμενος.